I SA/Go 124/23

I SA/Go 124/23 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2023-07-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-05-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Alina Rzepecka
Dariusz Skupień /przewodniczący sprawozdawca/
Jacek Niedzielski
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 479
art. 72 par. 1 i 2
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 145 par. 1 pkt 1 lit a i c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 lipca 2023 r. sprawy ze skargi Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego 1. Uchyla zaskarżone postanowienie w całości. 2. Zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] marca 2023 r. nr sprawy [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (NUS) z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia kosztami postępowania egzekucyjnego w wysokości 3.350,70 zł.
Z akt wynika następujący stan faktyczny.
Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadził postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...], wystawionych [...] maja 2018 r. przez Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, na zaległości J.B. z tytułu zwrotu nienależnie pobranych płatności.
W toku przedmiotowego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny skierował do [...] S.A. zawiadomienie nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Odpowiadając na ww. zawiadomienie o zajęciu egzekucyjnym, dłużnik zajętej wierzytelności, pismem z [...] grudnia 2018 r., poinformował organ egzekucyjny, że na rachunku brak jest środków na realizację zajęcia oraz że do rachunku wystąpił zbieg z Dyrektorem Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Następnie organ egzekucyjny zawiadomieniem nr [...] z [...] lutego 2019 r. dokonał zajęcia wynagrodzenia
za pracę w K K.R.. W odpowiedzi pracodawca pismem z [...] lutego 2019 r. poinformował organ egzekucyjny, że J.B. jest zatrudniony w wymiarze 1/8 etatu z minimalną płacą zasadniczą, wobec czego nie jest możliwe dokonywanie potrąceń z wynagrodzenia na poczet zajęcia.
W dniu [...] listopada 2022 r. organ egzekucyjny, powołując się na przepisy art. 59 § 3 w związku z art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, postanowieniem nr [...], umorzył przedmiotowe postępowanie egzekucyjne wobec stwierdzenia jego bezskuteczności, następnie zawiadomieniem z [...] grudnia 2022 r. poinformował Wierzyciela o wysokości obciążających go kosztów egzekucyjnych w łącznej kwocie 3.350,63 zł naliczonych za przeprowadzone postępowania egzekucyjne.
Na wniosek Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] grudnia 2022 r.. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] stycznia 2023 r. wydał postanowienie nr [...], w którym orzekł o obciążeniu Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa kosztami egzekucyjnymi w kwocie 3.350,70 zł.
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 6 lutego 2023 r. złożył zażalenie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z [...] stycznia 2023 r. oraz o ustalenie kosztów egzekucyjnych adekwatnych do faktycznie podejmowanych czynności, z uwzględnieniem dyspozycji zawartych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt. SK 31/14, a także o podjęcie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej rozstrzygnięcia ww. kwestii poprzez wydanie orzeczenia w trybie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wierzyciel zarzucił, iż w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ egzekucyjny nie wykazał korelacji pomiędzy faktycznie podjętymi czynnościami, a procentowym ustaleniem wysokości kosztów egzekucyjnych, nie wyszczególnił także faktycznie wykonywanych czynności wraz z podaniem faktycznie poniesionych kosztów materiałowych i osobowych. W ocenie Wierzyciela, organ egzekucyjny naliczył niewspółmiernie wysokie koszty w stosunku do pojętych czynności, a nadto nie odniósł się w zaskarżonym postanowieniu do możliwości zastosowania przepisu art. 64c § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu, wskazał, że ustawą z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019r., poz. 1553, dalej jako: ustawa zmieniająca), która weszła wżycie w dniu 20 lutego 2021 r. ustawodawca zmienił zasady i tryb naliczania opłat egzekucyjnych w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Potrzeba zmiany ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314, z zm., dalej jako: u.p.e.a.), w części dotyczącej kosztów egzekucyjnych wynikła z wydanego w dniu 28 czerwca 2016 r. wyroku sygn. akt SK 31/14, którym Trybunał Konstytucyjny uznał niektóre z dotychczasowych zasad naliczania opłat egzekucyjnych za niezgodne z Konstytucją.
Ustawa weszła w życie z dniem 20 lutego 2021 r., jednak jak wynika z jej art. 6, nie znajduje ona zastosowania w postępowaniach egzekucyjnych wszczętych i niezakończonych przed ww. datą, co oznacza, że podstawą naliczania kosztów egzekucyjnych w tych postępowaniach, zgodnie z wolą ustawodawcy pozostają przepisy dotychczasowe, z uwzględnieniem m. in. art. 7 i art. 8 ustawy zmieniającej.
Opłata za zajęcie wynagrodzenia za pracę naliczona w wysokości 4% egzekwowanej należności wyniosła 2.656,86 zł w odniesieniu do tytułu wykonawczego nr [...] oraz 475,57 zł w odniesieniu do tytułu wykonawczego nr [...]. Ponadto organ egzekucyjny nie wyegzekwował żadnej kwoty, wobec czego opłata manipulacyjna prawidłowo została ograniczona do kwoty 100 złotych.
Dalej wskazał, że organ egzekucyjny zawiadomieniem nr [...] z [...] lutego 2019 r. dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę w K K.R.. W odpowiedzi pracodawca pismem z [...] lutego 2019 r, poinformował organ egzekucyjny, że J.B. jest zatrudniony w wymiarze 1/8 etatu z minimalną płacą zasadniczą, wobec czego nie jest możliwe dokonywanie potrąceń. Podkreślił, że zajęcie wynagrodzenia za pracę jest dokonane z chwilą doręczenia pracodawcy zawiadomienia o zajęciu. Zajęcie to zachowuje moc również w przypadku zmiany stosunku pracy lub zlecenia, nawiązania nowego stosunku pracy lub zlecenia z tym samym pracodawcą, a także w przypadku przejęcia pracodawcy przez innego pracodawcę. Wobec powyższego w ocenie organu w przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny skutecznie dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę oraz prawidłowo naliczył opłatę za tę czynność. Podkreślił, że
skuteczność zastosowanego środka egzekucyjnego nie jest tym samym co jego efektywność, a zgodnie z art. 64 § 9 pkt 2 cytowanej ustawy, obowiązek uiszczenia opłaty za dokonanie zajęcia wynagrodzenia za pracę powstaje z chwilą samego doręczenia pracodawcy zawiadomienia o zajęciu.
Skarżący nie zgodził się z postanowieniem DIAS z [...] marca 2023 r. wywiódł skargę do tutejszego Sądu. Zarzucił organowi odwoławczemu:
- naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na naruszeniu przepisów art. 64 § 1 pkt 3 i art. 64 § 1 pkt 4, art. 64 § 6 oraz art. 64 § 8 ustawy z dnia 17.06.1966 r.
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - dalej zwana u.p.e.a. (Dz. U. 2022 r. poz. 479) - w brzmieniu obowiązującym do dnia 19.02.2021 r. - w związku z art. 2 Konstytucji RP oraz w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji RP, a także w zw. z art. 6 ust. 1, art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 04.07.2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2019 r. poz. 1553), w zakresie w jakim zaskarżone postanowienie pomija wytyczne dotyczące wykładni i zastosowania ww. przepisów Konstytucji RP zawarte w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28.06.2016 r. sygn. akt SK 31/14 (Dz. U. 2016 r. poz. 1244), w szczególności poprzez ich niezastosowanie podczas stosowania przepisów art. 64 § 1 pkt 3 i pkt 4, art. 64 § 6 i art. 64 § 8 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wierzyciela opłatą za czynność egzekucyjną zajęcia wynagrodzenia za pracę, w sytuacji gdy zajęcie wynagrodzenia za pracę było nieskuteczne w tym znaczeniu, że z dokonanej czynności egzekucyjnej nie uzyskano żadnej kwoty, albowiem wynagrodzenie dłużnika podlegało zwolnieniu z egzekucji.
W związku z powyższym wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia DIAS z dnia [...].03.2023 r. nr sprawy [...] oraz zasądzenia kosztów postępowania sądowego, DIAS w udzielonej odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga okazała się zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 z zm., dalej: P.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 P.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.Należy również wskazać, iż sprawa podlegała rozpoznaniu w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a.
Rozpoznając niniejszą sprawę w pierwszej kolejności należy wskazać, że organ egzekucyjny ustalając stan prawny sprawyprawidłowo przyjął zastosowanie art. 6 ust. 1 oraz art. 8 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw. Postępowanie egzekucyjne zostało zainicjowane na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] maja 2018 r. a umorzone w dniu [...] listopada 2022 r., po wejściu w życie ustawy zmieniającej tj. 20 lutego 2021 r.
Zgodnie z art. 6 ust. 1 ww. ustawy wpostępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym wszczętym iniezakończonym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, z uwzględnieniem ust. 2 - 4 oraz art. 7 - 11. Brzmienie tych przepisów uniemożliwiają przyjęcie poglądu, że w niniejszej sprawie do postępowanie dot. ustalenia kosztów egzekucyjnych zastosowanie mają przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. Treść art. 6 ustawy zmieniającej wyraźnie odnosi się do postępowań egzekucyjnych i zabezpieczającychwszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, natomiast art. 7 do 10 dokosztów egzekucyjnych tych postępowań (opłata manipulacyjna, opłata za czynności egzekucyjne), wskazując jednocześnie, że dotyczą kosztów niewyegzekwowanych lub niezapłaconych.Dopiero odrębnie art. 11 ustawy zmieniającej wskazuje na postępowania w sprawie zwrotu kosztów egzekucyjnych. Zatem należy przyjąć, że art. 8 ustawy zmieniającej ma zastosowanie do postępowań w sprawie określenia kosztów zarówno w sytuacji gdy postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte i niezakończone przed dniem 20 lutego 2021 r. jak i wszczęte przed tym dniem i zakończone po wejściu ustawy zmieniającej.
Odmienna interpretacja prowadziłaby do stosowania przepisówokreślających koszty egzekucyjne dla czynności egzekucyjnych powstałych przed dniem 20 lutego 2021 r. na różne sposoby, tj. z zastosowaniem przepisów przed wejściem w życie ustawy zmieniającej lub z zastosowaniem przepisów wprowadzonych po nowelizacji,
a o wyborze sposobu obliczania kosztów decydowałby organ egzekucyjny wydający postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego.
Należy zauważyć, że np. opłata egzekucyjna jest pobierana od konkretnych czynności egzekucyjnych, które zostały dokonane na podstawie danego stanu prawnego. Zatem zmiana przepisów dotyczących czynności egzekucyjnych uzasadnia zmianę sposobu obliczania kosztów egzekucyjnych. Jeżeli zmiana taka została dokonana to nowe zasady obliczania kosztów powinny odnosić się wyłącznie do czynności dokonanych po wprowadzeniu zmian. Zasada pewności prawa wymaga bowiem, aby wierzyciel czy dłużnik w chwili wszczęcia postępowania egzekucyjnego znali zasady ustalania jego kosztów. Zatem za niedopuszczalne należy uznać obliczanie opłat na nowych zasadach w stosunku do czynności dokonanych na podstawie poprzedniego stanu prawnego. Wprowadzając w ustawie zmieniającej art. 7-10 ustawodawca połączyłpowyższą zasadę z realizacją wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca 2016 r. sygn. akt SK 31/14.
Sąd podzielił zarzut skargi dotyczący nieprawidłowego naliczenia przez organ kosztów od czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę dłużnika, w sytuacji, gdy wynagrodzenie za pracę nie nadawało się do egzekucji.Sporna kwestia była już rozpatrywana przez sądy wojewódzkie, np. wyroki WSA w Gliwicach z 6 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 58/22, z dnia 25 marca 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 1633/19, wyrok WSA we Wrocławiu z 6 lutego 2020 r., III SA/Wr 517/19 (powoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).Stanowisko to podzielił także NSA
w wyroku z dnia 3 marca 2017 r., sygn. akt II FSK 579/15, wskazując, że wyłącznie faktyczne zajęcie wynagrodzenia za pracę uzasadnia naliczanie wspomnianej wcześniej opłaty, a zajęcie takie nie jest skuteczne, jeśli nie wyegzekwowano z tego tytułu żadnej kwoty, gdyż zobowiązany otrzymywał wynagrodzenie niższe od minimalnego wynagrodzenia za pracę, które jest zwolnione od zajęcia na podstawie art. 9 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 871 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2018 r., 917 ze zm.). Argumentację zawartą w ww. orzeczeniach sąd w składzie orzekającym całkowicie podziela.
W postanowieniu organu I instancji z dnia [...] stycznia 2023 r., utrzymanym
w mocy zaskarżonym postanowieniem przez organ odwoławczy, organ egzekucyjny
na podstawie art. 64 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnymw brzmieniu przed 20 lutego 2021 w zw. z art. 8 ustawy zmieniającej obciążył wierzyciela opłatą zajęcia wynagrodzenia za pracę dłużnika w łącznej wysokości 3.132,50 zł.W kosztach egzekucyjnychujęto również opłaty manipulacyjne w kwocie po 100 złwynikającej
z przeliczenia na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy zmieniającej.
Pomimo, że pracodawca pismem z [...] lutego 2019 r. poinformował organ egzekucyjny, że J.B. jest zatrudniony w wymiarze 1/8 etatu z minimalną płacą zasadniczą, wobec czego nie jest możliwe dokonywanie potrąceń,organ stwierdził, że doszło do faktycznego zajęciawynagrodzeniaza pracę dłużnika. W ocenie organu obowiązek uiszczenia ww. opłaty powstaje z chwilą samego doręczenia pracodawcy zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę.
Zgodnie z art. 72 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wynagrodzenia za pracę przez przesłanie do pracodawcy zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu tej części jego wynagrodzenia, która nie jest zwolniona spod egzekucji, na pokrycie egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa pracodawcę, aby nie wypłacał zajętej części wynagrodzenia zobowiązanemu, lecz przekazał ją organowi egzekucyjnemu aż do pełnego pokrycia egzekwowanych należności pieniężnych. Zdaniem Sądu, jeżeli całość wynagrodzenia dłużnika jest zwolniona z egzekucji, a tak było w niniejszej sprawie, to w myśl wspomnianego przepisu nie dochodzi dozajęciawynagrodzenia za pracę. Zajęcie wynagrodzenia nie obejmuje bowiem tej jego części, która jest wolna od zajęcia.
Powyższej konstatacji nie zmienia treść art. 72 § 2 u.p.e.a., które stanowi,
że zajęcie wynagrodzenia za pracę jest dokonane z chwilą doręczenia pracodawcy zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Zajęcie to zachowuje moc również
w przypadku zmiany stosunku pracy lub zlecenia, nawiązania nowego stosunku pracy lub zlecenia z tym samym pracodawcą, a także w przypadku przejęcia pracodawcy przez innego pracodawcę. Przepis ten ma charakter "techniczny", bowiem wskazuje jedynie moment, w którym następuje zajęcie wynagrodzenia i od którego obowiązuje zasada ciągłości zajęcia wynagrodzenia. Nie stanowi natomiast odrębnego opisu tego środka egzekucyjnego i nie zmienia ograniczeń egzekucji z wynagrodzenia wskazanych w art. 9 u.p.e.a. Tymczasem jak już wspomniano, zgodnie z treścią art. 72 § 1 u.p.e.a. zajęcie dotyczy tej części wynagrodzenia, która nie jest zwolniona spod egzekucji.
W tym miejscu należy przywołać jednolite obecnie orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym "opłata egzekucyjna w wysokości określonej w art. 64 § 1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, może być pobrana wyłącznie wówczas, gdy nastąpi faktyczne zajęcie wierzytelności pieniężnych" (wyroki NSA: z 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 693/15; z 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 914/16; z 9 listopada 2018 r. I GSK 2307/18; z 19 grudnia 2018 r., sygn. akt II FSK 2064/18; z 6 lutego 2019 r. I GSK 2905/18; z 12 lutego 2019 r., sygn. akt II FSK 3379/18; z 20 marca 2019 r., sygn. akt I GSK 3408/18; z 27 listopada 2019 r. , sygn. akt 1678/19; z 9 grudnia 2019 r., sygn. akt 630/19 i 930/19). Orzeczenia te dotyczą co prawda zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego jednak zawarte w nich wywody jasno wskazują, że dla skuteczność zajęcia bez znaczenia jest doręczenie bankowi zawiadomienia o zajęciu oraz zasada ciągłości zajęcia.Tym samym nie uwzględniają treści "technicznego" art. 80 § 2 u.p.e.a., który stanowi, analogicznie jak w art. 72 § 2 u.p.e.a., że zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia.
W art. 72 § 2 u.p.e.a. mowa jest o "zajęciu wynagrodzenia za pracę", więc warunkiem zajęcia wynagrodzenia jest istnienie takiej części wynagrodzenia, która nie jest zwolniona spod egzekucji. Opłata egzekucyjna w wysokości określonej w art. 64 § 1 pkt 3u.p.e.a. może być pobrana wyłącznie wówczas, gdy nastąpi faktyczne zajęcie jakiejś części wynagrodzenia.
W związku z powyższymi wywodami, Sąd nie widzi potrzeby odniesienia się do zarzutu dotyczącego miarkowania kosztów egzekucji, tak by respektowany mógł być wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca 2016 r. sygn. akt SK 31/14.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ będzie zobowiązany do uwzględnieniapowyższych wywodów Sądu.
Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c)P.p.s.a., orzekł jak w pkt I wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 P.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącej uiszczony wpis w kwocie 100 zł.