I SA/GO 122/25

I SA/Go 122/25 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2025-06-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-05-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Anna Juszczyk - Wiśniewska /przewodniczący/
Damian Bronowicki /sprawozdawca/
Jacek Niedzielski
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 111
14b § 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędzia WSA Damian Bronowicki (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi M. L. – U. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] UNP: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] marca 2025 r. M.L.-U. (skarżąca) wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (organ II instancji, DKIS) z dnia [...] lutego 2025 r., nr [...], które utrzymało w mocy postanowienie wydane przez organ w I instancji z dnia [...] grudnia 2024 r., w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania.
Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika następujący stan sprawy.
Skarżąca 13 września 2024 r. wniosła o wydanie interpretacji w kwestii prawidłowości zadeklarowania zobowiązania podatkowego z tytułu VAT za III kwartał 2014 r. Podała, że w deklaracji zawarła podatek VAT od remanentu likwidacyjnego, w którym wykazała nieruchomość zabudowaną budynkiem hangaru. Podatek ten spłaca do dziś w ratach, zatem zobowiązanie podatkowe z IlI kwartału 2014 r. nie uległo dotychczas przedawnieniu. Nieruchomość nabyła w 2011 r. i sprzedawca błędnie opodatkował sprzedaż podatkiem VAT, podczas gdy w 2011 r. obowiązywały już przepisy ustawy o podatku VAT przewidujące zwolnienie z VAT dostawy obiektów używanych, jeśli nie następuje to w warunkach pierwszego zasiedlenia lub w okresie dwóch lat od tego zdarzenia. W związku z tym skarżąca wniosła o wskazanie:
- czy przysługiwało jej prawo do odliczenia podatku z faktury wystawionej w 2011 r. dokumentującej nabycie przez nią nieruchomości,
- czy winna była wykazywać w spisie z natury, na moment likwidacji działalności, nieruchomość nabytą w 2011 r i opodatkować ją podatkiem od towarów i usług.
Organ odmówił wszczęcia postępowania. W ocenie organu zobowiązanie podatkowe z 2011 r. uległo przedawnieniu. Wydana interpretacja indywidualna ww. zakresie nie spełniałaby dla wnioskodawczyni swojej funkcji ochronnej. Skoro nie ma możliwości zajęcia stanowiska w zakresie pytania nr 1, to organ nie może udzielić odpowiedzi na pytanie oznaczone nr 2.
W postępowaniu odwoławczym DKIS utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadnił, że osobą legitymowaną do wystąpienia o wydanie interpretacji indywidualnej jest wyłącznie osoba, u której wystąpił lub może wystąpić stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), który może powodować określone konsekwencje w zakresie prawa podatkowego. Zatem istnieje wymóg pomiędzy sprawą, w której wystąpiono z wnioskiem o wydanie interpretacji a wnioskodawcą. Przedstawiony we wniosku problem musi dotyczyć sfery opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania wnioskodawcy. Poza tym indywidualną sprawą zainteresowanego, o której mowa w art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111) – zwanej dalej "O.p.", nie jest każde zagadnienie, które go w jakiś sposób dotyczy lub z jakichś względów interesuje. Podmiot ubiegający się o wydanie interpretacji indywidualnej musi legitymować się określonym interesem prawnym w uzyskaniu tego rozstrzygnięcia.
Dalej organ wskazał, że znaczenie prawne indywidualnych interpretacji prawa podatkowego sprowadza się do możliwości zrealizowania i wykorzystania związanej z nimi ochrony prawnej, unormowanej w art. 14k-14n O.p. Zastosowanie się przez wnioskodawcę (zainteresowanych) do uzyskanej interpretacji (tj. zachowanie się w sposób wskazany w niej jako prawidłowy) jest natomiast możliwe wyłącznie wówczas, gdy rzeczywiście zaistniały stan faktyczny jest tożsamy ze stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym przedstawionym we wniosku o jej wydanie. Podany we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), stanowiąc jedyną faktyczną podstawę wydanej interpretacji indywidualnej, wyznacza zatem granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne. Ponadto, zastosowanie się do uzyskanej interpretacji ze skutkiem ochronnym jest możliwe wyłącznie wówczas, gdy rzeczywiście wnioskodawca uzyska rzetelną informację a organ podatkowy interpretuje przepisy podatkowe znajdujące w nim zastosowanie, co może mieć wpływ na prawidłowość dokonania przez niego rozliczenia tegoż podatku. Organ podkreślił, że nie można wydać interpretacji, która nie będzie spełniała poza funkcją interpretacyjną, funkcji gwarancyjnych, które są ściśle ze sobą związane.
Dalej, organ wskazał na przepisy 70 § 1, 2, 3, 3a, 4, 6, 7 i 8 O. p. Wyjaśnił, że przedawnienie oznacza, że po upływie określonego czasu od momentu powstania zobowiązania podatkowego zobowiązanie to wygasa, a organ podatkowy, po upływie terminu przedawnienia, nie może domagać się uregulowania (nie ma możliwości wyegzekwowania) należnego świadczenia.
Zadane we wniosku pytanie nr 1 dotyczyło kwestii ustalenia prawa do odliczenia podatku z faktury wystawionej w 2011 r. dokumentującej nabycie nieruchomości. Uprawnienie do odliczenia podatku naliczonego lub skorygowania dokonanego odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu nieruchomości w 2011 r. uległo przedawnieniu. Wydana interpretacja indywidualna odnosząca się do wątpliwości w zakresie prawa do odliczenia podatku z faktury wystawionej w 2011 r. dokumentującej nabycie przez wnioskodawczynię nieruchomości, nie spełniałaby dla niej swojej funkcji ochronnej. Instytucja przedawnienia ma to do siebie, że w odniesieniu do okresu, który uległ przedawnieniu, nie mogą być dokonywane żadne czynności, ani zwiększające zobowiązania podatkowe, ani zmniejszające zobowiązanie podatkowe. Z chwilą upływu terminu przedawnienia nie jest możliwa ani modyfikacja już dokonanego rozliczenia podatkowego przez podatnika, ani też kontrola (weryfikacja) jego prawidłowości przez organ podatkowy. Nie ma też możliwości złożenia korekty deklaracji za okres, w stosunku do którego nastąpiło przedawnienie.
W zakresie pytania nr 2, organ odwoławczy zgodził się z organem I instancji, że skoro organ I instancji nie miał możliwości zajęcia stanowiska w zakresie objętym pytaniem oznaczonym nr 1 we wniosku, to nie mógł udzielić odpowiedzi na pytanie oznaczone nr 2, tj. w zakresie obowiązku bądź braku obowiązku wykazania w spisie z natury, na moment likwidacji działalności, nieruchomości nabytej w 2011 r. i ewentualnego opodatkowania jej podatkiem od towarów i usług.
W związku z powyższym organ odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.
Wnioskodawczyni nie zgodziła się z rozstrzygnięciem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Na postanowienie z dnia [...] lutego 2025 r. wniosła skargę do tutejszego sądu.
W uzasadnieniu podała, że wniosła o wydanie interpretacji w kwestii prawidłowości zadeklarowania zobowiązania podatkowego z tytułu VAT za III kwartał 2014 r. W deklaracji uwzględniła podatek VAT od remanentu likwidacyjnego, w skład którego wchodziła nieruchomość zabudowana budynkiem hangaru. Podatek ten spłaca do dziś w ratach. Zobowiązanie podatkowe zatem z III kwartału 2014 r nie uległo dotychczas przedawnieniu, choć oczywiście tylko wtedy jeśli w ogóle powstało. Nieruchomość nabyła w 2011 r i sprzedawca błędnie opodatkował sprzedaż podatkiem VAT. W 2011 r. obowiązywały już przepisy ustawy o podatku VAT przewidujące zwolnienie z VAT dostawy obiektyw używanych jeśli nie następuje to w warunkach pierwszego zasiedlenia lub w okresie dwóch lat od tego zdarzenia. We wniosku o interpretację przedstawiła określony stan faktyczny opierając się na posiadanych informacjach, będąc świadoma, że będą one podlegały weryfikacji przez właściwy organ podatkowy w razie złożenia przez nią korekty deklaracji. Chciała upewnić się czy jej rozumowanie jest prawidłowe.
Ku jej zdziwieniu organ odmówił wszczęcia postępowania, argumentując, że zobowiązanie podatkowe z 2011 r. już się przedawniło, więc nie może odpowiedzieć na pytanie, czy zasadnie wykazała podatek w spisie z natury w 2014 r. Takie stanowisko jest dla niej niezrozumiałe. Z żadnego przepisu Ordynacji podatkowej takie stanowisko nie wynika.
Po pierwsze, niezrozumiałe jest odwoływanie się przez organ do faktu przedawnienia zobowiązania podatkowego z 2011 r. Podała, że nie ma to znaczenia dla jej obowiązku wykazania podatku z remanentu likwidacyjnego w 2014 r. Gdyby istniała taka zależność, to w ilu sytuacjach organ nie mógłby zająć stanowiska. Często bowiem odliczenie podatku ma miejsce wiele lat przed sprzedażą, albo organ musi ocenić zbycie środka trwałego nabytego np. przed 10 laty w określonym reżimie prawnym. Jeśli nawet doszłoby do jakichś nieprawidłowości przy nabyciu, to czy organ nie mógłby poddać tego ocenie jeśli miałoby to wpływ na jego sprzedaż w okresie, który nie uległ podatkowemu przedawnieniu? Gdyby miała istnieć taka zależność to musiałaby wynikać z przepisów ustawy a według skarżącej nie ma takich regulacji w art. 14b i nast. Przeciwnie, ustawa Ordynacja podatkowa daje szerokie uprawnienia do wnioskowania o wydanie interpretacji indywidualnej. Czy organ podatkowy wymierzając podatek nie sięgnąłby do historii nabycia jeśli przepisy o podatku VAT przewidują np. 10-cioletni okres podlegający korekcie przy zbyciu środka trwałego? Czy w takiej sytuacji jeśli podatnik błędnie otrzymałby fakturę z podatkiem VAT a następnie zbywałby nieruchomość jako zwolnioną z VAT organ podatkowy nie poddałby nabycia sprzed wielu lat analizie w kontekście obowiązku korekty odliczonego podatku bo zobowiązanie z okresu nabycia uległo przedawnieniu? Jeśli w postępowaniu wymiarowym miałby taki obowiązek to czy w postępowaniu o wydanie interpretacji nie? Według skarżącej nie ma takich ograniczeń w ustawie.
Po drugie, skarżąca nie wie dlaczego organ odwołuje się do przedawnienia zobowiązania podatkowego, który jest tylko jednym z przypadków wygasania zobowiązań podatkowych. Organ argumentuje, że skoro prawo odliczenia podatku uległo przedawnieniu tak jak i prawo do złożenia korekty tego rozliczenia, to nie może co do tego zajmować stanowiska. W pewnym sensie jest to słuszne ale ulec przedawnieniu może tylko takie zobowiązanie, które powstało ale nie zostało uregulowane albo prawo domagania się zwrotu nienależnie zwróconego podatku VAT. Jeśli jednak prawidłowo skarżąca odliczyła podatek VAT, to co w tym przypadku uległo przedawnieniu? Aby to wiedzieć należy rozstrzygnąć czy sprzedawca prawidłowo opodatkował sprzedaż budynku po okresie dłuższym niż dwuletni od pierwszego zasiedlenia.
Po trzecie, nie zgadza się, z zastosowaniem art 165 a O. p. Organ odwołuje się do pojęcia "innych przyczyn" z powodu których nie mógł wszcząć stosownej procedury. Jest to jednak wyłącznie skutkiem błędnej, interpretacji art 14 b, o czym mowa wyżej.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającego je postanowienia z [...] grudnia 2024 r oraz o zwrot kosztów postępowania według obowiązujących przepisów.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie przypomnieć należy, że na podstawie art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako: "P.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Przed przystąpieniem do wyjaśnienia przyczyn oddalenia skargi należy podkreślić, że wbrew treści uzasadnienia skargi, wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie zmierzał do uzyskania oceny "prawidłowości zadeklarowania przez Skarżącą zobowiązania podatkowego z tytułu VAT za III kwartał 2014 r.". Zadane we wniosku pytania brzmiały: "1. czy przysługiwało mi prawo do odliczenia podatku z faktury wystawionej w 2011 r przez zbywcę, skoro nabył on nieruchomość w 2007 r, użytkował jako podatnik VAT przez 4 lata, Gmina zbywając działała jako podatnik VAT a dodatkowo nie wykonywał w tym czasie żadnych prac ulepszeniowych?
2. jeśli odpowiedź na pyt 1 będzie zgodna z moim stanowiskiem to proszę o odpowiedź czy w tej sytuacji winnam była wykazywać w spisie w rozumieniu art. 14 ustawy o VAT na moment likwidacji działalnościVAT od remanentu jeśli od jedynego posiadanego na ten moment towaru nie przysługiwało mi prawo do odliczenia podatku a zatem zobowiązanie za 3 kwartał 2014 r w ogóle nie powstało było więc błędnie przeze mnie zadeklarowane i spłacane do tej pory w ratach".
Jest to różnica, która, w ocenie Sądu, uzasadniała odmowę wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej na podstawie wniosku Skarżącej z [...] września 2024 r.
W świetle przepisów rozdziału 1a Ordynacji podatkowej, podatnik ma prawo uzyskać odpowiedź w indywidualnej sprawie podatkowej, niemniej uprawnienie to nie ma absolutnego charakteru, a organ nie w każdej sytuacji jest zobowiązany do udzielenia merytorycznej odpowiedzi na pytanie wnioskodawcy.
Stosownie do art. 14b § 1 O.p. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).
Brak przymiotu "zainteresowania" uzasadnia zastosowanie przez organ interpretujący art. 165a § 1 w zw. z art. 14h o.p., tj. odmowę wszczęcia postępowania.
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że "zainteresowanie", o którym mowa we wspomnianym przepisie, jest kwestią obiektywną, wynikającą z prawa materialnego, inną niż zainteresowanie faktyczne albo ekonomiczne (wyrok WSA w Warszawie z 8 grudnia 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 2675/10, wyrok ten, podobnie jak wszystkie przywołane w niniejszym orzeczeniu, dostępny jest na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).
Osobą zainteresowaną jest zatem każda osoba, która chce uzyskać interpretację przepisów prawa podatkowego w celu wyjaśnienia (albo ułożenia) swoich interesów w sferze prawa podatkowego, przy czym legitymowana do wystąpienia o jej wydanie może być tylko ta osoba, u której wystąpił (lub może wystąpić) określony stan faktyczny mogący powodować określone konsekwencje podatkowoprawne (wyroki NSA: z 11 maja 2021 r., sygn. akt I FSK 1734/18, z 1 grudnia 2015 r., sygn. akt II FSK 2386/13, z 19 czerwca 2015 r., sygn. akt I FSK 533/15oraz z dnia 9 grudnia 2014 r., sygn. akt II FSK 1137/13)
Jeżeli wnioskodawca nie wykaże związku przedstawianego (jako zasadnicza podstawa wniosku interpretacyjnego) stanu faktycznego z jego możliwą odpowiedzialnością podatkowa (albo odpowiedzialnością podatkową projektowanej spółki lub tworzonego oddziału albo przedstawicielstwa), będzie to uzasadniało ocenę, że o interpretację nie wystąpił w rozumieniu prawa zainteresowany, to jest, że ubiega się o nią podmiot nieuprawniony w świetle unormowania art. 14b § 1 O.p.W takiej sytuacji organ podatkowy nie tylko że nie ma obowiązku udzielenia interpretacji, ale nie ma prawa jej wydania i, na podstawie art. 165a w zw. z art. 14h. O.p., powinien wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania "interpretacyjnego"; podmiotowi ubiegającemu się o uznanie w nim jego przymiotu strony, czyli zainteresowanego, na postanowienie to przysługuje zażalenie (wyrok NSA z 14 października 20101 r., sygn. akt II FSK 923/09).
Zdaniem tut. Sądu możliwość wydania indywidualnej interpretacji prawa podatkowego zachodzi, jeżeli potencjalnie będzie miała ona wpływ na zachowanie wnioskodawcy w sferze prawa podatkowego. Powinna ona bowiem wyjaśnić sposób potencjalnego zastosowania konkretnych przepisów w zindywidualizowanym podatkowym stanie faktycznym ajej wydanie umożliwi wnioskodawcy zastosowanie się do niej i skorzystaniena jej podstawie z ochrony prawnej.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawie stwierdzić należy, że Skarżąca nie będzie mogła zastosować się do interpretacji indywidualnej wydanej na jej wniosek z [...] września 2024 r. Z jego treści wynika bowiem, że dotyczy on stanu faktycznego, którego z uwagi na upływ terminu przedawnienia nie obejmąjuż konsekwencje prawnopodatkowe.
Pytanie oznaczone we wniosku nr 1 dotyczyło kwestii ustalenia prawa do odliczenia podatku z faktury wystawionej w 2011 r. dokumentującej nabycie przez Skarżącą nieruchomości. Trafnie wskazał organ, że uprawnienie Skarżącej do odliczenia podatku naliczonego lub skorygowania dokonanego odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu nieruchomości w 2011 r. uległo przedawnieniu. Okoliczność ta również nie jest sporna.
Po upływie terminu przedawnienia, w stosunku do okresu do którego nastąpiło przedawnienie, nie jest możliwa zmiana dokonanego rozliczenia poprzez złożenie korekty deklaracji. Równocześnie prawidłowość tego rozliczenia nie może zostać zweryfikowana przez organ podatkowy.
Skoro z uwagi na upływ terminu przedawnienia Skarżąca nie może zmienić rozliczenia VAT za 2011 r., to uzyskanie przez nią odpowiedzi na pytanie czy przysługiwało jej prawo do odliczenia podatku z faktury wystawionej w 2011 r. pozostawało bez wpływu na jej sytuację prawnopodatkową. Z tego samego powodu wydana w tym zakresie interpretacja nie spełniałaby funkcji ochronnej.
W ocenie Sądu powyższe uzasadnia brak możliwości wydania interpretacji indywidualnej co do pytania nr 1.
W konsekwencji organ prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej ponieważ wzajemna relacja obu zadanych we wniosku pytań uniemożliwiła uzyskanie odpowiedzi na drugie z nich.
Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054) – zwana dalej "ustawą o VAT", opodatkowaniu podatkiem podlegają towary własnej produkcji i towary, które po nabyciu nie były przedmiotem dostawy towarów, w przypadku: 1) rozwiązania spółki cywilnej lub handlowej niemającej osobowości prawnej: 2) zaprzestania przez podatnika, o którym mowa w art. 15, będącego osobą fizyczną wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, obowiązanego na podstawie art. 96 ust. 6, do zgłoszenia zaprzestania działalności naczelnikowi urzędu skarbowego. Ustęp 3 tego artykułu stanowi, żeprzepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, w przypadku gdy podatnik, o którym mowa w art. 15, będący osobą fizyczną nie wykonywał czynności podlegających opodatkowaniu co najmniej przez 10 miesięcy. Nie dotyczy to podatników, którzy zawiesili wykonywanie działalności gospodarczej na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej.
Z kolei art. 14 ust. 4 ustawy o VAT stanowi, że przepisy ust. 1 i 3 stosuje się do towarów, w stosunku do których przysługiwało prawodo obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
W doktrynie wskazuje się, że przepisy art. 14 ww. ustawy określają zasady opodatkowania specyficznego zdarzenia czy też stanu, jakim jest zaprzestanie przez podatnika VAT wykonywania działalności gospodarczej. Powyższe regulacje zostały wprowadzone przede wszystkim z uwagi na realizację zasady powszechności opodatkowania oraz opodatkowania konsumpcji. Należy bowiem zauważyć, że w przypadku zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej co do zasady ma miejsce konsumpcja towarów pozostałych po wykonywaniu działalności. Towary te bowiem nie służą działalności opodatkowanej. Nie może więc odnosić się do nich zasada neutralności podatku, jako że podmiot dysponujący tymi towarami – poprzez zaprzestanie prowadzenia działalności – przestaje być podatnikiem VAT. Ponadto wzgląd na opodatkowanie konsumpcji wymaga, aby towary pozostałe po likwidacji działalności zostały opodatkowane VAT. Inaczej byłby to prosty sposób na uniknięcie opodatkowania konsumpcji. Podjęcie działalności i zarejestrowanie w charakterze podatnika VAT pozwoliłoby temu podmiotowi – który po dokonaniu stosownych zakupów zaprzestałby działalności – na nabycie towarów nieobciążonych faktycznie ciężarem podatku. Byłaby to sytuacja nie do pogodzenia z zasadą powszechności opodatkowania oraz opodatkowania konsumpcji (A. Bartosiewicz [w:] VAT. Komentarz, wyd. XIX, Warszawa 2025, art. 14.)
Zgodnie z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym Skarżąca w grudniu 2011 r. nabyła nieruchomość.Z tą chwilą nabyła również prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (z czego, jak wynika z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, skorzystała). Nieruchomość nie była również przedmiotem dostawy towarów. Konsekwencją tych zdarzeń jest konieczność jej opodatkowania zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o VAT.
Zasadnie zatem organ stwierdził, że skoro nie ma możliwości zajęcia stanowiska w zakresie prawa do odliczenia podatku z faktury dokumentującej nabycie nieruchomości, to nie może udzielić odpowiedzina pytanie dotyczące obowiązku wykazaniaw spisie z natury, na moment likwidacji działalności, nieruchomości nabytej w 2011 r.i ewentualnego opodatkowania jej podatkiem od towarów i usług. Wbrew stanowisku Skarżącej, w świetle przywołanych przepisów oraz stanu faktycznego, zdarzenia w postaci nabycia prawa do odliczenia podatku naliczonego, zaprzestania prowadzenia działalności i konieczność opodatkowania towarów nie będących przedmiotem dostawy, są ze sobą nierozerwalnie związane. Brak możliwości modyfikacji dwóch pierwszych sprawia, że sytuacja prawnopodatkowa skarżącej, w opisanym przez nią stanie faktycznym, nie może ulec zmianie. Przedawnienie zobowiązania za 2011 r., a tym samym nieusuwalna przeszkoda dla dokonaniu zmian w rozliczeniu za ten rok, implikuje ujęcie nabytej nieruchomości w spisie z natury.
Raz jeszcze należy przypomnieć, że wniosek skarżącej nie dotyczył poprawności deklaracji VAT za III kwartał 2014 r. Przedmiotem postawionych we wniosku pytań była wzajemna relacja prawa do odliczenia podatku z faktury wystawionej w 2011 r. i spisu z natury sporządzanego na podstawie art.14 ustawy o VAT. Okoliczność, że spis ten dotyczył okresu późniejszego, co do którego zobowiązanie podatkowe nie uległo jeszcze przedawnieniu, jest dla tej relacji irrelewantna. Przedstawione wyżej powiązanie, w zestawieniu z przedstawionym we wniosku o interpretację stanem faktycznym powoduje, że Skarżąca nie posiada przymiotu "zainteresowanej" w rozumieniu art. 14b § 1 O.p.
Z powyższych przyczyn uznać należy, że organ prawidłowo zastosował w sprawie art. 165 § 1 O.p., który stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
Jako nie dotyczącą meritum sprawy a zatem znajdującą się poza jej granicami sprawy należy uznać argumentację skargi dotyczącą 10 letniego okresu korekty deklaracji przy zbyciu środka trwałego. Organ podatkowy rozpoznając wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego ma obowiązek oprzeć się wyłącznie na treści wniosku. Opisane w skardze wątpliwości nie dotyczą przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, nie były formułowane w pytaniach i nie znalazły się w opisie własnego stanowiska wnioskodawcy.
Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.