I SA/Go 1050/05

I SA/Go 1050/05 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2006-01-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-06-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Jacek Niedzielski
Joanna Wierchowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Krystyna Skowrońska-Pastuszko
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Wierchowicz (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Niedzielski, Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko, Protokolant: Magdalena Bernacka, po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi B.R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego za 1998 r. od przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach oddala skargę
Uzasadnienie
I SA/Go 1050/05
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2005r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z [...] października 2004r. nr [...] ustalającą B.R. wysokość dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 1998r. w kwocie 11 136,00 zł. i podatek dochodowy w formie ryczałtu w wysokości 8 352 zł.
Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 6 ust.1, art.10 ust. 1 pkt 9, art. 20 ust. 1 i ust. 3, Art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z 26 lipca 1991 o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U z 1993r., nr 90, póz. 416 ze zm.).
Utrzymaną w mocy decyzją I instancji Naczelnik Urzędu Skarbowego ustalił, że małżonkowie R. wydatkowali w 1998r. łączną kwotę 185 170,16 zł. w tym:
- na założenie w Banku lokat terminowych - 122 500 zł,
- na założenie w lokat terminowych wartości - 52 000 zł,
- darowiznę 30 zł,
- na utrzymanie rodziny i domu 10 640,00 zł.
Organ I instancji jako źródło finansowania wydatków w 1998r. przyjął osiągnięte przez małżonków dochody w łącznej wysokości 162 898,82 zł. na co złożyły się:
- zasoby majątkowe z lat poprzednich w kwocie 91 500 zł,
- wynagrodzenia męża podatniczki ze stosunku pracy - 14 027,29 zł,
- nadpłata wynikająca z zeznania PIT-31 za 1997r. - 282 80 zł.,
- odsetki od lokat bankowych założonych a -16 088,78 zł.,
- likwidacja lokat bankowych w – 41.000 zł. Organ pierwszej instancji nie uznał za źródło finansowania wydatków w 1998r. powołanych przez podatników darowizn z 1997r., dochodu męża podatniczki K.R. z prac dorywczych oraz ze zbieractwa i sprzedaży runa leśnego i produktów z niego wytworzonych, jak również ze sprzedaży owoców pochodzących z działki rodziców K.R..
W odwołaniu od decyzji I instancji B.R. podniosła, że środki na założenie lokat w pochodziły z likwidacji lokat z lat wcześniejszych. Organ nie wykazał, że w 1998r. małżonkowie założyli lokaty w kwotach wyższych niż wysokość lokat z lat poprzednich. Ponadto wskazała, że kwoty te były już przedmiotem postępowania podatkowego i podstawą wydania decyzji z [...] listopada 2003r. nr [...] i nr [...] dotyczących ustalenia zobowiązań podatkowych małżonków w podatku dochodowym za 1997r. z nieujawnionych źródeł, wobec czego nie mogły zostać uznane za przychód w 1998r. Zarzuciła też, że organ podatkowy pominął ujawnione w postępowaniu za 1997r. bony na okaziciela, które powinny zwiększać w 1998r. zasoby finansowe pochodzące z lat wcześniejszych. Organ podatkowy nie uzasadnił dlaczego nie dał wiary twierdzeniom podatników, że pozostawali na utrzymaniu rodziny. Skarżąca wywodziła nadto, że bezpodstawnie żądano przedstawienia dowodów na okoliczność "drobnych" prac dorywczych.
Podatniczka zarzuciła, w końcu, naruszenie art. 6 ust. l ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ organ I instancji nie ustalił dla każdego z małżonków odmiennego stanu faktycznego, nie zaliczył do "źródeł pochodzących z lat poprzednich" otrzymanej od babki, S.L., darowizny w wysokości 9.000 zł.. Wniosła także o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka J.R., matki podatniczki, na okoliczność otrzymania tejże darowizny oraz żądała przeprowadzenia dowodów z oświadczeń i zapewnień gości weselnych podatników złożonych w formie pisemnej w postępowaniu podatkowym dotyczącym rozliczenia za 1997r.
Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] grudnia 2004r. odmówił przeprowadzenia zawnioskowanych dowodów stwierdzając, że powoływane okoliczności były przedmiotem postępowania w przedmiocie opodatkowania przychodów z nieujawnionych źródeł za 1997r.
Utrzymując w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego, organ odwoławczy ustalił, że małżonkowie B. i K.R. ponieśli w 1998r. wydatki w łącznej kwocie 185 170,16 z czego na założenie lokat terminowych w [...] oraz w [...] 174 500 zł. Na ich pokrycie posiadali środki w wysokości 162 898,87 zł w tym 148 588,78 ze zlikwidowanych niektórych lokat terminowych założonych w latach 1996-1997 oraz w roku 1998r. i dopisanych odsetek od tych lokat. Tak więc środki ze zlikwidowanych lokat nie pokrywały w całości wydatków na założenie nowych lokat. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że środki jakie małżonkowie przeznaczyli na założenie lokat w latach 1996-1998 były ich wydatkami w poszczególnych latach zaś środki otrzymane w wyniku ich likwidacji stanowiły przychód roku w którym zostały uzyskane.
Odnośnie niezaliczenia ujawnionych w postępowaniu za 1997r. bonów na okaziciela oraz otrzymanej przez małżonków w 1997 r. darowizny w kwocie 9000 zł od babki S.L. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że okoliczności te były przedmiotem postępowania podatkowego prowadzonego wobec podatniczki w przedmiocie nieujawnionych źródeł przychodu za 1997r.
Zasadnie też i zgodnie z wyjaśnieniami małżonków organ I instancji odstąpił od naliczania kosztów utrzymania domu przyjmując, że ponosili je rodzice i jednocześnie słusznie przyjął za niewiarygodne twierdzenie podatników, że pozostawali na całkowitym utrzymaniu rodziców w sytuacji, gdy sami posiadali znaczne oszczędności w bankach. Z korzyścią więc dla podatników organ I instancji przyjął do rozliczenia kwotę kosztów utrzymania w wysokości 10 640,16 zł tj. kwotę niższą niż wynikało z wyliczenia.
Dyrektor Izby Skarbowej za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 6 ust. l ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przez nie ustalenie dla każdego małżonka oddzielnie stanu faktycznego. Małżonkowie posiadali wspólność majątkową obejmującą ich dorobek i nie zawierali umów małżeńskich w zakresie wyłączenia lub ograniczenia wspólności. W związku z tym uznał, że bez znaczenia jest okoliczność jakie dochody osiągał każdy z nich lub na czyje imię i nazwisko opiewały rachunki dokumentujące wydatki oraz w jakim zakresie każdy z małżonków przyczyniał się do powstania majątku wspólnego.
W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej pełnomocnik strony wniósł o jej uchylenie w całości jako niezgodnej z prawem oraz o stwierdzenie nieważności decyzji obu instancji z uwagi na upływ terminu przedawnienia zarzucając: 1. naruszenie prawa materialnego przez
• niewłaściwe zastosowanie art. 10, art. 20 ust. l i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, poprzez przyjęcie, że skarżąca osiągnęła przychód nie znajdujący pokrycia w ujawnionych źródłach w 1998r., a z materiału wynika, że już w latach 1995-1996 wydatki skarżącej przekroczyły uzyskiwane dochody;
• niezastosowanie art. 68 § 3 Ordynacji podatkowej tj. nieuwzględnienie upływu przedawnienia obowiązku podatkowego za 1998r. - wydanie decyzji organu odwoławczego w dniu [...] stycznia 2005r. a więc z przekroczeniem 5-letniego terminu do wydania decyzji liczonego od dnia l stycznia 1999r. tj. od daty upływu terminu do złożenia rocznej deklaracji podatkowej za rok 1998r. oraz pominięcie okoliczności, że po raz pierwszy nadwyżkę wydatków nad przychodami ustalono za lata 1995-1996. Decyzja ustalająca podatek dochodowy w części została wydana po upływie okresu przedawnienia;
• niewłaściwe zastosowanie art. 6 ust. l ze względu na nieustalenie w jakiej części każdy z małżonków osiągnął przychód nie znajdujący pokrycia w ujawnionych źródłach;
• niezastosowanie art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez nieuwzględnienie po stronie przychodów darowizny od Pani L.; wynagrodzenia oraz zasiłków uzyskanych przez skarżącą w ramach zatrudnienia w latach 1990-1995 w firmie S.; oszczędności (prezentów ślubnych) zdeponowanych przez męża skarżącej w bonach na okaziciela oraz wynagrodzenia pobieranego przez męża skarżącej w latach 1979-1993.
2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.
• naruszenie art. 191 Ordynacji podatkowej przez błędną ocenę zdolności Pani S.L. do dokonania darowizny w kwocie 9000 zł , nieuwzględnienie oszczędności zdeponowanych w bonach na okaziciela; niewystarczającego uzasadnienia, że środki ze zlikwidowanych kont z lat wcześniejszych nie pokryły w całości wydatków na założenie nowych lokat, ponieważ pominięto okoliczność, iż np. 1995r. mąż skarżącej założył lokatę w wysokości 30 000,00 zł w [...];
• naruszenie art. 188 i 122 Ordynacji podatkowej poprzez nie dopuszczenie dowodu z zeznań świadków będących uczestnikami uroczystości weselnych, dowodu z zeznań stron oraz z zeznań J.R. na okoliczność kwot uzyskanych w związku z zawarciem małżeństwa.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Odpierając zarzut przedawnienia Dyrektor Izby Skarbowej wyraził pogląd, że do decyzji ustalających zobowiązanie z tytułu opodatkowania dochodu nie znajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzącego ze źródeł nieujawnionych, jako decyzji konstytutywnych, ma zastosowanie art. 68 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa. Decyzja doręczona została stronie przed upływem 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin do złożenia- zeznania rocznego dla podatników podatku dochodowego od osób fizycznych za rok podatkowy, a zatem przedawnienie nie nastąpiło. Bez znaczenia dla biegu 5-letniego terminu jest fakt, że decyzja organu drugiej instancji wydana została po dniu 31 grudnia 2004r.
W odniesieniu do przychodów i wydatków z lat 1995-1996 Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że zgodnie z art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wysokość przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach ustala się przyjmując za podstawę sumę poniesionych w roku podatkowym wydatków i wartość zgromadzonych w tym roku zasobów finansowych, nie znajdujących pokrycia w już opodatkowanych bądź wolnych od opodatkowania źródłach przychodów i posiadanych przedtem zasobach majątkowych. Konieczne zatem było dokonanie ustaleń w zakresie posiadanych przez małżonków zasobów majątkowych na początek 1998r. Zaskarżona decyzja ustala wymiar podatku za 1998r., i nie dotyczy sumy wydatków poniesionych na przestrzeni lat, lecz konkretnych wydatków z badanego roku. Zestawienie dokonane przez organ pierwszej instancji wykazało jedynie, że na 1 stycznia 1998r. małżonkowie posiadali oszczędności z lat wcześniejszych w wysokości 91 500 zł., które stanowiły źródło pokrycia poniesionych w roku podatkowym wydatków.
Odnośnie zarzutu dotyczącego konieczności ustalenia przychodów i wydatków odrębnie dla każdego z małżonków, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że małżonkowie R. oświadczyli, że w ich małżeństwie obowiązuje ustrój majątkowej wspólności małżeńskiej i prowadzą wspólne gospodarstwo domowe. Wobec tego dochody ich stanowiły wspólne źródło dla ponoszonych przez nich wydatków i właściwe było ustalenie podatku dla każdego z nich od przychodu nie znajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach w wysokości 50% ustalonej wartości. Brak było podstaw do ustalenia wysokości przychodu nie znajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach w inny sposób. Skarżąca nie wykazała, że dochody osiągane przez małżonków nie były wspólne, a wydatki ponoszone były z majątków odrębnych.
Za niezasadny uznał również Dyrektor Izby Skarbowej zarzut nie zaliczenia ujawnionych w postępowaniu za 1997r. bonów na okaziciela oraz otrzymanej przez małżonków w 1997r. darowizny w kwocie 9 000 zł. od babki S.L. do zasobów majątkowych z lat wcześniejszych. Okoliczności te były przedmiotem postępowania podatkowego prowadzonego wobec skarżącej w przedmiocie nieujawnionych źródeł za 1997r. W tym zakresie organ pierwszej instancji wyraził swoje stanowisko w decyzji nr [...] z dnia [...].11.2003r., a Dyrektor Izby Skarbowej w decyzji z dnia
[...].05.2004r. nr [...].
W związku z tym Dyrektor Izby Skarbowej w postępowaniu w przedmiocie nieujawnionych źródeł za 1998r. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2004r. nr [...] odmówił przeprowadzenia dowodów w tym zakresie. Organy podatkowe w sposób nie budzący wątpliwości uzasadniły dlaczego nie zaliczyły powołanych dochodów do źródeł finansowania wydatków poniesionych przez małżonków w 1997r.
W tym samym postanowieniu Dyrektor Izby Skarbowej odmówił także przeprowadzenia dowodów dotyczących otrzymanych przez małżonków R. prezentów ślubnych.
Brak dowodów przesądził o nieprzyjęciu za źródło finansowania wydatków poniesionych w 1998r. dochodów męża skarżącej z prac dorywczych. Mąż skarżącej nie potrafił określić dokładnie w jakiej wysokości otrzymywał dochody z tego tytułu. Samo oświadczenie, że uzyskiwał jednorazowo od 100 do 150 zł. nie stanowi uprawdopodobnienia, a tym bardziej udowodnienia tego faktu. Zeznanie to, jak każde inne powoływane źródło finansowania wydatków oceniono zgodnie z przepisami art. 191 Ordynacji podatkowej.
Wynagrodzenia oraz zasiłki uzyskiwane przez skarżącą w związku z zatrudnieniem w firmie S. nie zostały zaliczone do źródeł finansowania wydatków w 1998r. gdyż dotyczą postępowania podatkowego za 1997r.
Dyrektor Izby Skarbowej odpierając zarzuty naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej uznał, że materiał dowodowy został wszechstronnie zebrany i oceniony na gruncie obowiązujących przepisów prawa, jak również zasad logiki i doświadczenia życiowego, w powiązaniu z całokształtem ustaleń dotyczących przedmiotu dowodzenia. Generalną zasada postępowania podatkowego w zakresie nieujawnionych źródeł przychodów jest przerzucenie ciężaru dowodowego na stronę. Zasada ta pozostaje w związku z ogólną zasadą, iż każdy, kto z faktów wyprowadza korzystne dla siebie skutki prawne, obowiązany jest te fakty udowodnić. Skarżąca w toku postępowania z nieujawnionych źródeł przychodów winna przedłożyć wszelkie dowody na pokrycie poniesionych wydatków. Z materiałów zgromadzonych w sprawie wynika, że prawa skarżącej w zakresie dostarczania dowodów przemawiających na jej korzyść nie były w żaden sposób wyłączone ani ograniczone. Część z nich przyjęto jako prowadzące do wyjaśnienia wątpliwości odnośnie stanu faktycznego, natomiast pozostałe odrzucono wyjaśniając stronie szczegółowo podstawę takiego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Sąd Administracyjny powołany jest do badania legalności decyzji administracyjnych. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Rozpatrując stan faktyczny i prawny Sąd stwierdził, że przedmiotowa skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w toku sprawowanej kontroli legalności decyzji podatkowych, w sprawie będącej przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia, nie zachodzą podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna wydana została z naruszeniem prawa uzasadniającym jej uchylenie.
Przede wszystkim nietrafny jest zarzut przedawnienia podniesiony przez pełnomocnika skarżącej.
Zgodnie z art. 68 § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137 póz. 926) zobowiązanie z tytułu opodatkowania dochodu nie znajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzącego ze źródeł nieujawnionych nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku, w którym upłynął termin do złożenia zeznania rocznego dla podatników podatku dochodowego od osób fizycznych, za rok podatkowy, którego dotyczy decyzja. Zobowiązanie skarżącej dotyczy roku 1998r. Zgodnie z powołanym przepisem bieg 5-letniego terminu do wydania decyzji rozpoczął się l stycznia 2000r. Decyzja organu I instancji wydana została 21 października 2004r. a zatem przed upływem terminu przedawnienia.
Zarówno w orzecznictwie jak i doktrynie ugruntował się pogląd, który podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, że nie stanowi przeszkody do utrzymania decyzji w mocy przez organ odwoławczy okoliczność, iż sprawa w postępowaniu odwoławczym została rozpoznana po upływie terminu określonego w art. 68 Ordynacji podatkowej. W literaturze wyrażany jest dalej idący pogląd, iż organ odwoławczy może także po upływie terminu określonego w art. 68 uchylić decyzję organu pierwszej instancji i orzec co do istoty sprawy z tym zastrzeżeniem, że niedopuszczalne jest podwyższenie zobowiązania podatkowego ustalonego przez organ pierwszej instancji ani też objecie podatkiem dochodu, od którego nie wymierzono tego zobowiązania (por.: S.Babiarz, B.Dauter i in.: Ordynacja podatkowa. Komentarz.Wyd.2. W-wa 2005).
Wysokość przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nie ujawnionych ustala się według art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 199 Ir. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z I993r. Nr 14 póz. 176 z późn. zm.), na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tymże roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Tak ustalonego przychodu nie łączy się z przychodami (dochodami) z innych źródeł i pobiera się od niego podatek w formie ryczałtu w wysokości 75% dochodu (art. 30 ust. l pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Z przedstawionej regulacji wynika, jak to trafnie podkreślono w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego, że ustalenie podlegającego opodatkowaniu przychodu nie znajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzącego ze źródeł nie ujawnionych wymaga z jednej strony ustalenia wysokości poniesionych w roku podatkowym przez podatnika wydatków oraz wartości zgromadzonego przez niego w tym roku mienia, z drugiej zaś strony - ustalenia wielkości takiego mienia zgromadzonego w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, które to mienie pochodzi z przychodów już opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania, bowiem tylko takie mienie może być uznane za mienie pokrywające poniesione przez podatnika w danym roku podatkowym wydatki oraz wartość zgromadzonego przez niego w tymże roku mienia.
Stanowiące przedmiot postępowania podatkowego ustalenia, dotyczące wysokości przychodu nie znajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzącego ze źródeł nieujawnionych, należą, do zadań prowadzącego to postępowanie organu podatkowego, na którym też spoczywa ciężar dowodzenia faktów wskazujących na wysokość poniesionych w roku podatkowym przez podatnika wydatków oraz wartość zgromadzonego przezeń w tymże roku mienia.
Na podatniku zaś spoczywa ciężar dowodzenia tego, iż ustalone przez organy podatkowe wydatki i wartości znajdują pokrycie w mieniu zgromadzonym, w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, które pochodzi z przychodów już opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania.
Na gruncie stanu faktycznego, jaki ujawniony został w postępowaniu podatkowym poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji ostatecznej, stwierdzić należy, iż skarżąca nie wykazała, że poniesione przez nią w 1998r. wydatki w łącznej wysokości 185 170,16 zł znajdują pokrycie w takim mieniu zgromadzonym przez podatniczkę w tym właśnie roku oraz w latach poprzednich, które pochodziłoby z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania.
Zaznaczyć przy tym należy, iż decyzja ustalająca podatniczce zobowiązanie podatkowe z tytułu przychodów z nieujawnionych źródeł za 1998r. została poprzedzona decyzją ustalającą podatniczce przychód z nieujawnionych źródeł za 1997r. Ta ostatnia decyzja była przedmiotem kontroli tutejszego Sądu w sprawie -sygn. akt I SA/Go 326/05 i stała się prawomocna. Zasadnie więc uznano, że otrzymane przez małżonków R. darowizny zostały uwzględnione w rozliczeniu za rok 1997 i zostały objęte decyzją z dnia [...] listopada 2004r. utrzymaną w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowe z dnia [...] maja 2004r. a zatem nie mogły mieć bezpośredniego wpływu na dochód uzyskany w roku 1998r. W tamtych też decyzjach organy podatkowe prawomocnie wypowiedziały się odnośnie bonów na okaziciela.
Dokonana przez organ odwoławczy ocena wyjaśnień podatniczki i jej męża oraz zgromadzonych dowodów z dokumentów, w tym deklaracji podatkowych, co do tego, iż wydatki poniesione w 1998r. finansowane były ze środków zgromadzonych w latach wcześniejszych z dorywczej pracy męża skarżącej, zbieractwa runa leśnego czy też prezentów ślubnych prowadzi do wniosku o niewiarygodności tych twierdzeń. Wskazywanie przez skarżącą samych źródeł finansowania nie jest równoznaczne z ich uprawdopodobnieniem. Organ podatkowy bardzo wnikliwie i szczegółowo zbadał możliwość zgromadzenia przez małżonków R. łącznej kwoty 18 000 zł ze sprzedaży runa leśnego oraz jego przetworów. Poczynił w tym zakresie wiele ustaleń i ocenił w kontekście sytuacji rodzinnej podatniczki oraz ciążących na niej obowiązków związanych z prowadzeniem domu, opieką nad małymi dziećmi i obowiązkiem uprawy działki rodziców a także biorąc pod uwagę zajęcia zawodowe jej męża. i wykorzystywane przez niego urlopy. Nie nasuwa też zdaniem Sądu wątpliwości przyjęta kwota wydatków na koszty utrzymania rodziny. Sposób jej wyliczenia został wszechstronnie i wyczerpująco umotywowany.
Sąd nie podzielił zarzutów skargi dotyczących rozliczenia lokat terminowych. Zostały one rozliczone prawidłowo. W decyzji wskazano wyraźnie, że obok wydatków na założenie lokat bankowych w 1998r. podatnicy uzyskiwali także dochód z ich likwidacji. Wskazano również na zasoby majątkowe pochodzące z lat wcześniej szych w kwocie 91 500 zł. Ustalenia te nie budzą , zdaniem Sądu, wątpliwości.
Błędne jest stanowisko skarżącej odnośnie niewłaściwego zastosowania art. 6 ust. l ustawy z 26 lipca 199 Ir. o podatku dochodowym od osób fizycznych, na podstawie którego wywodzi ona konieczność ustalenia przychodów i wydatków odrębnie dla każdego z małżonków. Zgodnie z tym przepisem małżonkowie podlegają odrębnemu opodatkowaniu od osiąganych przez nich dochodów. Z uwagi na to, że małżonkowie R. nie wyłączyli wspólności ustawowej małżeńskiej i nie wskazali również majątków odrębnych, prawidłowo przyjęto ich udział po 50 % w majątku wspólnym dla ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od dochodu z nieujawnionych źródeł przychodu.
Nie znalazły potwierdzenia zarzuty skargi odnośnie naruszenia art., 122, 188 i 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 137 póz. 926). Zasadnie organ odwoławczy ocenił prawidłowość postępowania organu I instancji i przyjął, że przeprowadzono wszelkie możliwe dowody dla dokładnego i właściwego ustalenia stanu faktycznego realizując tym samym zasadę zupełności postępowania i wykorzystując wszystkie środki dowodowe określone w ąrt. 180-200 o.p.. W celu ustalenia wartości wydatków i dochodów strony odebrano od strony oświadczenia o stanie majątkowym, przesłuchano stronę zgromadzono wszelkie dowody z dokumentów. Zapewniono też stronie czynny udział stosownie do przepisów art. 123 i 200 Ordynacji podatkowej, a ocenę dowodów dokonano w oparciu o całość zgromadzonego materiału dowodowego, w myśl art. 187 §1 Ordynacji podatkowej. Również wysnute z niej wnioski nie nasuwają zastrzeżeń pod względem spójności oraz zgodności z zasadami logiki, a także doświadczeniem życiowym.
Z tych wszystkich względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270) orzeczono jak w sentencji wyroku.