I SA/Go 104/07

I SA/Go 104/07 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2007-08-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-02-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Anna Juszczyk - Wiśniewska
Joanna Wierchowicz
Stefan Kowalczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 188/08 - Wyrok NSA z 2009-04-15
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stefan Kowalczyk (spr.), Sędziowie Asesor WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska, Sędzia WSA Joanna Wierchowicz, Protokolant Asystent sędziego Anna Hatys, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2007 r. w sprawie ze skargi Z.Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. oddala skargę.
Uzasadnienie
I SA / Go 104 / 07
U Z A S A D N I E N I E
Skarżący Z.Ł. złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...].12.2006 roku nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] którą to decyzją określił wysokość zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu toreb oraz kosmetyczek z tworzywa sztucznego dopuszczonego do obrotu na polskim obszarze celnym.
Z akt sprawy wynika że :
W dniu 26.06.2003 roku Agencja Celna [...] działając w imieniu skarżącego zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym zgłoszeniem [...] towar w postaci kosmetyczek i toreb z tworzywa sztucznego w ilości 8.544 kg netto i wartości 19.392, USD, deklarując kwotę podatku VAT w wysokości 21.485,60 złotych.
W wyniku dokonanej kontroli w firmie skarżącego w zakresie wartości celnej i pochodzenia towarów importowanych w okresie od dnia 1.07.202 roku do dnia 31.12.2004 roku, z której to sporządzono protokół nr [...], stwierdzono że firma Nam [...] kontrahent skarżącego obciążała skarżącego za ten okres należnościami za usługi agencyjno marketingowe kwotę 100.000 USD wystawiając faktury nr [...] z dnia [...].12.2003 roku.
Usługi te były wykonywane na podstawie umowy zawartej na okres od dnia 4.01.2003 roku do 15.05.2004 roku.
W powyższym okresie powyższa firma dokonała dwóch zgłoszeń celnych : [...] w dniu [...].07.2003 roku i [...] w dniu [...].06.2003 roku
Po przeprowadzonym postępowaniu dowodowym Naczelnik Urzędu Celnego w dniu [...].06.2006 roku wydał decyzję nr [...] ustalając kwotę podatku VAT od importu powyższego towaru w kwocie 67.392,60 złotych.
W uzasadnieniu organ celny wskazał iż w toku kontroli ujawniona faktury pochodzące od kontrahentów zagranicznych obciążające prowizją za świadczone przez nich usługi agencyjno – marketingowe. Dotyczy to m.in. faktury [...] z dnia [...].12.2003 roku z której wynika iż skarżący został obciążony prowizją za usług agencyjno marketingowe w kwocie 100.000 USD, która to kwota nie została doliczona do podstawy opodatkowania w zgłoszeniach celnych nr [...] z dnia [...].07.2003 roku i [...] z dnia [...].06.2003 roku.
Skarżący w dniu 4.06.2004 roku dokonała płatności za powyższą fakturę przelewem bankowym.
Zgodnie z art. 15 ust. 4c ustawy z dnia 8.01.1993 roku o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło i obejmuje prowizję, opakowania, transportu i koszty ubezpieczenia, które zostały już poniesione albo będą poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia w kraju.
Wobec nie doliczenia kwoty 100.000 USD do podstawy opodatkowania kwota ta została doliczona do tejże podstawy, a więc w kwocie 50.000 USD do podstawy opodatkowania w zgłoszeniu celnym nr [...].
Tak więc wobec zapłacenia należności podatku od towarów i usług w kwocie 24.800,60 złotych, powstał niedobór w podatku w wysokości 42.592 złote, wobec ustalenia należnej kwoty podatku w wysokości 67.392,60 złotych.
Od powyższej decyzji odwołanie złożył skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenia postępowania.
Skarżący zarzucił :
- obrazę art. 15 ust. 4 c ustawy z dnia 8.01.1993 roku o podatku od towarów u usług i podatku akcyzowym poprzez przyjęcie iż kwota 50.000 USD stanowi prowizję która podlega wliczeniu do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług, a ocena materiału dowodowego prowadzi do wniosku innego,
- obrazę art. 188 ordynacji podatkowej poprzez nie ustosunkowanie się do zgłoszonych przez stronę wniosków dowodowych,
- obrazę art. 122 i art. 187 ordynacji podatkowej poprzez nie przeprowadzeniu wszystkich możliwych dowodów zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy,
- obrazę art. 210 § 1 pkt. 6 i § 4 ordynacji podatkowej poprzez brak pełnego uzasadnienia decyzji, a w szczególności wskazanie faktów które pozwalają na uznanie iż kwota 50.000 USD stanowi prowizję podlegającą wliczeniu do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów usług.
W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazał iż przepis art. 15 ust. 4 c ustawy o podatku od towarów i usług wskazuje iż do wartości celnej wliczane są tylko koszty poniesione do granicy państwowej, natomiast do podstawy opodatkowania zalicza się koszty poniesione od granicy do pierwszego miejsca przeznaczenia w kraju, ale tylko te które mają związek z importowanym towarem.
Skarżący wskazał iż wydatek w postaci prowizji nie został poniesiony z tytułu dostarczenia towaru z granicy do miejsca przeznaczenia w kraju. Natomiast koszty w postaci prowizji winny być poniesione na rzecz podmiotów które wykonują usługi zapewniające dostarczenie towaru z granicy do miejsca przeznaczenia w kraju.
Niesłusznie organ stwierdził że jeżeli w treści faktury występuje słowo prowizja lub słowo to użyła strona w swoich wyjaśnieniach, to jest to prowizja o której mówi ustawa.
Brak jest zdaniem strony podstaw do osądu iż każda prowizja zapłacona przez importera niezależnie od tytułu wchodziła do podstawy opodatkowania podatkiem VAT.
Jak wskazał partnerzy to znaczy skarżący i podmiot chiński związani byli umową sprzedaży ale też umową agencji i brak jest podstaw do osądu iż zapłacona prowizja w wysokości 100.000 USD ma związek z umową sprzedaży.
W uzasadnieniu skarżący również rozwinął zarzuty co do nie przeprowadzenia dowodów na skutek wniosków dowodowych skarżącej.
Organ celny nie wyjaśnił w jaki sposób ustalił że zapłacona kwota 50.000 USD ma związek z importowanym towarem, bowiem uszło uwagi organu iż towar został zgłoszony w dniu 26.06.2003 roku a faktura została wystawiona w dniu 112.12.2003 roku, a płatność nastąpiła w czerwcu 2004 roku. Zdaniem skarżącego rozpiętość czasowa wyklucza związek między tymi faktami.
Strona zarzuciła nie przeprowadzenie dowodu z zeznań strony który to dowód miałby znaczenie dla wyjaśnienia sprawy.
Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...].12.2006 roku nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Organ wskazał na art. 15 ust. 4 c ustawy o podatku od towarów i usług jako przepis wskazujący na elementy wchodzące do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług m.in. na prowizję.
Jak wskazał z wyjaśnień stron złożonych w toku kontroli wynika że do zadań firm marketingowych należał znalezienie odpowiednich kontrahentów którzy oferują towar będący w ich zainteresowaniu o jak najlepszej jakości i najniższej cenie. Firmy te przekazywały oferty aż do skutku skarżącej. Skarżąca z stu zgłoszonych ofert zrealizowała kontrakty z około dziesięcioma firmami, co zdaniem organu wyjaśnia duże koszty pozyskania tych kontrahentów.
Z ujawnionej faktury wynika że na podstawie faktury [...] z dnia [...].12.2003 roku skarżący został obciążony prowizją za usługi agencyjno – marketingowe, która to kwota nie została doliczona do podstawy opodatkowania w zgłoszeniach celnych m.in. z dnia [...].06.2003 roku, a prowizja ta została zapłacona przelewem przez skarżącego.
W toku postępowania organ przeprowadził dowód z przesłuchania świadka i umowy zawartej między skarżącym a partnerem chińskim – Hung [...]
Na podstawie m.in. tych dowodów organ uznał iż czynności określone w umowie polegające na czynnościach reklamowo – promocyjnych wykonywanych jako agent, reprezentacja wszystkich produktów, prezentacja ofert produktów, kontakty polskich firm z producentami z Chin, doradztwo i pomoc w celu znalezienia najlepszych produktów i producentów zagranicznych, promocja polskich firm i produktów za granicą mogą być dokonywane przez agenta zakupu a także przez agenta niezależnego działającego w własnym interesie.
Z przedłożonej umowy nie wynika że agent został upoważniony do zawierania kontraktów, podpisywania umów ani składania wiążących oświadczeń w imieniu importera, a więc agent określonych w umowie nie jest agentem zakupu lecz świadczy usługi pośrednictwa o czym świadczy charakter usług.
Zgodnie z umową agent za swoje usługi na koniec okresu otrzymywał prowizję zgodnie z osiągniętym dochodem ale nie mniej niż 100.000 USD.
Organ ustalił iż firma Nam [...] wykonywała powyższe usługi m.in. do dnia [...].12.2003 roku to jest wystawienia faktury nr [...], a skarżąca do tego dnia wykonała dwóch zgłoszeń celnych w dniu 1.07.2003 r i 26.06.2003 roku, kwotę z powyższej faktury doliczono do w / w zgłoszeń celnych.
W związku z tym iż strona nie uwzględniła wartości prowizji wykazanej w fakturze [...] prowizja ta została zaliczona do podstawy opodatkowania i tym samym organ I instancji prawidłowo ustalił kwotę zobowiązania podatkowego.
Organ podniósł nadto iż zgodnie z art. 122 ordynacji podatkowej organ II instancji przeprowadził wszystkie zaoferowane dowody zgodnie z art. 187 § 1 ordynacji podatkowej.
Nie został również naruszony art. 210 § 1 pkt. 4 i § 6 ordynacji podatkowej bowiem uzasadnienie decyzji zawiera pełne jej uzasadnienie do do doliczenia do podstawy opodatkowania wartości prowizji do zakupu towaru.
Od powyższej decyzji skargę złożył Z.Ł. zarzucając :
- obrazę art. 15 ust. 4c ustawy z dnia 8.01.1993 roku o podatku od towarów i usług i podatku akcyzowym poprzez przyjęcie że kwota 50.000 USD stanowiąca połowę kwoty wynikającą z faktury z dnia [...].12.2003 roku stanowi prowizję która zgodnie z tym przepisem podlega wliczeniu do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług towaru importowanego w dniu 1.07.2003 roku, a zdaniem skarżącego do podstawy opodatkowania włącza się jedynie koszty poniesione na terytorium Polski, a prowizja nie została poniesiona na terenie kraju.
- obrazę art. 210 § 1 pkt. 6 i § 4 ordynacji podatkowej polegająca na braku pełnego uzasadnienia faktycznego decyzji a w szczególności wskazania faktów które zdaniem organu celnego pozwalają na uznanie że kwota 50.000 USD stanowi prowizję podlegającą wliczeniu do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług, wyjaśnienia jaki związek z importowanym towarem ma wymieniona kwota, wyjaśnienia jaki charakter ma działalność chińskiej firmy, dlaczego ocena prawna bezspornych faktów organu Ii instancji jest inna iż ocena tych faktów dokonana przez organ I instancji.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego zwrotu kosztów procesu i kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skarżący wskazał iż jego zdaniem art. 15 ust. 4c ustawy z dnia 8.01.1993 roku o podatku od towarów i usług wskazuje że do wartości celnej są wliczane tylko koszty poniesione od granicy państwowej, natomiast do podstawy opodatkowania zalicza się koszty poniesione od granicy do pierwszego miejsca przeznaczenia w kraju.
Tak więc do podstawy opodatkowania wlicza się wyłącznie koszty który musi ponieść importer aby dostarczyć towar od granicy państwa do miejsca przeznaczenia wskazanego w liście przewozowym, a więc gdyby te koszty nie zostały poniesione towar nie zostałby dostarczony do punktu docelowego w Polsce.
Wydatki te muszą zdaniem skarżącego być poniesione w czasie pomiędzy momentem przekroczenia granicy a momentem dostarczenia towaru do miejsca wskazanego na liście przewozowym, a ten warunek nie jest spełniony.
Faktura [...] zdaniem skarżącego dotyczyła prowizji zapłaconej przez skarżącego na rzecz kontrahenta chińskiego z tytułu usług wykonanych przez niego jako agenta kupna na rynkach wschodnich, a nie została ona poniesiona z tytułu dostarczenia z granicy do miejsca przeznaczenia w kraju.
Ustawodawca wyraźnie zdaniem skarżącego wskazał jakie koszty wchodzą do podstawy opodatkowania i mają być poniesione na rzecz podmiotów które wykonują usługi zapewniające dostarczenie towaru z granicy do miejsca przeznaczenia w kraju.
Brak jest podstaw do uznania iż każda zapłacona przez importera prowizja wchodzi do podstawy opodatkowania podatkiem VAT.
Natomiast skarżący i podmiot chiński byli związani umową sprzedaży i umową agencji i z każdego tytułu skarżący zapłacił inną kwotę, a kwota 100.000 USD nie ma związku z umową sprzedaż w wyniku której skarżący dokonał zgłoszenia celnego.
Organy celne I i II instancji dokonały różnej oceny prawnej płatności wynikającej z spornej faktury bowiem organ I Instancji wskazał iż prowizja dotyczy usług agencyjno marketingowych, a organ II instancji iż prowizja dotyczy pośrednictwa handlowego.
Skarżący uważa iż dla potwierdzenia stanowiska organu II instancji koniecznym byłoby ustalenie iż podmiot chiński miał podpisaną umowę co do usług pośrednictwa handlowego, a jego zdaniem brak jest co do tego dowodu.
Strona przesłuchana w toku postępowania stwierdziła iż importowany towar był zakupiony przez partnera chińskiego, a skarżący go odkupił.
Strona chińska nie pośredniczyła w zawarciu umowy sprzedaży lecz sama dokonała sprzedaży towaru.
Wskazuje nadto iż kwota prowizji w niniejszej sprawie przekroczyła kilka razy wartość importowanych towarów co nie jest zgodne z zasadami udzielania prowizji która stanowi niewielki procent transakcji.
W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o oddalenie skargi.
Organ wskazał iż brak jest dowodów na to iż firma chińska wykonywała czynności określone w umowie, toteż należy uznać iż prowizja jest powiązana tylko z towarem zakupionym w firmie Nam [...] i tym samym zasadne jest zaliczenie jej do podstawy opodatkowania.
Organ wskazał iż w toku kontroli ujawniono inne umowy zawarte z kontrahentami chińskimi które zobowiązywały się do podobnych działań jak firma Nam [...].
Niezasadny był również zarzut iż sporna kwota prowizji nie mogła być zaliczona do podstawy opodatkowania bowiem stan faktyczny w niniejszej sprawie był inny, bowiem do wartości celnej nie wliczono kosztów prowizji, tak więc należało je wliczyć do podstawy opodatkowania.
Bez znaczenia jest inne określenie w decyzji organu I instancji usług wykonywanych przez kontrahenta chińskiego w postaci usług agencyjno marketingowe, a w przypadku organu II instancji jako pośrednictwo handlowe bowiem brak takiej umowy typowej w prawodawstwie polskim, a czynności do których zobowiązana była strona chińska mieszczą się w pojęciu działań marketingowych. Istotne jest iż organ II instancji podtrzymał ocenę prawną Naczelnika Urzędu Celnego co do wliczenia prowizji do postawy opodatkowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :
Skarga okazała się nie uzasadniona.
W skardze skarżący zarzucił naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego jak i procesowego.
Tak więc należy w pierwszym rzędzie należy rozważyć zasadność naruszenia prawa procesowego, a w przypadku stwierdzenia jego naruszenia, ustalić czy naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarżący zarzucił naruszenie art. 210 § 1 pkt. 6 i § 4 ordynacji podatkowej poprzez nie wskazanie faktów które pozwalają na uznanie że kwota 50.000 USD stanowi prowizję podlegającą wliczeniu do postawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług, wyjaśnienia jaki ma związek powyższa kwota z importowanym towarem, charakteru działalności chińskiej firmy i wyjaśnienia dlaczego ocena prawna faktów przez organ II instancji jest inna niż dokonana przez organ I instancji.
Zgodnie z art. 210 § 1 pkt. 6 decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, co oznacza iż uzasadnienie zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.
Jak wynika z uzasadnienia organu II instancji wskazał iż skarżący zawarł umowę z partnerem chińskim Nam [...] i w związku z tą umową została wystawiona faktura nr [...] na kwotę 100.000 USD za okres do dnia [...].12.2003 roku. Jednocześnie w tym czasie skarżący dokonał dwóch zgłoszeń celnych w dniu 1.07.2003 roku i w dniu 26.06.2003 roku towaru którego sprzedawcą była w / w firma, z tego względu organ przypisał prowizję zapłaconą partnerowi chińskiemu do towaru importowanego i zgłoszonego do odprawy przez skarżącego.
Skarżący jednocześnie, zgodnie z ustaleniami organu podatkowego, zawierał z innymi partnerami chińskimi umowy o świadczenie usług agencyjno - marketingowych. Na podstawie tych umów do ich zadań należało znalezienie odpowiednich kontrahentów którzy oferują towar bardzo dobrej jakości za jak najmniejszą cenę i z tego względu tylko 10% ofert było realizowanych, co wyjaśnia duże koszty pozyskania kontrahentów.
Nadto organ wskazał iż na podstawie zawartej umowy partner chiński był zobowiązany do dokonywania czynności reklamowo – promocyjnych jako agent i reprezentant wszystkich produktów, prezentacji ofert produktów, doradztwo pomoc w celu znalezienia najlepszych produktów i producentów zagranicznych itp.
Z zawartej umowy zdaniem organu nie wynika aby partner chiński był upoważniony do zawierania kontraktów, podpisywania umów i składania wiążących oświadczeń imieniu importera co świadczy o tym iż nie jest on agentem zakupu, a pośrednikiem.
Tym samym koszty prowizji zwiększają podstawę opodatkowania dla potrzeb podatku od towarów i usług.
Zgodnie bowiem z art. 22 § 1 pkt.5 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. kodeks celny / Dz.U.01.75.802 z późn. zm. / za prowizję od zakupu uważa się opłatę poniesioną przez kupującego na rzecz jego agenta za usługę polegającą na reprezentowaniu go przy zakupie towarów, dla których jest ustalana wartość celna.
Zdaniem Sądu uzasadnienie organu II instancji wskazuje zasadnicze powody rozstrzygnięcia podjętego przez organ.
Pokreślić należy że organ zwracał się o udostępnienie dokumentów związanych z zawartą umowę które jednakże nie zostały dołączone do akt sprawy.
W związku z tym organ musiał dokonać ustaleń na podstawie zebranego i przedstawionego materiału dowodowego przez stronę, natomiast brak było podstaw do uznania iż organ mógł przeprowadzić jeszcze inne dowody które mogłyby mieć wpływ na jego ustalenia.
Organ powiązał fakt zapłacenia prowizji kontrahentowi chińskiemu z faktem dokonania dwóch odpraw celnych od danego kontrahenta, a więc wskazał na związek między zawartą umową i zapłatą prowizji, a towarem importowanym przez skarżącego.
Wskazał również iż dla wykazania iż prowizja nie mogła by być wliczona do podstawy opodatkowania koniecznym było wykazanie iż kontrahent chiński reprezentował skarżącego w zawieraniu umów, podpisywał umowy, czy też składał oświadczenia w imieniu skarżącego, a treść umowy nie pozwala na dokonanie takiej oceny.
Zdaniem Sądu w tym stanie rzeczy zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt. 6 i § 4 okazał się nie uzasadniony.
Skarżący zarzucił również naruszenie art. 15 ust. 4c ustawy z dnia 8.01.1993 roku o podatku od towarów i usług i podatku akcyzowym poprzez przyjęcie iż kwota 50.000 USD stanowi kwotę prowizji i podlega wliczeniu o podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług towaru importowanego w dniu 1.07.2003 roku, bowiem na podstawie tego przepisu do podstawy opodatkowania tym podatkiem włącza się jedynie koszty poniesione na terytorium Polski, natomiast sporna prowizja nie została poniesiona na terenie Polski.
Otóż zarzut ten okazał się nie uzasadniony.
Podstawa opodatkowania, o której mowa w art. 15 ust. 4 w / w ustawy, obejmuje dodatkowo z mocy art. 15 ust. 4 c, o ile elementy te nie zostały do niej włączone również prowizję, opakowania, transport i koszty ubezpieczenia, które zostały już poniesione albo będą poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia w kraju. Przez pierwsze miejsce przeznaczenia rozumie się miejsce wymienione w dokumencie przewozowym lub innym dokumencie, na podstawie którego towary są importowane.
Analizują powyższy przepis zdaniem Sądu do podstawy opodatkowania na podstawie art. 15 ust. 4c wlicza się m.in. / koszty / :
- prowizje, opakowania, niezależnie od tego czy zostały poniesione czy też nie zostały poniesione, do granicy państwa, o ile nie zostały zaliczone do wartości celnej i tym samym włączone do podstawy opodatkowania,
- prowizje, opakowania, niezależnie od tego czy zostały poniesione czy też nie zostały poniesione, od granicy państwa, do pierwszego miejsca przeznaczenia w kraju, o ile nie zostały włączone do podstawy opodatkowania,
- transport i koszty ubezpieczenia, niezależnie od tego czy zostały poniesione czy też nie zostały poniesione, do granicy państwa, o ile nie zostały zaliczone do wartości celnej i tym samym włączone do podstawy opodatkowania,
- transport i koszty ubezpieczenia, niezależnie od tego czy zostały poniesione czy też nie zostały poniesione, od granicy państwa do pierwszego miejsca przeznaczenia w kraju, o ile nie zostały włączone do podstawy opodatkowania / H. Majszczyk. M. Stolarek : Komentarz do art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług s. 3, Lex Polonica /
Co zawiera podstawa opodatkowania, wskazuje art. 15 ust. 4 w / w ustawy który w swej treści odwołuje się do kodeksu celnego przy określaniu podstawy opodatkowania i wskazuje że podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o cło.
Natomiast zgodnie z art. 30 § 1 ust. 5 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. kodeks celny / Dz.U.01.75.802 z późn. zm. / dla określenia wartości celnej do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej dodaje się koszty transportu i ubezpieczenia przywiezionych towarów oraz opłaty załadunkowe i manipulacyjne związane z ich transportem, poniesione do granicy państwa lub portu polskiego.
Z tego też względu z wartości celnej wyłączone są m.in. koszty w postaci wartości prowizji, transportu i ubezpieczenia, niezależnie od tego czy zostały poniesione czy też nie zostały poniesione, od granicy państwa do pierwszego miejsca przeznaczenia w kraju, a które zostały włączone do podstawy opodatkowania na podstawie art. 15 ust. 4 c w / w ustawy.
Jak wynika więc z analizy art. 30 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. kodeks celny / Dz.U.01.75.802 z późn. zm. / jak również art. 15 ust. 4 i 4 c ustawy o podatku od towarów i usług do podstawy opodatkowania są wliczane koszty m.in. prowizji w przypadku gdy zostały zaliczone do wartości celnej, a więc te które zostały poniesione do granicy państwa na podstawie art. 15 ust. 4 ustawy jak również prowizje które nie zostały zaliczone do wartości celnej a winny być zaliczone, oraz prowizje poniesione od granicy państwa do pierwszego miejsca przeznaczenia w kraju na podstawie art. 15 ust. 4c ustawy.
Powyższe skutkuje to brakiem uznania przez Sąd zarzutu skarżącego. Nie można bowiem uznać na podstawie analizy wskazanych przepisów, iż zgodnie z art. 15 ust. 4c ustawy o podatku od towarów i usług można do podstawy opodatkowania wliczyć tylko prowizję zapłaconą na terytorium Polski.
W tym stanie rzeczy Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego i procesowego i na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.
Sędzia WSA J. Wierchowicz Sędzia S.Kowalczyk Asesor WSA A.Juszczyk - Wiśniewska