I SA/Gl 974/25

I SA/Gl 974/25 - Postanowienie WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-09-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-08-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Monika Krywow /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krywow (spr.), , , po rozpoznaniu 1 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G.B. (B.) na postanowienie Prezydenta Miasta S. z 3 czerwca 2025 r. nr WPO.I.3127.60,61.2024.DN w przedmiocie przeprowadzenia oględzin nieruchomości p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
W piśmie z 20 czerwca 2025 r. G.B. (dalej: skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie Prezydenta Miasta S. Zaskarżone postanowienie dotyczyło przeprowadzenia oględzin nieruchomości w toku postępowania podatkowego. Zostało wydane na podstawie art. 155 w zw. z art. 181, art. 198 § 1, art. 262 oraz art. 216 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111) dalej: O.p.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga podlegała odrzuceniu.
Sąd administracyjny rozpoznając skargę bada w pierwszej kolejności, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został zaś określony w art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), zgodnie z którym sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, ma charakter ograniczony. Oznacza to, że objęte są nią jedynie działania organów administracji wskazane w ustawie.
Szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową sądów administracyjnych zawarty został w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) dalej: p.p.s.a. Stosownie do art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2) oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie (pkt 3). Zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a).
Zgodnie z art. 236 § 1 O.p. na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Przepisy Ordynacji podatkowej, w tym art. 216 § 1 na podstawie, którego zostało wydane zaskarżone postanowienie, nie przewidują wniesienia zażalenia na postanowienie dowodowe. Tego rodzaju akt procesowy nie jest więc zaskarżalny w drodze zażalenia. Nie kończy ponadto postępowania w sprawie. Został wydany w toku postępowania głównego i nie rozstrzygał sprawy co do jej istoty. Nie ma również przepisów szczególnych, które przewidywałyby kontrolę sądowoadministracyjną tego rodzaju postanowień.
Powyższe oznacza, że kwestionowane przez skarżącą postanowienie nie podlegało kognicji sądów administracyjnych, a w konsekwencji nie mogło być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Powoduje to, że skarga wniesiona przez skarżącą podlegała odrzuceniu, a to stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 7 maja 2018 r. sygn. akt II FSK 2875/17; orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd orzekający wskazuje w tym miejscu, że stwierdzenie, iż zaskarżone postanowienie nie podlega kognicji sądów administracyjnych nie pozbawia skarżącej możliwości ochrony swoich praw. Postanowienie organu będzie mogło być bowiem przez nią kwestionowane w ramach zaskarżenia rozstrzygnięć organów podatkowych w postępowaniu głównym, w ramach którego zostało wydane.