I SA/Gl 961/20

I SA/Gl 961/20 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2020-11-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2020-08-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Nita /przewodniczący/
Beata Machcińska /sprawozdawca/
Katarzyna Stuła-Marcela
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
III FSK 3681/21 - Wyrok NSA z 2023-11-28
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 900
art. 228 par. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Nita, Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Asesor WSA Katarzyna Stuła - Marcela, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 listopada 2020 r. sprawy ze skargi I. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi I. S. (dalej "skarżąca") jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach wydane w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
Stan sprawy przedstawia się następująco:
1. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. decyzją z dnia [...]. (dalej "Decyzja") orzekł o odpowiedzialności skarżącej za zaległości podatkowe "A" Sp. z o.o. (dalej "spółka") powstałe w czasie pełnienia funkcji członka zarządu z tytułu:
- podatku dochodowego od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2014 r. i 2015 r. wraz z odsetkami za zwłokę,
- zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2014 r. i 2015 r. wraz z odsetkami za zwłokę,
- podatku od towarów i usług za maj 2015 r. wraz z odsetkami za zwłokę,
- kosztami postępowania egzekucyjnego.
Decyzja została wysłana do skarżącej na adres: [...], ul. [...] i doręczona w dniu 6 czerwca 2019 r., w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej.
2. Pismem z dnia 3 grudnia 2019 r. (nadanym w tym samym dniu za pośrednictwem Poczty Polskiej) skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od Decyzji wraz z odwołaniem oraz wniosek o wstrzymanie jej wykonania.
Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, skarżąca argumentowała, że o fakcie wydania Decyzji dowiedziała się dopiero [...], tj. w dniu, kiedy z aktami sprawy zapoznała się jej pełnomocniczka, co z kolei nastąpiło w związku z powzięciem informacji o wszczęciu postępowania podatkowego wobec jej męża. Wyjaśniła, iż od dłuższego czasu nie zamieszkuje pod adresem, na który kierowano korespondencję - od połowy 2015 r. zamieszkuje wraz z synem w W. przy ul. [...] i aby to wykazać przedłożyła: umowę najmu mieszkania w W. przy tej ulicy wraz z aneksem, wydruk fragmentu umowy o kartę płatniczą debetową do rachunku numer [...] prowadzonego przez [...] Bank S.A., pismo z dnia 5 stycznia 2017 r. dotyczące rozwiązania umowy w sprawie opieki przedszkolnej syna skarżącej. Zaskarżonej decyzji zarzuciła m.in. naruszenie: art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez niedopełnienie obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący pełnego materiału dowodowego, art. 107 § 1 i § 2 pkt 2 i pkt 4, art. 108 § 1 oraz art. 116 § 1 i § 2 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie na skutek mylnego przyjęcia, że zaistniała podstawa prawna do wydania decyzji orzekającej o odpowiedzialności skarżącej jako osoby trzeciej.
3. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej "organ odwoławczy") postanowieniem z dnia [...], wydanym na podstawie art. art. 13 § 1 pkt 2 lit. a oraz 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 223 § 2 pkt 1) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze. zm., dalej "o.p."), orzekł, że odwołanie skarżącej zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia.
Organ odwoławczy, powołując się na akta sprawy (wydruk z systemu SERCE), wskazał, że adresem rejestracyjnym skarżącej, uwidocznionym w ewidencji organów podatkowych, są [...] G., ul. [...]. Adres ten według danych zawartych w systemie obowiązywał od dnia 8 maja 2016 r. - zapisu dokonano w dniu 10 czerwca 2016 r. na podstawie danych zawartych w zeznaniu PIT-37 za 2015 r.
Organ odwoławczy w ramach postępowania zwrócił się pismem z dnia 14 lutego 2020 r. do [...] Urzędu Skarbowego w G. - jako organu właściwego dla skarżącej ze względu na jej adres rejestrowy, o przekazanie informacji i dokumentów wskazujących dane adresowe skarżącej.
W ocenie organu odwoławczego, kwestia adresu skarżącej powinna zostać ostatecznie rozstrzygnięta na podstawie danych wykazywanych w zgłoszeniach aktualizacyjnych, czy zeznaniach. Stosownie bowiem do treści art. 9 ust. 1d ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 170.), podatnicy mogą dokonać aktualizacji adresu miejsca zamieszkania według wzoru określonego na podstawie art. 5 ust. 5. Na podstawie tego przepisu Minister Finansów bądź Minister Rozwoju i Finansów wydawał rozporządzenia określające wzory formularzy zgłoszeń identyfikacyjnych i zgłoszeń aktualizacyjnych oraz zgłoszeń w zakresie danych uzupełniających podatników. Jednym z tych formularzy jest "Zgłoszenie aktualizacyjne osoby fizycznej będącej podatnikiem ZAP-3".
Skarżąca w 2016 r. dwukrotnie dokonała zgłoszenia aktualizacyjnego swoich danych na tym formularzu, w obydwu przypadkach wskazała jako adres zamieszkania: [...] G., ul. [...], zatem przedstawiona na etapie odwołania informacja o miejscu zamieszkania skarżącej w W. jest sprzeczna z treścią i datami złożonych przez nią zgłoszeń aktualizacyjnych.
Zdaniem organu odwoławczego, zarówno Decyzja, jak i wcześniejsza korespondencja, zawierająca m.in. postanowienie o wszczęciu postępowania, zostały prawidłowo doręczone skarżącej w trybie art. 150 o.p. na wskazany przez nią adres: [...] G., ul. [...].
Wskazał, że Decyzja została doręczona w dniu 6 czerwca 2019 r. Termin do wniesienia odwołania - liczony od następnego dnia od daty doręczenia decyzji zgodnie z art. 12 § 1 Ordynacji podatkowej - rozpoczął swój bieg w dniu 7 czerwca 2019 r. i zasadniczo upłynąłby w dniu 20 czerwca 2019 r, jednakże mając na uwadze treść art. 12 § 5 Ordynacji podatkowej oraz fakt, że dzień 20 czerwca 2019 r. był dniem ustawowo wolnym od pracy, termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 21 czerwca 2019 r. Tymczasem odwołanie od decyzji, opatrzone datą 3 grudnia 2019 r. nadane zostało przez pełnomocnika skarżącej w tej samej dacie za pośrednictwem Urzędu Pocztowego (co wynika ze stempla pocztowego placówki nadawczej umieszczonego na kopercie), a więc po upływie terminu do wniesienia odwołania (który minął w dniu 21 czerwca 2019 r.) określonego w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej.
Wobec wniesienia odwołania przez skarżącą z uchybieniem terminu, tj. w dniu 3 grudnia 2019 r., nie doszło do skutecznego wszczęcia postępowania przed organem podatkowym drugiej instancji. Wprawdzie skarżąca wraz z odwołaniem złożyła wniosek o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia odwołania od Decyzji, jednakże odrębnym postanowieniem odmówiono przywrócenia terminu na wniesienie odwołania.
4. W skardze do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Gliwicach skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, zobowiązanie organu do uznania, że odwołanie zostało wniesione w terminie i zasługuje na rozpoznanie. Ponadto wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, według norm prawem przewidzianych.
Zarzuciła naruszenie:
a) art. 150 § 1 pkt 1 oraz art. 148 § 1 o.p. poprzez błędne uznanie, że Decyzja została doręczona w sposób prawidłowy,
b) art. 223 § 2 pkt 1 o.p. poprzez błędne uznanie, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu,
c) art. 12 § 1 o.p. poprzez błędne przyjęcie, iż termin do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg w dniu 7 czerwca 2019 r. i upłynął w dniu 21 czerwca 2019 r., w sytuacji gdy w rzeczywistości termin ten rozpoczął swój bieg dopiero po zapoznaniu się z treścią Decyzji przez pełnomocnika skarżącej, tj. 27 listopada 2019 r. i upłynąłby w dniu 10 grudnia 2019 r.,
d) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 187 § 1, art. 191, art. 192 w zw. z art. 120, art. 121 § 1 oraz 122 o.p. poprzez dokonanie całkowicie dowolnej oceny dowodów zgromadzonych w postępowaniu i ich wybiórczą ocenę, w szczególności błędne ustalenie stanu faktycznego.
Skarżąca podtrzymała stanowisko, że Decyzja doręczana była na nieprawidłowy adres, a informację o jej wydaniu skarżąca uzyskała dopiero 26 listopada 2019 r., co przyczyniło się do skierowała odwołania w dniu 3 grudnia 2019 r., a tym samym 14-dniowy termin do wniesienia odwołania został bez wątpienia przez skarżącą zachowany. Podniosła, że wybiórcze posługiwanie się zgłoszeniami aktualizacyjnymi z 2016 r. oraz umową najmu z 2015 r., nie może świadczyć o zasadności rozstrzygnięcia organu, bowiem wynajmowany lokal w 2015 r. nie pełnił dla skarżącej funkcji życiowych, a jedynie służył skarżącej w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej w uwagi na międzynarodowy charakter tejże działalności.
Do pisma procesowego z dnia 10 lipca 2020 r. skarżąca przedłożyła umowę najmu z [...]., pismo "B" z dnia [...] r., fakturę VAT nr [...] z dnia [...]., książeczkę zdrowia oraz skierowanie do szpitala z dnia 25 kwietnia 2013 r. syna skarżącej i wniosła o przeprowadzenie z nich dowodów na okoliczność, że skarżąca od lat zamieszkuje w W. i nie miała możliwości zapoznania się z Decyzją wysłaną na adres w G.
5. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie organu odwoławczego z dnia [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od Decyzji.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a").
W sprawie kwestią sporną jest, czy Decyzja została skierowana na właściwy adres skarżącej, a tym samym, czy i kiedy została jej doręczona.
Zdaniem organu odwoławczego, zarówno Decyzja, jak i wcześniejsza korespondencja zawierająca m.in. postanowienie o wszczęciu postępowania, zostały prawidłowo doręczone skarżącej w trybie art. 150 o.p. na wskazany przez nią adres: [...] G., ul. [...], przy czym Decyzja została doręczona w dniu 6 czerwca 2019 r., a odwołanie od niej wniesiono po upływie ustawowego terminu, tj. 3 grudnia 2019 r.
Natomiast w ocenie skarżącej, Decyzja nie została jej doręczona w powyższym terminie, dowiedziała się o jej wydaniu dopiero 26 listopada 2019 r., a zatem, składając odwołanie, nie przekroczyła ustawowego, 14-dniowego na jego złożenie.
Na wstępie rozważań należy wyjaśnić, iż pierwszy etap postępowania odwoławczego przed organem odwoławczym, to etap badania formalnego środka zaskarżenia. Zgodnie bowiem z art. 228 § 1 o.p. organ odwoławczy ocenia, czy: 1) odwołanie jest dopuszczalne, 2) odwołanie zostało wniesione w ustawowym terminie, 3) odwołanie spełnia warunki wynikające z art. 222 o.p. W sprawach tych wydawane jest postanowienie, które jest ostateczne (art. 228 § 2 o.p.).
Jak wynika z art. 228 o.p., jednym z elementów podlegających wstępnej kontroli organu jest termin złożenia środka odwoławczego. Oceniając tę przesłankę, organ musi uwzględnić przepisy dotyczące doręczenia decyzji, prawidłowość pouczenia o środkach zaskarżenia oraz zasady wnoszenia odwołań. Podkreślić przy tym należy, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną. Stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującego przepisu prawa i każde, nawet nieznaczne przekroczenie 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania zobowiązuje organ odwoławczy do wydania postanowienia, o którym mowa w 228 § 1 pkt 2 o.p. (zob. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 24 sierpnia 2017 r. sygn. akt I SA/Bk 577/17, Lex nr 2357142; wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt II FSK 628/15, Lex nr 2341135, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 7 grudnia 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 873/18).
W sprawie nie jest sporne, że Decyzja została wysłana skarżącej na adres: [...] G., ul. [...], który, jak twierdzi skarżąca, nie jest jej adresem zamieszkania. Skarżąca w odwołaniu od Decyzji wskazała bowiem, że od połowy 2015 r. mieszka w W. W skardze stwierdziła, że nie prowadząc już działalności gospodarczej i mieszkając od 2017 r. w W., nie mogła przewidzieć, że Decyzja zostanie przesłana na adres w G..
W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz.U. z 2012 poz.1314 ze zm.) podmioty, o których mowa w art. 6 ust. 1, 1a i 10, mają obowiązek aktualizowania danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym przez dokonanie zgłoszenia aktualizacyjnego do naczelnika urzędu skarbowego, nie później niż w terminie 7 dni od dnia, w którym nastąpiła zmiana danych. Z kolei w myśl art. 9 ust. 1d ustawy o zasadach ewidencji podatników, w przypadku zmiany adresu miejsca zamieszkania przez podatnika będącego osobą fizyczną objętą rejestrem PESEL, nieprowadzącą działalności gospodarczej lub niebędącą zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, za dokonanie aktualizacji uznaje się wskazanie przez ten podmiot aktualnego adresu miejsca zamieszkania w składanej deklaracji lub innym dokumencie, związanym z obowiązkiem podatkowym. Podatnicy mogą jednak również dokonać aktualizacji adresu miejsca zamieszkania według wzoru określonego na podstawie art. 5 ust. 5 ustawy o zasadach ewidencji podatników (czyli składając stosowny formularz aktualizacyjny).
Organ podatkowy ma zatem obowiązek dokonywania doręczeń na adres figurujący w rejestrze, co w sprawie nastąpiło. Mianowicie organ pierwszej instancji w piśmie z dnia 14 grudnia 2019 r., odpowiadając na zarzuty odwołania, wyjaśnił że na dzień wydania i wysyłki postanowienia o wszczęciu postępowania, jak i dzień w którym przyjęto skutek jego doręczenia w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej nie posiadał żadnych informacji o fakcie zamieszkiwania skarżącej w W., a bazował na informacjach zawartych w urzędowej ewidencji podatników i płatników. Wskazał również, że przesyłka zawierająca Decyzję została wysłana w dniu 20 maja 2019 r. za pośrednictwem poczty na adres korespondencyjny skarżącej ujawniony w Systemie Rejestracji Centralnej KEP, tj. [...], [...] G.
Organ odwoławczy zweryfikował te informacje – zwrócił się do [...] Urzędu Skarbowego w G. o przekazanie dokumentów wskazujących dane adresowe skarżącej. Organ ten, do pisma z dnia 18 lutego 2020 r. dołączył kserokopie zgłoszeń aktualizacyjnych i zeznań podatkowych skarżącej.
Analiza akt sprawy potwierdza stanowisko organu odwoławczego, że Decyzja została prawidłowo przesłana na ujawniony wobec organów podatkowych adres zamieszkania skarżącej, tj. [...] G., ul. [...] i doręczona w trybie art. 150 o.p. w dniu 6 czerwca 2019 r.
W dniu 27 kwietnia 2016 r. skarżąca złożyła do [...] Urzędu Skarbowego w G. zgłoszenie aktualizacyjne osoby fizycznej będącej podatnikiem ZAP-3 (wpływ do Urzędu w dniu 6 maja 2016 r.), w którym jako adres zamieszkania wskazała: [...] G., ul. [...].
W dniu 10 maja 2016 r. do [...] Urzędu Skarbowego w G. wpłynęło kolejne zgłoszenie aktualizacyjne osoby fizycznej będącej podatnikiem ZAP-3, w którym skarżąca ponownie jako adres zamieszkania wskazała: [...] G., ul. [...].
W dniu 6 maja 2016 r. do [...] Urzędu Skarbowego w G. wpłynęło zeznanie PIT-37 skarżącej za 2015 r. w którym ponownie jako adres zamieszkania wskazała: [...] G., ul. [...].
W dniu 10 maja 2016 r. do [...] Urzędu Skarbowego w G. wpłynęła korekta zeznania PIT-37 skarżącej za 2014 r. (nadane za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 9 maja 2016 r.), w którym jako adres zamieszkania wskazała: [...] G., ul. [...]. Na kopercie, w której skierowano do Urzędu korektę zeznania, skarżąca podała jako adres nadawcy G., ul. [...].
Ze znajdującego się w aktach sprawy wydruku ("Adresy aktywne podmiotu"), wynika, że adresem rejestracyjnym skarżącej od dnia 8 maja 2016 r. (zapisu dokonano w dniu 10 maja 2016 r.) są: [...] G., ul. [...].
Skoro zatem skarżąca w zgłoszeniach aktualizujących złożonych w organie podatkowym w 2016 r. wskazała adres zamieszkania w G. i nie złożyła następnie zgłoszenia aktualizującego bądź zeznania, z których wynikałoby, że zmieniła adres zamieszkania, nie można za skarżącą przyjąć, że adresem zamieszkania, na który należało wysłać Decyzję jest W., ul. [...]. Kwestia adresu skarżącej powinna zostać rozstrzygnięta na podstawie danych wykazywanych w zgłoszeniach aktualizacyjnych, czy zeznaniach, a nie na podstawie załączonych do odwołania dokumentów o charakterze prywatnym (wyrok NSA z dnia 13 lipca 2018 r., sygn. akt II FSK 2019/16; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 13 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 1503/19).
Z akt sprawy wynika, że we wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, złożonym w Sądzie Rejonowym w G. w dniu 10 kwietnia 2015 r., skarżąca – jako jej członek zarządu wskazała adres zamieszkania: [...] G., ul. [...].
Wobec nieobecności adresata (skarżącej) przesyłka zawierająca Decyzję była dwukrotnie awizowana przez placówkę pocztową, tj. w dniu 23 maja 2019 r. oraz w dniu 31 maja 2019 r., następnie przechowywana przez okres 14 dni w placówce pocztowej i po upływie tego okresu zwrócona do nadawcy, tj. organowi pierwszej instancji. Z upływem 14 dniowego terminu nastąpił skutek doręczenia Decyzji w dniu 6 czerwca 2019 r., w trybie art. 150 o.p. Na przesyłce nie dokonano adnotacji o wyprowadzeniu się adresata (skarżącej). Pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 § 1 o.p. potwierdzającym fakt i datę doręczenia zgodnie z danymi na nim umieszczonymi (zob. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2018 r. sygn. akt II FSK 1186/16, Lex nr 2500643). Korzysta on z domniemań prawdziwości oraz zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych, czyli wiarygodności. Dokonując oceny okoliczności związanych z doręczeniem, organ podatkowy nie może zatem odrzucić co do zasady istnienia faktu doręczenia przesyłki stwierdzonego w takim zwrotnym poświadczeniu odbioru. Nie oznacza to oczywiście niemożliwości przeprowadzania przeciwdowodu wobec domniemań wynikających z takiego dokumentu. W judykaturze wyrażono pogląd, że takim przeciwdowodem może być reklamacja uzyskana od operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, który dokonywał określonego doręczenia.
Stosowanie do art. 220 o.p. od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji (§1), a właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ podatkowy wyższego stopnia (§ 2). Z kolei z art. 223 o.p. oraz z pouczenia zawartego na stronie 22 Decyzji wynika, że skarżącej przysługiwało prawo do wniesienia odwołania do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach za pośrednictwem Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B., który ją wydał, w terminie 14 dni od jej doręczenia.
Wobec powyższego, termin do wniesienia odwołania - liczony od następnego dnia od daty doręczenia decyzji zgodnie z art. 12 § 1 o.p. - rozpoczął swój bieg w dniu 7 czerwca 2019 r. i zasadniczo upłynąłby w dniu 20 czerwca 2019 r., jednakże mając na uwadze treść art. 12 § 5 o.p. oraz fakt, że dzień 20 czerwca 2019 r. był dniem ustawowo wolnym od pracy, termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 21 czerwca 2019 r.
Skoro zatem odwołanie zostało wniesione w dniu 3 grudnia 2019 r., czyli po upływie 14 dniowego terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 o.p., organ odwoławczy zasadnie - na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 o.p. wydał postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do jego wniesienia. Nie doszło zatem do skutecznego wszczęcia postępowania przed organem odwoławczym i organ ten zasadnie nie odniósł się do merytorycznych zarzutów odwołania.
Dodać w tym miejscu należy, że organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] odmówił skarżącej przywrócenia terminu na wniesienie odwołania od Decyzji, a WSA w Gliwicach wyrokiem z dnia 20 listopada 2020 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 962/20 oddalił skargę skarżącej na to postanowienie.
W ocenie Sądu, organy podatkowe działały legalnie (art. 120 o.p.) i podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, przez co nie została naruszona zasada prawdy obiektywnej (art. 122 o.p.). W sposób wyczerpujący został zebrany i rozpatrzony w rozpoznawanej sprawie materiał dowodowy (art. 187 § 1 o.p.), zaś jego spójna i logiczna ocena nie naruszała granic swobodnej oceny dowodów i jako taka korzysta z ochrony przewidzianej w art. 191 o.p. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jest pełne, jasne i spełnia wymogi określone w art. 210 § 4 o.p. w związku z art. 219 o.p. Sąd, wbrew zarzutom skargi nie dopatrzył się również naruszenia zasady prowadzenia postępowania sposób budzący zaufania do organów podatkowych (art. 121 o.p.).
Przez wzgląd na powyższe, zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.
Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż za-skarżone postanowienie nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.