I SA/GL 921/22

I SA/Gl 921/22 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2022-11-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Borys Marasek /sprawozdawca/
Dorota Kozłowska /przewodniczący/
Monika Krywow
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1376
art. 13b ust. 1
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Kozłowska, Asesor WSA Monika Krywow, Sędzia WSA Borys Marasek (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 listopada 2022 r. sprawy ze skargi M. G. (G.) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 2 czerwca 2022 r. nr SKO.FE/41.4/40/2022/6431 w przedmiocie zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2022 r., znak SKO.FE/41.4/40/2022/6431 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, po rozpoznaniu zażalenia M. G. (dalej: skarżący, zobowiązany) na postanowienie Prezydenta Miasta K. (dalej: PMK) z dnia 1 kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutu nieistnienia obowiązku w sprawie egzekucji administracyjnej dot. tytułu wykonawczego nr 2144p/21, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 4 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm., dalej: k.p.a.) i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 479 z późn. zm., dalej: u.p.e.a.), utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
Powyższe postanowienia zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Pismem z dnia 29 września 2021 r. PMK przesłał skarżącemu upomnienie wzywające do uregulowania należności związanych z parkowaniem pojazdu samochodowego nr rej. [...] w strefie płatnego parkowania Miasta K. wraz z kosztami upomnienia.
Następnie PMK, będący zarówno wierzycielem jak i organem egzekucyjnym, wystawił tytuł wykonawczy z dnia 10 grudnia 2021 r. o nr 2144p/21, na podstawie którego prowadził postępowanie egzekucyjne, dotyczące opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za postój w strefie płatnego parkowania w dniu 9 czerwca 2021 r., za pojazd samochodowy o nr rej. [...], którego użytkownikiem był skarżący. Klauzula o skierowaniu tego tytułu do egzekucji administracyjnej, została nadana w dniu 13 grudnia 2021 r. Natomiast pismem z dnia 30 grudnia 2021 r., zatytułowanym: "Pismo w sprawie upomnienia" zobowiązany zakwestionował naliczenie opłaty dodatkowej wskazując, że miejsce postoju przy ul. [...] w K., jest źle oznakowane. Według skarżącego, oznakowanie miejsca postojowego znakiem D-18 z tabliczką T3a nie było prawidłowe, gdyż powinien tam być znak D-45. Organ egzekucyjny uznał pismo za zarzut w postępowaniu egzekucyjnym. Wobec zobowiązanego zastosowano w dniu 17 stycznia 2022 r. środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. Odpis tytułu wykonawczego został doręczony wraz z zawiadomieniem o zajęciu w dniu 2 lutego 2021 r.
Dłużnik zajętej wierzytelności będący bankiem, przekazał organowi egzekucyjnemu całość kwoty na poczet realizacji zajęcia w dniu 25 stycznia 2022 r.
Kolejnym pismem z dnia 28 lutego 2022 r. zobowiązany wniósł zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej, wskazując na nieistnienie obowiązku na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. oraz na podstawie art. 34 § 4 pkt 3a u.p.e.a. wniósł o umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Dodatkowo złożył wiosek o przyjęcie oświadczenia w przedmiocie postoju pojazdu w strefie płatnego parkowania, w postaci fotografii wykonanej w dniu 9 grudnia 2021 r. Zobowiązany zakwestionował zasadność prowadzenia egzekucji administracyjnej, gdyż - jak uzasadniał - naliczenie opłaty dodatkowej jest bezpodstawne z uwagi na złe oznakowanie strefy płatnego parkowania w miejscu postoju pojazdu. Według zobowiązanego, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych, znakiem informującym o końcu strefy płatnego parkowania, oznaczonej znakiem D-44, jest znak D-45. Brak tego ostatniego znaku, w powyższym stanie faktycznym, doprowadził do sytuacji, w której można było przypuszczać, iż parking w tym miejscu jest bezpłatny.
Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2022 r., PMK oddalił zarzut nieistnienia obowiązku w sprawie egzekucji administracyjnej dotyczącej tytułu wykonawczego nr 2144p/21.
Na ww. postanowienie wniesione zostało zażalenie, w którym skarżący nadal kwestionował istnienie obowiązku.
Rozpatrując wniesione zażalenie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej są sformalizowanym środkiem obrony zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz przedstawiło przepisy regulujące ten środek.
Dalej Kolegium wskazało, że wierzyciel, będący również organem egzekucyjnym wystawił tytuł wykonawczy nr 2144p/21 z dniem 10 grudnia 2021 r. Klauzula o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej została nadana z dniem 13 grudnia 2021 r., zatem wniesienie w dniu 30 grudnia 2021 r., pisma w sprawie upomnienia, można było uznać za zarzut we wszczętym postępowaniu egzekucyjnym, gdyż wniesienie zarzutu przed doręczeniem odpisu tytułu wykonawczego nie stanowi o jego bezskuteczności. Doręczenie odpisu tytułu wykonawczego statuuje bowiem jedynie termin maksymalny do jego wniesienia.
Zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej służy podważeniu prawidłowości tytułu wykonawczego. Z tytułu wykonawczego wynika domniemanie istnienia obowiązku oraz spełnienia wszystkich przesłanek dopuszczalności wszczęcia postępowania egzekucyjnego.
Natomiast zobowiązany, wnosząc zarzut, zamierzał wykazać, że nie jest prawdziwe twierdzenie wierzyciela, że obowiązek istnieje. Odnosząc się do tego zarzutu, Kolegium stwierdziło, że w związku z charakterem obowiązku, został on określony w przepisach ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1376 z późn. zm., dalej: u.d.p.). W rozpatrywanej sprawie egzekwowany obowiązek powstał z mocy prawa, a więc jego zasadność nie była uprzednio weryfikowana w żadnym postępowaniu administracyjnym lub sądowym. Zatem to dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego, kwestie zasadności egzekwowanego obowiązku i wystawienia tytułu wykonawczego mogą i powinny być wyjaśnione. W myśl art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p., korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Opłatę tę, zgodnie z przepisem art. 13b ust. 1 u.d.p., pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. W ocenie Kolegium, przepis art. 13b ust. 1 u.d.p. nie pozostawia żadnej wątpliwości co do jego treści. Opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p., sprecyzowana została w art. 13b ust. 1 tej ustawy, stanowiącym jednoznacznie, że jest to opłata za parkowanie pojazdu samochodowego w wyznaczonym miejscu strefy płatnego parkowania, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Tylko zatem za taką formę korzystania ze strefy płatnego parkowania może być pobierana opłata. Dowodem w sprawie może być dokumentacja zdjęciowa, z której wyraźnie wynika, w jaki sposób oznaczone zostało miejsce do parkowania. Aby można było pobrać opłatę za postój, spełnione muszą zostać następujące przesłanki jakim ma odpowiadać postój pojazdu:
- na drodze publicznej,
- w strefie płatnego pakowania,
- w wyznaczonym miejscu.
Sposób wyznaczenia miejsc postojowych za pomocą odpowiednich znaków drogowych został określony w przepisach wykonawczych do ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 988 z późn. zm., dalej: p.r.d.) tj. w rozporządzeniu Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2310 z późn. zm.) i rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2311 z późn. zm.). Punkt 5.2.50. "Strefa płatnego parkowania" w załączniku nr 1 do tego rozporządzenia ma brzmienie: znak D-44 "strefa płatnego parkowania" (rys. 5.2.50.1.) stosuje się w celu wskazania strefy, w której w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo pobierana jest opłata za postój pojazdu samochodowego. (...) W strefie oznakowanej znakiem D-44, miejsca dla postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi określonymi w pkt 5.2.18. (D-18 "parking") oraz znakami poziomymi określonymi w załączniku nr 2 do rozporządzenia w pkt 5.2.4. (P-18 "stanowisko postojowe"), pkt 5.2.5. (P-19 "linia wyznaczająca pas postojowy"), pkt 5.2.6. (P-20 "koperta") i pkt 5.2.9.2. (P-24 "miejsce dla pojazdu osoby niepełnosprawnej"). Wobec powyższego Kolegium uznało, że nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania, to taki postój, który odbywa się na terenie strefy płatnego parkowania, w miejscu wyznaczonym (znakami pionowymi i poziomymi) oraz bez uiszczonej opłaty. W sytuacji, gdy zobowiązany kwestionuje fakt postoju w miejscu wyznaczonym, organ powinien okoliczność tę wykazać. Przede wszystkim organ powinien dokonać odniesienia miejsca faktycznego postoju pojazdu, do miejsca wyznaczonego. Jeżeli pojazd był zaparkowany w miejscu wyznaczonym bez dokonania opłaty, wówczas jest to postój nieopłacony, natomiast jeżeli postój odbywał się poza miejscem do tego wyznaczonym, to pomimo braku opłaty postój taki nie będzie podlegał opłacie dodatkowej. Niewątpliwie w dniu 9 czerwca 2021 r. pojazd o nr rej. [...]parkował przy ulicy [...] w K. (pomiędzy ul. [...] oraz ul. [...] ), tj. w strefie płatnego parkowania miasta K.. Dowodem na powyższą okoliczność jest zdjęcie wykonane przez pracownika MZUiM w dniu 9 czerwca 2021 r. o godz. 10.21, jak również fotografia znaku D-44 oznaczająca strefę płatnego parkowania. Zobowiązany zasadność swoich zarzutów wywodzi z braku na wyjeździe z ul. [...] znaku D-45.
Kolegium stwierdziło natomiast, że znak D-45 oznacza wyjazd ze strefy płatnego parkowania. Natomiast wyjazd z ul. [...], poprzez ul. [...], nie oznacza wyjazdu ze strefy płatnego parkowania, gdyż ulica [...] również mieści się w strefie płatnego parkowania. W związku z tym zarzut nieistnienia obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie, Kolegium uznało za bezzasadny, a postanowienie PMK o oddaleniu zarzutu za prawidłowe.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, stwierdzenie że zostało ono wydane z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:
a) przepisów prawa materialnego tj. art. 13b ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i naliczenie opłaty dodatkowej, pomimo niespełnienia się ustawowej przesłanki w postaci prawidłowo oznakowanej strefy płatnego parkowania;
b) przepisów postępowania tj. art. 8 kpa, poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów władzy publicznej.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że argumentacja organu jest błędna, z uwagi na fakt, iż co prawda opłata dodatkowa powstaje w związku z zaparkowaniem samochodu w strefie płatnego parkowania, jednak musi to być prawidłowo oznaczona strefa płatnego parkowania. Natomiast w zaistniałej sytuacji faktycznej znaki drogowe wyznaczające ww. strefę, zostały umieszczone w sposób nieprawidłowy, a znaki drogowe w tej strefie umieszczone zostały w sposób przypadkowy.
Zdaniem skarżącego, zgodnie z § 58 ust. 4 rozporządzenia, znak D-44: "oznacza wjazd do strefy, w której za postój pojazdu samochodowego jest pobierana opłata" natomiast znak D-45: "oznacza wyjazd ze strefy płatnego parkowania", natomiast zgodnie z rozporządzeniem: "Znak D-44 umieszcza się w przekroju drogi położonym na granicy strefy ustanowionej na podstawie art. 13h ust. 3 u.d.p., na wszystkich ulicach doprowadzających ruch do obszaru, na którym została ustalona strefa płatnego parkowania lub śródmiejska strefy płatnego parkowania" a "Na jezdniach dwukierunkowych znak D-45 umieszcza się w tym samym przekroju co znak D-44". Biorąc zatem pod uwagę argumentację Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że ul. [...] nie jest ulicą stanowiącą wyjazd ze strefy płatnego parkowania, niewiadome wydaje się z jakich przyczyn po przeciwnej stronie ulicy ustanowiono znak D-44, jeżeli nie jest to ulica doprowadzająca ruch do obszaru strefy płatnego parkowania.
Ustawianie znaków informujących o strefie płatnego parkowania w dowolny sposób, nie uwzględniając aktualnych przepisów regulujących te kwestie, niewątpliwie stanowi wprowadzanie w błąd kierujących i implikuje liczne wątpliwości co do tego, gdzie dokładnie przebiega granica strefy płatnego parkowania. Taka sytuacja jest prawnie nieakceptowalna, gdyż organy powinny działać na podstawie i w granicach prawa, czyli uwzględniając przepisy regulujące warunki techniczne umieszczania znaków drogowych. Ustawienie znaków pionowych w sposób kompletnie dowolny i naruszający przepisy prawa, nie powinno znaleźć aprobaty Sądu i skutkować utrzymaniem w mocy zaskarżonego postanowienia.
Biorąc pod uwagę fakt, iż ulica [...] nie jest prawidłowo oznakowana, naliczenie powyższej opłaty jest bezpodstawne. Losowo ustawione znaki, w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami, nie mogą stanowić negatywnych konsekwencji dla kierujących pojazdami na terenie miasta K., gdyż taka sytuacja byłaby niemożliwa do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa prawa.
Prowadzenie postępowania administracyjnego, zdaniem skarżącego, narusza także zasadę wyrażoną w art. 8 k.p.a., dotyczącą pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej. Obywatel, nawet znając uregulowania prawne dotyczące umiejscowienia znaków drogowych, nie może spodziewać się tego, że nie zostanie na niego nałożona kara administracyjna. Z tej przyczyny, wyłącznie prawidłowo umiejscowione znaki drogowe, mogą skutkować nałożeniem na obywatela mandatu za nieprawidłowe parkowanie.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji, w toku postępowania, nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.
W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonego postanowienia, uznać należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Poza sporem stron postępowania sądowoadministracyjnego pozostawało, że w dniu 9 czerwca 2021 r., przy ulicy [...] w K., został pozostawiony pojazd o nr rej. [...], którego użytkownikiem jest skarżący. Następnie, że pojazd ten znajdował się w pasie drogi publicznej za znakiem D-18 "parking" a przed znakiem D-18 "parking" z umieszczoną pod tym znakiem tabliczką T-3a "koniec", które to znaki były znakami pionowymi. Za postój nie została uiszczona opłata. Spornym jest natomiast, czy istniejące oznakowanie drogi, umożliwiało nałożenie na skarżącego opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za postój w strefie płatnego parkowania w miejscu, w którym stwierdzono postój pojazdu, przy przyjęciu zgodności takiego działania z przepisami p.r.d. i rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy.
Zagadnienia dotyczące znaków drogowych, zostały szczegółowo uregulowane w rozporządzeniu Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych, a także w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach.
W rozporządzeniu z 2003 r., w załączniku nr 1 Szczegółowe warunki techniczne dla znaków drogowych pionowych i warunki ich umieszczania na drogach, w pkt 5 zatytułowanym Znaki informacyjne, wskazano że "znaki informacyjne mają na celu poinformowanie kierujących pojazdami o rodzaju drogi i sposobie korzystania oraz o obiektach znajdujących się przy drodze lub w jej pobliżu przeznaczonych dla użytkowników dróg" (5.1.1. Funkcja, kształt i wymiary znaków).
Zgodnie z art. 13b ust. 1 u.d.p. opłatę pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo.
Stosownie do w/w załącznika nr 1 do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r., oznaczenie strefy płatnego parkowania znak D-44 "strefa płatnego parkowania" (5.2.50), stosuje się w celu wskazania strefy, w której w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo pobierana jest opłata za postój pojazdu samochodowego. Znak D-44 umieszcza się na wszystkich ulicach doprowadzających ruch do obszaru, na którym została ustalona strefa płatnego parkowania. W strefie oznakowanej znakiem D-44 miejsca dla postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi określonymi w pkt 5.2.18 oraz znakami poziomymi określonymi w załączniku nr 2 do rozporządzenia w: pkt 5.2.4, pkt 5.2.5, pkt 5.2.6 i pkt 5.2.9.2. Z kolei znak D-45 "koniec strefy płatnego parkowania" (5.2.51) stosuje się w celu wskazania końca strefy płatnego parkowania. Na jezdniach dwukierunkowych znak D-45 umieszcza się w tym samym przekroju co znak D-44. Warunkiem jednak umieszczenia znaku D-45 w tym samym przekroju jezdni dwukierunkowej co znak D-44, jest spełnienie podstawowych zadań tych znaków tj. umieszczenie znaku D-44 na wszystkich ulicach doprowadzających ruch do obszaru, na którym została ustalona strefa płatnego parkowania, natomiast znaku D-45 we wszystkich miejscach kończących strefę płatnego parkowania. Może jednak zdarzyć się tak, że ze względu na konfigurację dróg i miejsc parkingowych, koniec strefy płatnego parkowania, nie będzie znajdował się w tym samym przekroju jezdni dwukierunkowej, w którym znajduje się początek strefy płatnego parkowania dla części kierujących (np. w przypadku wjazdu do strefy płatnego parkowania w ulicę dwukierunkową z ulicy jednokierunkowej, gdzie z oczywistych względów wyjazd ze strefy tą samą ulicą będzie niemożliwy). Może też zdarzyć się tak, że część kierujących poruszających się już w strefie płatnego parkowania, minie kilka znaków D-44, oznaczających początek tej strefy dla kierujących wjeżdżających do strefy z ulic znajdujących się poza nią, nie mijając tej samej liczby znaków D-45. Innymi słowy, wszystkie wjazdy do strefy płatnego parkowania muszą zostać oznaczone znakiem D-44 "strefa płatnego parkowania" a wszystkie wyjazdy – znakiem D-45 "koniec strefy płatnego parkowania", co nie oznacza, że z uwagi na konfigurację dróg i miejsc parkingowych, liczba znaków D-44, musi być równa liczbie znaków D-45.
W niniejszej sprawie skarżący nie twierdzi aby na zajęte przez siebie miejsce parkingowe, wjechać miał nie minąwszy uprzednio znaku D-44 oznaczającego strefę płatnego parkowania, ani też aby taki wjazd istniał, twierdzi on jedynie, że przed wyjazdem z ul. [...] (przy której zaparkował swój samochód) w ul. [...], nie ma znaku D-45 oznaczającego koniec strefy płatnego parkowania. Tymczasem w niniejszej sprawie istotne znaczenie ma fakt, iż skarżący zajął miejsce parkingowe znajdujące się wewnątrz strefy płatnego parkowania, tj. po minięciu przez kierującego znaku D-44, a przed znakiem D-45. Organ wyjaśnił, że strefa płatnego parkowania nie kończy się przy skrzyżowaniu ul. [...] z ul. [...], a kierujący wjeżdżający w ul. [...] z ul. [...], nadal znajdują się w strefie płatnego parkowania, dlatego też prawidłowo na końcu ul. [...] przed skrętem w ul. [...], nie został umieszczony znak D-45.
W realiach niniejszej sprawy należy przyjąć, że w dniu 9 czerwca 2021 r., ustawione znaki pionowe, jednoznacznie informowały uczestników ruchu drogowego o wyznaczonych miejscach postojowych. W ustalonym stanie faktycznym, wystąpiła sytuacja, w której poza wyznaczeniem granic strefy płatnego parkowania, wewnątrz tej strefy, określenie miejsc przeznaczonych na postój pojazdów, nastąpiło poprzez zamontowanie znaku D-18 "parking", o którym mowa w § 52 ust. 1 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych.
Brak jest podstaw do przyjęcia, że organ II instancji naruszył art. 8 k.p.a. Organ II instancji dokonał wnikliwej oceny stanowiska przedstawionego przez skarżącego w zażaleniu i odniósł się do zarzutów zażalenia. Tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 8 § 1 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.