I SA/Gl 919/11

I SA/Gl 919/11 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2011-11-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-09-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Beata Kozicka /sprawozdawca/
Przemysław Dumana /przewodniczący/
Wojciech Organiściak
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
II FSK 708/12 - Wyrok NSA z 2014-01-21
II FSK 708/11 - Wyrok NSA z 2012-11-30
I SA/Wr 500/10 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2010-10-13
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
art. 7 ust. 1 pkt 4
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędziowie WSA Beata Kozicka (spr.), Wojciech Organiściak, Protokolant Magdalena Strzałkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2011 r. sprawy ze skargi A S.A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. z 2005 r. Dz.U. Nr 8, poz. 60 z późn. zm., dalej: "Ordynacja" lub "O.p.") po rozpatrzeniu odwołania A S.A. w K., (dalej: "spółka") od decyzji Prezydenta Miasta B. nr [...] z dnia [...]r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2002 w kwocie [...] złotych – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej: "Kolegium" lub "SKO") utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji.
Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy na wstępie przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania i wskazał, że w dniu 11 stycznia 2007 r. spółka złożyła skorygowaną deklarację na podatek od nieruchomości za rok 2002 wskazując nadpłatę w łącznej wysokości [...] złotych, w tym kwotę [...] złotych w części dotyczącej budynków, kwotę [...] złotych w części dotyczącej budowli. Nadpłata, zdaniem podatnika, wynikała z niesłusznego deklarowania do opodatkowania budowli oraz usytuowanych pod nimi gruntów zwolnionych z opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. z 2010 r. Dz. U. Nr 95 poz. 613 z późn. zm., dalej: "u.p.o.l." lub "ustawa podatkowa") – w brzmieniu obowiązującym w badanym okresie.
Następnie organ drugoinstancyjny wskazał, iż organ podatkowy pierwszej instancji decyzją nr [...] z dnia [...] r. określił A S.A. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2002 w kwocie [...] złotych.
Od decyzji wniesione zostało odwołanie, w którym podatnik zarzucił:
1. naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez błędne ustalenie jego zakresu, a więc błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu;
2. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż infrastruktura kolejowa podatnika nie była wykorzystywana wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego.
W uzasadnieniu odwołujący przytoczył treść brzemienia przepisu art. 7 ust. 1 pkt. 4 ustawy podatkowej, a następnie przedstawił jego wykładnię podnosząc, iż "nie do pogodzenia się z zasadami wykładni przepisów prawa jest pogląd Organu, budynki nastawni kolejowej, a więc szczególnego rodzaju budynki, nie korzystają z tego zwolnienia podatkowego. Nie powinno budzić wątpliwości, iż obiekty takie są – co potwierdzają wprost przepisy d.u.o.t.k. – nierozerwalnym elementem budowli jaką jest linia kolejowa" – (skrót: "d.u.o.t.k. odnosi się do ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o transporcie kolejowym Dz.U. Nr 96, poz. 591 z późn. zm.).
Rozpatrując wniesione odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. – na wstępie zważyło, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym w 2002 r., od podatku od nieruchomości zwolnione były budowle kolejowe stanowiące całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, służące do ruchu pojazdów kolejowych, organizacji i sterowania tym ruchem, umożliwiające dokonywanie przewozów osób lub rzeczy – wykorzystywane wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego, a także zajęte pod nie grunty. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z regulacja prawną obowiązującą do końca 2002 roku, z podatku od nieruchomości były zwolnione budowle oraz usytuowane pod nimi grunty wykorzystywane wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego. Tym samym organ zaznaczył, iż ustawa o podatkach i opłatach lokalnych uzależniała nabycie prawa do zwolnienia od podatku od łącznego spełnienia następujących przesłanek:
- zwolnienie dotyczyło budowli, jednakże pod warunkiem ich wykorzystania na potrzeby "publicznego transportu kolejowego",
- wykorzystywanie budowli na potrzeby "publicznego transportu kolejowego" miało charakter wyłączny,
- grunty pod budowlami kolejowymi korzystały ze zwolnienia jedynie wówczas, gdy posadowione na nich budowle również korzystały z takiego zwolnienia.
Mając powyższe na względzie organ odwoławczy skonstatował, iż aby skorzystać – w badanym okresie – ze zwolnienia podatkowego istotnym było łączne spełnienie wszystkich przesłanek. Niespełnienie chociażby jednej z nich powodowało, że budowle oraz usytuowane pod nimi grunty nie mogły korzystać z wyłączenia z opodatkowania. Organ podatkowy drugiej instancji zauważył także, że podatnik twierdzi, iż jego interpretacja zwolnienia określonego w art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest odmienna od prezentowanej przez organ pierwszej instancji. Dodatkowo zarzucił organowi pierwszej instancji błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż infrastruktura kolejowa nie była wyłącznie wykorzystywana na potrzeby publicznego transportu kolejowego. Organ odwoławczy uznał, że twierdzenia podatnika nie zasługują na uwzględnienie. Przede wszystkim wskazał, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w bardzo szerokim zakresie, a jego wyniki pozwalają na przyjęcie, iż A S.A. w badanym okresie nie wykorzystywała swojej infrastruktury kolejowej wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego.
Organ drugiej instancji podniósł, że zasadnie Prezydent Miasta B. po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego stwierdził, iż w roku 2002 podatnik pełnił funkcję zarówno przewoźnika, jak również zarządcy infrastruktury kolejowej, bez organizacyjnego wyodrębnienia tych funkcji.
Zdaniem organu podatkowego przy rozpatrzeniu niniejszej sprawy istotne znaczenie miało to, że właściciel (będący podatnikiem podatku od nieruchomości) jest zwolniony z tego podatku w zakresie budowli i usytuowanych pod nimi gruntów tylko wtedy, gdy są one wykorzystywane "wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego", rozumianego jako udostępnianego wyłącznie zainteresowanym przewoźnikom kolejowym, na równych prawach. W niniejszej sprawie – jak zaznaczył organ – infrastruktura kolejowa nie była udostępniania na równych prawach wszystkim zainteresowanym przewoźnikom. W roku 2002 nie obowiązywały jednolite i równe dla wszystkich zasady, które pozwoliłyby na stwierdzenie, że dostęp do infrastruktury miał charakter publiczny. Oznacza to, że infrastruktura nie była udostępniania na równych prawach. Spółka korzystała z własnej infrastruktury bezumownie. Ponadto – co istotne – podstawowym rodzajem działalności podatnika, czyli A S.A. w roku 2002 była eksploatacja kruszyw. Podatnik wykonywał tym samym transport własnych towarów, na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie wydobycia i sprzedaży piasku.
Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, iż o publicznym charakterze transportu kolejowego decyduje to, czy zarządca udostępnia linie kolejowe na równych prawach wszystkim zainteresowanym przewoźnikom, zaś o wyłącznym wykorzystywaniu budowli kolejowych na potrzeby publicznego transportu kolejowego decyduje stan faktyczny wykluczający ich zastosowanie na inne potrzeby. Wskazał, że organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo ustalił, iż podatnik swoje linie kolejowe wykorzystywał na potrzeby wewnątrzzakładowe, tj. prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie wydobywania kopalin i ich sprzedaży, a nie działalności gospodarczej polegającej na publicznym, a to świadczy o braku wyłączności wykorzystywania budowli na potrzeby publicznego transportu kolejowego. transporcie kolejowym.
Kolegium zauważyło, że kwestią sporną pomiędzy organem podatkowym a podatnikiem jest wyłącznie odmienna ocena ustaleń faktycznych, a mianowicie: czy przewóz własnych produktów (piasku, żwiru) do własnego punktu sprzedaży stanowi wykorzystywanie linii kolejowej do prywatnych celów właściciela linii kolejowej (podatnika) innych niż publicznych transport kolejowy – jak przyjęły organy podatkowe, czy też jest to realizacja publicznego transportu kolejowego – jak twierdzi strona skarżąca. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego infrastruktura stanowiła, jako rzeczy o określonych właściwościach, "przedmiot" wykorzystywany w prowadzonej przez kopalnię działalności gospodarczej. Tak określony "przedmiot" (infrastruktura kolejowa) służyła A, jako właścicielowi, do realizacji jej własnej działalności gospodarczej nie związanej z potrzebami publicznego transportu kolejowego. A, będąca właścicielem budowli kolejowych wykorzystała je na własne potrzeby, we własnym interesie, stąd też nie wyczerpywała treści art. 7 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych uprawniającej do zwolnienia podatkowego. Według organu odwoławczego słusznie zatem uznał organ podatkowy pierwszej instancji, iż budowle kolejowe, które w 2002 r. nie były wykorzystywane wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego, lecz również na potrzeby innego rodzaju, w tym do prowadzenia działalności gospodarczej ich właściciela, nie korzystały ze zwolnienia opisanego w wyżej powołanym przepisie.
W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, strona skarżąca – A S.A. w K. wniosła o jej uchylenie wskazując na:
1) nie rozpatrzenie zarzutów podatnika w zakresie ustaleń faktycznych, a konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych.
2) naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z przepisami ustawy o transporcie kolejowym poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.
W uzasadnieniu skargi strona skarżąca – co do meritum – powtórzyła argumenty zawarte w odwołaniu do decyzji pierwszoinstancyjnej, a nadto strona zauważyła, że zagadnienie zwolnienia podatkowego zawartego w art. 7 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy podatkowej było już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w trybie skargi kasacyjnej, a następnie przytoczyła fragmenty uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2007 r. sygn. akt II FSK 14/06 oraz za utrwalony w orzecznictwie administracyjnym uznała pogląd, że w myśl którego "o publicznym charakterze transportu kolejowego przesądza to, czy Zarządca udostępnia linie kolejowe uprawnionym przewoźnikom kolejowym, a nie to, że faktycznie z linii korzystają niektórzy z nich, którzy mają w tym interes gospodarczy".
Zdaniem strony skarżącej, organ odwoławczy nie wyjaśnił kluczowych zwrotów przedmiotowego zwolnienia, w tym np. pojęcia: "transport kolejowy", "publiczny transport kolejowy", "na potrzeby", "wyłącznie".
Skarżąca podniosła, że posiada uprawnienia do prowadzenia działalności przewoźnika kolejowego i była uprawniona do dostępu do przedmiotowej infrastruktury kolejowego również zarządzanej przez innego profesjonalnego zarządcę. Wskazała, że mimo braku formalnego związania organów podatkowych wyrokami wydanymi w przedmiotowych sprawach, poglądy sądownictwa administracyjnego, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego, winny być respektowane w procesie stosowania prawa. "Związanie" to, sprowadza się przede wszystkim do zagadnienia wykładni art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy podatkowej, tym niemniej wskazanie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego na brak przedmiotowego zwolnienia w sytuacji, gdy zarządca będący przewoźnikiem "realizuje na danej linii również transport na własne wewnątrzzakładowe potrzeby" strona skarżąca uznała za niewykonalne. Strona skarżąca zauważyła, że przepis art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy podatkowej należy do kategorii zwolnień przedmiotowych, a nie podmiotowych. Decydujące więc, o zastosowaniu tego zwolnienia, jest spełnienie przez ten przedmiot opodatkowania cech wskazanych w tym przepisie. Wskazała, że w art. 7 ustawy podatkowej posłużono się zwrotami typu zajęte, służące czy położone, a więc ustawodawca rozróżnia zagadnienie własności w rozumieniu cywilno – prawnym, czy tytułu posiadania, od aktualnego "przeznaczenia" tych przedmiotów opodatkowania.
Odpowiadając na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko i jego argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga okazała się nieuzasadniona.
Z uwagi na fakt, iż przedmiotowa sprawa dotyczy w istocie kwestii prawnych rozstrzyganych w toczących się między stronami wcześniej postępowaniach sądowoadministracyjnych, o podobnych do niniejszych ustaleniach faktycznych, Sąd, aprobując poglądy wyrażone w wyrokach tut. Sądu, w tym w sprawach o sygn. akt
I SA/GL 302/10, I SA/GL 242/10, I SA/GL 243/10, I SA/GL 397/10, I SA/GL 695/10 uznaje za własne oceny prawne zawarte w uzasadnieniach zapadłych w tamtych sprawach orzeczeń.
Oceniając legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdzić należy, że stan faktyczny sprawy był w zasadzie bezsporny. Jak ustaliły to organy podatkowe i czemu strona skarżąca nie przeczyła w badanym roku podatkowym A prowadziła działalność gospodarczą m.in. w zakresie eksploatacji złóż kruszyw oraz świadczenia usług przewozowych w transporcie kolejowym. W ramach wykonywanej przez A działalności przewozowej, transportowane były również produkty własne kopalni (kruszywa, piasek) do jej punktów sprzedaży. Zakupu towarów (kruszyw) w punkcie sprzedaży mógł dokonywać każdy zainteresowany a nie tylko podmiot, który wcześniej zamówił dostawę kruszyw i zlecił jej przewóz. Transport z miejsca produkcji do punktu sprzedaży dla odbiorców indywidualnych nie mógł odbywać się z pominięciem przedmiotowej linii kolejowej usytuowanej na terenie gminy B. Budowle kolejowe służące do ruchu pojazdów kolejowych na przedmiotowej linii kolejowej stanowiły własność A, zaś grunty pod tymi budowlami znajdowały się w jej wieczystym użytkowaniu.
Poza sporem było również, iż w roku 2002 A, jako właściciel przedmiotowej infrastruktury kolejowej, była zarówno zarządcą infrastruktury kolejowej, jak również przewoźnikiem kolejowym, jednocześnie korzystała z własnej infrastruktury bezumownie a więc na innych warunkach niż pozostali przewoźnicy oraz że w 2002 roku skarżąca Spółka była zarządcą infrastruktury kolejowej. Bezsporne było również, ze podatnik wykonywał transport własnych towarów (kruszyw, piasku), na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie wydobycia i sprzedaży piasku, zatem – infrastruktura kolejowa nie była wykorzystywana wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego. Spór między stronami sprowadzał się do interpretacji przepisu art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, (w brzmieniu obowiązującym w 2002 roku), zgodnie z którym zwolnienia od podatku od nieruchomości budowli wykorzystywanych wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego i zajętych pod nie grunty.
Sąd w składzie orzekającym akceptuje pogląd wyrażony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w myśl którego o publicznym charakterze transportu kolejowego przesądza to czy zarządca udostępnia linie kolejowe uprawnionym przewoźnikom kolejowym, a nie to, że faktycznie z linii korzystają tylko niektórzy z nich, którzy mają w tym interes gospodarczy. Sąd w pełni podziela stanowisko, że o tym czy mamy do czynienia z wykorzystaniem, czy też z wyłącznym wykorzystaniem (budowli kolejowych w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy podatkowej), przesądza konkretny stan faktyczny danej sprawy (tak wyrok NSA z dnia 25 września 2009 r. sygn. akt II FSK 2108/08). Sąd orzekający zgadza się również z tezą, iż połączenie w jednej osobie zarządcy, przewoźnika i korzystającego z przewozu własnego niedostępnego dla innych, wyklucza "wyłączność" wykorzystywania linii kolejowej na potrzeby publicznego transportu kolejowego, niezależnie od tego czy na linii tej wykonują przewozy również inni przewoźnicy (tak wyrok WSA w Gliwicach z dnia 22 stycznia 2009 r. sygn. akt I SA/Gl 1075/08) podobnie wyroki tego Sądu z dnia 27 listopada 2008 r. sygn. akt I SA/Gl 908/08, z dnia 20 maja 2008 r. sygn. akt 1060/07, z dnia 7 lipca 2005 r. sygn. akt I SA/Gl 606/04.
Sąd zauważa, że w wyroku z dnia 28 października 2009 r. sygn. akt II FSK 696/08 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przy ocenie wyłączności wykorzystywanie infrastruktury kolejowej na potrzeby publicznego transportu kolejowego rozważyć należy czy była udostępniana uprawnionym przewoźnikom kolejowym na równych prawach czy też budowle kolejowe były wykorzystywane na inne cele niż publiczny transport kolejowy. Przedmiotowe zwolnienie przysługuje w sytuacji, gdy transport ten wykonywany był również przez skarżącą jako licencjonowanego (koncesjonowanego) przewoźnika, na takich samych zasadach jak przez innych przewoźników kolejowych, zaś omawiane zwolnienie nie obejmuje sytuacji, w których zarządca infrastruktury będącej jednocześnie przewoźnikiem, realizuje na danej linii również transport na własne wewnątrzzakładowe potrzeby.
Odmawiając zastosowania przedmiotowego zwolnienia organy podatkowe stwierdziły, że nie został spełniony warunek "wyłączności" wykorzystywania na potrzeby publicznego transportu kolejowego przedmiotowego fragmentu linii kolejowej, z uwagi na ustalenie, że podatnik przewoził własne produkty jako przewoźnik kolejowy, będący jednocześnie zarządcą tych linii przy czym produkowane (wydobywane) przez siebie towary dostarczał własnym taborem kolejowym, po własnych liniach kolejowych, do własnych punktów sprzedaży.
Skarżący nie kwestionował tej okoliczności podnosząc, że ocena wyłączności wykorzystania winna obejmować publiczny transport kolejowy w rozumieniu udostępniania przez zarządcę linii kolejowych wszystkim potencjalnym użytkownikom, a więc uprawnionym przewoźnikom oraz twierdząc, że stosując przedmiotowe zwolnienie należy uwzględnić szczególny charakter aktywności społecznej wynikający z ustawy o transporcie kolejowym.
W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. z 2010 r. Dz. U.. Nr 95, poz. 613 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w badanym roku podatkowym, dalej ustawa podatkowa, podatnikami podatku od nieruchomości są (...) osoby prawne (...) będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3 (pkt 1), użytkownikami wieczystymi gruntów (pkt 3). Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy podatkowej zwalnia się od podatku od nieruchomości budowle wykorzystywane wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego, a także zajęte pod nie grunty.
Poza sporem było, że przedmiotowe budowle kolejowe odpowiadały warunkom z art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy podatkowej, zaś spór dotyczył tego czy budowle te były w badanym roku podatkowym "wykorzystywane wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego".
W tym miejscu wskazać należy, iż istotną dla rozstrzygnięcia sprawy było to czy przedmiotowe budowle kolejowe były, w 2002 r., wykorzystywane "wyłącznie" na potrzeby publicznego transportu kolejowego. Skoro publiczny transport kolejowy należy rozumieć jako udostępnienie linii kolejowych uprawnionym przewoźnikom kolejowym na równych prawach, to trudno uznać, że podmiot zarządzający liniami kolejowymi (infrastrukturą kolejową) mógł sam sobie udostępniać zarządzane przez siebie linie kolejowe, na tych samych prawach co innym przewoźnikom. Podatnik jako osoba prawna bez organizacyjnego wyodrębnienia obu działalności, z przyczyn oczywistych, nie mógł zawrzeć umowy o udostępnieniu linii kolejowej z samym sobą. Umowa taka byłaby nieważna z mocy prawa. Nie mógł również sam z sobą pertraktować wielkość, terminy i sposoby uiszczania opłat. Mógł jedynie faktycznie wykonywać własny transport kolejowy na zarządzanych przez siebie liniach i to za zgodą lub zezwoleniem odpowiednich władz.
Należy przy tym zauważyć, że podatnik wykonywał transport kolejowy własnych towarów, do własnych punktów ich sprzedaży, realizując w ten sposób własny, niedostępny innym, cel gospodarczy. Wykonując transport własnymi liniami kolejowymi i własnymi środkami transportu kolejowego, na swój własny użytek, znajdował się w innej sytuacji prawnej czy faktycznej niż pozostali ewentualni przewoźnicy. Fakt, iż podatnik nie korzystał z usług (przewozów) innych przewoźników oznacza, iż miał świadomość swojej uprzywilejowanej pozycji oraz korzystał z posiadanych uprawnień z wyłączeniem innych podmiotów. Podatnik nie wykonywał przewozów na rzecz innych kontrahentów czy odbiorców tej usługi tylko na własny użytek.
W stanie prawnym obowiązującym w 2002 r. transport rzeczy odbywający się na liniach kolejowych dostępnych dla innych przewoźników przez podmiot wykonujący jednocześnie zarząd tymi liniami (infrastrukturą kolejową) jak i przewóz kolejowy, bez organizacyjnego wyodrębnienia tych dwóch sfer działalności, przewożąc wytworzone przez siebie produkty, własnym taborem kolejowym, po posiadanych liniach kolejowych, do własnych punktów sprzedaży, z wyłączeniem innych podmiotów, oznaczał, że tak użytkowane budowle kolejowe nie mogły być uznane za wykorzystywane wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego. Wykonywanie transportu własnych rzeczy przy użyciu budowli kolejowych zarządzanych przez wykonującego taki transport wyłącza cechę wyłącznego wykorzystywania tych budowli na potrzeby publicznego transportu kolejowego.
Dlatego też Sąd uznał, że organy podatkowe prawidłowo ustaliły, że przedmiotowe budowle nie podlegały wyłączeniu z opodatkowania z uwagi na brak elementu wyłączności ich wykorzystania dla potrzeb wymienionego w omawianym przepisie, transportu.
Podniesiony w skardze zarzut błędu w ustaleniach faktycznych był nieuzasadniony, gdyż poza kwestionowaniem wykładni powołanego wyżej przepisu w tym użytych w nim pojęć, skarżący nie wskazał na czym błąd ten miałby polegać.
Skoro zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób opisany w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) należało na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalić.