I SA/GL 909/23

I SA/Gl 909/23 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2023-11-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-07-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Anna Tyszkiewicz-Ziętek /sprawozdawca/
Eugeniusz Christ /przewodniczący/
Katarzyna Stuła-Marcela
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 479
art. 54, art. 110 c
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Katarzyna Stuła-Marcela, Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 listopada 2023 r. sprawy ze skargi M.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 8 maja 2023 r. nr 2401-IEE.7192.156.2023.2/AD UNP: 2401-23-101565 w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 maja 2023 r. nr 2401-IEE.7192.156.2023.2/AD UNP: 2401-23-101565 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775, dalej: k.p.a.) oraz art. 17 § 1, art. 18 i art. 54 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 479 ze zm., dalej: u.p.e.a.) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia 17 marca 2023 r. nr [...] o oddaleniu skargi M.K. na czynność egzekucyjną z dnia 26 lipca 2022 r. nr [...] w postaci zajęcia nieruchomości położonej w K. przy ul. [...], dla której Sąd Rejonowy [...] w K., [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...].
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym
i prawnym.
Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. (dalej: Naczelnik) prowadzi wobec M.K. (dalej: zobowiązana, strona, skarżąca) postępowanie egzekucyjne w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia 12 stycznia 2022 r. nr 2417-723.19546.2022, obejmujący należności w podatku od towarów i usług, na podstawie decyzji z dnia 30 grudnia 2021 r. nr [...]. W dniu 12 stycznia 2022 r. Naczelnik nadał ww. tytułowi wykonawczemu klauzulę o skierowaniu do egzekucji administracyjnej. Odpis ww. tytułu wykonawczego doręczono stronie w dniu 4 lutego 2022 r. przy piśmie z dnia 31 stycznia 2022 r. nr [...].
Zawiadomieniami z dnia 26 lipca 2022 r. nr [...] i nr [...] (doręczonymi stronie w dniu 1 sierpnia 2022 r.) Naczelnik dokonał zajęcia nieruchomości położonych w K. przy ul. [...] i [...], dla których Sąd Rejonowy [...] w K., [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgi wieczyste nr [...] i nr [...]. Zawiadomienia te zawierały wezwanie, o którym mowa w art. 110c § 2 u.p.e.a. Równocześnie Naczelnik złożył do sądu właściwego do prowadzenia ww. ksiąg wieczystych wnioski o wpisy o wszczęciu egzekucji.
W dniu 9 sierpnia 2022 r. do [...] Urzędu Skarbowego w K. wpłynęły pisma strony z dnia 8 sierpnia 2022 r. określone jako "skarga", dotyczące spraw nr [...] i nr [...] (tj. zajęć ww. nieruchomości). W pismach tych zobowiązana wskazała, że składa skargę wobec wszczęcia postępowania egzekucyjnego, albowiem tytuł wykonawczy nie został jej doręczony, zaś decyzja - w oparciu o którą najprawdopodobniej tytuł został wydany - jest nieostateczna, gdyż złożono od niej odwołanie, a nie była opatrzona rygorem natychmiastowej wykonalności. W tym stanie rzeczy strona wniosła o umorzenie postępowania.
Pismami z dnia 22 sierpnia 2022 r. Naczelnik wezwał stronę do doprecyzowania pism z dnia 8 sierpnia 2022 r., terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwań, poprzez wskazanie, czy wystąpienia te stanowią: zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie ww. tytułu wykonawczego (art. 33 u.p.e.a.), skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego (art. 54 u.p.e.a.), czy inne wnioski przewidziane przepisami prawa. Naczelnik pouczył stronę, że w przypadku wskazania, że pisma te stanowią zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej należy podać ich podstawy. W przypadku wskazania, że ww. pisma stanowią skargi na czynności egzekucyjne należy określić rodzaj i sygnatury zaskarżonych czynności. Natomiast, jeżeli pisma te stanowią inne wnioski, konieczne jest wskazanie podstawy prawnej i ich uzasadnienia. Ponadto pouczono stronę, że w razie nieudzielenia odpowiedzi na te wezwania w wyznaczonym terminie, pisma z dnia 8 sierpnia 2022 r. zostaną pozostawione bez rozpoznania (w myśl art. 64 § 2 k.p.a.).
W odpowiedzi, pismami z dnia 9 września 2022 r. strona poinformowała, że pisma z dnia 8 sierpnia 2022 r. stanowią zarzuty w sprawie egzekucji, których podstawą jest art. 33 § 2 pkt 1 i 2 u.p.e.a.
Przy piśmie z dnia 19 września 2022 r. komórka egzekucyjna [...] Urzędu Skarbowego w K., przekazała komórce wierzycielskiej tego organu pisma strony z dnia 9 września 2022 r., stanowiące zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie ww. tytułu wykonawczego, celem załatwienia zgodnie z właściwością. Pismo z dnia 19 września 2022 r. doręczono stronie zastępczo w dniu 6 października 2022 r.
Postanowieniem z dnia 13 października 2022 r. nr [...] Naczelnik, działając jako wierzyciel, oddalił zgłoszone przez stronę pismem z dnia 8 sierpnia 2022 r., uzupełnionym pismem z dnia 9 września 2022 r., zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie ww. tytułu wykonawczego.
W zażaleniu na to postanowienie zobowiązana zarzuciła błędne przyjęcie istnienia podstaw do prowadzenia egzekucji administracyjnej wobec faktu, że ww. tytuł wykonawczy nie został jej prawidłowo doręczony, zaś decyzja w oparciu o którą najprawdopodobniej tytuł został wydany, jest nieostateczna, gdyż złożono od niej odwołanie, a nie była opatrzona rygorem natychmiastowej wykonalności. Ponadto wskazała, że organ błędnie przyjął okoliczność odmienną, nie rozpoznając właściwie jej skargi. Strona wniosła zatem o zmianę zaskarżonego postanowienia, uwzględnienie zarzutu i umorzenie postępowania egzekucyjnego.
W związku ze zbiegiem egzekucji sądowej i administracyjnej do ww. nieruchomości, pismem z dnia 17 listopada 2022 r. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym [...] w K. wezwał Naczelnika do przekazania akt administracyjnego postępowania egzekucyjnego dotyczącego ww. nieruchomości, celem łącznego prowadzenia egzekucji.
Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2022 r. nr 2401-IEW2.711.7.2022.2, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach uchylił w całości ww. postanowienie Naczelnika z dnia 13 października 2022 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Pismami z dnia 20 grudnia 2022 r. Naczelnik zawiadomił stronę i wierzyciela o przekazaniu egzekucji dotyczącej ww. nieruchomości ww. sądowemu organowi egzekucyjnemu.
Pismami z dnia 27 grudnia 2022 r. Naczelnik wezwał stronę do doprecyzowania pism z dnia 8 sierpnia 2022 r. oraz zażalenia z dnia 27 października 2022 r. w części dotyczącej stwierdzenia, że "organ błędnie przyjął okoliczność odmienną, nie rozpoznając właściwie mojej skargi", w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwań, poprzez jednoznaczne wskazanie, czy przedmiotowe pisma stanowią skargi na czynności egzekucyjne. W przypadku wskazania, że ww. wystąpienia stanowią skargi na czynności egzekucyjne, wezwano stronę do ich uzupełnienia poprzez określenie zaskarżonych czynności egzekucyjnych oraz wskazanie zakresu żądania i jego uzasadnienie. Naczelnik zwrócił się również o wyjaśnienie, czy zawarte w zażaleniu ww. stwierdzenie dotyczy skargi na czynność egzekucyjną, czy związane jest ze zgłoszonymi zarzutami w sprawie egzekucji administracyjnej. W wezwaniu zawarto pouczenie, że nieudzielenie odpowiedzi na te wezwania w wyznaczonym terminie spowoduje pozostawienie ww. pism bez rozpoznania (w myśl art. 64 § 2 k.p.a.).
W odpowiedzi, pismami z dnia 9 stycznia 2023 r. strona poinformowała, że pisma z dnia 8 sierpnia 2022 r. stanowią zarzuty w sprawie egzekucji, których podstawą jest art. 33 § 2 pkt 1 i 2 u.p.e.a. oraz skargi na czynność egzekucyjną polegającą na skierowaniu egzekucji do nieruchomości - lokali położonych w K. przy ul. [...]. Ponadto zobowiązana wskazała, że błędnie przyjęto istnienie podstaw do prowadzenia egzekucji administracyjnej wobec faktu, że tytuł wykonawczy nie został jej prawidłowo doręczony, zaś decyzja - w oparciu o którą najprawdopodobniej tytuł został wydany - jest nieostateczna, gdyż złożono od niej odwołanie, a nie była opatrzona rygorem natychmiastowej wykonalności.
Zawiadomieniami z dnia 18 stycznia 2023 r. Naczelnik zawiadomił stronę o pozostawieniu bez rozpoznania pism z dnia 8 sierpnia 2022 r., uzupełnionych pismami z dnia 9 września 2023 r. Naczelnik wyjaśnił, że w pismach z dnia 9 stycznia 2023 r. strona wskazała zaskarżone czynności, niemniej nie wskazała zakresu żądania, jak również jego uzasadnienia. Zawiadomienia te doręczono stronie w dniu 6 lutego 2023 r. Pismami z dnia 13 lutego 2023 r. zobowiązania wniosła ponaglenia na niezałatwienie w terminie spraw nr
[...] i nr [...], dotyczących skarg na czynności egzekucyjne oraz zarzutów sprawie egzekucji. W ponagleniach wskazała, że w następstwie uwzględnienia odwołania wskazywała, że pisma z dnia 8 sierpnia 2022 r. stanowią zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej, których podstawą jest art. 33 § 2 pkt 1 i 2 u.p.e.a. oraz skargi na ww. czynności egzekucyjne. Podniosła, że mimo uzupełnienia pism otrzymała zawiadomienia o pozostawieniu pism z dnia 8 sierpnia 2022 r. bez rozpoznania.
Postanowieniem z dnia 14 lutego 2023 r. nr [...] Naczelnik działając jako wierzyciel pozostawił bez rozpoznania pismo strony z dnia 8 sierpnia 2022 r., uzupełnione pismem z 25.01.2023 r. w związku z wezwaniem z dnia 3 stycznia 2023 r.
Postanowieniem z dnia 1 marca 2023 r. nr 2401-IEE.761.1.2023.2/AD i 2401-IEE.761.2.2023.2/AD, DIAS stwierdził, że Naczelnik rozpatrujący sprawy dotyczące pism strony z dnia 8 sierpnia 2022 r. w części dotyczącej skarg na ww. czynności egzekucyjne z dnia 26 lipca 2022 r. w postaci zajęć ww. nieruchomości, dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Jednocześnie DIAS zobowiązał Naczelnika do załatwienia spraw dotyczących skarg na ww. czynności egzekucyjne do dnia 17 marca 2023 r.
Postanowieniami z dnia 17 marca 2023 r. nr [...] Naczelnik oddalił skargę zobowiązanej na czynność egzekucyjną z dnia 26 lipca 2022 r. nr [...] w postaci zajęcia nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] (KW nr [...]).
W zażaleniu na to postanowienie strona, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie spraw do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, zarzuciła błędne przyjęcie istnienia podstaw do prowadzenia egzekucji administracyjnej wobec faktu, że tytuł wykonawczy nie został jej prawidłowo doręczony, zaś decyzja - w oparciu o którą najprawdopodobniej tytuł został wydany - jest nieostateczna, gdyż wniesiono od niej odwołanie, a nie była opatrzona rygorem natychmiastowej wykonalności. Organ błędnie przyjął okoliczność odmienną, nie rozpoznając właściwie skargi strony. Zobowiązana podniosła, że organ w ogóle nie zbadał kwestii poruszonej w skargach i poza skrupulatnym opisem czynności podjętych w sprawie, nie odniósł się do meritum skarg, nie rozpoznając ich istoty.
Organ nadzoru nie uwzględnił zażalenia. Stwierdził, że zaskarżone postanowienie zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie. Czynności faktyczne podjęte przez Naczelnika w wykonaniu zastosowanego środka egzekucyjnego były zgodne z prawem. DIAS, dokonując oceny prawidłowości zaskarżonej czynności egzekucyjnej pod względem wykonawczym nie stwierdził naruszenia przepisów prawa. Zarzuty podniesione w zażaleniu nie zasługują na uwzględnienie.
W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny zastosował bowiem środek egzekucyjny, do którego upoważniły go przepisy u.p.e.a. - tj. egzekucję z nieruchomości. Zajęcie ww. nieruchomości nastąpiło poprzez wezwanie zobowiązanej do zapłaty egzekwowanej należności pieniężnej (956.210 zł) wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia jej w terminie (426.129,09 zł) i kosztami egzekucyjnymi (40.000,19 zł) w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania z dnia 26 lipca 2022 r. pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Podstawę dokonania zajęcia ww. nieruchomości stanowił tytuł wykonawczy z dnia 12 stycznia 2022 r. nr 2417-723.19546.2022, wystawiony przez Naczelnika na dochodzone należności. Zajęcie ww. nieruchomości doręczono stronie w dniu 1 sierpnia 2022 r. Równocześnie Naczelnik złożył do Sądu Rejonowego [...] w K. [...] Wydział Ksiąg Wieczystych wniosek o wpis w księdze wieczystej o wszczęciu egzekucji. Odpis ww. tytułu wykonawczego został doręczony stronie wcześniej, tj. w dniu 4 lutego 2022 r. przy piśmie Naczelnika z dnia 31 stycznia 2022 r. nr [...]. Zajęcie ww. nieruchomości zawiera wszystkie elementy oraz spełnia wymogi określone w przepisach u.p.e.a.
DIAS wyjaśnił, że podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowi art. 54 u.p.e.a. Przedmiotem skargi na czynności egzekucyjne może być jedynie prawidłowość postępowania organu egzekucyjnego w zakresie przepisów regulujących sposób i formę dokonania takiej czynności (zgodność z przepisami u.p.e.a.), a także zbytnia uciążliwość zastosowanego środka egzekucyjnego. Nie jest natomiast możliwe skuteczne podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia, służącego ochronie praw zobowiązanego (np. zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej). Z tego względu zarzuty strony odnoszące się do braku ostateczności decyzji stanowiącej podstawę wystawienia ww. tytułu wykonawczego, a więc do braku wymagalności obowiązku objętego ww. tytułem wykonawczym, nie podlegały ocenie w niniejszym postępowaniu w sprawie skargi na ww. czynność egzekucyjną.
W skardze na powyższe postanowienie, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżąca zarzuciła błędne przyjęcie istnienia podstaw do prowadzenia egzekucji administracyjnej wobec faktu, iż tytuł wykonawczy nie został jej prawidłowo doręczony, zaś decyzja - w oparciu o którą najprawdopodobniej tytuł został wydany - jest nieostateczna, albowiem wniesiono od niej odwołanie, a nie była opatrzona rygorem natychmiastowej wykonalności. Organ błędnie przyjął okoliczność odmienną, nie rozpoznając właściwie skargi strony. Nie zbadał w ogóle kwestii poruszonej w skardze, poza skrupulatnym opisem czynności podjętych w sprawie, nie odniósł się do meritum skargi nie rozpoznając jej istoty.
Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi II instancji celem ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę organ nadzoru podtrzymał w całości dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.) podlegało postanowienie z dnia 8 maja 2023 r. nr 2401-IEE.7192.156.2023.2/AD UNP: 2401-23-101565, którym organ nadzoru utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia 17 marca 2023 r. nr [...] o oddaleniu skargi skarżącej na czynność egzekucyjną z dnia 26 lipca 2022 r. nr [...] w postaci zajęcia nieruchomości położonej w Katowicach przy ul. [...], (KW nr [...]).
Kontrolę tą rozpocząć należy od wskazania, że, zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest:
1) dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy;
2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej.
Art. 54 § 2 u.p.e.a. stanowi, że skarga na czynność egzekucyjną określa zaskarżoną czynność egzekucyjną, zakres żądania i jego uzasadnienie.
W myśl art. 54 § 3 u.p.e.a., skargę na czynność egzekucyjną wnosi się do organu egzekucyjnego, który dokonał tej czynności, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu dokumentu stanowiącego podstawę dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej.
Art. 54 § 4 u.p.e.a. stanowi, że organ egzekucyjny wydaje postanowienie, w którym:
1) oddala skargę na czynność egzekucyjną;
2) uwzględnia skargę na czynność egzekucyjną;
a) w całości,
b) w części i w pozostałym zakresie oddala skargę.
Jak stanowi art. 54 § 6 u.p.e.a., w przypadku uwzględnienia skargi na czynność egzekucyjną organ egzekucyjny:
1) uchyla zaskarżoną czynność egzekucyjną w całości albo w części;
2) usuwa stwierdzoną wadę czynności egzekucyjnej.
Zgodnie z art. 54 § 7 u.p.e.a. wniesienie skargi na czynność egzekucyjną nie wstrzymuje dalszej realizacji środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano zaskarżonej czynności egzekucyjnej. W uzasadnionych przypadkach organ egzekucyjny może wstrzymać dalszą realizację tego środka egzekucyjnego do dnia, w którym postanowienie w sprawie skargi na czynność egzekucyjną stanie się ostateczne.
Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2022 r., sygn. akt III FSK 583/21, wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozstrzygnięcie
w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne co do zasady nie ma zatem wpływu na możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Uwzględnienie skargi wywiera skutki jedynie w zakresie czynności, na którą ją wniesiono (por. wyroki NSA: z dnia 12 października 2018 r., sygn. akt II FSK 2843/16; z dnia 11 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 3867/14; z dnia 21 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 802/13; wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 2988/11). W ramach skargi na czynności egzekucyjne można jedynie podnosić zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego, bądź egzekutora, mając na względzie przepisy regulujące sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym (por. wyroki NSA: z dnia 5 grudnia 2019 r., sygn. akt II FSK 48/18; z dnia 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13).
Zatem skarga składana w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. powinna dotyczyć konkretnej czynności egzekucyjnej, a organ dokonuje w tym trybie oceny zgodności z prawem czynności faktycznych podjętych przez organ egzekucyjny w wykonaniu zastosowanego środka egzekucyjnego. (wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), którą w pełni podziela.
W niniejszej sprawie skarga zobowiązanej dotyczyła czynności egzekucyjnej stanowiącej zajęcie nieruchomości (lokalu mieszkalnego) położonego w K. przy ul. [...], dla której Sąd Rejonowy [...] w K. Wydział [...] Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...].
Art. 1a pkt 2 u.p.e.a. stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o czynności egzekucyjnej rozumie się przez to wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Na mocy art. 1a pkt 12 lit. a tiret 14 jednym ze środków egzekucyjnych w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych jest egzekucja z nieruchomości.
Jak stanowi art. 110 c § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny przystępuje do egzekucji administracyjnej z nieruchomości przez zajęcie nieruchomości. Art. 110 c § 2 u.p.e.a. określa, że zajęcie następuje przez wezwanie zobowiązanego, aby zapłacił egzekwowaną należność pieniężną wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia jej w terminie i kosztami egzekucyjnymi w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Zobowiązanemu wraz z wezwaniem doręcza się odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony.
Z kolei art. 110c § 3 u.p.e.a. nakazuje, aby organ egzekucyjny równocześnie z wysłaniem wezwania zgodnie z § 2-2b, złożył do sądu właściwego do prowadzenia księgi wieczystej wniosek o wpis o wszczęciu egzekucji lub o złożenie tego wniosku do zbioru dokumentów wraz z odpisem tego wezwania. Art. 110 c § 4 u.p.e.a. określa, że zajęcie nieruchomości jest dokonane z chwilą doręczenia wezwania zgodnie z § 2-2b, z tym że odpowiednio dla zobowiązanego, małżonka zobowiązanego i innego podmiotu, na który przeniesiono prawo własności nieruchomości, którym nie doręczono wezwania, jak też w stosunku do osób trzecich, nieruchomość jest zajęta z chwilą dokonania wpisu w księdze wieczystej lub złożenia wniosku organu egzekucyjnego do zbioru dokumentów wraz z odpisem wezwania, z zastrzeżeniem § 5.
Powyższe wymogi zostały w niniejszej sprawie spełnione, gdyż organ egzekucyjny pismem z dnia 26 lipca 2022 r. nr [...], wezwał skarżącą na podstawie art. 110 c ustawy u.p.e.a. do zapłaty kwoty w łącznej wysokości 1.422.339,28 zł, która objęta została tytułem wykonawczym z dnia 12 stycznia 2022 r. nr 2417-723.19546.2022. W wezwaniu tym pouczono zobowiązaną, że zapłaty należy dokonać w terminie 14 dni od dnia doręczenia tego wezwania na rachunek bankowy organu egzekucyjnego, pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości prawa nieruchomości - lokalu mieszkalnego położonego w K. przy ul. [...] (KW nr [...]. Wezwanie to zostało odebrane przez skarżącą w dniu 1 sierpnia 2022 r. Do wezwania nie dołączono odpisu tytułu wykonawczego, ponieważ został on doręczony stronie wcześniej tj. w dniu 4 lutego 2022 r. (wraz z pismem z dnia 31 stycznia 2022 r. nr [...]), co dokumentuje znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru (k. 34 akt administracyjnych).
W dniu 27 lipca 2022 r. o godz. 12:35:49 organ egzekucyjny złożył do Sądu Rejonowego [...] w K. [...] Wydział Ksiąg Wieczystych elektroniczny wniosek o wpis (zajęcia nieruchomości) do księgi wieczystej nr [...] w dziale IlI, któremu nadano numer [...].
Czynności faktyczne podjęte przez organ egzekucyjny w wykonaniu zastosowanego środka egzekucyjnego były zatem zgodne z prawem, co zasadnie stwierdzono w postanowieniach organów obu instancji.
Jak już akcentowano, przedmiotem skargi na czynności egzekucyjne może być jedynie prawidłowość postępowania organu egzekucyjnego w zakresie przepisów regulujących sposób i formę dokonania takiej czynności, a także zbytnia uciążliwość zastosowanego środka egzekucyjnego. W ramach skargi na czynność egzekucyjną nie można zatem kwestionować wymagalności egzekwowanego obowiązku i domagać się weryfikowania wykonalności decyzji. Kwestie te nie podlegają ocenie w sprawie skargi na czynność egzekucyjną, co wyjaśniono stronie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Jedynie na marginesie Sąd zauważa, że wyrokiem z dnia 9 listopada 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 948/23 WSA w Gliwicach oddalił skargę zobowiązanej na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 19 maja 2023 r. nr 2401-IEW2.711.4.2023.2 UNP: 2401-23-109229 w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 12 stycznia 2022 r. nr 2417-723.19546.2022 stwierdzając m.in., że zarzut nieistnienia obowiązku jest niezasadny.
Jak więc wykazano powyżej zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, wobec czego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, której zarzuty okazały się bezpodstawne.