I SA/GL 909/06

I SA/Gl 909/06 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2006-09-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-05-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Anna Tyszkiewicz-Ziętek
Krzysztof Winiarski /sprawozdawca/
Przemysław Dumana /przewodniczący/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędzia WSA Krzysztof Winiarski (spr.), Asesor WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Halina Modliszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2006 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę
Uzasadnienie
W 2001 r., od dnia [...] A. B. prowadziła działalność gospodarczą w zakresie usług [...] pod nazwą: "A". Działalność gospodarcza stanowiła jedyne źródło przychodów podatniczki. W miesiącach [...] i [...] 2001 r. przychody uzyskane przez podatniczkę z działalności gospodarczej były objęte zryczałtowanym podatkiem dochodowym, na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. nr 144, ze zm.). Pismem z dnia [...] 2002 r. podatniczka poinformowała [...] Urząd Skarbowy w B. o utracie warunków do opłacania zryczałtowanego podatku dochodowego, w związku z uzyskaniem w tym dniu przychodu z tytułu wykonania usługi w zakresie doradztwa.
W dniu [...] 2002 r. A. B. złożyła w [...] Urzędzie Skarbowym w B. zeznanie o wysokości dochodu osiągniętego w 2001 r., w którym podatniczka wykazała:
- przychód w kwocie [...] zł.,
- koszty uzyskania przychodu w kwocie [...] zł.,
- dochód w kwocie [...] zł.
Następnie w dniu [...] 2002 r. złożono korektę w/w zeznania, w którym podatniczka wykazała z tytułu działalności gospodarczej:
- przychód w kwocie [...]zł.,
- koszty uzyskania przychodu w kwocie [...]zł.,
- dochód w kwocie [...]zł.
W konsekwencji przeprowadzonej kontroli podatkowej u podatniczki, uznano iż zaniżony został przychód podlegający opodatkowaniu oraz zawyżono koszty uzyskania przychodu, a zatem w deklaracjach podatkowych za 2001 r. (PIT-5 i PIT-36) zaniżono należny podatek dochodowy od osób fizycznych.
W rezultacie powyższego [...] Urząd Skarbowy w B., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, wydał w dniu [...]r. decyzję nr [...] w której – przy nie uznaniu za dowód podatkowej księgi przychodów i rozchodów i nie uznaniu za dowód zeznania o wysokości osiągniętego dochodu w 2001 r. – określił za 2001 r. należny podatek dochodowy od osób fizycznych w wysokości [...] zł.
Organ podatkowy pierwszej instancji, odwołując się do treści art. 22 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym (w razie utraty warunków do opodatkowania ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, podatnik jest obowiązany, poczynając od dnia, w którym nastąpiła utrata tych warunków, zaprowadzić właściwe księgi – chyba że jest zwolniony z tego obowiązku – i opłacać podatek dochodowy na ogólnych zasadach)., stwierdził, że podatniczka winna była opłacać podatek dochodowy na ogólnych zasadach począwszy od dnia, w którym uzyskała przychód nie podlegający opodatkowaniu ryczałtem, tj. od [...] 2001 r., a nie od dnia następnego po tym dniu, jak to uczyniła. W ocenie organu podatkowego wskutek tego zaniżony został przychód do opodatkowania podatkiem dochodowym na ogólnych zasadach o kwotę [...] zł. Takie przychody podatniczka osiągnęła w dniu [...] 2001 r. Jednocześnie organ pierwszej instancji uwzględnił jako koszty poniesione przez podatniczkę w dniu [...] 2001 r. wydatki ([...] zł. tytułem wynagrodzeń pracowników brutto, [...] zł. koszt prowadzenia dokumentacji podatkowej).
Urząd Skarbowy zakwestionował również zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów kwoty [...] zł., z ogólnej kwoty poniesionych wydatków w wysokości [...] zł., uznając iż nie były one wydatkowane na remont obiektu przy ulicy "a", ale na inwestycję. Podkreślono, iż powyższych wydatków nie ewidencjonowano w trakcie roku podatkowego w ciężar kosztów, zaliczono je do kosztów przy obliczaniu dochodu z działalności gospodarczej za rok podatkowy. Organ podatkowy podniósł, iż prace budowlane, które były prowadzone w budynku położonych przy ulicy "a" miały na celu przystosowanie go do przyszłego sposobu użytkowania, tj. ze zniszczonego obiektu produkcyjno-usługowego branży szklarskiej o znikomej wartości, na obiekt gastronomiczny, a zatem o zupełnie innej branży, mającej specjalne wymagania użytkowe. Zaakcentowano, iż z zeznań świadka, szczegółowych fotografii, jak też innych zebranych w sprawie dokumentów jednoznacznie wynikało, że powyższe prace były związane ze zmianą kubatury pomieszczeń (demontaż ścian działowych) oraz elementów konstrukcyjnych budynku (likwidacja świetlików w dachu).
Kolejny zarzut organu pierwszej instancji dotyczył zaewidencjonowania w podatkowej księdze przychodów i rozchodów w ciężar kosztów uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych od środka trwałego, tj. budynku pralni przy ulicy "b" w B., w miesiącach [...] – [...] w wysokości [...] zł. za każdy miesiąc, razem – [...] zł. Urząd Skarbowy ustalił, iż budynek pralni wpisano do ewidencji środków trwałych pod datą [...] 2001 r. Wartość początkową w/w budynku, stanowiącą podstawę do obliczenia odpisów amortyzacyjnych, podatniczka ustaliła na kwotę [...] zł., na podstawie wyceny dokonanej w marcu 2001 r. przez rzeczoznawcę majątkowego P. K. Rzeczoznawca dokonał wyceny budynku pralni przy ul. "b" metodą odtworzeniową na taką właśnie kwotę.
Organ pierwszej instancji zakwestionował także sposób obliczenia wartości początkowej nieruchomości przy ulicy "b". W tym celu Urząd Skarbowy uzupełnił akta sprawy o operat szacunkowy z dnia [...] 1994 r., sporządzony przez biegłego sądowego z zakresu budownictwa O. P. W operacie tym ustalona została wartość rynkowa obu nieruchomości, na dzień sporządzenia operatu, w tym wartość gruntu. Wynikająca z operatu wartość obu budynków wyniosła [...] zł., a gruntu – [...] zł. (razem: [...] zł.). Organ pierwszej instancji zwrócił uwagę, iż grunty nie podlegają amortyzacji. Podkreślił, że łączna powierzchnia obu budynków wynosiła [...] ha, w tym budynku pod numerem [...] – [...] ha. Dokonując proporcjonalnego ustalenia wartości budynku nr [...], przy uwzględnieniu ceny obu budynków (tj. [...] zł.), ustalono jego cenę na kwotę [...] zł. Podobnie ustalono koszty spisania aktu notarialnego ([...] zł.). Ustalono zatem, że cena nabycia na współwłasność budynku przy ulicy "b" wynosiła [...] zł.
Mając w ten sposób ustaloną wartość udziału wynoszącego [...] nieruchomości, ustalono wartość pozostałej [...] nabytej nieodpłatnie, jako [...] kwoty [...] zł. Uzyskano w ten sposób wartość początkowa całego budynku przy ulicy "b" w kwocie [...] zł.
Do tej wartości organ pierwszej instancji dodał poniesione przez A.B. w latach 2000-2001 i udokumentowane fakturami VAT nakłady. W konsekwencji powyższych ustaleń organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził zawyżenie odpisów amortyzacyjnych na kwotę [...] zł.
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej, w K., po rozpatrzeniu odwołania podatniczki od rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W wyniku zaskarżenia powyższej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2005 r., sygn. akt I SA/Ka 2577/03 uchylił zaskarżoną decyzję.
Sąd nie podzielił stanowiska organów podatkowych odnośnie sposobu ustalenia wartości początkowej środka trwałego, tj. budynku przy ulicy "b", podlegającego amortyzacji. Zgodził się natomiast ze stanowiskiem organów odnośnie kwalifikacji poniesionych przez skarżącą wydatków na roboty budowlane, uznając, że nie stanowiły one remontu, a modernizację.
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Po przeprowadzeniu postępowania Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. decyzją z dnia [...] r. nr [...] określił podatniczce należny podatek dochodowy od osób fizycznych za 2001 r. w wysokości [...] zł. Przy wyliczeniu podstaw opodatkowania powiększono koszty uzyskania przychodu o kwotę [...] zł., tj. wysokość odpisu amortyzacyjnego od wartości początkowej budynku przy ulicy "b", zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku WSA z dnia 19 kwietnia 2005 r.
Koszty uzyskania przychodu zostały natomiast pomniejszone o wartość wydatków inwestycyjnych poniesionych w związku z robotami budowlanymi w budynku przy ulicy "a" o kwotę [...]zł.
W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej strona zakwestionowała nie zaliczenie przez organ podatkowy wydatku w wysokości [...] zł. do kosztów uzyskania przychodów. Strona powołała się przy tym na treść art. 23 ust. 1 pkt 1b w związku z art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu odwołania strona podważyła pogląd zawarty w zaskarżonej decyzji, iż bez poniesienia wydatków remontowych przedmiotowy lokal nie przedstawiał żadnej wartości użytkowej, a nadto stanowisko organu podatkowego, iż opinia biegłego nie może być decydującą w kwestii podziału wydatków na remontowe i inwestycyjne.
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu podatkowego pierwszej instancji.
Motywując swoje stanowisko organ odwoławczy odwołał się do wywodów zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA w Gliwicach z dnia 19 kwietnia 2005 r., wskazując, że Sąd poniesione przez skarżącą sporne wydatki uznał za nakłady inwestycyjne, a nie remontowe. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że zgodnie z art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Zaakcentowano, że w niniejszej sprawie nie zmienił się stan prawny, ani nie został w drodze kasacji wzruszony wyrok WSA z dnia 19 kwietnia 2005 r., a zatem należało orzec jak w sentencji.
Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się z zarzutem dotyczącym nie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów łącznej kwoty [...] zł., ponieważ w jego ocenie wszystkie wydatki były związane z adaptacją obiektu przy ulicy "a" do pełnienia funkcji lokalu gastronomicznego. Podkreślono, że kwestia nie uznania za koszty uzyskania przychodów wydatków w ww. kwocie, poniesionych przez podatniczkę na roboty budowlane związane z przedmiotową nieruchomością rozstrzygnięta została na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym "nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość środków trwałych, stanowiących podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych [...]". Zwrócono też uwagę na rozmiar prac budowlanych, wskazujący na to, że poniesione nakłady to inwestycja w obcym środku trwałym.
Akcentując znaczenie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 19 kwietnia 2004 r., organ odwoławczy dodatkowo podniósł, że w rozpatrywanej sprawie nie zmienił się stan prawny, ani nie został w drodze kasacji wzruszony ww. wyrok.
W skardze na powyższą decyzję A. B. zarzuciła organom podatkowym naruszenie art. 23 ust. 1 pkt 1b w związku z art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym w 2001 r., a ponadto naruszenie art. 121 § 1 i art. 122 oraz 124 ustawy Ordynacja podatkowa. Mając na względzie powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, iż organy podatkowe błędnie przyjęły, że poniesione przez nią wydatki tytułem remontu wynajmowanego lokalu przy ulicy "a" w B. nie stanowią kosztów uzyskania przychodu, lecz jako wydatki na ulepszenie środka trwałego zwiększają jedynie wartość początkową inwestycji w obcym środku trwałym, będącą podstawą naliczania odpisów amortyzacyjnych. Wskazała, że z dyspozycji art. 22 i art. 22g ust. 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że dokonując nakładów na środki trwałe, bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów można zaliczać wydatki poniesione na remont środka trwałego, natomiast koszty jego ulepszenia wchodzą do kosztu podatkowego jedynie poprzez odpisy amortyzacyjne. Zaznaczyła, że owo ulepszenie środka trwałego to w myśl ww. przepisu: przebudowa, rozbudowa, rekonstrukcja, adaptacja lub modernizacja środka trwałego, powodująca wzrost jego pierwotnej wartości użytkowej, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonego środka trwałego i kosztami jego eksploatacji.
Skarżąca zaakcentowała, że wynajęty przez nią lokal znajdował się w bardzo złym stanie technicznym (przegniła konstrukcja drewniana dach groziła zawaleniem), co w pierwszej kolejności wiązało się z koniecznością wyremontowania dachu oraz zachowanych ścian i sufitów. Zdaniem podatniczki wykonane przez nią prace były podyktowane złym stanem technicznym obiektu i musiały być zrealizowane bez względu na rodzaj działalności, jaka miałaby być tam prowadzona (nawet gdyby w dalszym ciągu zamierzano tam prowadzić warsztat szklarski). Stwierdziła, że wnioski organów podatkowych, iż wydatki zakwalifikowane przez nią jako remont mają charakter inwestycyjny pozostają w sprzeczności zarówno ze stanem faktycznym, przepisami prawa, orzecznictwem NSA, jak i opinią eksperta z zakresu budownictwa. Zaznacza, że wykonywane przez nią prace były wyłącznie pracami odtworzeniowymi.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu objętej skargą decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest uzasadniona.
Przedmiot sporu ogranicza się do ustalenia czy organy podatkowe dokonały prawidłowej kwalifikacji wydatków poniesionych przez skarżącą na najmowaną przez nią nieruchomość, położoną przy ulicy "a", uznając je za wydatki inwestycyjne w obcym środku trwałym, podczas, gdy podatniczka uważa, że wykonane prace stanowiły remont.
Ustosunkowując się do powyższego spornego problemu, w pierwszej kolejności należy zaznaczyć, iż ww. kwestia była już oceniona i rozstrzygnięta przez sąd administracyjny w toku postępowania sądowo-administracyjnego, zakończonego prawomocnym wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 19 kwietnia 2004 r. (I SA/Ka 2577/03). Uznając za prawidłowe ustalenia w tym zakresie organów podatkowych, dokonane w toku postępowania instancyjnego zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. (nr [...]), Sąd jednocześnie w wyroku z dnia 19 kwietnia 2004 r. zadecydował o wyeliminowaniu z obrotu prawnego tej decyzji, lecz z innych powodów (uznano, że organy podatkowe naruszyły przepisy prawa materialnego – art. 22g ust. 1 pkt 1 i ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – a także zasad postępowania – art. 122 Ordynacji podatkowej – w odniesieniu do dokonywanych przez podatniczkę odpisów amortyzacyjnych od innego budynku, położonego przy ulicy "b").
W wymienionym rozstrzygnięciu Sąd nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącej odnośnie zakwestionowanych przez organy podatkowe wydatków na roboty budowlane związane z nieruchomością przy ulicy "a". Uznano bowiem, że zakres robót określony załączonym do akt sprawy: pozwoleniem na budowę, zezwoleniem na zmianę sposobu użytkowania, zgodą Konserwatora zabytków, wpisami do dziennika budowy, a także bogata dokumentacja (w tym fotograficzna), świadczą o tym, iż w wyniku realizacji w/w prac powstała nowa jakość budowlana, a to z całą pewnością nie może uchodzić za remont tylko inwestycję.
Odnosząc się do tej kwestii Sąd wskazał, że przepisy dotyczące problematyki kosztów uzyskania przychodów (art. 22 i 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) pozostają ze sobą w merytorycznym związku. W przepisie art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustanowiony został katalog wydatków i odpisów, które nie stanowią kosztu uzyskania przychodu, dotyczy on również kosztów działalności, jakimi są nakłady na środki trwałe. Nakłady te przybierają postać remontów lub ulepszenia (przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji). O ile nakłady remontowe są zaliczane do kosztów uzyskania przychodów, o tyle nakłady na ulepszenie środka trwałego nie stanowią kosztów uzyskania przychodów w danym roku podatkowym, w ciężar kosztów zalicza się natomiast odpisy amortyzacyjne od tych środków. Różnica między nakładami na remont, a nakładami na ulepszenie środków trwałych polega na tym, że pierwsze z nich zmierzają do podtrzymania, odtworzenia wartości użytkowej środków trwałych (konserwacja, naprawy), a drugie do podjęcia czy rozszerzenia działalności w drodze przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, powodującej istotną zmianę cech użytkowych.
Sąd odwołał się również do bogatego orzecznictwa i stwierdził, że wszystkie działania przywracające pierwotny stan techniczny i użytkowy środka trwałego wraz z wymianą zużytych składników technicznych - można uznać za remont. Natomiast przez ulepszenie należy rozumieć unowocześnienie (modernizację) środka trwałego, które podnosi jego wartość techniczną, użytkową, jak i przystosowanie składnika majątkowego do wykorzystania go w innym celu niż pierwotne jego przeznaczenie albo nadanie temu składnikowi innych cech użytkowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 1998 roku, sygn. akt SA/Sz 119/9).
Skład orzekający uznał, że nie ma wątpliwości, iż realizacja robót polegająca na generalnej zmianie przeznaczenia budynku skarżącej na obiekt gastronomiczny (poprzednio był on wykorzystywany na potrzeby zakładów ślusarskiego i szklarskiego), zmiana pokrycia dachowego, a także prace budowlane prowadzone w całym obiekcie (m.in. zmiana elementów konstrukcyjnych ścian), to nie remont mający na celu przywrócenie stanu poprzedniego, a inwestycja kreująca nową jakość. Dokonaną przez organy ocenę zebranych dowodów uznano za prawidłową i nie naruszającą granic swobodnego uznania, wytyczonych art. 191 Ordynacji podatkowej.
Rozpatrujący niniejszą sprawę skład orzekający w pełni podziela zaprezentowane wyżej stanowisko.
Podatniczka nie podjęła polemiki ze stanowiskiem Sądu w powyższej kwestii, nie wykorzystując przysługującego jej uprawnienia do wniesienia na rozstrzygnięcie z dnia [...] odpowiedniego pouczenia. W tych okolicznościach, wobec braku również skargi kasacyjnej ze strony organu odwoławczego, powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach uprawomocnił się
Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.
Związanie oceną prawną i jej konsekwencjami w postaci wskazań co do dalszego postępowania, zawartymi w orzeczeniu sądowym, może być wyłączone tylko w razie istotnej zmiany (po wydaniu wyroku) stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa, a także po wzruszeniu wyroku w drodze skargi kasacyjnej. W rozpatrywanym przypadku żadna z tych przesłanek nie wystąpiła, na co zasadnie zwraca uwagę Dyrektor Izby Skarbowej.
Zwrot normatywny "w sprawie" wskazuje na tożsamość przedmiotu oceny prawnej określonego orzeczenia sądowego oraz przedmiotu skargi sądowej. Innymi słowy, kiedy mowa o "sprawie", chodzi w danym wypadku o konkretną sytuację faktyczną, w której wzajemne uprawnienia i obowiązki indywidualnie określonego podmiotu oraz administracji publicznej podlegają prawnej kwalifikacji na podstawie obowiązujących przepisów materialnego prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 18 lutego 1999 r., II SA 1926/98, LEX nr 46258 ). Nie ulega wątpliwości, że rozpatrywana w tym postępowaniu "sprawa" jest tożsama w przedstawionym wyżej znaczeniu ze sprawą rozstrzygniętą w wyroku WSA z dnia 19 kwietnia 2004 r. Natomiast przez użyte w przepisie art. 153 ww. ustawy określenie "ocena prawna" należy rozumieć "wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpatrywaną sprawą" (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s.472).
Dokonując oceny ustalonego stanu faktycznego Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 kwietnia 2004 r. jednoznacznie uznał, iż wykonywane przez podatniczkę roboty budowlane w obiekcie położonym przy ulicy "a", stanowiły inwestycję w środku trwałym i w związku z tym wydatki poniesione z tego tytułu mieszczą się w katalogu wymienionym w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, obejmującym wydatki, które z mocy tego przepisu nie mogą stanowić kosztu uzyskania przychodu. Skład orzekający niniejszą sprawę w pełni podziela tę ocenę, będąc zresztą – jak już wcześniej zaznaczono – związany nią, podobnie jak organy podatkowe. Podstawę nie uznania za koszt uzyskania przychodów spornych wydatków poniesionych przez podatniczkę, stanowi art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w świetle którego nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na ulepszenie środków trwałych, którego zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych.
Zakres sądowej kontroli administracji publicznej, z mocy art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) sprowadza się do badania pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Oznacza to, że zaskarżone rozstrzygnięcie podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, względnie inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Dokonując kontroli we wskazanym zakresie Sąd nie stwierdził, iż przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia prawa materialnego podatkowego oraz zasad postępowania w określonym wyżej zakresie.
W tej sytuacji skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).