I SA/Gl 885/25

I SA/Gl 885/25 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-12-02
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Dorota Kozłowska /przewodniczący/
Katarzyna Stuła-Marcela /sprawozdawca/
Mikołaj Darmosz
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 132
art. 33 par. 1 i par. 2
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
Dz.U. 2025 poz 733
art. 6h, art. 6 i ust. 1 pkt 1, art. 6m ust. 2
Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Kozłowska, Sędziowie Asesor WSA Mikołaj Darmosz, Sędzia WSA Katarzyna Stuła-Marcela (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi W.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 23 sierpnia 2024 r. nr SKOV 428/198/2024 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.
Uzasadnienie
1. W.P. (skarżąca) wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej (organ drugiej instancji, Kolegium) z 23 sierpnia 2024 r. nr SKOV 428/198/2024 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
2. Stan sprawy.
2.1. Dnia 20 marca 2023 r. skarżąca złożyła do Urzędu Miejskiego w C. pierwszą deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z datą powstania obowiązku ponoszenia opłaty: 15 marca 2023 r., w której zadeklarowała jedną osobę zamieszkującą pod adresem: [...] C., ul. [...]. Od 15 marca 2023 r. opłata była naliczana za jedną osobę, zgodnie ze złożoną deklaracją.
W związku z zaległością za listopad i grudzień 2023 r. w kwocie 60,00 zł oraz za styczeń i luty 2024 r. w kwocie 60,00 zł, dnia 7 marca 2024 r. Burmistrz C. (Burmistrz, organ pierwszej instancji) wysłał skarżącej na adres podany w deklaracji (tj. [...], [...] C.), pisemne upomnienie na kwotę 136,00 zł (120,00 zł należność główna + 16,00 zł koszty upomnienia). Powyższe upomnienie zawierało wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego.
Z powodu niemożności doręczenia upomnienia, dnia 15 marca 2024 r. operator pocztowy pozostawił zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Z powodu niepodjęcia upomnienia w terminie, operator pocztowy pozostawił dnia 25 marca 2024 r. powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. Z powodu niepodjęcia upomnienia w określonym terminie, doręczenie uznano za dokonane i koszty upomnienia w kwocie 16,00 zł są należne - zgodnie z art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 - k.p.a.).
W ustawowym terminie 7 dni od daty doręczenia upomnienia, skarżąca nie uregulowała zaległości w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 listopada 2023 r. do 29 lutego 2024 r., w związku z czym 8 maja 2024 r. został wystawiony tytuł wykonawczy w celu przymusowego ściągnięcia tych należności, co spowodowało powstanie obowiązku uiszczenia kosztów egzekucyjnych.
Pismem z 6 czerwca 2024 r. skarżąca wniosła zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej. Jako podstawę zarzutów wskazała:
- art. 33 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 132 - u.p.e.a.), poprzez brak uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia;
- art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., tj. nieistnienie obowiązku.
2.2. Organ pierwszej instancji postanowieniem z 24 czerwca 2024 r. oddalił zarzuty w przedmiocie postępowania egzekucyjnego.
2.3. Po rozpatrzeniu zażalenia na powyższe postanowienie Burmistrza z 24 czerwca 2024 r., postanowieniem z 23 sierpnia 2024 r. Kolegium utrzymało je w mocy.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zgodnie z zasadą przyjętą w art. 15 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Zasadniczo organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru, ale jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego (art. 26 § 1 u.p.e.a.).
Dalej Kolegium podało, że zgodnie z art. 6h ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2025 r., poz. 733 ze zm. - dalej jako u.c.p.g.), opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi są obowiązani ponosić właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Organ powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 28 listopada 2013 r. K 17/12 zgodnie z którym opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter daniny publicznej nakładanej w drodze ustawy. W konsekwencji każdy, kto znajdzie się w sytuacji opisanej w ustawie (zrealizuje daninowy stan faktyczny), zobowiązany jest do zapłaty opłaty na takich samych zasadach. Podmiot objęty tą daniną wstępuje w stosunki prawne "z góry" ustalone przez ustawodawcę, dlatego nie jest możliwe modyfikowanie treści ustawy w drodze umów, czy porozumień zawieranych przez podmiot obowiązany z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
Organ zaakcentował, że przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie przewidują możliwości samego zwolnienia z opłaty, bądź też różnicowania jej stawki według cech wyróżniających mieszkańców danej miejscowości, takich jak np.: wiek, płeć, ich sytuacja bytowa, czy też okoliczność zameldowania. Sam fakt zamieszkiwania na danej nieruchomości powoduje obowiązek uiszczania opłaty, bez względu na to, czy na nieruchomości odpady powstają i w jakiej ilości. Dlatego zdaniem Kolegium podnoszone przez skarżącą okoliczności, tj. przebywanie w Areszcie Śledczym nie mogły mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia.
Organ powołał się także na art. 6c ust. 1 u.c.p.g., zgodnie z którym to gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Z kolei zgodnie z art. 6m ust. 1 i 11 tej ustawy właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych.
Wobec złożenia przez skarżącą deklaracji dotyczącej nieruchomości położonej w C. przy ul. [...], była ona zobowiązana do ponoszenia opłat jako właściciel, zaś fakt niewytwarzania odpadów w określonym czasie nie zwalniał skarżącej z obowiązku ponoszenia opłaty.
Nadto Kolegium stwierdziło, że choć upomnienie było skutecznie doręczone skarżącej, to jego doręczenie nie jest niezbędne do wystawienia tytułu wykonawczego. W tym zakresie organ powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 9 stycznia 2024 r. I SA/Gl 1622/22 w uzasadnieniu, którego Sąd wskazał, że egzekucja administracyjna może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy dotyczy należności pieniężnych, których obowiązek uiszczenia powstaje z mocy prawa, a wysokość tych należności została określona w ostatecznym orzeczeniu.
3.1. W skardze na powyższe postanowienie organu drugiej instancji, skarżąca sformułowała następujące zarzuty:
1) naruszenie przepisów postępowania (mające istotny wpływ na wynik sprawy) połączone z błędnymi ustaleniami faktycznymi co do rzeczywistego obowiązku ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, co świadczy o naruszeniu przez organy obu instancji obowiązków, jakie nakładają na organy administracji przepisy art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Zgodnie z tymi przepisami, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy,
2) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 6c ust. 1 i 2 w zw. z art. 6h w zw. z art. 6i ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.c.g. poprzez uznanie, że skarżąca jest zobowiązana do zapłaty opłaty za generowanie odpadów z nieruchomości w momencie, kiedy skarżąca przedłożyła świadectwo zwolnienia z Aresztu Śledczego w K. z którego wynika, że w okresie od 21 maja 2023 r. do 13 maja 2024 r. była pozbawiona wolności, tj. niebudzący wątpliwości dowód, że w okresie spornym nie mieszkała w nieruchomości i nie były generowane żadne odpady, co wyklucza obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Tym samym organ winien poddać w wątpliwość dane zwarte w deklaracji skarżącej z marca 2023 r.
W ocenie skarżącej nie obciąża jej obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, gdyż w okresie od 21 maja 2023 r. do 13 maja 2024 r. nie zamieszkiwała na nieruchomości. Składając zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej skarżąca przedłożyła świadectwo zwolnienia z Aresztu Śledczego w K. z którego wynika, że w okresie od 21 maja 2023 r. do 13 maja 2024 r. była pozbawiona wolności. Z kolei w odniesieniu do nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy, obowiązek ten powstałby w przypadku powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.
3.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
4. Skarga nie jest zasadna.
W niniejszej sprawie kontroli sądowoadministracyjnej poddano stanowisko wierzyciela dotyczące zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Postępowanie egzekucyjne dotyczy przy tym opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 listopada 2023 r. do 29 lutego 2024 r. Jednocześnie egzekucja w niniejszej sprawie została wszczęta na podstawie tytułu wykonawczego z 8 maja 2024 r.
5. Stosownie do art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.
Zgodnie z § 2 podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:
1) nieistnienie obowiązku;
2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1,
c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
3) błąd co do zobowiązanego;
4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
W niniejszej sprawie zobowiązana podniosła zarzut z art. 33 § 2 pkt 1 (nieistnienie obowiązku) oraz pkt 4 (brak doręczenia zobowiązanej upomnienia, jeżeli jest wymagane).
6. Odnosząc się do pierwszego zarzutu wskazać należy, że w przypadku u.c.p.g. ustawodawca wyraźnie podał w art. 6h, że opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi są obowiązani ponosić:
1) właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy,
2) osoby wymienione w art. 1 pkt 1 lit. b, jeżeli rada gminy podjęła uchwałę, o której mowa w art. 2a ust. 1,
3) właściciele nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, jeżeli rada gminy podjęła uchwałę, o której mowa w art. 6c ust. 2 - na rzecz gminy, na terenie której są położone nieruchomości lub lokale.
Zatem bez wątpienia obowiązek uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ciąży na właścicielu nieruchomości.
Natomiast stosowanie do art. 6i ust. 1 pkt 1 tej ustawy, obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje w przypadku nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec.
Zatem zgodnie z art. 6i ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. obowiązek uiszczenia opłaty w przypadku nieruchomości, w której zamieszkuje mieszkaniec, powstaje za każdy miesiąc zamieszkiwania w nieruchomości i nie jest uzależniony od przekazania przez mieszkańca odpadów komunalnych, jak również od tego, czy odpady są na nieruchomości wytwarzane, czy też nie. Co więcej nie jest uzależniona od wykonania, częściowego wykonania czy też niewykonania przez gminę obowiązku odbioru odpadów od właściciela nieruchomości. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie jest bowiem ceną za wykonaną usługę. Zobowiązanie z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest więc zobowiązaniem powstającym za okresy miesięczne. W tym okresie musi zajść zdarzenie warunkujące powstanie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi - zamieszkiwanie mieszkańca na nieruchomości.
Zatem tymczasowe aresztowanie i fakt przebywania w Areszcie Śledczym w określonym czasie powoduje, że nie można uznać, że spełniona została przesłanka zamieszkiwania na nieruchomości w rozumieniu art. 6i ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. w tym okresie. W takim przypadku obowiązek uiszczenia opłaty wygasa.
Jednakże, zgodnie z art. 6m ust. 2 u.u.c.p.g., w przypadku zmiany danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi lub określonej w deklaracji ilości odpadów komunalnych powstających na danej nieruchomości, właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć nową deklarację w terminie do 10 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła zmiana. Opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w zmienionej wysokości uiszcza się za miesiąc, w którym nastąpiła zmiana.
Z przepisu tego wynika, iż obowiązek złożenia nowej deklaracji dotyczy również tych podmiotów, których obowiązek uiszczania opłaty wygasł.
Ponieważ u.c.p.g. jako jedyną formę oświadczenia wiedzy w zakresie podstaw istnienia obowiązku przewiduje nową deklarację (wzgl. jej korektę w przypadku "wstecznego" deklarowania), przyjąć należy, że także wygaśnięcie obowiązku nakłada na osoby (podmioty) zobowiązane "poinformowanie" właśnie w tej formie również o ustaniu obowiązku (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 17.06.2021 r., I SA/Go 104/21, LEX nr 3193745).
W nn. sprawie nie jest sporne, że zobowiązana deklarację złożyła. Nie jest też kwestionowane, że w okresie od 21 maja 2023 r. do 13 maja 2024 r. zobowiązana przebywała w Areszcie Śledczym, na dowód czego załączyła zaświadczenie o zwolnieniu z tego Aresztu datowane na dzień zwolnienia, tj. 13 maja 2024 r. Nie budzi także wątpliwości, że zobowiązana nie złożyła nowej deklaracji w związku z wygaśnięciem uiszczania opłaty.
W obliczu powyższego, odnosząc się do pierwszego zarzutu, Sąd uznał, że rację należy przyznać organowi.
7. Przechodząc do kwestii zarzut braku doręczenia upomnienia Sąd wskazuje, ze zgodnie w art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego oraz inne dane niezbędne do prawidłowego wykonania obowiązku przez zobowiązanego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia.
Upomnienie jako dokument regulowany u.p.e.a. podlega doręczeniu w trybie przewidzianym w k.p.a. W u.p.e.a. brak jest bowiem regulacji dotyczących trybu doręczenia pism wystawionych w postępowaniu egzekucyjnym. W nn. sprawi, upomnienie zostało doręczone w trybie tzw. fikcji doręczenia regulowanej w art. 44 k.p.a.
Zgodnie z art. 42 § 1 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy albo na adres do korespondencji wskazany w bazie adresów elektronicznych.
Z kolei, w myśl art. 43 k.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania.
Wskazując na powyższe regulacje prawne organ stwierdził, iż prawidłowe będzie doręczenie upomnienia na adres zamieszkania zobowiązanej.
Jak wynikało z akt, skarżąca zgłosiła w deklaracji jako adres zamieszkania C. ul. [...]. Zatem organ pierwszej instancji poprawnie kierował korespondencję do skarżącej na ww. adres. Fakt niepodejmowania przez skarżącą korespondencji niej jest wystarczającą przesłanką do poszukiwania przez organ innego jej adresu. To na skarżącym jako podmiocie, który zobowiązany jest do uiszczania przedmiotowych opłat, ciąży obowiązek wskazania właściwego adresu organowi.
Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują żadnych szczególnych rozwiązań w zakresie doręczania pism osobom pozbawionym wolności, bądź przebywającym w areszcie śledczym.
Jak wskazał NSA w wyroku z 23.06.2022 r., III FSK 332/22, LEX nr 3413709. "Stanowiska Sądu pierwszej instancji, nie może także uzasadniać regulacja zawarta w k.p.k. oraz powołane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku orzecznictwo Sądu Najwyższego. Wyrażone we wskazanych orzeczenia poglądy odnoszą się do nieaktualnej treści art. 139 § 1 k.p.k. Od dnia 1 lipca 2015 r. przepis ten został zmieniony i obecnie wynika z niego, że jeżeli strona, nie podając nowego adresu, zmienia miejsce zamieszkania lub nie przebywa pod wskazanym przez siebie adresem, w tym także z powodu pozbawienia wolności w innej sprawie, pismo wysłane pod tym adresem uważa się za doręczone. Ustawodawca jednoznacznie przesądził zatem na tle regulacji postępowania karnego, że obowiązek powiadomienia o nowym adresie dotyczy również osób pozbawionych wolności. Na tle tego przepisu Sąd Najwyższy w wyroku z 26 lutego 2021 r., sygn. akt IV KZ 7/21 (LEX nr 3267967) wyraził pogląd, że " (...) jeżeli strona, nie podając nowego adresu, zmienia miejsce zamieszkania lub nie przebywa pod wskazanym przez siebie adresem, w tym także z powodu pozbawienia wolności w innej sprawie, pismo wysłane pod tym adresem uważa się za doręczone (fikcja doręczenia pod ostatnio aktualny adres zamieszkania strony). Wynika stąd, że strona - zmieniając w toku postępowania miejsce zamieszkania lub pobytu - powinna pomyśleć o zadbaniu (skądinąd we własnym, dobrze pojętym interesie procesowym) by organ prowadzący postępowanie dysponował jej aktualnymi danymi adresowymi, a zatem (jeśli chce, żeby pisma były doręczane na aktualny adres zamieszkania, pobytu czy adres skrzynki pocztowej) musi podać organowi procesowemu ten nowy i aktualny adres do doręczeń. Jeśli bowiem strona nie poda nowego miejsca zamieszkania (pobytu, nowego adresu skrzynki pocztowej) musi się liczyć z tym, że zostanie zastosowany mechanizm fikcji doręczenia z uwagi na brak aktywności w zakresie bieżącego informowania organu procesowego o aktualnym adresie do doręczeń". Regulacja przyjęta w k.p.k. jednoznacznie wskazuje, że wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji, adres zakładu karnego lub aresztu śledczego, jest takim, który powinien być wskazany przez stronę postępowania, jako adres pod którym ma być doręczana korespondencja."
Podkreślić należy, że przesyłka pocztowa, zawierająca upomnienie wysłane w nn. sprawie była dwukrotnie awizowana, jak wynika z adnotacji na kopercie. Zatem zgodnie z art. 44 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., doręczenie upomnienia nastąpiło z dniem 29 marca 2024 r. Na kopercie zawierającej przesyłkę znajdują się odpowiednie adnotacje.
W myśl, bowiem art. 44 k.p.a. § 1 w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:
1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;
2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.
Zgodnie z § 2 zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.
W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3).
W myśl § 4, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
Sąd uznał zatem zarzuty skargi za niezasadne.
8. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., skargę oddalił.