I FSK 1631/21

I FSK 1631/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-02-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-08-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Marek Olejnik /przewodniczący sprawozdawca/
Mariusz Golecki
Włodzimierz Gurba
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I SA/Gl 868/20 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2021-02-17
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
uchylono zaskarżony wyrok i interpretację indywidualną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 106
art. 15 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - t.j.
Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1 art. 9 ust. 1
Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Olejnik (spr.), Sędzia NSA Mariusz Golecki, Sędzia WSA del. Włodzimierz Gurba, Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 lutego 2021 r. sygn. akt I SA/Gl 868/20 w sprawie ze skargi W. K. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 26 marca 2020 r. nr 0111-KDIB3-1.4012.31.2020.2.WN UNP: 948393 w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 26 marca 2020 r. nr 0111-KDIB3-1.4012.31.2020.2.WN UNP: 948393, 3) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz W. K. kwotę 1.120 (słownie: jeden tysiąc sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania za obie instancje.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 17 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 868/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę W. K. (dalej: "Skarżący", "Strona", "Wnioskodawca") na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "DKIS", "organ interpretacyjny) z 26 marca 2020 r., nr 0111-KDIB3-1.4012.31.2020.2.WN UNP: 948393 w przedmiocie podatku od towarów i usług.
2. Stanowiska stron w postępowaniu przed DKIS.
2.1. Skarżący w złożonym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług, przedstawił następujący zaistniały stan faktyczny:
Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą działalność rolniczą nie gospodarczą. Wnioskodawca w latach 2017-2018 sprowadził do Polski 8 samochodów osobowych z USA, które kupował poprzez licytację na aukcjach samochodów uszkodzonych/powypadkowych. Wnioskodawca jako osoba fizyczna sprowadzająca w okresie 2017-2018 samochody na użytek własny nie ma obowiązku posiadania dowodów zapłaty należności za nabyty oraz zbyty samochód, ale przede wszystkim nie miał potrzeby gromadzenia niepotrzebnych dla niego dokumentów (potwierdzeń zapłaty). Bywało, że nabyte przez Wnioskodawcę samochody wykorzystywane były w celach służbowych w jego gospodarstwie, ale Wnioskodawca nie korzystał dzięki temu z żadnych ulg podatkowych. Wszystkie te samochody zostały przez Wnioskodawcę sprzedane w Polsce indywidualnym odbiorcom, żaden z nich nie wcześniej niż 6 miesięcy od zakupu.
Wnioskodawca samochody sprowadził dla siebie, dla własnego użytku i po upływie użytkowania je sprzedał. Wnioskodawca nie odnosił korzyści finansowych podczas tego procesu. Opisane zajście nie miało charakteru zarobkowego, nie odbywało się w sposób ciągły i zorganizowany, było to działanie typowo hobbistyczne.
2.2. W odpowiedzi na pytania organu, Wnioskodawca dodatkowo uzupełnił opis sprawy, podając następujące informacje.
Wnioskodawca nie jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT, składającym deklaracje VAT. Od 2016 r. prowadzi własną działalność rolniczą jako rolnik ryczałtowy. W swoim gospodarstwie posiada ciągnik rolniczy, przyczepę rolniczą, kosiarkę do poboczy, wagę wiszącą, izolowany basen do transportu ryb - 8 szt., samochód Ford Transit ze specjalistyczną zabudową pod baseny do transportu ryb, łódki - 2 szt., silnik do łódki - 2 szt., wagę samochodową przejazdową, kontener biurowy (stróżówka), przenośnik ślimakowy do ziarna - 2 szt., urządzenie dźwigowe, samochód ciężarowy Volvo ze specjalistyczną zabudową pod baseny do transportu ryb.
Wnioskodawca dokonywał zakupu samochodów wyłącznie w celach hobbystycznych, na własny użytek. Zakupione samochody wykorzystywał w celach prywatnych, niezarobkowych ale bywało, że nabyte przez Wnioskodawcę samochody były wykorzystywanie w celach służbowych w gospodarstwie Wnioskodawcy (samochody z napędem na 4 koła, głównie pick'upy). Wnioskodawca nie korzystał dzięki temu z żadnych ulg podatkowych.
Przy nabyciu samochodów Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
2.3. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:
Czy opisane działanie nosi znamiona działalności gospodarczej i czy podlega opodatkowaniu?
Wnioskodawca wyraził stanowisko, że w związku ze zwolnieniem z opodatkowania VAT dostawy towarów oraz świadczenia usług przez rolnika ryczałtowego na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 106 ze zm., dalej: "ustawa o VAT"), nie jest on zobowiązany do rejestrowania się jako czynny podatnik VAT w urzędzie skarbowym. Status rolnika ryczałtowego wiąże się również z brakiem obowiązku wystawiania faktur za wykonywane czynności, a co za tym idzie z brakiem obowiązku prowadzenia ewidencji. Rolnik ryczałtowy dokonujący dostawy produktów rolnych dla czynnego podatnika VAT dostaje od nabywcy fakturę VAT-RR dokumentującą transakcję. Sytuacja jest nietypowa, bo fakturę wystawia nabywca, a nie jak w większości przypadków sprzedawca. Na tej podstawie rolnik może ubiegać się o zwrot podatku z tytułu nabywania niektórych środków produkcji dla rolnictwa, które opodatkowane są VAT.
Wnioskodawca przedstawił treść art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, a także stwierdził, że ordynacja podatkowa (art. 3 pkt 9) - za działalności gospodarczej rozumie się przez to każdą działalność zarobkową w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. poz. 646), w tym wykonywanie wolnego zawodu, a także każdą inną działalność zarobkową wykonywaną we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, nawet gdy inne ustawy nie zaliczają tej działalności do działalności gospodarczej lub osoby wykonującej taką działalność - do przedsiębiorców.
Przenosząc powyższe rozważania na stan faktyczny opisany we wniosku stwierdził, że aby dana czynność dostawa, czy też świadczenie usług podlegała ustawie o podatku od towarów i usług to musi być dokonana przez podatnika tego podatku. Co za tym idzie w tym przypadku należy zweryfikować, czy działania Wnioskodawcy miały charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
Wskazał, że po pierwsze źródło przychodów Wnioskodawcy, działalność rolnicza rolnika ryczałtowego korzysta ze zwolnienia przedmiotowego w VAT, po drugie działalność hobbystyczna nie wykazywała cech działalności gospodarczej. Przede wszystkim nie miała cech zarobkowych ale też była prowadzona w sposób nie wykazujący ani ciągłości, ani profesjonalnego zorganizowania.
Samochody licytowane były od samego początku z zamysłem użytkowania ich przez siebie, na użytek własny, typowo hobbystycznie, bez zamiarów zarobkowych. W efekcie ich dalsze zbycie nie podlega przepisom ustawy o VAT.
2.4. DKIS w wydanej 26 marca 2020 r. interpretacji indywidualnej nr 0111-KDIB3-1.4012.31.2020.2.WN, dokonując oceny zaistniałego stanu faktycznego w zakresie opodatkowania sprzedaży samochodów stwierdził, że stanowisko Wnioskodawcy odnośnie samochodów:
- użytkowanych do celów prywatnych - marki Dodge Grand Caravan, Dodge Challenger, Dodge Grand Caravan, Ford Mustang, Volkswagen Beetle – jest prawidłowe,
- użytkowanych w prowadzonej działalności rolniczej - marki Chevrolet Suburban, Dodge RAM 1500, Ford F 150 - jest nieprawidłowe.
Organ interpretacyjny stwierdził, że każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania majątku dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług.
DKIS stwierdził, że w analizowanym przypadku Wnioskodawca nabył samochody osobowe w celach prywatnych. Jednak, że trzy nabyte samochody (Chevrolet Suburban, Dodge RAM 1500, Ford F 150) były wykorzystywane w celach rolniczych w gospodarstwie rybackim Skarżącego, z którego się utrzymuje. Samochody z napędem na 4 koła, w tym pick'upy były wykorzystywane w działalności rolniczej jako narzędzie pracy (odłowy stawów, jazda w terenie po obiektach hodowlanych). Natomiast pozostałe samochody były wykorzystywane do celów prywatnych Wnioskodawcy.
Organ uznał, że dokonując sprzedaży samochodów marki Chevrolet Suburban, Dodge RAM 1500, Ford F 150, Wnioskodawca nie zbywał majątku osobistego, ale majątek wykorzystywany w prowadzonej działalności rolniczej. Jak zostało wskazane powyżej, majątek prywatny to majątek danej osoby fizycznej, który nie jest przez nią wykorzystywany dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej, a w całym okresie posiadania tego majątku osoba ta musi wykazywać zamiar wykorzystywania go w ramach majątku osobistego. Organ interpretacyjny w analizowanej sprawie stwierdził, że przedmiotowe samochody wchodzą w skład majątku przedsiębiorstwa Skarżącego, ponieważ ww. samochody to majątek wykorzystywany przez podatnika VAT w działalności rolniczej.
W konsekwencji, w ocenie DKIS przedmiotem dostawy były samochody (Chevrolet Suburban, Dodge RAM 1500, Ford F 150) stanowiące de facto składnik majątkowy przedsiębiorstwa, którą - w rozumieniu ustawy o VAT - jest działalność rolnicza, a Skarżący stał się z tytułu tych dostaw podatnikiem.
3. Stanowisko stron w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji.
3.1. W skardze na powyższą interpretację indywidualną Strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego – poprzez rozszerzające użycie normy art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
W opinii Skarżącego kontrowersyjne jest stwierdzenie, że: "majątek prywatny to majątek danej osoby fizycznej, który nie jest przez nią wykorzystywany dla potrzeb prowadzoną działalności gospodarczą, a w całym okresie posiadania tego majątku osoba ta musi wykazywać zamiar wykorzystywania go w ramach majątku osobistego". Zastosowanie takiego podejścia w odniesieniu do art. 15 ust. 2 ustawy o VAT może być rozumiany jedynie w kontekście - pozorności dokonania alokacji takiego zakupu - w każdym innym przypadku de facto tworzy unikalną linię interpretacyjną.
Skarżący podniósł również, że zgodnie z wyrokiem TSUE z 4 października 1995 r., sprawa C-291/92, Dieter Armbrecht (Zb. Orz. 1995, s. 1-2775) żaden przepis dyrektywy nie zabrania podatnikowi VAT, który chce zachować część składnika majątku w swoim majątku prywatnym, na wyłączenie tej części z systemu VAT (pkt 19). Podobnie w wyroku z dnia 8 marca 2001 r., sprawa C-415/98, Bacsi (Zb. Orz. 2001, s. 1-1831) zauważono, że podatnik, który nabywa składnik majątkowy w celu wykorzystania zarówno na potrzeby prowadzonej działalności, jak też dla celów prywatnych, może go zachować w całości w ramach majątku prywatnego i w ten sposób wyłączyć z systemu VAT.
3.2. DKIS w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji.
4. Stanowisko Sądu pierwszej instancji:
Uzasadniając podjęte rozstrzygniecie WSA wskazał, iż istotne dla rozpatrywanej sprawy jest, że organ interpretacyjny, dokonując oceny powyższych transakcji, tj. sprzedaży samochodów marki Chevrolet Suburban, Dodge RAM 1500, Ford F 150, zasadnie uznał, że Skarżący działał w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT i w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji o fakcie prowadzenia działalności gospodarczej nie decyduje subiektywne przekonanie podatnika. Nie jest istotne również, czy podmiot wykonujący daną działalność, traktuje ją jako prowadzoną w celu zarobkowym. O tym czy działalność prowadzona przez dany podmiot jest działalnością gospodarczą decyduje kryterium obiektywne, tj. ustalenie, czy dany podmiot jest aktywny i faktycznie prowadzi działalność, która obiektywnie może (choć nie musi) przynosić dochód. WSA podkreślił, że dla oceny, czy dany podmiot sprzedając samochody działa w charakterze podatnika podatku VAT, nie ma znaczenia badanie zamiaru podejmowanych przez niego działań. Prowadzenie działalności gospodarczej ma bowiem charakter obiektywny.
WSA stwierdził ponadto, że trudno zgodzić się ze Skarżącym, by dla oceny, czy dana osoba prowadzi działalność handlową istotne znaczenie miało ujawnienie zamiaru sprzedaży w momencie nabycia pojazdów. Nie można zatem uznać za naruszające treść art. 15 ust. 1-2 ustawy o VAT stanowisko wyrażone przez organ interpretacyjny, że o tym czy działalność prowadzona przez dany podmiot jest działalnością gospodarczą decyduje kryterium obiektywne, tj. ustalenie, czy dany podmiot jest aktywny i faktycznie prowadzi działalność, która obiektywnie może (choć nie musi) przynosić dochód.
W przedstawionych okolicznościach sprawy, Sąd pierwsze instancji uznał, że Skarżący działał w obrocie gospodarczym w sposób zorganizowany, w stopniu adekwatnym do przedmiotu, charakteru, warunków prowadzonej działalności handlowej. Zdaniem WSA, ze stanu faktycznego wynika, że Skarżący zachowywał się jak handlowiec.
Ponadto w ocenie WSA, organ interpretacyjny dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa, będących przedmiotem interpretacji w przedstawionym stanie faktycznym sprawy.
5. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
5.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Gliwicach do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Skarżący zaskarżając ten wyrok w całości. Sformułował także wniosek o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, a także o zasądzenie na rzecz Strony kosztów postępowania, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Skarżący zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."):
- naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie – poprzez niewłaściwą interpretację art. 15 ust. 2 ustawy o VAT w sposób rażący narusza przepisy prawa materialnego przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 1 p.p.s.a.
5.2. DKIS w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej Skarżącego, zasądzenie od Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie.
6. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną na rozprawie, zważył co następuje:
6.1. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego, wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takiego rodzaju przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a.
6.2. W niniejszej sprawie spornym jest, czy dokonanie sprzedaży przez Skarżącego trzech samochodów, w okolicznościach przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, jest działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT i tym samym powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wyznacza podmiot oraz przedmiot opodatkowania. Aspekt przedmiotowy nie budzi w przedmiotowej sprawie kontrowersji, albowiem chodzi o sprzedaż pojazdów, co mieści się w pojęciu odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Wątpliwości powstały natomiast na tle podmiotowym i sprowadzają się do pytania, czy dostawy tych pojazdów realizowane przez Stronę w warunkach opisanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej, dokonywane będą w ramach działalności gospodarczej, które to pojęcie determinuje status podatnika podatku od towarów i usług.
6.3. Zakres opodatkowania VAT wyznaczają dwie przesłanki: przedmiotowa (opodatkowana jest dostawa towarów i świadczenie usług) oraz podmiotowa (dostawy te i usługi muszą być dokonywane przez podatnika, który działa w takim charakterze). Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Natomiast według art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Powyższe przepisy stanowią odpowiednik art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.2006.347.1 ze zm., dalej: "dyrektywa 112"), zgodnie z którym: "Podatnikiem" jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. "Działalność gospodarcza" obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
6.4. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji oraz DKIS błędnie uznali, przy tak opisanym przez niego stanie faktycznym, jak we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, jak i w odpowiedzi na dodatkowe pytania organu interpretacyjnego, że jako podatnik VAT dokonywał dokonał sprzedaży trzech samochodów używanych także do działalności rolniczej.
Takie rozumowanie Sądu pierwszej instancji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego było bowiem błędne. Tym samym należało uznać za zasadną argumentację Skarżącego, zawartą również w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, który odwołał się do twierdzeń zawartych w wyroku TSUE z 8 marca 2001 r., sprawa C-415/98, Laszlo Baksci przeciwko Finanzamt Fuerstenfelbruck (EU:C:2001:136).
W wyroku tym Trybunał stwierdził, że szósta dyrektywa nie zawiera żadnego przepisu, który uniemożliwiałby podatnikowi, który nabywa składnik majątku w celu wykorzystania go zarówno do celów działalności gospodarczej, jak i do celów prywatnych, zatrzymanie go w całości w swoim majątku prywatnym, a tym samym całkowite wyłączenie go z systemu VAT (pkt 27). W sytuacji, gdy podatnik decyduje się na zatrzymanie składnika majątku w całości w swoim majątku prywatnym, niezależnie od tego, czy wykorzystuje go zarówno do celów działalności gospodarczej, jak i do celów prywatnych, żadna część podatku VAT należnego lub zapłaconego przy nabyciu tego składnika nie podlega odliczeniu (pkt 28). Należy również wskazać, że wykorzystanie do celów działalności gospodarczej lub do celów prywatnych, do których podatnik faktycznie przeznacza składnik majątku, musi być brane pod uwagę w celu ustalenia, w jaki sposób składnik ten został przeznaczony, jedynie w przypadku, gdy podatnik ubiega się o prawo do odliczenia, w całości lub w części, podatku VAT naliczonego zapłaconego w związku z nabyciem (pkt 29). Podatnik, który nabywa składnik majątku w celu wykorzystania go zarówno do celów działalności gospodarczej, jak i do celów prywatnych, może zatrzymać go w całości w swoim majątku prywatnym i w ten sposób całkowicie wyłączyć go z systemu podatku VAT (pkt 34).
Naczelny Sąd Administracyjny ocenił za błędne stanowiska, zarówno organu interpretacyjnego, jak i Sądu pierwszej instancji, z uwagi na treść przytoczonego powyżej wyroku TSUE z 8 marca 2001 r., w sprawie C-415/98. Skarżący bowiem w opisanym stanie faktycznym stwierdził również, że "samochody sprowadził dla siebie, dla własnego użytku i po upływie użytkowania je sprzedałem [...] W celach prywatnych, niezarobkowych ale bywało, że nabyte przez Wnioskodawcę samochody były wykorzystywanie w celach służbowych w gospodarstwie Wnioskodawcy (samochody z napędem na 4 koła, głównie pick’upy). Wnioskodawca nie korzystał dzięki temu z żadnych ulg podatkowych". Strona nie dokonała również włączenia tych pojazdów do składników majątku swojej działalności gospodarczej, które wykorzystywała zarówno do celów działalności gospodarczej, jak i do celów prywatnych.
Nie można zatem, przy tak opisanym stanie faktyczny sprawy przypisać Skarżącemu, że ten stał się podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, z tytułu dostaw samochodów (Chevrolet Suburban, Dodge RAM 1500, Ford F 150), wykorzystywanych uprzednio w działalności rolnej, a dostawa kwalifikowałaby te czynności jako działalność gospodarczą podejmowaną w celach zarobkowych, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.
6.5. Przy ponownym rozpatrywaniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej organ oceni przedstawiony przez Skarżącego stan faktyczny/zdarzenie przyszłe z uwzględnieniem zasad wynikających z przepisów unijnych i orzecznictwa TSUE, w tym w szczególności orzeczenia z 8 marca 2001 r., w sprawie C-415/98.
7. Z uwagi na to, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona na podstawie art. 188 p.p.s.a. należało uchylić wyrok Sądu pierwszej instancji, a na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylić zaskarżoną interpretację.
7.1. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.
W. Gurba M. Olejnik M. Golecki