I SA/GL 865/22

I SA/Gl 865/22 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2022-10-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-07-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Agata Ćwik-Bury /przewodniczący sprawozdawca/
Bożena Pindel
Dorota Kozłowska
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatki inne
Sygn. powiązane
III FSK 559/23 - Wyrok NSA z 2023-09-19
III FSK 559/22 - Wyrok NSA z 2022-08-31
I SA/Go 451/21 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 2022-03-03
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1170
art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Dz.U. 2021 poz 1990
art. 21
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Sędziowie WSA Dorota Kozłowska, Bożena Pindel, Protokolant Specjalista Magdalena Kurpis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2022 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 15 czerwca 2022 r. nr SKO.F/41.4/297/2022/3681 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2021 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
1. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: organ drugiej instancji, organ odwoławczy, Kolegium) z dnia 15 czerwca 2022 r. nr SKO.F/41.4/297/2022/3681 utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia 17 lutego 2022 r. nr [...] w sprawie ustalenia G. K. (dalej: skarżący, strona) wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2021 r.
2. Postępowanie przed organami podatkowymi.
2.1. Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia 13 maja 2021 r. organ pierwszej instancji wszczął postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia stronie wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2018 – 2021.
Uzasadniając powyższe postanowienie ww. organ wskazywał, iż z posiadanych dokumentów wynika, że strona jest właścicielem nieruchomości położonych na terenie Miasta C., obejmujących działki o nr geodezyjnych [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...]. W dniu 22 czerwca 2020r. wpłynęły do ww. organu korekty informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, a także o gruntach, złożone przez stronę. Następnie w dniu 6 lipca 2020r. wpłynęła korekta informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego.
2.2. Wydana przez organ pierwszej instancji decyzją z dnia 9 sierpnia 2021 r. ustalająca stronie łączne zobowiązanie pieniężne za nieruchomości położone w C. za 2021 r. w wysokości 953,00 zł, została uchylona przez Kolegium w wyniku rozpoznania odwołania decyzją z dnia 23 listopada 2021 r. nr SKO.F/41.4/788/ 2021/12792, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia temu organowi..
Organ odwoławczy zaznaczył, iż w toku postępowania organ pierwszej instancji powinien był włączyć do akt sprawy wypis z ewidencji gruntów i budynków, dotyczący opodatkowanych nieruchomości. Ponadto w sprawie ustalenia wymaga stan faktyczny a także – odniesienie się do argumentacji strony w zakresie spornych działek, o których mowa w odwołaniu.
2.3. Powołana wyżej decyzja kasacyjna została zaskarżona skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, którym prawomocnym wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2022r. sygn. I SA/Gl 68/22, skargę strony oddalił, podzielając stanowisko Kolegium co do konieczności ponownego rozpoznania sprawy w sposób zgodny z przepisami prawa.
2.4.Decyzją z dnia 17 lutego 2022 r. organ pierwszej instancji ponownie ustalił stronie łączne zobowiązanie pieniężne za nieruchomości położone w C. w wysokości 953,00 zł.
Wydając powyższą decyzję organ ten do opodatkowania podatkiem od nieruchomości przyjął: budynki lub ich części mieszkalne o powierzchni 695,80 m2, budynki lub ich części pozostałe (gospodarcze) o powierzchni 459,98 m2, grunty pozostałe o powierzchni 287 m2, grunty zadrzewione i zakrzewione o powierzchni 3102 m2 oraz nieużytki o powierzchni 2534 m2. Do opodatkowania podatkiem rolnym organ z kolei przyjął: grunty rolne - zabudowane Br-R IIIb o powierzchni 0,2038 ha, grunty orne kl. IVa o powierzchni 0,7910 ha oraz łąki kl. IV o powierzchni 0,6457 ha.
W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że decyzja ta została wydana na podstawie posiadanych przez ten organ dokumentów tj. treści księgi wieczystej nr [...], treści księgi wieczystej nr [...], wypisu z rejestru gruntów i kartoteki budynków sporządzonego przez Wydział Geodezji oraz złożonej w dniu 22 czerwca 2020 r. przez stronę informacji podatkowej (korekta informacji o gruntach oraz korekta informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych). Organ pierwszej instancji zaznaczył zarazem, iż zastosował się w sprawie do zaleceń Kolegium i w toku prowadzonego ponownie postępowania włączył do akt sprawy stosowne dokumenty, dotyczące nieruchomości należących do strony, położonych w C., w tym: wypis z rejestru gruntów, wypis z kartoteki budynków oraz wydruk mapy zasadniczej.
2.5. W odwołaniu od powyższej decyzji strona wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.
Podatnik zarzucił, że wydana decyzja nie uwzględnia faktu, iż grunty zadrzewione i zakrzewione o powierzchni 3102 m2 oraz nieużytki o powierzchni 2534 m2, na podstawie załącznika nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2016 r., poz. 1034, dalej: rozporządzenie), należą do gruntów rolnych i są częścią gospodarstwa rolnego. Grunty te powinny w związku z tym być wykazane w decyzji w tabeli II, w pozycji: podatek rolny. Ponadto zdaniem strony budynki lub ich części pozostałe (gospodarcze) o powierzchni 459,98 m2 należą do gruntów rolnych, są częścią gospodarstwa rolnego i powinny być wykazane w decyzji w tabeli II w pozycji podatek rolny.
2.6. Decyzją z dnia 15 czerwca 2022 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż organ pierwszoinstancyjny ustalił, w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy (ewidencję gruntów i budynków), że strona jest właścicielem działek o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] - położonych w miejscowości C., których grunty są sklasyfikowane jako: Br-R IIIb, N, Br-IIIb, N, RIVa, RIVa, RIVa, N, Lz.
Powołując się następnie na treść § 67 oraz § 68 ust. 2 rozporządzenia a także pkt 11) załącznika nr 6 do ww. rozporządzenia oraz na art. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1) oraz art. 12 ust. 1 pkt 1) ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. – o podatku rolnym (Dz.U. z 2020 r., poz. 333 ze zm., dalej: u.p.r.), Kolegium zwróciło uwagę, iż strona bezspornie jest właścicielem 1,6405 ha użytków rolnych, zatem gruntów sklasyfikowanych w sposób, o którym mowa jest w § 68 ust. 1 rozporządzenia i w art. 1 u.p.r.
Wskazując następnie podstawę opodatkowania podatkiem rolnym organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 19 października 2020 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów będącej podstawą do ustalenia podatku rolnego na rok podatkowy 2021 jest średnia cena skupu żyta za okres 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy 2021 i wyniosła 58,55 zł za 1 dt (M.P. z 2020 r, poz. 982). Zgodnie z powyższym, podatek rolny na terenie Gminy C. od 1 ha gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.r. wynosi na rok 2018 równowartość pieniężną 2,5 q żyta, tj. 146,38 zł (58,55 zł x 2,5 q) i taką właśnie stawkę zastosował organ pierwszej instancji – ustalając stronie jako właścicielowi użytków rolnych podatek rolny - 1,4468 ha przeliczeniowych x 146,38 zł = 211,78 zł, po zaokrągleniu do pełnych złotych 212,00 zł.
Zdaniem SKO, organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił zatem przedmiot i podmiot podatku rolnego.
W ocenie organu odwoławczego, również prawidłowo dokonano w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości.
Powołując się w tym zakresie w szczególności na art. 2 ust. 1 pkt 1) i pkt 2) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. – o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm., dalej: u.p.o.l.), organ odwoławczy stwierdził, iż jak wynika z zapisów ewidencji gruntów i budynków, budynki gospodarcze o powierzchni 459,98 m2 położone są na części działki o nr [...] (Br-RIIIb). Z treści informacji podatkowej złożonej przez stronę wynika, że budynki te są wykorzystywane wyłącznie rolniczo. Kolegium zaznaczyło, że z mocy art. 7 ust. 1 pkt 4) lit. b) u.p.o.l. budynek gospodarczy (lub jego część) tylko wówczas będzie zwolniony od podatku od nieruchomości, gdy posadowiony będzie na gruntach gospodarstwa rolnego.
Za niezasadny zdaniem SKO należało uznać zarzut odwołania, zgodnie z którym błędnie w decyzji pierwszoinstancyjnej wykazane zostały budynki gospodarcze o powierzchni 459,98 m2 znajdujące się na działce o nr [...] (Br-RIIIb). Organ pierwszej instancji dokonał bowiem prawidłowych ustaleń, zgodnie z którymi budynki te są położone na gruntach wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, wobec czego korzystają ze zwolnienia przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 4) lit. b) u.p.o.l.
Dokonując ustaleń w ww. zakresie organ pierwszoinstancyjny prawidłowo oparł się na danych wynikających z ewidencji gruntów, które stanowią, zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1990 ze zm., dalej: u.p.g.k.) podstawę wymiaru podatków. Prawidłowo zdaniem Kolegium organ pierwszej instancji stwierdził, że przedmiotem opodatkowania podatkiem rolnym są jedynie te grunty gospodarstwa rolnego, które zgodnie z ewidencją gruntów należą do użytków rolnych, tj.: grunty rolne zabudowane (Br-RIIIb), grunty orne kl. IVa (RIVa) oraz łąki kl. IV (ŁIV) o łącznej powierzchni 1,6405 ha. Zgodnie z § 68 rozporządzenia, grunty rolne tworzy obszar gruntów sklasyfikowanych wyłącznie jako użytki rolne. Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że zgodnie z definicją legalną zawartą w u.p.r. gospodarstwo rolne tworzy obszar gruntów sklasyfikowanych wyłącznie jako użytki rolne. Skoro zatem ustawodawca w definicji legalnej nie zdecydował się na użycie pojęcia o szerszym znaczeniu, tj. grunty rolne obejmujące zarówno grunty sklasyfikowane jako użytki rolne i nieużytki, a wyłącznie użytki rolne oznacza to, że nieuprawnionym jest stwierdzenie, iż ww. definicja obejmuje również nieużytki.
3. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.
3.1. Na powyższą decyzję Kolegium z dnia 15 czerwca 2022 r. skarżący, działając osobiście, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zarzucają zaskarżonej decyzji, iż błędnie przyjęte zostały stawki podatkowe 0,77 zł / m2 oraz 0,48 zł / m2 w sytuacji, gdy nie istnieją takie stawki podatku od nieruchomości. Kolegium utrzymując w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, dopuściło się czynu zakazanego w rozumieniu Kodeksu karnego i tym samym poświadczyło nieprawdę.
Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów sądowych.
Uzasadniając skargę skarżący przedstawił własne wyliczenia matematyczne wysokości należnego podatku rolnego i podatku od nieruchomości, wskazując, że Kolegium zawyżyło nielegalny podatek. Stwierdził nadto, iż organ odwoławczy naruszył art. 27 Konstytucji RP w ten sposób, że zaskarżona decyzja "nie jest wydana w urzędowym języku polskim".
3.2. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację, zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.
3.3. W piśmie procesowym z dnia 3 września 2022 r. skarżący, podtrzymując wcześniejszą argumentację, stwierdził w szczególności, iż organ odwoławczy przy ustalaniu podatku od nieruchomości, błędną metodą, popełnił błąd procentowy.
3.4. W kolejnym piśmie procesowym z dnia 3 października 2022 r. skarżący podnosił, iż zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. – Prawo o miarach (Dz.U. z 2020 r., poz. 140 ze zm.) oraz przepisami Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 czerwca 2020 r. w sprawie legalnych jednostek miar (Dz.U. z 2020 r., poz. 1024), do obliczania podatku od nieruchomości na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1) lit. a) u.p.o.l. należy stosować polskie nazwy wielkości fizycznych i polskie nazwy jednostek miar. Stwierdził również, że górna granica stawki kwotowej podatków i opłat lokalnych 0,77 zł jest dopuszczalną wysokością podatku od nieruchomości rocznie.
3.5. Na rozprawie w dniu 25 października 2022 r. skarżący wnosił i wywodził jak w skardze oraz w piśmie procesowym z dnia 3 października 2022 r. Podkreślał, że uchwała Rady Miasta Chorzów w sprawie stawek podatku od nieruchomości jest sprzeczna z art. 5 ust. 1 u.p.o.l. Ponadto podatek rolny został w wymierzony w niższej wysokości niż to wynika z przepisów.
4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
4.1. Skarga okazała się niezasadna.
4.2. Na wstępie wskazać należy, że zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (który to wyjątek nie ma w niniejszej sprawie zastosowania).
Mając na uwadze art. 134 p.p.s.a w pierwszej kolejności zakreślić należy granice rozpoznawanej sprawy, albowiem zarzuty podniesione w skardze odnoszą się zarówno do decyzji wymiarowej jak i uchwały Rady Miasta. Natomiast przedmiotem skargi, co nie budzi wątpliwości, jest decyzja Kolegium w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego.
W orzecznictwie sądów administracyjnych rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Natomiast wynikające z art. 134 § 1 p.p.s.a. niezwiązanie granicami skargi oznacza, że Sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze (wyrok NSA z dnia 28 marca 2018r. I FSK 1000/16). Sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Łodzi z dnia 30 kwietnia 2018r., III SA/Łd 110/2018). Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym, jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 marca 2018r., II FSK 487/16, składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy.
Reasumując, zadaniem Sądu nie jest rozważenie zarzutów skargi, które nie odnoszą się do zaskarżonej decyzji, a podważają legalność uchwały Rady Miasta, albowiem pozostają one poza zakresem sprawy w rozumieniu art. 134 p.p.s.a.
4.3. Przedmiotem sporu jest wysokość określonego zaskarżoną decyzją łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021r.
Sąd za podstawę orzekania przyjął ustalony przez organy podatkowe obu instancji stan faktyczny, z którego wynika, że skarżący jest właścicielem działek numer: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], nr [...] położonych w miejscowości C., których grunty są sklasyfikowane jako: Br-RIIIb, N, Br-IIIb, N, RIVa, RIVa, RIVa, N, Lz.
4.4. Dokonując sądowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z § 67 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2019 roku, poz. 393 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, użytki gruntowe wykazywane w ewidencji dzielą się na następujące grupy:
1) grunty rolne;
2) grunty leśne;
3) grunty zabudowane i zurbanizowane;
4) użytki ekologiczne, oznaczone symbolem złożonym z litery "E" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego określającego sposób zagospodarowania lub użytkowania terenu, np. E-Ws, E-Wp, E-Ls, E-Lz, E-N, E-Ps, E-R;
5) (uchylony);
6) grunty pod wodami;
7) tereny różne oznaczone symbolem - Tr.
Grunty rolne, zgodnie z treścią § 68 ust. 1, dzielą się na:
1) użytki rolne, do których zalicza się:
a) grunty orne, oznaczone symbolem - R,
b) sady, oznaczone s
c) łąki trwałe, oznaczone symbolem - Ł,
d) pastwiska trwałe, oznaczone symbolem - Ps,
e) grunty rolne zabudowane, oznaezone symbolem - Br,
f) grunty pod stawami, oznaczone symbolem - Wsr,
g) grunty pod rowami, oznaczone symbolem - W,
h) grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, oznaczone symbolem - Lzr;
2) nieużytki, oznaczone symbolem - N.
Granty leśne dzielą się na:
1) lasy, oznaczone symbolem - Ls;
2) grunty zadrzewione i zakrzewione, oznaczone symbolem - Lz (§ 68 ust. 2 rozporządzenia). Zgodnie z pkt 11 załącznika nr 6 do rozporządzenia, gruntami zadrzewionymi i zakrzewionymi są grunty porośnięte roślinnością leśną, których pole powierzchni jest mniejsze niż 0,1000 ha, a także:
1) tereny torfowisk, pokrytych częściowo kępami krzewów i drzew karłowatych;
2) grunty porośnięte wikliną w stanie naturalnym oraz krzewiastymi formami wierzb w dolinach rzek i obniżeniach terenu;
3) przylegające do wód powierzchniowych grunty porośnięte drzewami lub krzewami, stanowiące biologiczną strefę ochronną cieków i zbiorników wodnych;
4) jary i wąwozy pokryte drzewami i krzewami w sposób naturalny lub sztuczny w celu zabezpieczenia przed erozją, niezaliczone do lasów;
5) wysypiska kamieni i gruzowiska porośnięte drzewami i krzewami;
6) skupiska drzew i krzewów mające charakter parku, ale niewyposażone w urządzenia i budowle służące rekreacji i wypoczynkowi;
7) zadrzewione i zadrzewione tereny nieczynnych cmentarzy.
Zgodnie z art. 1 u.p.r. opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Natomiast za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1 u.p.r. o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność łub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej (art. 2 ust. 1 u.p.r.). Zwalnia się od podatku rolnego użytki rolne klasy V, VI i VIz oraz grunty zadrzewione i zakrzewione ustanowione na użytkach rolnych (art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.r.).
Podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami gruntów (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.r.).
W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że skarżący jest właścicielem 1,6405 ha użytków rolnych, a więc gruntów sklasyfikowanych w sposób, o którym mowa w § 68 ust. 1 rozporządzenia i art. 1 u.p.r.
Podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi:
1) dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego;
2) dla pozostałych gruntów - liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków (art. 4 ust. 1 ustawa o podatku rolnym).
Podatek rolny za rok podatkowy wynosi:
1) od 1 ha przeliczeniowego gruntów, o który eh mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 - równowartość pieniężną 2,5 q żyta,
2) od 1 ha gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 - równowartość pieniężną 5 q żyta
- obliczone według średniej ceny skupu żyta za 1 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy (art. 6 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.r.).
Średnią cenę skupu żyta, o której mowa w ust. 1 wskazanej ustawy, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, ogłaszanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", w terminie do dnia 20 października roku poprzedzającego rok podatkowy (ust. 2).
4.5. W realiach rozpoznawanej sprawy, wskazując podstawę opodatkowania podatkiem rolnym zasadnie organ odwoławczy zwrócił zatem uwagę, że zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 19 października 2020 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów będącej podstawą do ustalenia podatku rolnego na rok podatkowy 2021 jest średnia cena skupu żyta za okres 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy 2021 i wyniosła 58,55 zł za 1 dt (M.P. z 2020 r, poz. 982). Zgodnie z powyższym, podatek rolny na terenie Gminy C. od 1 ha gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.r. wynosi na rok 2018 równowartość pieniężną 2,5 q żyta, tj. 146,38 zł (58,55 zł x 2,5 q) i taką właśnie stawkę zastosował organ pierwszej instancji – ustalając stronie jako właścicielowi użytków rolnych podatek rolny - 1,4468 ha przeliczeniowych x 146,38 zł = 211,78 zł, po zaokrągleniu do pełnych złotych 212,00 zł.
Tym samym zarówno przedmiot i podmiot podatku rolnego oraz ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości zostały dokonane prawidłowo.
Powołując się w tym zakresie w szczególności na art. 2 ust. 1 pkt 1) i pkt 2) u.p.o.l., zasadnie organ odwoławczy stwierdził, iż jak wynika z zapisów ewidencji gruntów i budynków, budynki gospodarcze o powierzchni 459,98 m2 położone są na części działki o nr [...] (Br-RIIIb). Z treści informacji podatkowej złożonej przez stronę wynika, że budynki te są wykorzystywane wyłącznie rolniczo. Z przepisu art. 7 ust. 1 pkt 4) lit. b) u.p.o.l. budynek gospodarczy (lub jego część) tylko wówczas będzie zwolniony od podatku od nieruchomości, gdy posadowiony będzie na gruntach gospodarstwa rolnego.
Sąd podziela pogląd Kolegium, że niezasadne są zarzuty, zgodnie z którymi błędnie w decyzji pierwszoinstancyjnej wykazane zostały budynki gospodarcze o powierzchni 459,98 m2 znajdujące się na działce o nr [...] (Br-RIIIb). Ustalenia w tym zakresie zostały dokonane prawidłowo, albowiem budynki te są położone na gruntach wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, wobec czego korzystają ze zwolnienia przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 4) lit. b) u.p.o.l.
Dokonując ustaleń w ww. zakresie organ pierwszoinstancyjny prawidłowo oparł się na danych wynikających z ewidencji gruntów, które stanowią, zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1990 ze zm., dalej: u.p.g.k.) podstawę wymiaru podatków. Prawidłowo zdaniem Kolegium organ pierwszej instancji stwierdził, że przedmiotem opodatkowania podatkiem rolnym są jedynie te grunty gospodarstwa rolnego, które zgodnie z ewidencją gruntów należą do użytków rolnych, tj.: grunty rolne zabudowane (Br-RIIIb), grunty orne kl. IVa (RIVa) oraz łąki kl. IV (ŁIV) o łącznej powierzchni 1,6405 ha. Zgodnie z § 68 rozporządzenia, grunty rolne tworzy obszar gruntów sklasyfikowanych wyłącznie jako użytki rolne. Zgodnie z definicją legalną zawartą w ustawie o podatku rolnym gospodarstwo rolne tworzy obszar gruntów sklasyfikowanych wyłącznie jako użytki rolne. Trafnie podnosi organ odwoławczy, że skoro ustawodawca w definicji legalnej nie zdecydował się na użycie pojęcia o szerszym znaczeniu, tj. grunty rolne obejmujące zarówno grunty sklasyfikowane jako użytki rolne i nieużytki, a wyłącznie użytki rolne oznacza to, że nieuprawnionym jest stwierdzenie, że definicja ta obejmuje również nieużytki.
Tym samym, niezasadne okazały się zarzuty dotyczących błędnego wykazania w decyzji budynków gospodarczych o powierzchni 459,98m2 znajdujących się na powyższej działce. Prawidłowych ustalono, iż budynki te są położone na gruntach wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, wobec czego korzystają ze zwolnienia przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l.
Ponadto zgodnie z art. 21 u.p.g.k., podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie dość powszechnie przyjmowany jest pogląd, że organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji powierzchni czy funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (uchwała NSA z dnia 27 kwietnia 2009 roku, IIFPS 1/09).
Końcowo wskazać należy, że uchwała Rady Miasta Chorzów w sprawie stawek od podatku od nieruchomości, którą kwestionuje skarżący, pozostaje w obrocie prawnym, a zatem organy podatkowe mają obowiązek stosować się do jej regulacji. Natomiast, jak już wskazano, z uwagi na art. 134 p.p.s.a. sądowa kontrola jej zgodności z art. 5 ust. 1 u.p.o.l. jest wykluczona.
Odnosząc się do podatku rolnego, wskazać także trzeba, że Sąd nie może orzekać na niekorzyść strony skarżącej, nawet jeśli podatek ten faktycznie został wymierzony w nieprawidłowej, bo zaniżonej wysokości.
Powołane w uzasadnieniu wyroki sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa. gov.pl.
4.6. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) Sąd oddalił skargę.