I SA/Gl 857/22

I SA/Gl 857/22 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2022-11-22
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-07-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Agata Ćwik-Bury /przewodniczący/
Anna Rotter /sprawozdawca/
Dorota Kozłowska
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I GSK 405/23 - Wyrok NSA z 2024-03-27
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7, art. 77, art. 64 par. 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, Sędziowie WSA Dorota Kozłowska, Anna Rotter (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 listopada 2022 r. sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 16 maja 2022 r. nr COF.OUR.6375.19323.2021 ŁD.JJ.ZZ 12222934 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 maja 2022r. nr COF.OUR.6375.19323.2021 ŁD.JJ.ZZ 12222934 Poczta Polska S.A. Centrum Obsługi Finansowej (dalej: wierzyciel, organ) utrzymano w mocy postanowienie organu z dnia 19 listopada 2021r. nr COF.OUR.6375.19323.2021 KA.MP.P 12222934 o oddaleniu wniesionego przez A. P. (dalej: skarżąca, zobowiązana) zarzutu nieistnienia obowiązku.
Powyższe postanowienie zostało wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 2000 ze zm., dalej: K.p.a.), w zw. z art. 18, 34 § 3 oraz art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022, poz. 479, dalej: u.p.e.a.) w zw. z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2020r., poz. 1689, dalej: u.o.a.).
Stan sprawy.
Pismem z dnia 18 maja 2021r. skarżąca wniosła zarzut do wszczętego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego o nr 4443E1-17/KR/2021 z dnia 16 marca 2021r. (dalej: tytuł wykonawczy) dotyczący nieistnienia obowiązku.
Zobowiązana podniosła, iż od października 2017 roku posługuje się adresem ul. [...], K., gdyż jest to jej adres zameldowania i zamieszkania. Podkreśliła, iż lokal przy ul. [...] w K. został przez nią sprzedany w październiku 2017 roku. Tym samym ani ona ani jej matka nie są użytkownikami znajdujących się tam urządzeń. Według skarżącej w prowadzonej od kwietnia 2018 roku korespondencji z wierzycielem nie jest w stanie dokonać wiążących ustaleń. Zaznaczyła również, że w lokalu ul. [...] w K. zamieszkiwała od czerwca 2013 roku prowadząc wspólne z matką gospodarstwo. Dopiero w październiku 2014 roku przepisała abonament na matkę, której to przysługuje ustawowe zwolnienie z opłat abonamentowych.
Postanowieniem z dnia 19 listopada 2021r. wierzyciel oddalił zarzut nieistnienia obowiązku.
Organ zaznaczył, iż w dniu 22 czerwca 1993 roku w Urzędzie Pocztowym K. skarżąca dokonała rejestracji odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych (dalej: odbiorniki RTV) używanych pod adresem: ul. [...], [...] K.. Po dokonanym zgłoszeniu wydana została książeczka radiofoniczna nr [...] stanowiąca dowód zarejestrowania odbiorników RTV. W dniu 13 września 2001r. na podstawie odcinka "U" nr [...] wydano skarżącej nową książeczkę o nr [...]. Natomiast na podstawie odcinka "Z" dnia 14 lipca 2003 roku zobowiązana dokonała zmiany adresu na ul. [...], [...] K..
Następnie na podstawie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187 z 2007r., poz. 1342), nadano skarżącej indywidualny numer identyfikacyjny [...].
Odnosząc się do wskazanego przez skarżącą faktu sprzedaży mieszkania, wierzyciel powołał się na § 11 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013r., poz. 1676), zgodnie z którym zobowiązana miała obowiązek do niezwłocznego powiadomienia wierzyciela o zmianie danych zawartych we wniosku rejestracyjnym poprzez złożenie zgłoszenia. Organ wyjaśnił, że obecnie w celu dokonania zmiany danych lub wyrejestrowania odbiorników RTV należy zgłosić pracownikowi dowolnej placówki pocztowej dyspozycję wyrejestrowania wspomnianych odbiorników.
Organ zaznaczył, że abonament przypisany jest do osób, które je zarejestrowały i na abonencie spoczywa obowiązek aktualizacji danych. Podniesiono, że jeśli abonent nie dokona skutecznego prawnie wyrejestrowania odbiorników, zobowiązany jest do uiszczenia opłat abonamentowych, a skarżąca nie udokumentowała wyrejestrowania odbiorników RTV. Wierzyciel zwrócił uwagę, że pomimo wezwania skarżąca nie przesłała do organu oświadczenia o prowadzeniu wspólnego gospodarstwa domowego, podpisanego przez skarżącą i jej matkę. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pismem z dnia 25 października 2021r. zobowiązana poinformowała, iż w związku ze śmiercią matki, nie ma możliwości podpisania przez nią żądanego dokumentu.
Na powyższe postanowienie organu z dnia 19 listopada 2021r. skarżąca wniosła zażalenie, w którym zarzuciła, iż mając informację o śmierci jej matki, organ winien pouczyć ją o złożeniu innego dowodu na powyższą okoliczność np. poświadczenie osób trzecich. W zażaleniu zaznaczono, iż organy pominęły fakt rejestracji użytkownika nr [...] dokonanego w Urzędzie Pocztowym K. przez skarżącą w imieniu jej matki H. P. w lokalu położonym przy ul. [...] w K..
Skarżąca zwróciła się do organu pismem z dnia 23 maja 2019 roku z wnioskiem o wyrejestrowanie odbiorników RTV przypisanych do obu numerów identyfikacyjnych w związku ze sprzedażą lokalu ul. [...] w K. ze skutkiem od października 2017r. i nie otrzymała odpowiedzi zwrotnej. W ocenie zobowiązanej wierzyciel nie współpracuje z klientem i powstaje wrażenie, że robi wszystko by odwlec moment zaprzestania pobierania opłaty abonamentowej.
Postanowieniem z dnia 16 maja 2022r. organ utrzymał w mocy postanowienie z dnia 19 listopada 2021r. o oddaleniu zarzutu nieistnienia obowiązku.
Organ podtrzymał wywody i wniosku wierzyciela zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wierzyciel wskazał, iż pismem z dnia 6 listopada 2018r. skarżąca została wezwana do złożenia oświadczenia o prowadzeniu wspólnego gospodarstwa domowego z H. P., które należało odesłać do organu. Zobowiązana miała zatem możliwość złożenia stosowanego oświadczenia przed śmiercią matki. Ponadto pismem z dnia 21 maja 2020r. skarżąca była informowana przez organ o możliwości złożenia w/w oświadczenia. W przekonaniu wierzyciela zostały podjęte działania związane z uzyskaniem od skarżącej wyjaśnień w związku z prowadzeniem wspólnego gospodarstwa domowego przez zobowiązaną i jej matkę.
Według organu rejestracja dokonana na gruncie nieobowiązujących już regulacji prawnych nie utraciła mocy ex lege, a w związku z tym nieistnienie egzekwowanego obowiązku musi być następstwem zdarzenia prawnego, z którym stosowne regulacje wiążą skutek w postaci zniesienia obowiązku uiszczania abonamentu. W szczególności może to wynikać z wyrejestrowania odbiorników RTV.
Zdaniem wierzyciela tylko wykazanie dokumentu potwierdzonego datownikiem placówki pocztowej o wyrejestrowaniu odbiorników RTV przed dniem 16 marca 2021r. miałoby wpływ na stanowisko wierzyciela. W ocenie wierzyciela słusznie oddalono zarzut nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym.
Na powyższe postanowienia skarżąca złożyła do tut. Sądu skargę.
W skardze zobowiązana zarzuciła:
1) naruszenie art. 7 K.p.a. poprzez brak podjęcia przez wierzyciela, z urzędu lub na wniosek, czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli,
2) naruszenie art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego,
3) brak uwzględnienia przez organ faktów znanych mu z urzędu (art. 77 § 4 K.p.a.).
Według skarżącej organ w sposób niepełny ustalił stan faktyczny, gdyż nie uwzględnił faktu przerejestrowania przez zobowiązaną w 2010 roku, na rzecz jej mamy, osoby wówczas już ustawowo zwolnionej z opłacenia abonamentu, odbiorników RTV przy ul. [...], co wpływało na kwestię zasad ponoszenia opłat z tytułu abonamentu w późniejszym okresie. Zarzucono nieuwzględnienie przez organ faktu, że w okresie objętym postępowaniem (maj 2019 roku - wrzesień 2020 roku) skarżąca nie mieszkała w mieszkaniu przy ul. [...] w K. (sprzedaż w październiku 2017 roku), a jej mama zmarła w październiku 2019 roku. Pomimo tego organ nie zobowiązał jej do wykazywania okoliczności dotyczących prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego z jej mamą.
Skarżąca zaznaczyła, że w okresie objętym tytułem wykonawczym nie mieszkała w mieszkaniu pod numerem "[...]". W tym czasie nie prowadziła tam ze swoją mamą "wspólnego gospodarstwa domowego". W ocenie skarżącej organ wydając zaskarżone postanowienie w ogóle nie przeanalizował okoliczności sprawy pod względem faktycznym i logicznym. Nie porównano okresu, za który naliczono abonament (maj 2019 - wrzesień 2020) do sytuacji faktycznej. Jednocześnie według zobowiązanej, skupiono się na rzeczach zupełnie zbędnych takich jak wspólne gospodarstwo domowe pod adresem [...] w K..
W skardze zarzucono postanowieniu wierzyciela brak opisania kluczowej okoliczności, czyli zarejestrowania odbiorników przy [...] na mamę skarżącej jeszcze w 2010 roku, a jest to równoznaczne z uzyskaniem zwolnienia od opłat abonamentowych dla odbiorników pod tym adresem. Jednocześnie oznaczało to także prawnie skuteczne wyrejestrowanie odbiorników. Zdaniem skarżącej zwolnienie ustawowe z opłat abonamentowych obowiązywało przez cały czas używania tych odbiorników pod spornym adresem, czyli do czasu sprzedaży mieszkania (październik 2017 roku).
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia z dnia 16 maja 2022 roku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zobowiązana wniosła ponadto o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wierzyciel wyjaśnił, że zebrał i wyczerpująco rozpatrzył cały materiał dowodowy prezentując ponownie czynności podjęte przez wierzyciela w ramach rozpatrywania skargi zobowiązanej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna i doprowadziła do uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest postanowienie wierzyciela, co do wniesionego przez zobowiązaną zarzutu nieistnienia obowiązku.
Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego i po upływie tego terminu.
Zamknięty katalog zarzutów zawarty jest w art. 33 § 2 u.p.e.a. Wskazany przepis stanowi, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być m.in. nieistnienie obowiązku (pkt 1).
Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Zgodnie z § 2 wierzyciel wydaje postanowienie, w którym:
1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej;
2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej:
a) w całości,
b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut;
3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli:
a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym,
b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia.
Dalej wskazać należy, ze opłaty za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zostały ustawowo uregulowane mocą art. 2 (1) pkt 1 ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do spraw Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja" (Dz.U. z 1960 r., poz. 307 ze zm.), dodanego do niej z dniem 1 marca 1985 r., a ich wysokość była kształtowana przez tzw. Radiokomitet w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen i ogłaszana w wielokrotnie zmienianym zarządzeniu przewodniczącego Radiokomitetu z dnia 31 października 1985 r. w sprawie opłat za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (M.P. Nr 41, poz. 264, ze zm.).
W dniu 1 marca 1993 r. weszła w życie ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t.j. Dz.U. z 2004 r., poz. 2531 ze zm.). Jej przepisy regulowały problematykę opłat abonamentowych (art. 48) oraz obowiązek rejestracji odbiorników (art. 49). Ustawodawca połączył w niej obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338) posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy między innymi o zaprzestaniu używania odbiornika.
Z dniem 16 czerwca 2005 r. weszła w życie aktualnie obowiązująca ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych. Ustawa ta nie zawierała istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przepisów intertemporalnych. Zgodnie z zasadą natychmiastowego (bezpośredniego) działania prawa, nowe przepisy (jeśli brak przepisów szczególnych stanowiących inaczej) znajdują zastosowanie nie tylko do zdarzeń mających miejsce po wejściu w życie nowej ustawy, ale również do wszystkich sytuacji znajdujących się "w toku", które nie zostały jeszcze zakończone (zamknięte). Obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych ciążył zarówno na osobach, w stosunku do których powstał on w okresie od wejścia w życie u.o.a., ale również na osobach, które w dniu wejścia w życie tej ustawy spełniały wymogi objęcia obowiązkiem abonamentowym, a zatem posiadały zarejestrowany odbiornik.
Z powyższego wynika, że zarejestrowanie odbiornika pod rządami ustawy o radiofonii i telewizji, a nawet w okresie obowiązywania jeszcze wcześniej regulacji, bez jego późniejszego wyrejestrowania, stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z obecnie obowiązującej ustawy o opłatach abonamentowych obowiązku uiszczania opłat za jego używanie, który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym.
W rozpoznanej sprawie bezspornym jest, iż skarżąca dokonała w dniu 22 czerwca 1993 roku w Urzędzie Pocztowym K. rejestracji odbiorników RTV używanych pod adresem: ul. [...], [...] K.. Po dokonanym zgłoszeniu wydana została książeczka radiofoniczna nr [...] stanowiąca dowód zarejestrowania odbiorników RTV. W dniu 13 września 2001r. na podstawie odcinka "U" nr [...] wydano skarżącej nową książeczkę o nr [...]. Natomiast na podstawie odcinka "Z" dnia 14 lipca 2003 roku zobowiązana dokonała zmiany adresu na: ul. [...], [...] K..
Stosownie do treści art. 2 ust. 1 i 3 u.o.a. za używanie odbiorników RTV pobiera się opłaty abonamentowe, przy czym powstanie obowiązku uiszczenia opłaty wiąże się z dokonaniem rejestracji odbiornika. Fakt rejestracji odbiornika RTV w tej sprawie nie jest przez skarżącą kwestionowany.
Po zarejestrowaniu odbiornika RTV uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (decyzji administracyjnej) - por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r., K 24/08, OTK-A z 2010 r. Nr 3, poz. 22 (część VI, pkt 3.3.4. uzasadnienia), wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 czerwca 2013 r., I SA/Gl 236/13 - CBOSA.
Zatem jeśli w sprawie bezsporne jest dokonanie rejestracji odbiornika RTV, to abonent podnoszący nieistnienie obowiązku uiszczania opłat powinien wykazać z kolei wyrejestrowanie tegoż odbiornika (por. wyroki tutejszego Sądu w sprawach: I SA/Gl 1165/20, I SA/Gl 650/14; I SA/Gl 518/14; I SA/Gl 376/13, jak również WSA w Poznaniu w sprawie I SA/Po 57/14).
Powyższe stanowisko znajduje oparcie w regulacjach zobowiązujących abonenta do powiadomienia urzędu pocztowego m.in. o zaprzestaniu używania odbiornika, a to w: § 4 obowiązującego do dnia 16 czerwca 2005 r. rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338); § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2005 r. poz. 1190); § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. poz. 1342); oraz § 11-12 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r.
Zgodnie z § 13 ostatnio wymienionego rozporządzenia, operator wyznaczony umożliwia użytkownikowi powiadomienie o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu, o zgubieniu lub zniszczeniu dowodu zarejestrowania odbiorników, o którym mowa w § 9, oraz o zaprzestaniu używania odbiorników, za pośrednictwem strony internetowej, przez udostępnienie elektronicznego formularza do wypełnienia tymi danymi i informacjami.
W przypadku, o którym mowa w § 11 pkt 2, użytkownik wypełnia, za pośrednictwem strony internetowej operatora wyznaczonego, elektroniczny formularz, podając dane niezbędne do sporządzenia zgłoszenia przez operatora po ich zmianie (§ 13 ust. 2).
Operator wyznaczony potwierdza otrzymanie powiadomienia o zmianie danych, przesyłając niezwłocznie, na wskazany przez użytkownika adres poczty elektronicznej, informację o otrzymaniu powiadomienia (§ 13 ust. 3).
W terminie 4 dni roboczych od daty wypełnienia elektronicznego formularza operator wyznaczony wysyła przesyłką listową niebędącą rejestrowaną na wskazany przez użytkownika adres do korespondencji sporządzone zgłoszenie, w celu złożenia podpisu, wraz z kopertą zwrotną (§ 13 ust. 4).
W terminie 14 dni od dnia otrzymania zgłoszenia użytkownik odsyła nadawcy podpisane zgłoszenie (§ 13 ust. 5).
W przypadku niedokonania przez użytkownika czynności, o których mowa w ust. 5, zmiana danych nie zostaje zatwierdzona (§ 13 ust. 6).
W terminie 7 dni od dnia otrzymania podpisanego wniosku operator wyznaczony przesyła użytkownikowi zawiadomienie o zatwierdzeniu przeprowadzonej zmiany danych przesyłką listową niebędącą rejestrowaną (§ 13 ust. 7).
W realiach rozpoznanej sprawy zasadny okazał się zarzut skarżącej, co do naruszenia art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a.
Sąd stwierdza, iż w aktach sprawy znajduje się pismo skarżącej z dnia 23 maja 2019r. skierowane do wierzyciela. W piśmie tym zobowiązana, po pierwsze informuje organ o fakcie sprzedaży mieszkania przy ul. [...] w K. w październiku 2017r., po drugie składa jednoznaczne oświadczenie woli o tym, że od października 2017 nie tylko nie jest właścicielką mieszkania znajdującego się pod w/w adresem, ale również nie użytkuje tam odbiorników RTV. Tak jednoznaczne sformułowanie wskazuje, w ocenie Sądu, iż skarżąca złożyła skierowane do organu oświadczenie woli o wyrejestrowaniu odbiorników RTV pod adresem ul. [...] w K.. Jeśli organ uznał, iż oświadczenie woli skarżącej o wyrejestrowaniu odbiorników nie może wywrzeć skutku prawnego z uwagi na brak określonych wymogów formalnych, winien był wezwać zobowiązaną na zasadzie art. 64 § 2 Kpa, do usunięcia stwierdzonych braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 7 dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Tymczasem wierzyciel zaniechał wykonania powyższej czynności, co narusza art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 64 §2 K.p.a. Podnieść należy, że organ nie rozpatrzył całości zgromadzonego materiału dowodowego z uwagi na nieuwzględnienie treści wspomnianego pisma skarżącej z dnia 23 maja 2019r.
W konsekwencji wierzyciel obowiązany będzie do realizacji dyspozycji art. 64 § 2 K.p.a. Po prawidłowym uzupełnieniu wniosku przez skarżącą należy uznać, iż doszło do skutecznego wyrejestrowania odbiornika w momencie dokonania omawianego zgłoszenia przez zobowiązaną.
Jednocześnie Sąd stwierdza, iż udzielenie przez organ odpowiedzi zwykłym pismem informującym, nie może zostać uznane za odpowiadające prawu. Gdy podanie w ocenie organu zawiera braki formalne, należy zastosować regulację zawartą w art. 64 K.p.a., a gdy żądanie wniosku organ administracji publicznej uznał za niezrozumiałe lub niejednoznaczne, powinien zwrócić się do jego autora o doprecyzowanie żądania lub dodatkowe wyjaśnienia. Jeżeli zaś organ, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, powinien niezwłocznie przekazać je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie, zgodnie z art. 65 K.p.a.
Z kolei, jeżeli podanie dotyczy kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy, organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, uczyni przedmiotem rozpoznania sprawy należące do jego właściwości, równocześnie zawiadamiając wnoszącego podanie, że w sprawach innych powinien wnieść odrębne podanie do właściwego organu, i informując go o treści art. 66 § 2 K.p.a.
W konsekwencji Sąd uchylił zaskarżone postanowienie uznając, iż wierzyciel dopuścił się naruszenia art. 7 K.p.a. w zw. z art. 64 § 2 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm. – p.p.s.a.).
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącej kwotę obejmującą uiszczony wpis sądowy (100 zł) , kwotę 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwotę 480 zł na podstawie § 14 ust. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 265).