I SA/Gl 841/11

I SA/Gl 841/11 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2012-07-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-09-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Wojciech Organiściak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art. 240 par. 1 pkt 8
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Organiściak (spr.), Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędzia WSA Beata Kozicka, Protokolant Beata Kuziel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2012 r. sprawy ze skargi B.G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę.
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem (Nr [...]) z dnia [...], wydanym na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 i 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm., dalej Ordynacja podatkowa lub O.p.) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. (Nr [...]) z dnia [...] w sprawie odmowy B. G. (dalej zwany stroną) uchylenia ostatecznego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. (Nr [...]) z dnia [...] w sprawie zaliczenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 rok na poczet zaległości podatkowych, z uwagi na brak przesłanek z art. 240 § 1 pkt. 8 Ordynacji podatkowej.
W uzasadnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny oraz argumentację prawną: W dniu 6 września 2010 r. B. G. na podstawie art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej w K. z wnioskiem o wznowienie postępowania podatkowego w sprawach oznaczonych (nr [...];[...];[...]), a jako uzasadnienie wskazał na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 lipca 2010 r. (sygn. akt SK 21/08), który w ocenie strony umożliwia podatnikom odzyskanie nienależnie uiszczonych odsetek od zaległości podatkowych za lata 1998 – 2003.
Jako, że wniosek strony dotyczył ostatecznego postanowienia z dnia [...] (Nr [...]) w sprawie zaliczenia nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2000 na poczet zaległości podatkowych wydanego przez organ I instancji, Dyrektor Izby Skarbowej przekazał wniosek strony Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w B. do załatwienia zgodnie z właściwością wynikającą z przepisu art. 244 § 1 Ordynacji podatkowej.
Postanowieniem z dnia [...], na skutek wniosku podatnika Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. wznowił postępowanie w sprawie wniosku B. G., a następnie postanowieniem (Nr [...]) z dnia [...] odmówił uchylenia ostatecznego postanowienia organu I instancji z dnia [...] (Nr [...]) w sprawie zaliczenia nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 rok na poczet zaległości podatkowych, z uwagi na brak przesłanek z art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej.
W zażaleniu na postanowienie z dnia [...] strona powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 lipca 2010 r. podnosząc, iż Trybunał umożliwił podatnikom odzyskanie uiszczonych odsetek od zaległości podatkowych za lata 1998-2003 oraz że dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności okazały się fałszywe i błędne. Strona żaląca podkreślała również, iż nadpłatę zaliczono na poczet zaległości, które uległy już przedawnieniu.
Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...] (Nr [...]) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. (Nr [...]) z dnia [...] w sprawie odmowy B. G. uchylenia ostatecznego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. (Nr [...]) z dnia [...] w sprawie zaliczenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 rok na poczet zaległości podatkowych, z uwagi na brak przesłanek z art. 240 § 1 pkt. 8 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu organ odwoławczy przywołując wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2010 r. (sygn. ak I FSK 1848/08) oraz postanowienia art. 240 § 1 O.p. prowadził rozważania na temat instytucji wznowienia podkreślając przy tym, iż nie jest dopuszczalne jej wykorzystywanie do pełnej kontroli ostatecznego rozstrzygnięcia, a jedynie w zakresie przesłanek o których mowa w ww. przepisie Ordynacji podatkowej.
Odnosząc się do powołanego we wniosku wyroku i jego związku ze sprawą organ odwoławczy wskazał, iż Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 72 § 1 pkt 1 w związku z art. 77 § 1 i § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do 4 czerwca 2001 r., w zakresie, w jakim przepis ten przez uznanie za nadpłatę kwoty nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku z pominięciem kwoty nienależnie zapłaconych odsetek za zwłokę, pozbawia podatnika oprocentowania od kwoty wpłaconej na poczet odsetek za zwłokę od nienależnej zaległości podatkowej uiszczonej na podstawie niezgodnej z prawem decyzji podatkowej, jest niezgodny z art. 77 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Podkreślono, iż Trybunał Konstytucyjny ustosunkował się do instytucji zwrotu nadpłaty ukształtowanej przez te przepisy, które posługując się niewłaściwie sformułowaną definicją nadpłaty pozbawiły podatników możliwości dochodzenia oprocentowania nienależnie pobranych odsetek od nienależnej zaległości podatkowej. Organ następnie wskazał, że wniosek dotyczył wznowienia w sprawie, w której z urzędu zaliczono nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych wynikającą z zeznania o wysokości osiągniętego dochodu za 2000 rok na poczet zaległości podatkowych, przy czym organ odwoławczy podkreślił, iż nie może być mowy o odsetkach za zwłokę o których mowa w wyroku Trybunału bowiem B. G. w ogóle takich odsetek nie uiszczał.
Podkreślono także, iż wskazana nadpłata okazała się nienależną bowiem decyzją z dnia [...] (Nr [...]) Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. określił B. G. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym za 2000 rok uwzględniając w określającej je kwocie nienależną nadpłatę wcześniej zaliczoną spornym postanowieniem z dnia [...] na poczet zaległości podatkowych. Podano jednocześnie, iż powyższa decyzja została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. oraz że WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 19 listopada 2007 r. (sygn. akt I SA/ Gl 187/07) oddalił skargę na decyzję organu odwoławczego z dnia 29 grudnia 2006 r.
Końcowo podkreślono, iż organ nie stwierdził istnienia żadnych innych przesłanek wznowieniowych wymienionych w art. 240 § 1 O.p.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach B. G. (dalej zwany skarżącym) wniósł o uchylenie w całości wskazanego powyżej postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, zarzucając mu naruszenie art. 72 § 1, art. 73 § 1, art. 74, art. 77 § 1 i 2, art. 79 w brzmieniu obowiązującym do 4 marca 2001 r., co zdaniem strony spowodowało naruszenie przepisów prawa tj. art. 234, art. 240 § 1 pkt. 8 i art. 241 § 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi poza zaprezentowaniem dotychczasowego przebiegu postępowania i podtrzymaniu wcześniejszej argumentacji skarżący podkreślał, iż należne odsetki są efektem nadpłaty wynikającej ze złożonego w 2000 roku zeznania rocznego powstałej z mocy prawa na podstawie art. 74 § 2 w związku z art. 72 § 1 pkt. 1 i art. 77 § 1 i § 2 pkt. 1, a to z uwagi na to, że pracodawca skarżącego prawidłowo i w terminie wpłacał na konto Urzędu Skarbowego w B. zaliczki na podatek dochodowy za rok 2000. Zdaniem skarżącego zaliczki te to kwota około [...], a należne oprocentowanie około [...]. Skarżący akcentował, iż nadpłata oraz należne odsetki posiadają z mocy prawa samodzielny byt prawny. Zaliczenie nadpłaty powstałej z mocy prawa z odsetkami za 2000 rok na poczet wygasłych zaległości podatkowych za 1993 rok spowodowało to, że podatnik został pozbawiony możliwości dochodzenia oprocentowania od nienależnie pobranych odsetek w drodze egzekucji.
Zdaniem skarżącego stan faktyczny sprawy wskazuje, iż występują przesłanki określone w art. 240 Ordynacji podatkowej ponieważ dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe i błędne, powołując się przy tym na zatajenie i usunięcie z akt sprawy ważnych dokumentów.
Ponadto według skarżącego, który powoływał się na wyrok NSA z dnia 18 listopada 2008 r. (sygn. akt II FSK 1205/07) w sprawie miała być wydana decyzja dotycząca wniosku z dnia 15 grudnia 2000 r. poprzedzonego wnioskiem z dnia 5 grudnia 2000 r. o zwrot nadpłaty za 2000 r. plus należne odsetki około [...]. Skarżący podkreślał, iż brak wydania takiej decyzji i zaliczenie nadpłaty za 2000 r. na poczet wygasłych zaległości podatkowych za 1993 rok spowodował to, iż został pozbawiony możliwości wykorzystania środków pieniężnych należnych ze zwrotu wynikającego z wniosku z dnia 15 grudnia 2003 r.
Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko i argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu.
Na rozprawie w dniu 25 lipca 2012 r. skarżący odnosząc się do odpowiedzi na skargę wskazał, iż w jego ocenie Dyrektor Izby Skarbowej odniósł się nie do zarzutu naruszenia art. 240 lecz 247 Ordynacji podatkowej. Wskazywał także na brak rozstrzygnięcia w przedmiocie zobowiązania podatkowego za 2000 rok i wyrok tut. Sądu o sygn. akt I SA/Gl 42/05. Odnosząc się do kwestii braku nadpłaty okazywał postanowienie US w B. z dnia [...] (sygn. [...]) z którego jego zdaniem wynikało, że nadpłata w kwocie [...] została w roku podatkowym 2000 zaliczona na poczet zaległości, które przestały istnieć, gdyż uległy przedawnieniu. Skarżący podkreślał także, iż istniejąca nadpłata nie może być zaległością oraz powoływał się na wyrok NSA (sygn. akt II FSK 1205/07) oraz akcentował, że jego wniosek z 2003 roku miał swój niezależny byt prawny, a także wskazywał, że o zatajeniu dowodów potwierdzających jego zarzuty dowiedział się przypadkowo dopiero po 7 latach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył, co następuje:
Skarga na uwzględnienie nie zasługuje.
Na wstępie należy wskazać, że wznowienie postępowania stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych i może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w przepisach prawa. Przepisy dotyczące wznowienia postępowania mają charakter szczególnej regulacji prawnej. W drodze wyjątku i tylko w określonych sytuacjach dopuszczają możliwość wzruszenia ostatecznej decyzji, podlegają ścisłej wykładni i nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Postanowienie w sprawie wznowienia postępowania wszczyna to postępowanie i może jedynie wskazywać przesłanki uzasadniające wznowienie (art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej). Natomiast stwierdzenie, czy przesłanki te rzeczywiście wystąpiły w sprawie i jaki mogły mieć wpływ na rozstrzygnięcie, może być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia (art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej) i musi być zawarte w decyzji, o jakiej mowa w art. 245 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. W toku tego postępowania w pierwszym rzędzie, organ podatkowy bada, czy rzeczywiście zaistniały podstawy wznowieniowe postępowania, wymienione w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. W razie pozytywnego wyniku tego badania, wydaje w oparciu o art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej decyzję uchylającą dotychczasową decyzję w całości lub części i w tym zakresie orzeka, co do istoty sprawy.
Podstawę prawną rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie stanowi art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, a szczególnie pkt 8 w myśl, którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny.
Sąd pragnie zauważyć, iż niniejsza sprawa dotyczy wznowienia postępowania w przedmiocie wniosku B. G. domagającego się uchylenia ostatecznego postanowienia organu I instancji z dnia [...] w sprawie zaliczenia nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 rok na poczet zaległości podatkowych. W uzasadnieniu swojego stanowiska strona skarżąca przywołała wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 lipca 2010 r. (sygn. akt SK 21/08) podnosząc, iż Trybunał umożliwił podatnikom odzyskanie uiszczonych odsetek od zaległości podatkowych za lata 1998-2003 oraz, że dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności okazały się fałszywe i błędne. Odmawiając wznowienia postępowania Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie odnosi się do rozstrzygnięcia podjętego w postanowieniu organu I instancji z dnia [...] oraz wskazał, iż wykazana przez skarżącego podatnika nadpłata w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 rok na skutek decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] została zamieniona na zobowiązanie podatkowe, w rozliczeniu którego uwzględniono kwotę poprzednio rozdysponowanej nadpłaty.
Sąd podziela stanowisko organu podatkowego, że w przedmiotowej sprawie nie realizuje się przesłanka do wznowienia postępowania o której mowa w art. 240 § 1 pkt. 8 Ordynacji podatkowej. Przywołany przez skarżącego wyrok Trybunału Konstytucyjnego odnosił się bowiem do odsetek uiszczonych za zwłokę stanowiących wraz z uregulowanym nienależnie podatkiem nadpłatę, o której mowa w art. 72 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 77 § 1 i § 2 pkt. 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do dnia 4 czerwca 2001 r. Jak wynika z akt sprawy skarżący nie posiadał nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 rok, ale posiadał zobowiązanie podatkowe, a co wynika z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] ([...]), która została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] ([...]) zatem brak podstaw do twierdzenia, że skarżącemu należał się zwrot podatku, a ponadto istniał zgodnie z przepisem art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej obowiązek zapłacenia odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych (art. 51 § 1 O.p.). Tym samym wykazana w zeznaniu rocznym skarżącego za 2000 rok nadpłata była nienależna.
Co więcej z akt sprawy wynika, że nadpłatą tą organ podatkowy zaspokoił wcześniejsze zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1993 i 1996, a co jasno wynika z postanowienia z dnia 27 lipca 2001 r., którego uchylenia w trybie wznowieniowym domaga się skarżący. Ponadto sporna nadpłata została uwzględniona i rozdysponowana na zaległość podatkową w podatku dochodowym od osób fizycznych określoną w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] (Nr [...]), która została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] (Nr [...]), a w odniesieniu do której WSA w Gliwicach wyrokiem z dnia 19 listopada 2007 r. (sygn. akt I SA/Gl 187/07) oddalił skargę.
Powyższy tryb postępowania w zakresie nadpłaty wynikał z art. 52 § 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym na równi z zaległością podatkową traktować należy nadpłatę o ile w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 73 § 2 została wykazana nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej, a organ podatkowy dokonał jej zwrotu lub zaliczenia m. in. na poczet zaległości podatkowych.
Z tych też względów jako nieuzasadnione przyjdzie uznać zarzuty naruszenia art. 72 § 1, art. 73 § 1, art. 74, art. 77 § 1 i 2, art. 79 Ordynacji podatkowej.
Sąd nie dopatrzył się także naruszenie przepisów art. 234, art. 240 § 1 pkt. 8 i art. 241 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z przepisem art. 234 O.p. organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub interes publiczny. Skoro zaś kontrolowanym rozstrzygnięciem Dyrektora Izby Skarbowej utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji, to nie może być mowy o tym, aby organ II instancji wydał decyzję (postanowienie) na niekorzyść strony żalącej (odwołującej) w rozumieniu art. 234 Ordynacji podatkowej. Jeżeli zaś idzie o podnoszone naruszenie art. 241 § 1 ww. ustawy, to zarzut ten z uwagi na podane powody wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia nie mógł mieć wpływu na ocenę legalności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, w tym w szczególności nie mógł w okolicznościach przedmiotowej sprawy skutkować jego uchyleniem.
Jeżeli natomiast idzie o zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt. 8 Ordynacji podatkowej to poza powyższymi rozważaniami przyjdzie uznać go za bezzasadny oraz podkreślić, iż postępowanie prowadzone po wznowieniu postępowania nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Granice sprawy zakreśla bowiem wniosek o wznowienie postępowania oraz postanowienie organu o wznowieniu postępowania. We wstępnej fazie tego postępowania (tj. bezpośrednio po wznowieniu) organ administracyjny ustala - wyłącznie - czy w ogóle wystąpiły przesłanki uzasadniające wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej (postanowienia). Pamiętać jednak należy, że przesłanki te mają charakter kwalifikowany, zaś ich katalog jest zamknięty. Stwierdzenie braku wystąpienia tych przesłanek, tak jak w przedmiotowej sprawie, wiąże się z koniecznością odmowy uchylenia ostatecznej decyzji (postanowienia).
Jeżeli idzie o przesłankę wznowieniową o której mowa w art. 240 § 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej i formułowane w toku postępowania, w tym w skardze zarzuty oparcia rozstrzygnięcia o fałszywe dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne oraz wyjście na jaw nowych istotnych okoliczności faktycznych w sprawie, o których strona jak twierdzi dowiedziała się po 7 latach, to należy w pierwszej kolejności wskazać, że zasadą jest wznowienie postępowania w sytuacji, gdy m. in. dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności okazały się fałszywe, a sfałszowanie dowodu zostało stwierdzone orzeczeniem sądu (art. 240 § 1 pkt 1 w zw. z § 2 Ordynacji podatkowej), co jednak w przedmiotowej sprawie nie zachodzi. Ponadto nie mamy do czynienia z okolicznością w której sfałszowanie dowodu jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne w celu ochrony interesu publicznego, postępowanie może być wznowione, również przed wydaniem orzeczenia sądowego stwierdzającego sfałszowanie dokumentu. (art. 240 § 2 Ordynacji podatkowej). Pierwsza z tych przesłanek "oczywistość sfałszowania dowodu" dotyczy przypadków, gdy z prostego zestawienia dowodu ze stanem faktycznym wynika, że dowód został sfałszowany. Są to sytuacje, gdy aby dostrzec fałsz, nieprawdę nie zachodzi konieczność przeprowadzania dowodów, wiedzy specjalistycznej. Ponadto zarzut wadliwości musi dotyczyć dowodów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia. Sfałszowanie dokumentu może polegać na zamachu na jego autentyczność, tj. jego podrobieniu, przerobieniu lub poświadczeniu w dokumencie nieprawdy. Poświadczenie nieprawdy, fałsz intelektualny polega na potwierdzeniu okoliczności, które nie miały miejsca, lub też na ich przeinaczeniu lub zatajeniu. Druga z przesłanek natomiast "ochrona interesu publicznego" ma charakter niedookreślony. W prawie, a w szczególności w prawie podatkowym brak jest definicji tego pojęcia. Słownikowe znaczenie wyrazu publiczny uprawnia do przyjęcia stanowiska, że przez ochronę interesu publicznego należy rozumieć ochronę wartości wspólnych dla ogółu społeczeństwa: sprawiedliwości, równości, bezpieczeństwa, zaufania obywateli do organów władzy publicznej, możliwości korekty decyzji. Przy tym nie wystarczy powołanie się na ogólne wartości. Wykazanie interesu publicznego wymagającego ochrony przez wydanie decyzji o wznowieniu musi być zindywidualizowane do konkretnego przypadku. W ocenie Sądu brak jest zatem, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, w tym w świetle twierdzeń i wywodów strony skarżącej występowania przesłanek z art. 240 § 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej.
Podobnie rzecz się ma z podnoszonym w uzasadnieniu skargi wyjściem na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji. Bowiem jak podnosi sama strona te okoliczności były znane organowi, który wydał decyzję, a nie znane samej stronie. Zatem już bez dalszych rozważań w tym względzie można stwierdzić, iż nie może być mowy o pełnym zmaterializowaniu się przesłanki wznowieniowej o której mowa w art. 240 § 1 pkt. 5 O.p., bowiem w grę musiałoby wchodzić wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi (a nie stronie), który wydał decyzję (postanowienie). Co więcej przepis art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej (postanowienia). Nadto te okoliczności i dowody muszą istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Ponadto przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego.
Z tych wszystkich względów należało uznać zarzuty skargi za bezzasadne i stwierdzić, że organ podatkowy wydał rozstrzygnięcie w wyniku prawidłowo przeprowadzonego wznowionego postępowania, które pozwoliło na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, jak i prawidłową jego ocenę.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) orzeczono jak w sentencji.