I SA/Gl 822/13

I SA/Gl 822/13 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2014-07-23
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2013-06-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Anna Tyszkiewicz-Ziętek
Eugeniusz Christ /sprawozdawca/
Przemysław Dumana /przewodniczący/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II FSK 3911/14 - Wyrok NSA z 2016-08-31
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
art. 64c par. 3, par. 4, par. 7,  art. 26 par. 5,  art. 27 par. 1 pkt 3.
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2014 r. sprawy ze skargi A S.A. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] nr [...], uzupełnionym postanowieniem z dnia [...] nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w K., zwany dalej "organem nadzoru" lub "organem odwoławczym", działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 i art. 111 § 1 w związku z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca
1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., poz. 98 ze zm., dalej: "K.p.a.") oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1 i § 4 pkt 1 oraz art. 64c § 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm., dalej: "ustawa egzekucyjna" lub "u.o.p.e.a.") – po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez Burmistrza Miasta L., zwanego dalej zamiennie "wierzycielem", na postanowienie organu egzekucyjnego Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] nr [...], którym organ ten określił koszty egzekucyjne w łącznej wysokości [...]zł i obciążył wierzyciela tymi kosztami egzekucyjnymi, oraz z wniosku A S.A. w K. o uzupełnienie tego rozstrzygnięcia poprzez orzeczenie odnośnie sposobu poniesienia kosztów egzekucyjnych w kwocie [...]zł oraz konieczności jej zwrotu postanowił: uchylić zaskarżone postanowienie w części dotyczącej obciążenia wierzyciela kwotą kosztów egzekucyjnych wygenerowanych na podstawie tytułów wykonawczych o nr od [...] i [...] i orzec o obciążeniu wierzyciela kosztami egzekucyjnymi w wysokości [...]zł, a nadto postanowił:
1) uzupełnić to postanowienie poprzez dodanie słów "a w pozostałej części kosztów egzekucyjnych tj. w kwocie [...]zł obciążyć A S.A. z/s w K." (dalej "Spółka" lub "zobowiązana") i
2) odmówić uzupełnienia tego postanowienia w przedmiocie konieczności zwrotu kwoty [...]zł Spółce.
W uzasadnieniach tych rozstrzygnięć organ odwoławczy stwierdził, że organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne wobec Spółki, na podstawie wymienionych w postanowieniach tytułów wykonawczych, wystawionych przez wierzyciela.
Podstawę wystawienia wskazanych powyżej tytułów wykonawczych stanowiła decyzja Burmistrza Miasta L. z dnia [...] Nr [...]. Organ egzekucyjny wyegzekwował w całości dochodzone należności wraz z należnymi odsetkami i kosztami egzekucyjnymi.
Pismem z dnia 30 grudnia 2011 r. Spółka wniosła zarzuty na egzekucję prowadzoną w oparciu o przedmiotowe tytuły wykonawcze, podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku w stosunku do części odsetek za zwłokę, z uwagi na przerwę w ich naliczaniu od dnia 21 lipca 2010 r. do dnia 20 lipca 2011 r.
Postanowieniem z dnia [...] wierzyciel uznał zarzuty A za uzasadnione w całości w odniesieniu do części nieprawidłowo naliczonych odsetek za zwłokę w kwocie [...]zł.
Pismem z dnia 24 stycznia 2012 r. Spółka zwróciła się do organu egzekucyjnego o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, powstałych w związku z egzekucją administracyjną prowadzoną na podstawie przedmiotowych tytułów wykonawczych podnosząc, że złożyła odwołanie od decyzji będącej podstawą wystawionych tytułów wykonawczych, a następnie, w okresie zawieszenia postępowania w sprawie kosztów egzekucyjnych, organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie przedmiotowych tytułów wykonawczych w zakresie objętym zarzutem, w odniesieniu do nieprawidłowo naliczonych odsetek za zwłokę w kwocie [...]zł. Wnosząc o podjęcie zawieszonego postępowania w przedmiocie kosztów egzekucyjnych Spółka przedłożyła decyzję SKO w K. z dnia [...] mocą której uchylono decyzję będącą podstawą wystawionych tytułów wykonawczych.
Kolejnym postanowieniem z dnia [...], organ egzekucyjny – działając na podstawie art. 64c § 4 i § 7 ustawy egzekucyjnej – określił koszty egzekucyjne w łącznej wysokości [...]zł. i obciążył nimi wierzyciela. Na powyższe postanowienie organu egzekucyjnego wierzyciel złożył zażalenie, domagając się jego uchylenia i zarzucając naruszenie art. 64c § 8 i § 4 ustawy egzekucyjnej oraz art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., poprzez wydanie postanowienia po upływnie terminu zawitego, błędne zawieszenie postępowania w sprawie kosztów egzekucyjnych oraz zastosowanie przepisu nie znajdującego uzasadnienia w sprawie.
W dalszej części uzasadnienia postanowienia organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał, że zgodnie z art. 64c § 1 ustawy egzekucyjnej opłaty, o których mowa w jej art. 64 § 1 i 6 oraz w jej art. 64a wraz z wydatkami poniesionymi przez organ egzekucyjny stanowią koszty egzekucyjne. Koszty egzekucyjne, z zastrzeżeniem § 2-4, obciążają zobowiązanego. Z kolei – jak podkreślił – art. 64c § 3 u.o.p.e.a. stanowi, że jeżeli po pobraniu od zobowiązanego należności z tytułu kosztów egzekucyjnych okaże się, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem, należności te, wraz z naliczonymi od dnia ich pobrania odsetkami ustawowymi, organ egzekucyjny zwraca zobowiązanemu, a jeżeli niezgodne z prawem wszczęcie i prowadzenie egzekucji spowodował wierzyciel, obciąża nimi wierzyciela, z zastrzeżeniem § 3a.
Wskazał także, że art. 64c § 4 ustawy egzekucyjnej stanowi, że wierzyciel pokrywa koszty egzekucyjne, jeżeli nie mogą być one ściągnięte od zobowiązanego, z zastrzeżeniem § 4a-4c oraz art. 64e § 4a tej ustawy.
Z kolei § 7 art. 64c ustawy egzekucyjnej stanowi, że "organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na żądanie zobowiązanego albo z urzędu, jeżeli koszty te obciążają wierzyciela", które w myśl jego § 8 nie podlega rozpatrzeniu, jeżeli zostało wniesione po upływie 14 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, a w przypadku zakończenia postępowania egzekucyjnego wskutek wyegzekwowania wykonania obowiązku - od dnia powiadomienia zobowiązanego o wysokości pobranych kosztów egzekucyjnych.
Organ nadzoru wskazał, że powołany w skarżonym postanowieniu przepis art. 64a § 4 ustawy egzekucyjnej nie mógł mieć zastosowania, gdyż przepis ten daje możliwość obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy nie mogą być one ściągnięte od zobowiązanego, a w niniejszej sprawie w wyniku podjętych czynności organ egzekucyjny wyegzekwował całą należność wraz z wszelkimi kosztami egzekucyjnymi, a postępowanie egzekucyjne zostało zakończone. Organ egzekucyjny nie ma prawa żądać zapłaty kosztów egzekucyjnych od wierzyciela w sytuacji, gdy koszty te zostały prawidłowo wyegzekwowane w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym zgodnie z prawem. Organ nadzoru podkreślił, że w niniejszej sprawie wskutek zarzutów złożonych przez Spółkę wierzyciel uznał zarzuty w odniesieniu do części nieprawidłowo naliczonych odsetek za zwłokę ([...]zł), zaś organ egzekucyjny umorzył prowadzone postępowanie egzekucyjne w tym zakresie. Oznaczało to, że w tej części wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem z winy wierzyciela, zatem koszty w tej części winien ponieść wierzyciel a nie zobowiązany. Następnie organ nadzoru dokonał wynikającego z przedmiotowych tytułów wykonawczych wyliczenia kosztów egzekucyjnych, w tym opłaty manipulacyjnej co do nienależnie naliczonych i wyegzekwowanych odsetek ustalając je na kwotę [...]zł i stwierdzając, że należy nimi obciążyć wierzyciela, zgodnie z treścią art. 64c § 3 ustawy egzekucyjnej.
Co do pozostałej kwoty kosztów egzekucyjnych organ nadzoru stwierdził, powołując się na wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r. sygn. akt II FSK 3020/12, że uchylenie przez SKO w K. decyzji stanowiącej podstawę wystawienia tytułów wykonawczych, nie przesądza o niezgodności z prawem wszczęcia i prowadzenia egzekucji, zaś w jego ocenie sytuacja taka miała miejsce w niniejszej sprawie. Tym samym organ egzekucyjny winien był orzec o obciążeniu wierzyciela kosztami w tej części, które powstały w związku z wyegzekwowaniem nienależnie naliczonych odsetek.
Organ nadzoru, zauważył, że postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie spornych kosztów egzekucyjnych jest ostateczne i nie zostało zaskarżone, zaś Spółka nie naruszyła terminu z art. 64c § 8 ustawy egzekucyjnej, gdyż nie można uznać, że zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego z dnia 9 stycznia 2012 r. stanowiło powiadomienie Spółki o wysokości pobranych kosztów egzekucyjnych, a z akt sprawy nie wynika, aby organ egzekucyjny informował Spółkę o wysokości tych kosztów.
Uzasadniając postanowienie dotyczące uzupełniania powyższego postanowienia organ nadzoru ponownie przedstawił przebieg sprawy, a następnie przytoczył przepis art. 111 § 1 i 126 K.p.a. oraz art. 18 ustawy egzekucyjnej zauważając, że postanowienie to jest niepełne, bowiem nie rozstrzyga co do całości kosztów egzekucyjnych powstałych w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Rozpoznając wniosek zobowiązanej Spółki należało więc uzupełnić jego sentencję poprzez stwierdzenie, że w pozostałej części koszty te obciążają zobowiązanego, skoro z sentencji tej nie wynikało wprost, kto ponosi te koszty w pozostałym zakresie.
Odnosząc się do pozostałej części wniosku co do konieczności zwrotu kwoty kosztów pobranych, a obciążających wierzyciela organ nadzoru podkreślił, że koszty te winny być zwrócone na podstawie wydanego postanowienia obciążającego wierzyciela tymi kosztami, a nadto że zwrot pobranych od zobowiązanej Spółki kwot jest czynnością materialno-techniczną i w tym zakresie nie wymaga wydania odrębnego postanowienia.
Na powyższe, uzupełnione, postanowienie Spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, domagając się jego uchylenia w całości i zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 64c § 3 w związku z art. 26 § 5 pkt 1 i 2 oraz art. 64c § 4 ustawy egzekucyjnej, które miało wpływ na wynik sprawy i przepisów postępowania, tj. art. 64c § 7 zdanie pierwsze ustawy egzekucyjnej, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu skargi Spółka dokładnie opisała przebieg postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonego postanowienia. W ocenie pełnomocnika zaskarżone postanowienie jest błędne i wymaga wycofania z obiegu prawnego z uwagi na stan faktyczny i prawny sprawy.
Pełnomocnik wskazał, że dokonując analizy kwestii dopuszczalności obciążenia zobowiązanego powstałymi w wyniku egzekucji administracyjnej kosztami egzekucyjnymi, koniecznym jest rozróżnienie dwóch zagadnień: obciążenia wierzyciela kosztami w okolicznościach wszczęcia i prowadzenia egzekucji niezgodnie z prawem oraz obciążenia wierzyciela przedmiotowymi kosztami w odniesieniu do innych zdarzeń faktycznych. Podniósł, że kwestie te zostały uregulowane odrębnie odpowiednio w art. 64c § 3 i § 4 u.o.p.e.a. Pierwszy z nich odnosi się do sytuacji, gdy wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem. Z kolei drugi ma charakter blankietowy, reguluje przypadki, gdy koszty nie mogą być ściągnięte od zobowiązanego, nie wskazując jednocześnie wprost do jakich okoliczności się odnosi. Przyjęta konstrukcja przepisów – w opinii autora skargi – determinuje też sposób rozpatrywania kwestii kosztów egzekucyjnych w kontekście wskazania, kogo koszty te winny obciążać. W pierwszej kolejności, jak podał, rozważenia wymaga, czy w sprawie doszło do niezgodnego z prawem wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej, w przypadku zaś wykluczenia takiej sytuacji, konieczne staje się ustalenie, czy powstałe koszty egzekucyjne wobec takiego stanu rzeczy mogą zostać ściągnięte od zobowiązanego. W obydwu przypadkach kwestią zindywidualizowanej oceny być musi, czy w realiach danej sprawy okoliczność niezgodnego z prawem wszczęcia i prowadzenia egzekucji, tudzież okoliczność niemożności ściągnięcia od zobowiązanego kosztów ma miejsce. Ocena ta – jak dalej argumentował – winna być dokonana z uwzględnieniem kryteriów wynikających z samych przepisów, jak też powszechnie akceptowanych w tym względzie poglądów judykatury i doktryny. Niewątpliwie przy tym trudniejsze jest to w przypadku art. 64c
§ 4 u.o.p.e.a., ze względu na to, że przepis ten jest blankietowy.
Uwzględniając powyższe strona skarżąca stwierdziła, że postępowanie egzekucyjne w części dotyczącej nieprawidłowo naliczonych odsetek zwłoki było niezgodne z prawem, co obligowało do obciążenia wierzyciela tą częścią kosztów egzekucyjnych, jaka przypadała właśnie na niezgodne z prawem wszczęte i prowadzone postępowanie. Tymczasem nie można pominąć, że zgodnie z art. 26 § 5 ustawy egzekucyjnej, do wszczęcia egzekucji administracyjnej dochodzi w dwóch wymienionych tam przypadkach. Jednocześnie od oceny wszczęcia tej egzekucji zgodnie z prawem, art. 64c § 3 ustawy egzekucyjnej uzależnia ewentualny zwrot zobowiązanemu pobranych od niego kosztów egzekucyjnych i przeniesieniem ich ciężaru na wierzyciela. Pełnomocnik skarżącego podkreślił, że czynność o jakiej mowa w art. 26 § 5 ustawy egzekucyjnej jest czynnością niepodzielną. Tym samym nie jest możliwe wszczęcie egzekucji administracyjnej jedynie w pewnym zakresie niezgodnie z prawem. To, że w zarzutach Spółki zakwestionowano jedynie część dochodzonego obowiązku nie oznacza wcale, że egzekucja administracyjna tylko w tej części została wszczęta niezgodnie z prawem. Wszczęcie to nastąpiło bowiem z chwilą doręczeń wystawionych przez wierzyciela tytułów wykonawczych. Skoro zaś w tytułach tych, jak przyznał sam wierzyciel, obowiązek nie został zakreślony prawidłowo, to trudno uznać, żeby ich doręczenie nastąpiło zgodnie z prawem. Dlatego też, zdaniem Spółki, skarżone postanowienie narusza wymienione przepisy wobec przyjęcia, że do niezgodnego z prawem wszczęcia postępowania egzekucyjnego doszło tylko w zakresie nieprawidłowo naliczonych odsetek.
Niezależnie od powyższego skarżąca zgodziła się z organem nadzoru, że uchylenie decyzji, na podstawie której wystawione są tytuły, nie przesądza o niezgodnym z prawem wszczęciu i prowadzeniu egzekucji. Odmiennie jednak sytuacja przedstawia się jeżeli chodzi o art. 64c § 4 u.o.p.e.a. Zaakcentowała, że brak możliwości ściągnięcia od zobowiązanego powstałych w toku egzekucji administracyjnej kosztów egzekucyjnych może wynikać zarówno z przyczyn faktycznych jak i prawnych. W przypadku tych pierwszych najczęściej wymienia się takie zubożenie zobowiązanego w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, które uniemożliwia faktyczne ściągnięcie od niego kosztów, nie jest to jednak jedyna przyczyna. Brak faktycznej możliwości ściągnięcia kosztów egzekucyjnych może wynikać również z upadłości zobowiązanego, jego likwidacji czy też śmierci. Z kolei jako przeszkoda prawna ściągnięcia kosztów egzekucyjnych, najczęściej wskazywana jest okoliczność zakończenia samego postępowania egzekucyjnego, która determinuje niemożność podjęcia dodatkowych czynności egzekucyjnych. Wskazana sytuacja – jak podała – nie wyczerpuje jednak wszystkich przypadków, w których występują przeszkody natury prawnej, uniemożliwiające ściągnięcie kosztów od zobowiązanego. Wobec zaś blankietowego charakteru art. 64c § 4 u.o.p.e.a. analiza takich przypadków nie może się sprowadzać tylko do oceny istnienia formalnoprawnej legitymacji organu egzekucyjnego do podejmowania czynności egzekucyjnych, ale także oceny, czy czynności takie nie naruszyły innych norm prawnych, wynikających z okoliczności niezwiązanych z samą egzekucją. Na gruncie rozpatrywanej sprawy taką ewentualnością jawi się okoliczność uchylenia decyzji stanowiącej podstawę do wystawienia tytułów wykonawczych. Spółka przywołała wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 1998 r. o sygn. akt III RN 27/98, zgodnie z którym nieostateczna decyzja podatkowa może być podstawą do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, co w wielu przypadkach warunkuje jego skuteczność, jednakże ryzyko prawidłowości tego postępowania nie może - w demokratycznym państwie prawnym - obciążać obywatela (lub innego podmiotu, wobec którego bezpodstawnie wszczęto egzekucję).
Zdaniem autora skargi pominięcie tych okoliczności przez organ odwoławczy przesądza o naruszeniu art. 64c § 4 ustawy egzekucyjnej i wadliwości zapadłego w przedmiocie kosztów egzekucyjnych postanowienia. Pełnomocnik podkreślił także, że błędne są twierdzenia jakoby art. 64c § 4 ustawy egzekucyjnej regulował jedynie sytuację, gdy koszty egzekucyjne powstały, a nie zostały wyegzekwowane bądź uregulowane, a nie mogą zostać uregulowane przez zobowiązanego z przyczyn prawnych lub faktycznych. Wadliwe też jest oparte na tych poglądach stanowisko, że art. 64c § 4 tej ustawy stosuje się tylko wtedy, gdy koszty egzekucyjne nie zostały wyegzekwowane od zobowiązanego.
Według Spółki zwrot kosztów egzekucyjnych na bazie art. 64c § 3 ustawy egzekucyjnej nie stanowi jedynie czynności materialno-technicznej lecz jest zdeterminowany koniecznością uznania, że wystąpiły opisane tam przesłanki. Zagadnienie to wymaga rozważenia w ramach postępowania prowadzonego w przedmiocie kosztów egzekucyjnych, co przesądza o konieczności orzeczenia w postanowieniu kończącym to postępowanie nie tylko w przedmiocie ich wysokości i strony obowiązanej do ich ponoszenia, ale także w pozostałych związanych z kosztami kwestiach. Znajduje to potwierdzenie w treści art. 64c § 7 zdanie pierwsze ustawy egzekucyjnej, skoro mowa w nim o postępowaniu w sprawie kosztów egzekucyjnych bez bliższego sprecyzowania. Dlatego Spółka nie podzieliła stanowiska organu o braku konieczności rozstrzygnięcia w kwestii objętej zwrotem pobranych od zobowiązanego kosztów egzekucyjnych, wskazując przy tym na wyrok WSA w Gliwicach z dnia 1 lutego 2012 r. sygn. akt I SA/Gl 833/11.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, że przedstawione w skardze argumenty nie znajdują uzasadnienia w obowiązującym stanie prawnym, jak również w zaistniałym stanie faktycznym. Nie znajdując podstaw do zmiany objętego nią postanowienia podtrzymał argumenty w nim zawarte.
W piśmie z dnia 26 czerwca 2013 r. organ nadzoru poinformował, że kwota kosztów należnych od wierzyciela została Spółce zwrócona ([...]zł).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
W administracyjnym toku instancji sprawa toczyła się z wniosku zobowiązanej o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych (pismo z dnia 24 stycznia 2012 r.). Z akt sprawy wynika, że postępowanie egzekucyjne było prowadzone w oparciu o tytuły wykonawcze wystawione na podstawie decyzji nieostatecznej z dnia [...], zaopatrzonej w rygor natychmiastowej wykonalności. Kwota zaległości podatkowej wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi została wyegzekwowana od zobowiązanej. W wyniku uwzględnienia zarzutu zobowiązanej co do nieistnienia obowiązku w zakresie nieprawidłowo naliczonych odsetek za zwłokę organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne w tym zakresie postanowieniem z dnia [...] doręczonym zobowiązanej w dniu 5, a wierzycielowi 2 marca 2012 r.
Wskazana decyzja nieostateczna została uchylona przez organ odwoławczy decyzją z dnia [...] a sprawa przekazana organowi pierwszej instancji (który jest jednocześnie wierzycielem) do ponownego rozpatrzenia. Organ egzekucyjny określił koszty egzekucyjne w łącznej wysokości [...]zł i obciążył wierzyciela kosztami egzekucyjnymi na podstawie art. 64c § 4 u.o.p.e.a., zaś organ nadzoru uchylił to postanowienie i orzekł o obciążeniu wierzyciela kosztami egzekucyjnymi w wysokości [...]zł stosując przepis art. 64c § 4 u.o.p.e.a. (koszty egzekucyjne nie mogą być ściągnięte od zobowiązanego), a kolejnym postanowieniem uzupełnił to rozstrzygnięcie w części dotyczącej obciążenia zobowiązanego pozostałymi kosztami egzekucyjnymi w kwocie [...] i odmówił jego uzupełnienia w przedmiocie orzeczenia konieczności zwrotu Spółce kwoty kosztów ciążącej na wierzycielu ([...]zł). Spółka się z tym nie zgodziła i wywiodła skargę do Sądu.
Sporne między stronami były dwie kwestie. Pierwsza z nich dotyczyła stosowania art. 64c § 3 lub § 4 ustawy podatkowej w sytuacji, gdy wszczęto, prowadzono i zakończono efektywnie egzekucję w oparciu o tytuł wykonawczy wadliwy w części dotyczącej naliczonych w nim odsetek zwłoki, za określony okres i w określonej kwocie, co zostało stwierdzone stosownym stanowiskiem wierzyciela i postanowieniem o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w tym zakresie, a nadto doszło do uchylenia decyzji, na podstawie której tytuły takie wystawiono.
Strona skarżąca twierdziła, że tytuł wykonawczy obarczony taką wadą nie może być podstawą do zgodnego z prawem wszczęcia i prowadzenia egzekucji, gdyż nie jest możliwe jej wszczęcie jedynie w pewnym zakresie niezgodnie z prawem oraz dowodziła, że brak możliwości ściągnięcia od zobowiązanego kosztów egzekucyjnych może wynikać nie tylko z przyczyn faktycznych, lecz także z przyczyn mających swe źródło w okolicznościach faktycznych niezwiązanych z samą egzekucją, w tym uchyleniem decyzji stanowiącej podstawę do wystawienia tytułów wykonawczych. Organ odwoławczy uznał natomiast za możliwe ustalenie, iż doszło do wszczęcia i prowadzenia egzekucji w części niezgodnej z prawem oraz, że nie zaistniał przypadek umożliwiający obarczenie wierzyciela powstałymi kosztami egzekucyjnymi z przyczyny innej niż powołana wyżej.
Druga kwestia sporna dotyczyła konieczności wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych od zobowiązanego kosztów postępowania. Skarżąca Spółka twierdziła, że takie orzeczenie jest niezbędne, zaś organ odwoławczy dowodził, że chodzi tu o czynność materialno-techniczną nie wymagającą wydania formalnego rozstrzygnięcia.
Co do tej kwestii Sąd zauważa, iż zgodnie z treścią art. 64c § 7 zd. 1 ustawy egzekucyjnej, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na żądanie zobowiązanego albo z urzędu, jeżeli koszty te obciążają wierzyciela . Postanowienie to rozstrzyga o kosztach egzekucyjnych zakończonej (formalnie lub faktycznie) egzekucji i powinno obejmować wszystkie powstałe w jej toku koszty oraz rozstrzygać o zasadach ich ponoszenia czy rozliczenia pomiędzy uczestnikami postępowania, w którym egzekucję taką prowadzono. Z przepisu tego nie wynika, by w wydanym na jego podstawie postanowieniu organ egzekucyjny był obowiązany do orzeczenia w przedmiocie zwrotu zobowiązanemu pobranych od niego kosztów egzekucyjnych, którymi obarczony został ostatecznie wierzyciel. Zwrot kosztów egzekucyjnych, w całości lub w części, dokonywany przez organ egzekucyjny, na podstawie art. 64c § 3 ustawy egzekucyjnej, nie wymaga wydania orzeczenia w tym przedmiocie skoro obowiązek takiego zwrotu wynika wprost z treści tej normy prawnej. W tym przypadku zwrot taki należy traktować jako czynność materialno-techniczną, zaś brak jej dokonania w stosownym terminie rodziłby dla uprawnionego możliwość skorzystania z przepisów regulujących bezczynność czy przewlekłość postępowania w tym przedmiocie. Kwota zwrotu takich kosztów stanowi sumę kosztów pobranych od zobowiązanego z uwzględnieniem (pominięciem) tych, którymi obciążony został wierzyciel wobec zaistnienia przesłanek z art. 64c § 3 ustawy egzekucyjnej.
Zgodnie z treścią tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania skarżonego postanowienia, "jeżeli po pobraniu od zobowiązanego należności z tytułu kosztów egzekucyjnych okaże się, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem, należności te, wraz z naliczonymi od dnia ich pobrania odsetkami ustawowymi, organ egzekucyjny zwraca zobowiązanemu, a jeżeli niezgodne z prawem wszczęcie i prowadzenie egzekucji spowodował wierzyciel, obciąża nimi wierzyciela, z zastrzeżeniem § 3a". Wierzyciel pokrywa koszty egzekucyjne, jeżeli nie mogą być one ściągnięte od zobowiązanego (art. 64c § 4 ustawy egzekucyjnej).
"Przepis art. 64c § 3 u.p.e.a. ma zastosowanie "po pobraniu" od zobowiązanego należności z tytułu kosztów egzekucyjnych, a przepis art. 64c § 4 u.p.e.a., gdy koszty te od zobowiązanego nie mogą być ściągnięte, a więc przed ich pobraniem" (tak wyrok NSA z dnia 4 lutego 2014 r. sygn. akt II FSK 551/12). "Postępowanie egzekucyjne może być umorzone zarówno w całości jak i w części. Do umorzenia postępowania w części dochodzi wówczas, gdy egzekucja jest niedopuszczalna w odniesieniu do niektórych osób wskazanych jako zobowiązani lub gdy niedopuszczalne jest egzekwowanie niektórych obowiązków wskazanych w tytule wykonawczym" (tak wyrok NSA z dnia 11 października 2011 r. sygn. akt II FSK 585/10). "Chwilą wszczęcia postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, jest moment wystawienia przez niego tytułu wykonawczego" (tak wyrok NSA z dnia 16 lutego 2014 r. sygn. akt II FSK 626/12). Moment wszczęcia egzekucji administracyjnej wyznacza przepis art. 26 § 5 ustawy egzekucyjnej, zgodnie z którym jej wszczęcie następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Tytuł wykonawczy zawiera m.in. treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej – także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaj i stawki tych odsetek (art. 27 § 1 pkt 3 ustawy egzekucyjnej).
Obowiązek, o którym mowa w tym przepisie wynika z treści art. 2 ustawy egzekucyjnej (art. 1 ustawy egzekucyjnej) obejmującym podatki, opłaty i inne należności, do których stosuje się przepisy działu III Ordynacji podatkowej (§ 1 pkt 1) w tym odsetki za zwłokę. "Jeżeli egzekwowanym obowiązkiem podatkowym jest należność pieniężna rozumiana jako należność główna oraz należność uboczna (wymagalne odsetki), to tym samym obu tych należności dotyczy warunek zawarty w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., a zwrot "określenie jej wysokości" należy odnieść do obu rodzajów należności pieniężnej podlegającej egzekucji, tj. należności głównej i odsetek" (tak wyrok NSA z dnia 14 maja 2014 r. sygn. akt II FSK 1408/12).
Skoro egzekwowanym obowiązkiem jest należność pieniężna rozumiana jako należność główna oraz należność uboczna (wymagalne odsetki) i obie te należności wymagają określenia w tytule wykonawczym wystawionym na całą należność pieniężną (należność główna i wymagalne odsetki), to doręczenie tego tytułu zobowiązanemu lub zawiadomienie o zajęciu, wszczyna egzekucję tak opisanej należności zarówno w części należności głównej jak i w części należności ubocznej, zaś w sytuacji, gdy okaże się, że taki tytuł wykonawczy zawiera wady uniemożliwiające egzekucję tylko należności ubocznej (w całości lub w części), to nie można zasadnie twierdzić, że egzekucja taka został wszczęta i prowadzona niezgodnie z prawem nie tylko w stosunku do należności ubocznej, której wada dotyczyła, lecz również w stosunku do należności głównej, co do której wady takiej nie stwierdzono.
Objęcie jednym tytułem wykonawczym różnych należności pieniężnych, o których mowa w art. 27 § 1 pkt 3 ustawy egzekucyjnej, nie oznacza, że czynność wymagana w art. 26 § 5 tej ustawy jest "niepodzielna" w tym znaczeniu, iż nieprawidłowe określenie należności ubocznej skutkuje niezgodnością z prawem wszczęcia takiej egzekucji również w stosunku do należności głównej, co do której wadliwości tej nie stwierdzono. Wszczęcie i prowadzenie egzekucji dotyczy obu tych należności (obowiązków) oddzielnie mimo, że z mocy ustawy są one objęte jednym tytułem wykonawczym i na jego podstawie są egzekwowane.
O ile więc na podstawie jednego tytułu wykonawczego wszczęto i prowadzono egzekucję co do różnych obowiązków określonych kwotowo jako należność główna i uboczna, zaś tylko w stosunku do jednego z nich (kwoty odsetek) stwierdzono wadliwość oznaczającą, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji tej należności było niezgodne z prawem, to tylko do tej części egzekucji i kosztów egzekucyjnych z nią związanych można stosować przepis art. 64c § 3 ustawy egzekucyjnej, a więc dokonać zwrotu takich kosztów i obciążyć nimi wierzyciela, o ile spowodował on niezgodne z prawem wszczęcie i prowadzenie egzekucji w tym zakresie.
Przepis art. 64c § 3 ustawy egzekucyjnej nie stanowi o zwrocie kosztów egzekucyjnych zobowiązanemu i obciążeniu nimi wierzyciela w całości niezależnie od tego w jakiej części egzekwowanego obowiązku określonego i przedstawionego kwotowo, wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem. Niezgodne z prawem wszczęcie egzekucji odsetek zwłoki nie oznacza niezgodnego z prawem wszczęcia egzekucji kwoty głównej, gdyż są to różne obowiązki, mimo ich egzekucji w jednym postępowaniu egzekucyjnym i na podstawie tego samego tytułu wykonawczego, będącego podstawą wszczęcia egzekucji. Oznacza to możliwość umorzenia w części (np. w stosunku do odsetek zwłoki) prowadzonego postępowania egzekucyjnego i jego dalszego prowadzenia co do pozostałej należności oraz możliwość orzekania o kosztach egzekucyjnych prowadzonej w takim postępowaniu egzekucji w zależności od tego czy jej wszczęcie i prowadzenie było niezgodne z prawem co do części egzekwowanej należności (np. w stosunku do odsetek zwłoki) czy też do całości takiej egzekucji.
Organ egzekucyjny stosując przepis art. 64c § 3 ustawy egzekucyjnej ma na względzie warunki tam opisane, które umożliwiają rozdzielenie pobranych już od zobowiązanego kosztów egzekucyjnych w zależności od tego w jakim przedmiocie, w jaki sposób i w jakim zakresie doszło do niezgodnego z prawem wszczęcia i prowadzenia egzekucji.
Odnosząc się do kwestii uchylenia decyzji, na podstawie której wystawiono tytuł wykonawczy, stwierdzić należy, że okoliczność ta ma charakter trwały przy czym odpada podstawa prawna egzekwowanego obowiązku w rozumieniu art. 27 § 1 pkt 3 ustawy egzekucyjnej. Uchylenie takiej decyzji następuje ze skutkiem ex nunc tj. od momentu uchylenia.
Co do znaczenia okoliczności, w zakresie dotyczącym kosztów egzekucyjnych innych niż obciążających wierzyciela i omówionych wyżej (odsetek zwłoki) Sąd orzekający aprobuje, podziela i odwołuje się do poglądu zaprezentowanego w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sadu administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 grudnia 2013 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 668/13, z zastrzeżeniem co do kosztów powstałych egzekucji należności ubocznej.
W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że rozstrzygnięcie przedstawionego wyżej sporu wymaga odwołania się do przepisów prawnych znajdujących zastosowanie w sprawie.
Zgodnie z art. 64c § 1, § 2, § 3 i § 4 u.o.p.e.a. opłaty, o których mowa w art. 64 § 1 i 6 oraz w art. 64a, wraz z wydatkami poniesionymi przez organ egzekucyjny stanowią koszty egzekucyjne. Koszty egzekucyjne, z zastrzeżeniem § 2-4, obciążają zobowiązanego (§ 1). Jeżeli tytuł wykonawczy zawiera wady uniemożliwiające przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego, które nie mogły być znane organowi egzekucyjnemu w chwili skierowania tego tytułu do egzekucji, wierzyciel niebędący jednocześnie organem egzekucyjnym obowiązany jest uiścić, tytułem zwrotu wydatków poniesionych przez organ egzekucyjny, kwotę wynoszącą [...] (§ 2). Jeżeli po pobraniu od zobowiązanego należności z tytułu kosztów egzekucyjnych okaże się, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem, należności te, wraz z naliczonymi od dnia ich pobrania odsetkami ustawowymi, organ egzekucyjny zwraca zobowiązanemu, a jeżeli niezgodne z prawem wszczęcie i prowadzenie egzekucji spowodował wierzyciel, obciąża nimi wierzyciela (§ 3). Wierzyciel pokrywa koszty egzekucyjne, jeżeli nie mogą być one ściągnięte od zobowiązanego, z zastrzeżeniem § 4b oraz art. 64e § 4a (§ 4).
Zgodnie z treścią art. 64c § 7 ustawy egzekucyjnej, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na żądanie zobowiązanego albo z urzędu, jeżeli koszty te obciążają wierzyciela. Na postanowienie to przysługuje zażalenie.
Postępowanie egzekucyjne w administracji ma za zadanie przymusowe dochodzenie obowiązków, do których wykonania został zobowiązany na podstawie odrębnych przepisów określony podmiot, a których ten podmiot nie wykonał w sposób dobrowolny. Ustawa egzekucyjna określa zasady postępowania oraz środki przymusu jakie mogą być stosowane przez administracyjne organy egzekucyjne w celu doprowadzenia do wykonania przez zobowiązanego jego obowiązku o charakterze pieniężnym. W ustawie egzekucyjnej ściśle określono zasady, którymi kierować się powinien organ egzekucyjny w toku trwającego postępowania. Postępowanie egzekucyjne pociąga za sobą powstawanie kosztów egzekucyjnych, na które składają się opłaty za dokonane czynności egzekucyjne, w tym opłata manipulacyjna oraz wydatki egzekucyjne. Koszty egzekucyjne, którymi organ egzekucyjny obciąża zobowiązanego mają więc charakter obiektywny i wynikają wprost z konkretnych przepisów prawa, zarówno co do momentu ich powstania jak i ich wysokości.
Jak wynika z przytoczonych przepisów prawnych w postępowaniu egzekucyjnym w administracji wprowadzono zasadę odpowiedzialności zobowiązanego za koszty egzekucyjne. Wyjątkowe przypadki, kiedy za powstałe koszty odpowiada wierzyciel występują wtedy, gdy: 1) tytuł wykonawczy zawiera wady uniemożliwiające przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego, 2) wierzyciel spowodował niezgodne z prawem wszczęcie i prowadzenie egzekucji, 3) koszty nie mogą być ściągnięte od zobowiązanego.
Sąd stwierdza, że w przedmiotowej sprawie żadna z przesłanek zwalniających Spółkę z konieczności uregulowania kosztów egzekucyjnych nie zaistniała.
W sprawie nie zachodzi przypadek określony w art. 64c § 2 u.o.p.e.a. (wadliwość tytułu wykonawczego); z tego względu przepis zostanie w dalszym wywodzie pominięty.
Nie zachodzi również przypadek wymieniony w art. 64c § 3 u.o.p.e.a. Jak wyżej wskazano zobowiązana i organ nadzoru podzielają pogląd, że w sprawie należności głównej nie doszło do niezgodnego z prawem wszczęcia i prowadzenia egzekucji. Obydwie bowiem strony sporu toczącego się przed Sądem akceptują utrwaloną już interpretację art. 64c § 3, zgodnie z którą wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego obejmującego należności wynikające z podlegającej wykonaniu decyzji następnie uchylonej nie oznacza, że organ wydający decyzję i wystawiający tytuł wykonawczy postępował niezgodnie z prawem w sytuacji, gdy od chwili wszczęcia do czasu zakończenia egzekucji, poprzez jej wykonanie, decyzja będąca podstawą wystawienia tytułu pozostawała w obrocie prawnym. Uchylenie decyzji w toku instancji wywołuje bowiem jedynie skutek ex nunc; skutek ex tunc wywołuje stwierdzenie nieważności decyzji. Sąd w pełni podziela te poglądy, doznające wsparcia w argumentacji prezentowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny (w przywoływanym przez strony wyroku z dnia 29 stycznia 2013 r., sygn. akt II FSK 3020/12), że "zgodność z prawem decyzji podatkowej, na podstawie której wierzyciel wystawił i doręczył zobowiązanemu tytuł wykonawczy, nie stanowi kryterium oceny zgodności z prawem wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, o której mowa w art. 64c § 3 u.p.e.a., nawet jeżeli w charakterze organu podatkowego i wierzyciela działał ten sam organ administracji". Ponieważ w przedmiotowej sprawie nie doszło do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] a jedynie do jej uchylenia, wszczęcie i prowadzenie egzekucji należności głównej w oparciu o tytuły wykonawcze wystawione na podstawie tej decyzji, nie było dotknięte bezprawnością. W konsekwencji więc nie było podstaw do obciążenia wierzyciela w tym zakresie kosztami egzekucyjnymi na podstawie przesłanki określonej w art. 64c § 3 u.o.p.e.a.
Trzeba wreszcie przejść do oceny możliwości zastosowania w sprawie spornej przesłanki zwolnienia zobowiązanej z obowiązku zapłaty kosztów egzekucyjnych, określonej w art. 64c § 4 u.o.p.e.a. (wierzyciel pokrywa koszty egzekucyjne, jeżeli nie mogą być one ściągnięte od zobowiązanego). W judykaturze i piśmiennictwie wywodzi się, że zgodnie z powyższym uregulowaniem wierzyciel może zostać obciążony obowiązkiem poniesienia kosztów egzekucyjnych wyłącznie wtedy, gdy zostanie wykazane, że nie mogą one być ściągnięte od zobowiązanego. Ponieważ ustawodawca nie precyzuje przyczyn niemożności ściągnięcia kosztów od zobowiązanego, przyjmuje się, że art. 64c § 4 ustawy egzekucyjnej znajduje zastosowanie nie tylko wtedy, gdy w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego nastąpi takie zubożenie zobowiązanego, że nie będzie on w stanie pokryć kosztów egzekucyjnych (por. R. Hauser, Z. Leoński, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wydawnictwo C.H. BECK Warszawa
2003 r., str. 167) lub gdy wyegzekwowanie kosztów egzekucyjnych wiązałoby się z poniesieniem przewyższających je wydatków egzekucyjnych, ale także i wówczas, gdy ściągnięcie tych kosztów byłoby niemożliwe z innych przyczyn faktycznych lub prawnych (tak np.: wyrok NSA z dnia 26 marca 2009 r., II FSK 1883/07, LEX nr 524026, wyrok NSA z dnia 25 listopada 2005r., sygn. akt FSK 2659/04, wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Kr 1290/08; wszystkie dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wśród takich okoliczności wymienia się śmierć zobowiązanego lub ogłoszenie jego upadłości oraz sytuację, gdy wierzyciel wnosi o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Samo zaś unormowanie nie precyzuje przyczyn, na skutek, których koszty egzekucyjne nie mogą zostać ściągnięte od zobowiązanego, i nie odróżnia powodów faktycznych i prawnych; nie wiąże z każdą kategorią tych okoliczności odmiennych reżimów prawnych obciążania kosztami postępowania.
Jak już wyżej wskazano spór w sprawie koncentruje się wokół wykładni tego przepisu. Organ nadzoru wywodzi, że przepis nie może znaleźć zastosowania w sytuacji, gdy koszty egzekucyjne mogły być ściągnięte od zobowiązanej i faktycznie zostały ściągnięte. Okoliczność, że zostały następnie bezpodstawnie zwrócone Spółce – zdaniem organu – nie wpływa na ocenę możliwości orzekania o kosztach egzekucyjnych na podstawie wskazanego przepisu. Natomiast Spółka wywodzi, że orzekanie w przedmiocie kosztów egzekucyjnych wymaga w pierwszej kolejności rozważenia legalności wszczęcia i prowadzenia egzekucji; w przypadku natomiast stwierdzenia, że nie zachodzi przesłanka bezprawności, koniecznym jest rozważenie możliwości obciążenia zobowiązanego kosztami. Twierdzi, że w rozpatrywanej sprawie możliwość obciążenia wierzyciela kosztami na podstawie art. 64c § 4 u.p.e.a. niewątpliwie istnieje, ponieważ hipotezą tego przepisu są objęte nie tylko przypadki faktycznej niemożliwości ściągnięcia kosztów od zobowiązanego (np. w wyniku jego zubożenia czy upadłości), ale również przypadki, gdy ściągnięcie kosztów od zobowiązanego pozostawałoby w kolizji ze standardami demokratycznego państwa prawa. Tak kwalifikuje sytuację, gdy uchylono decyzję stanowiącą podstawę wystawienia tytułów wykonawczych, stwierdzając że prowadzenie egzekucji na podstawie decyzji nieostatecznej (zaopatrzonej w rygor natychmiastowej wykonalności) jest zgodne z prawem, ale to organ ponosi ryzyko następczej wadliwości decyzji – konsekwencji tej wadliwości nie może przerzucić na zobowiązanego, który nie ponosi winy w zakresie doprowadzenia do przedmiotowych działań organu. Spółka powołała się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 maja
1998 r. o sygn. akt III RN 27/98.
Sąd stwierdza, że rację ma organ. Jeszcze raz przypomnieć trzeba, że zasadą jest odpowiedzialność zobowiązanego za koszty egzekucyjne. Wyjątki od tej zasady winny być interpretowane ściśle.
Jak wyżej wskazano wyjątek wymieniony w art. 64c § 3 u.o.p.e.a. został oparty na ocenie egzekucji (jej wszczęcia i prowadzenia) jako niezgodnej z prawem. Ustawodawca zdecydował, że w przypadku, gdy egzekucja była bezprawna standardy demokratycznego państwa prawa nie dozwalają na obciążenie zobowiązanego jej kosztami. Kwalifikacja egzekucji jako bezprawnej (element ocenny) – jeżeli to wierzyciel spowodował niezgodne z prawem wszczęcie i prowadzenie egzekucji - z woli ustawodawcy łączy się z nakazem obciążenia kosztami wierzyciela (orzeczenie związane). W tym miejscu trzeba przypomnieć, że spierające się strony zgodnie twierdziły – a Sąd ten pogląd w pełni podziela – że uchylenie decyzji stanowiącej podstawę wystawienia tytułów wykonawczych nie daje podstaw do kwalifikowania egzekucji jako niezgodnej z prawem.
Natomiast wyjątek wymieniony w art. 64c § 4 u.o.p.e.a. został oparty na ocenie, że koszty nie mogą być ściągnięte od zobowiązanego. Ustawodawca nakazuje ocenę sytuacji faktycznej pod kątem możliwości (braku możliwości) ściągnięcia kosztów od zobowiązanego. Brak możliwości ściągnięcia kosztów od zobowiązanego może mieć zarówno przyczyny faktyczne jak i prawne; ustawodawca ich nie wymienia. Należy to interpretować w ten sposób, że każda przyczyna, która doprowadziła do faktycznej niemożliwości ściągnięcia kosztów od zobowiązanego, mieści się w hipotezie normy. We wskazanym przepisie ustawodawca nie odwołuje się natomiast do uwarunkowań aksjologicznych. Obowiązkiem stosującego prawo jest ustalenie, czy istnieje faktyczna możliwość ściągnięcia kosztów od zobowiązanego, a nie ocena, czy koszty powinny być od zobowiązanego ściągnięte (do czego zmierza pełnomocnik Spółki).
Sąd stwierdza, że wykładnia prezentowana przez pełnomocnika Spółki nie może zostać zaaprobowana. Jej konsekwentne stosowanie prowadzi bowiem do zakwestionowania powszechnie akceptowanego założenia racjonalności prawodawcy. Gdyby bowiem interpretować brak możliwości ściągnięcia kosztów od zobowiązanego (poza faktycznym brakiem możliwości z przyczyn fizycznych lub prawnych) również jako niemożność uwarunkowaną aksjologicznie, przejawiającą się w twierdzeniu, że kosztami nie powinien być obciążony zobowiązany ze względu na standardy demokratycznego państwa prawa (chociaż nie występuje faktyczny brak możliwości z przyczyn faktycznych lub prawnych), to przepis art. 64c § 3 byłby zbędny. Niewątpliwie bowiem sytuacja, gdy egzekucja kwalifikowana jest jako bezprawna mieści się w katalogu zdarzeń obejmujących przypadki, gdy zobowiązany nie powinien być obciążany kosztami ze względu na standardy demokratycznego państwa prawa. Wykładnia, która prowadzi do ustalenia, że jakiś przepis jest zbędny jest niewątpliwie błędna.
Wbrew przekonaniu pełnomocnika Spółki przywołany przez niego wyrok SN z dnia 8 maja 1998 r. o sygn. akt III RN 27/98 (LEX nr 36376) nie stanowi wsparcia prezentowanej przez pełnomocnika tezy. Wyrok ten bowiem odnosi się do przesłanki zwalniającej zobowiązanego z zapłaty kosztów egzekucyjnych, w aktualnym stanie prawnym wymienionej w art. 64c § 3 u.o.p.e.a. Jak już wyżej wskazano wykładnia tego przepisu (chociaż odmienna od wykładni prezentowanej przez SN) nie jest między stronami sporna.
Jeszcze raz podkreślić trzeba, że w art. 64c § 3 u.o.p.e.a. ustawodawca wskazał akceptowane przez siebie standardy aksjologiczne, natomiast w art. 64c § 4 u.o.p.e.a. zdecydował, że również w sytuacji, gdy prowadzona egzekucja mieściła się w tych standardach aksjologicznych, istnieją przypadki faktyczne (wynikające z przyczyn faktycznych i prawnych), gdy koszty egzekucyjne nie mogą być ściągnięte od zobowiązanego i organ egzekucyjny winien obciążyć tymi kosztami wierzyciela.
Zaprezentowana przez Sąd wykładnia językowa (w wyniku której określenie "nie mogą być ściągnięte" jest rozumiane jako faktyczny brak możliwości ściągnięcia, z przyczyn faktycznych lub prawnych) doznaje wsparcia w wykładni systemowej, która nie dozwala na zaakceptowanie wyniku wykładni opartego na założeniu zbędności przepisu. Sąd stwierdza, że również wynik wykładni celowościowej potwierdza prawidłowość dokonanej interpretacji. Niewątpliwie bowiem celem ustawodawcy było obciążenie kosztami egzekucyjnymi zobowiązanego, który doprowadził do konieczności wszczęcia i prowadzenia egzekucji, uchylając się od dobrowolnej zapłaty należności. Wszelkie przeto wyjątki od tej zasady winny być interpretowane ściśle. Ustawodawca nie daje podstaw do dokonania ponownej kwalifikacji, egzekucji już zakwalifikowanej jako zgodnej z prawem, w kategoriach innych standardów aksjologicznych, w celu uchylenia powinności zapłaty kosztów egzekucyjnych przez zobowiązanego.
Mając na uwadze prezentowaną wyżej wykładnię przepisów prawnych Sąd stwierdza, że zasadnie organ nadzoru stwierdził, że w sprawie nie zachodzi żaden z przypadków zwalniających zobowiązaną z obowiązku zapłaty kosztów egzekucyjnych, które nie obciążały wierzyciela. Nie zachodzi bowiem przypadek wadliwości tytułu wykonawczego, ani przypadek wszczęcia i prowadzenia niezgodnej z prawem egzekucji, co do należności nie stanowiącej odsetek zwłoki, co do której egzekucja ta była wadliwa; nie zachodzi również przypadek, gdy koszty egzekucyjne nie mogą być ściągnięte od zobowiązanego. Przebieg postępowania jednoznacznie wykazał, że sporne koszty mogły być ściągnięte od zobowiązanej i ściągnięte zostały, a tym samym organ nadzoru nie naruszył przepisów prawa, a to przepisu art. 64c § 3 i art. 64c § 4 ustawy egzekucyjnej. Zasadnie i zgodnie z prawem obciążył Spółkę kosztami egzekucyjnymi w zakresie w jakim nie ciążyły one na wierzycielu.
Mając na względzie okoliczność, iż organ nadzoru nie dopuścił się żadnych naruszeń prawa stanowiących podstawę do usunięcia z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), oddalił skargę.