I SA/Gl 793/25

I SA/Gl 793/25 - Postanowienie WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-12-19
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Agata Ćwik-Bury /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 par. 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agata Ćwik – Bury (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. W. zawartej w piśmie z dnia 25 maja 2025 r. na - brak danych w przedmiocie – brak danych p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia
Uzasadnienie
W piśmie z dnia 25 maja 2025 r. S. W. (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę, wskazując, iż jej przedmiotem jest pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego dotycząca umorzenia zobowiązania kredytowego zaciągniętego przez spadkodawcę. Jak organ skarżąca wskazała Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, za pośrednictwem którego skarga ta została wniesiona. W treści skargi podnosiła w szczególności, że zgodnie z przepisami prawa spadkowego, spadek odziedziczony przez nią po zmarłej siostrze korzysta ze zwolnienia podatkowego. Stwierdziła zarazem, że nie zgadza się ze stanowiskiem, zgodnie z którym umorzona w drodze ugody kwota pożyczek spadkodawcy jest traktowana jako dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie i wskazał, że skarżąca nie składała wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w swojej sprawie i nie była na jej wniosek wydawana taka interpretacja.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 czerwca 2025 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu) lub zaskarżonej czynności oraz poprzez podanie numeru pesel.
Odpowiadając w terminie na wezwanie skarżąca podała swój numer pesel oraz odwołała się do otrzymanego przez nią pisma kancelarii prawnej z dnia 9 maja 2025 r. – w zakresie zaskarżonego aktu.
W odpowiedzi na kolejne wezwanie Sądu skarżąca nadesłała korespondencję e-mailową otrzymaną z kancelarii prawnej, w której wyjaśniono skarżącej, iż zawarta została z nią, jako spadkobiercą, ugoda a w wyniku umorzenia części zobowiązania po stronie wierzyciela powstał obowiązek sporządzenia informacji rocznej o przychodach z innych źródeł oraz o dochodach i zaliczkach na podatek dochodowy. Do ww. korespondencji e-mailowej załączona była treść interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 7 lipca 2021 r. o nr 0114-KDIP3-2.4011.339.2021.3.MJ, dotyczącej skutków podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z umorzeniem części zobowiązania kredytowego zaciągniętego przez spadkodawcę.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 sierpnia 2025 r. wezwano skarżącą do jednoznacznego oświadczenia, w terminie 7 dni, czy jej skarga zawarta w piśmie z dnia 25 maja 2025 r. dotyczy pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego z dnia 7 lipca 2021 r. o nr 0114-KDIP3-2.4011.339.2021.3.MJ, wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w zakresie skutków podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z umorzeniem części zobowiązania kredytowego zaciągniętego przez spadkodawcę, o której to interpretacji jest mowa w nadesłanej przez skarżącą kopii wiadomości e-mailowej z Kancelarii Prawnej H we W. – pod rygorem przyjęcia, że skarga dotyczy ww. interpretacji indywidualnej.
Z uwagi na niepodjęcie przesyłki zawierającej powyższe wezwanie a także ze względu na uzyskaną informację o pobycie skarżącej w sanatorium, ponownie skierowano analogiczne wezwanie do skarżącej w piśmie z dnia 29 września 2025 r.
W udzielonej odpowiedzi skarżąca w piśmie z dnia 13 października 2025 r. oświadczyła, iż jej skarga nie dotyczy ww. interpretacji indywidualnej z dnia 7 lipca 2021 r., zaś jej stanowisko "odnosiło się do konkretnej sytuacji związanej ze spadkiem" po zmarłej siostrze. Podnosiła nadto, iż powyższa interpretacja została wydana w zupełnie innym stanie faktycznym i prawnym a powoływanie się kancelarii na tę interpretację nie znajduje uzasadnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu.
W pierwszej kolejności wymaga podkreślenia, że zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119 zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-4 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach sprzeciwów od postanowień, do których odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a P.p.s.a.), a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.).
W myśl z kolei art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (pkt 1), a także wówczas, gdy wniesienie skargi jest z innych przyczyn niedopuszczalne (pkt 6). Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).
Z powyższych regulacji wynika, że skarga jest dopuszczalna wówczas, gdy żądane przez stronę skarżącą działanie miałoby przybrać formę decyzji administracyjnej bądź postanowienia, na które służy zażalenie, kończącego postępowanie lub rozstrzygającego sprawę co do istoty, bądź innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; innych aktów lub czynności podejmowanych w ramach ogólnego postępowania administracyjnego lub postępowania podatkowego.
Zarówno decyzje administracyjne, postanowienia, jak i akty lub czynności, wymienione w art. 3 p.p.s.a. są kierowane przez organ administracji publicznej do konkretnych, zindywidualizowanych podmiotów (adresatów tych aktów), niepodporządkowanych organizacyjnie ani służbowo organowi wydającemu dany akt lub podejmującemu daną czynność. Akt lub czynność muszą mieć charakter publicznoprawny. Podejmowane są w sprawie indywidualnej w tym znaczeniu, że jej przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny (uprawnienie lub obowiązek), którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego. Z przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. ponadto wynika, że akt lub czynność musi dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, że konieczne jest odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek konkretnego adresata. Ujmując rzecz inaczej, musi występować związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, które dotyczą tak określonego uprawnienia lub obowiązku oznaczonego podmiotu.
Mając na względzie powyższe należy zaakcentować, że przedmiot wniesionej w niniejszej sprawie skargi z dnia 25 maja 2025 r. nie mieści się w żadnej z wymienionych wyżej kategorii aktów lub czynności, podlegających jurysdykcji sądów administracyjnych. Jakkolwiek pierwotnie skarżąca wskazywała, że skarga dotyczy interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (która zresztą nie była wydana "w jej sprawie" i z uwagi na to nie mogłaby być przedmiotem skutecznej skargi skarżącej), to ostatecznie sprecyzowała, że jej skarga nie dotyczy rzeczonej interpretacji indywidualnej, lecz "sytuacji związanej ze spadkiem". W istocie skarżąca, co wynika z treści jej pisma wyjaśniającego z dnia 13 października 2025 r., kwestionuje zasadność powoływania się kancelarii prawnej na interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego w jej sprawie. Tego rodzaju wystąpienie (skarga) do sądu administracyjnego, w którym w istocie brak jest zakwestionowania konkretnego aktu bądź czynności albo bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania konkretnego organu administracji publicznej, nie może być uznane za dopuszczalne i nadające się do merytorycznego rozpoznania. Nie dotyczy ono bowiem bezpośrednio sfery działalności administracji publicznej, której kontrola jest zadaniem sądów administracyjnych zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a.
Reasumując Sąd stwierdza, że skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna, stąd należało orzec o jej odrzuceniu, co uczyniono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a.