I SA/Gl 783/05

I SA/Gl 783/05 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2005-08-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-05-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Eugeniusz Christ
Ewa Madej /przewodniczący/
Teresa Randak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 188 poz. 1840
art. 10
Ustawa z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw
Dz.U. 1997 nr 137 poz. 926
art. 72 par. 1 pkt 4, art. 74a
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Tezy
Art. 10 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw /Dz.U. nr 188 poz. 1840 ze zm./, z uwagi na jego wejście w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. nie stanowi podstawy prawnej zwolnienia z podatku od nieruchomości za lata 2001-2003, a zatem żądanie zwrotu nadpłaty za te lata nie zasługuje na uwzględnienie. Podatek od nieruchomości, uiszczony za lata 2001-2003 prze podmiot prowadzący działalność na terenie strefy ekonomicznej, stanowił świadczenie należne budżetowi gminy, a skoro tak, to nie stanowił nadpłaty w rozumieniu przepisów art. 74a i art. 72 par. 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w następującym składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej Sędzia NSA Eugeniusz Christ Asesor WSA Teresa Randak/spr./ Protokolant Olga Stiefel po rozpoznaniu w dniu 16 sierpnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta T. odmówił "A" Sp. z o.o. stwierdzenia za okres 2001 – 2003 r. nadpłaty w podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji, organ podatkowy podniósł, że Spółka wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty za wskazane lata, powołując się na treść art. 10 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw ( Dz. U. Nr 188, poz. 1840 z późn. zm.), określającego zwolnienie z podatku od nieruchomości. Do wniosku Spółka dołączyła skorygowane deklaracje podatkowe za lata 2001 – 2003. Oceniając zasadność przedmiotowego wniosku, organ podatkowy podniósł, że art. 10 ustawy o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych innych ustaw wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. Zgodnie z jego treścią podmioty prowadzące działalność na terenie specjalnej strefy ekonomicznej mogą korzystać ze zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie zezwolenia zmienionego stosownie do przepisów art. 6 tej ustawy uzyskanego przez przedsiębiorcę, do którego stosuje się art. 5 ust. 2 ustawy, w okresie ważności tego zezwolenia. W rozpatrywanej sprawie Spółka uzyskała zmienione zezwolenie decyzją Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 stycznia 2004 nr 15/PR/04, a zatem zwolnienie z podatku od nieruchomości zastosowano od miesiąca lutego 2004, tj. za okres 11 miesięcy 2004 r. Organ wskazał ponadto, że zgodnie z art. 10 wymienionej ustawy, zwolnienie obejmowało kwotę, jaką należałoby zadeklarować gdyby istniał obowiązek podatkowy na dzień 1 stycznia 2000 r. według stawek podatku uchwalonych przez Radę Miasta na ten rok.
Od decyzji organu pierwszej instancji pełnomocnik Spółki złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.. W odwołaniu pełnomocnik zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie:
a) przepisów prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw,
b) przepisów prawa procesowego tj. art. 122, 127, 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 ust. 1 i 4 Ordynacji podatkowej.
W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik podniósł, że z przepisu art. 10 ust. 1 wskazanej ustawy wynika wprost, że ze zwolnienia można korzystać w okresie ważności zezwolenia na prowadzenie działalności w strefie. Spółka uzyskała zaś zezwolenie w 1997 r. Stosowanie tego przepisu z mocą wsteczną było, zdaniem pełnomocnika możliwe, gdyż powszechnie przyjęte zasady prawa podatkowego zakazują retroakcji przepisów podatkowych jedynie wtedy, gdy są one niekorzystne dla podatnika. Stanowisko prezentowane przez stronę znajduje także potwierdzenie w wykładni celowościowej tego przepisu, gdyż regulacja wprowadzone z dniem 1 stycznia 2004 r. stanowiła usunięcie powszechnie krytykowanego stanu pranego istniejącego w latach 2001 – 2003, w którym cofnięto z naruszeniem konstytucyjnej zasady ochrony interesów w toku, zwolnienie z podatku od nieruchomości dla inwestujących w strefie. Zdaniem pełnomocnika wykładnia gramatyczna i celowościowa przepisów art. 10 ust. 1 i 4 ustawy dowodziła w sposób bezsporny, że zapłacony przez nią podatek za lata 2001 – 2003 w części odpowiadającej treści art. 10 ust. 4 był nienależny i stanowił nadpłatę podlegającą zwrotowi, a zatem odmowa jej stwierdzenia naruszała art. 74 a w związku z art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Pełnomocnik zarzucając organowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania podatkowego, podniósł, że organ przedstawił jednostronną argumentację, nie odnosząc się do stanowiska wyrażonego przez Spółkę, a zatem za zasadny uznał zarzut naruszenia art. 122, 187§ 1, 191 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 10 ustawy o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw, zwolnienie z podatku od nieruchomości uzależnione jest od spełnienia łącznie następujących warunków:
a) grunty, budynki i budowle muszą być zajęte do prowadzenia działalności gospodarczej na terenie strefy,
b) przedsiębiorca prowadzący działalność na terenie strefy musi posiadać zezwolenie zmienione stosownie do przepisu art. 6 ustawy,
c) do przedsiębiorcy stosuje się przepis art. 5 ust. 2 ustawy,
d) zwolnienie przysługuje w okresie ważności zezwolenia.
Zgodnie z treścią art. 6 ustawy o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw, warunkiem przyznania zwolnienia jest zmiana dotychczasowego zezwolenia uzyskanego przez przedsiębiorcę przed dniem 1 stycznia 2001 r. Zmiana ta powinna obejmować zastosowanie do przedsiębiorcy art. 5 ustawy, w miejsce dotychczasowo obowiązującego art. 12 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2000 r. Zdaniem Kolegium z brzmienia zacytowanego przepisu wynika, że zwolnienie określone w art. 10 ustawy dotyczy ściśle określonego kręgu przedsiębiorców, tj. przedsiębiorców innych niż mali i średni przedsiębiorcy, którzy posiadali zezwolenie na prowadzenie działalności w strefie przed dniem 1 stycznia 2001 r., a następnie wystąpili o zmianę tego zezwolenia. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów postępowania podatkowego, Kolegium stwierdziło, że argumentacja podniesiona przez ten organ wskazuje, że Prezydent nie podzielił w żadnym zakresie stanowiska Spółki, a fakt iż kierował się przy wydaniu decyzji opinią Ministra Finansów w tej właśnie sprawie nie stanowiło naruszenia przepisów prawa, gdyż organ był uprawniony do zwrócenia się o taką opinię, i to zarówno w odniesieniu do interpretacji przepisów prawa podatkowego, jak i finansowego, gdyż to Prezydent Miasta ponosi odpowiedzialność za gospodarką finansową miasta.
Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została zaskarżona przez pełnomocnika do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił naruszenie:
- przepisów prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw, które miało wpływ na wynik sprawy,
- przepisów prawa procesowego tj. art. 74 a w związku z art. 72 § 1 pkt 1, art. 122, 127, 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 ust. 1 i 4 Ordynacji podatkowej, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik scharakteryzował działalność Spółki na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej od [...] 1997 r., a ponadto przedstawił przebieg postępowania w sprawie. Prawne argumenty skargi pokrywają się z prawnymi argumentami odwołania, a dotyczą bezzasadnej odmowy stwierdzenia nadpłaty na rzecz Spółki za lata 2001 – 2003 z tytułu podatku od nieruchomości, zarówno przez Prezydenta Miasta T., jak i utrzymującego to stanowisko w mocy Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył co następuje.
Skarga - wbrew twierdzeniom w niej zawartym – nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem legalności, a więc zgodności działań administracji z obowiązującym prawem.
W sytuacji, gdy sąd administracyjny stwierdzi, iż wydana decyzja narusza prawo, to zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) uchyla decyzję w części lub całości. Uchylenie decyzji następuje w przypadku gdy, doszło do naruszenia prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, decyzja organu odwoławczego nie zawiera uchybień, które mogły by uzasadniać jej uchylenie.
Istotą sporu w rozpatrywanej sprawie jest odpowiedź na pytanie, czy skarżącej Spółce przysługiwało w latach 2001 - 2003 zwolnienie podatkowe przewidziane w art. 10 ustawy o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw, zgodnie z którym "zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty, budowle i budynki, które są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie strefy na podstawie zezwolenia, zmienionego stosownie do przepisów art. 6, przez przedsiębiorcę, do którego stosuje się art. 5 ust. 2, w okresie ważności zezwolenia. Organy podatkowe konsekwentnie zajmowały w tym zakresie stanowisko odmowne, z czym nie zgadzała się strona skarżąca.
Odnosząc się do tego sporu, na wstępie należy zauważyć, że w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości i nie jest kwestionowany. Bezsporne jest, że skarżąca Spółka prowadziła działalność gospodarczą na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej na podstawie zezwolenia Ministra Gospodarki nr 2 z dnia 4 marca 1997 r., zmienionego następnie decyzją tego Ministra nr 15/PR/04 z dnia 12 stycznia 2004 r.
Zdaniem pełnomocnika, do skarżącej Spółki, art. 10 ust. 1 i 4 ustawy o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw miał zastosowanie także w odniesieniu do lat 2001 – 2003, bowiem w okresie tym Spółka obciążona była podatkiem od nieruchomości na podstawie zmiany przepisów prawa obejmujących likwidację z dniem 1 stycznia 2001 r. zwolnienie z podatku od nieruchomości podmiotów prowadzących działalność w specjalnych strefach ekonomicznych. Likwidacja przedmiotowego zwolnienia nastąpiła z naruszeniem konstytucyjnej zasady ochrony interesów w toku do inwestujących w specjalnych strefach ekonomicznych, a nowa regulacja zmierzała do usunięcia powszechnie krytykowanego stanu prawnego istniejącego w latach 2001 – 2003. W ocenie skarżącego, za taką interpretacją tego przepisu przemawia zarówno wykładnia gramatyczna, jak i celowościowa, przy czym literalna interpretacja prowadzi do wniosku, że zwolnienie to można stosować z mocą wsteczną za cały okres, w którym interesy podmiotów były naruszane.
Zdaniem Sądu, pogląd wyrażony przez pełnomocnika, nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 12 wskazanej ustawy, weszła ona w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej, z wyjątkiem art. 4, 6 i 11, które weszły w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia ustawy i art. 2 i 10, które weszły w życie z dniem 1 stycznia 2004. Z treści zatem wskazanego przepisu w sposób nie budzący żadnych wątpliwości wynika, że art. 10, zarzut naruszenia którego podnosi pełnomocnik, wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. Nie było zatem możliwe zastosowanie tego przepisu, do stanów faktycznych przed dniem 1 stycznia 2004 r. Sugestia stosowania art. 10 ust. 1 i 4 w oparciu o interpretację celowościową do stanów sprzed jego wejścia w życie, nie mogła być uwzględniona przez organy podatkowe, w sytuacji kiedy ustawodawca przesądził moment wejścia w życie tego przepisu. Zarzut zatem naruszenia art. 10 ustawy, w świetle regulacji zawartej w art. 12 ustawy o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw jest pozbawiony podstaw prawnych i nie zasługuje na uwzględnienie. Prawidłowość powyższego stanowiska potwierdzają także inne regulacje zawarte w tej ustawie, a w szczególności ust. 5 – 10 art. 10 ustawy, a także pośrednio art. 11 ust. 1 i 2 tej ustawy. Z treści pierwszych wskazanych przepisów wynika, że gmina która w wynika zwolnienia z podatku podmiotów prowadzących działalność na terenie specjalnych stref ekonomicznych, nie uzyskała dochodów, otrzymuje w roku następnym z budżetu państwa część rekompensującą subwencji ogólnej na wyrównanie ubytku tych dochodów. Należy w tym miejscu zauważyć, że zarówno budżet państwa, jak i budżet gminy jest rocznym planem dochodów i wydatków oraz przychodów i rozchodów, co wynika z treści art. 61 ust. 1 i art. 109 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych ( Dz. U. Nr 15, poz.148 z 2003 r. z późn. zm.). Subwencja przysługuje zatem z tytułu utraconych od 2004 r. dochodów, a nie – jak miało by to miejsce w przypadku zwrotu nadpłaty – z tytułu poniesionych wydatków. W art. 11 uregulowana została natomiast kwestia umarzania przez organ gminy zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za okres od dnia 1 stycznia 2001, a zatem zasadny - zdaniem Sądu - jest wniosek, że skoro niezapłacony po tym okresie podatek stanowi zaległość podatkową, to był podatkiem należnym.
Konsekwencją przedstawionego stanowiska jest oczywista bezzasadność zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 74 a i art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Skoro bowiem przepis art. 10 ustawy o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw, wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., to podatek od nieruchomości uregulowany w latach 2001 – 2003 r. stanowił należne zobowiązanie budżetu miasta, a więc nie stanowił nadpłaty podlegającej zwrotowi.
Reasumując, Sąd za uzasadnioną uznaje tezę, iż art. 10 ustawy o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych, z uwagi na jego wejście w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. nie stanowi podstawy prawnej zwolnienia z podatku za lata 2001 – 2003, a zatem żądania zwrotu nadpłaty za te lata nie zasługuje na uwzględnienie. Podatek od nieruchomości uiszczony za lata 2001 - 2003 przez podmiot prowadzący działalność na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, stanowił świadczenie należne budżetowi gminy, a skoro tak to nie stanowił nadpłaty w rozumieniu przepisów art. 74 a i 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia przez organ podatkowy przepisów postępowania podatkowego, należy zauważyć, że:
- art. 122 Ordynacji podatkowej formułuje zasadę prawdy obiektywnej, zgodnie z którą organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Pełnomocnik nie wskazał na czym polegało naruszenie tej zasady przez organy podatkowe, nie kwestionował też ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zgłosił żadnego wniosku dowodowego, zatem – zdaniem Sądu – zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Sporną bowiem kwestią w rozpoznawanej sprawie stanowiła interpretacja przepisów, a nie ustalony w sprawie stan faktyczny,
- art. 127 formułuje zasadę dwuinstancyjności postępowania, która w niniejszym postępowaniu nie została naruszona, albowiem organem właściwym w zakresie podatku od nieruchomości, zgodnie z art. 1 c ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. Nr 9, poz. 84 z 2002 r. z późn. zm.) jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta, na terenie którego położona jest nieruchomość podlegająca opodatkowaniu. Funkcję natomiast organów wyższego stopnia, stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych ( Dz. U. Nr 79, poz. 856 z 2001 r. z późn. zm.) w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości jednostek samorządu terytorialnego, pełnią samorządowe kolegia odwoławcze. W rozpatrywanej sprawie orzekały dwa organy, zgodnie z ich właściwością miejscową, rzeczową instancyjną, przy czym organ odwoławczy rozpoznał merytorycznie odwołanie, a zatem zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności nie zasługuje, zdaniem Sądu, na uwzględnienie. Sugestia pełnomocnika, że zasada ta została naruszona poprzez wykorzystanie przy rozstrzyganiu przez organ pierwszej instancji stanowiska Ministra Finansów, jest nieuzasadniona. Zdaniem Sądu organ wykonawczy gminy, który ponosi odpowiedzialność za gospodarkę finansową gminy był uprawniony, w przypadku nasuwających się wątpliwości interpretacyjnych, wystąpić o opinię w przedmiotowej sprawie do właściwego ministra. Minister nie jest jednak, co wcześniej wykazano, organem odwoławczym, a zatem wykorzystanie opinii do rozstrzygnięcia nie stanowiło naruszenia tej zasady, tylko bowiem w sytuacji, gdyby organ pierwszej instancji oparł rozstrzygnięcie na poleceniu lub też zaleceniu organu odwoławczego co do sposobu załatwienia konkretnej sprawy, zarzut taki miałby merytoryczne i prawne uzasadnienie.
- art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nakłada na organ podatkowy obowiązek zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Zdaniem Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy był zupełny i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Jak wcześniej wskazano przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie nie stanowił ustalony w sprawie stan faktyczny sprawy, a interpretacja art. 10 ustawy o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i innych ustaw, a konkretnie możliwość jego stosowania do stanów faktycznych przed dniem wejścia w życie tj. dniem 1 stycznia 2004 r. Podstawowym celem postępowania dowodowego, jest ustalenie stanu faktycznego sprawy, dla zrealizowania zasady prawdy obiektywnej. W sytuacji, gdy stan faktyczny sprawy nie jest sporny zarzut naruszenia art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej wydaje się zarzutem chybionym i nie zasługującym na uwzględnienie. Powyższe rozważania dotyczą także zarzutu naruszenia przez organ zasady wynikającej z art. 191 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem, organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W rozpatrywanej sprawie, żadna okoliczność faktyczna nie stanowiła przedmiotu sporu, a zatem zarzut ten – zdaniem Sądu – nie zasługuje na uwzględnienie.
- art. 210 ust. 4 Ordynacji podatkowej nakłada na organy podatkowe obowiązek szczegółowego uzasadnienia decyzji, w tym także wyjaśnienia stanu faktycznego, będącego podstawą rozstrzygnięcia oraz zastosowanych prawnych regulacji. W rozpoznawanej sprawie, zaskarżona decyzja nie narusza wskazanego przepisu, zawiera bowiem wszystkie elementy w nim określone, wyjaśnia podstawę prawną działania organów oraz wskazuje okoliczności faktyczne i prawne, które organ wziął pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut pełnomocnika, że organ nie odniósł się do stanowiska wyrażonego przez skarżącą, bowiem argumenty podnoszone w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego stanowią polemikę ze stanowiskiem spółki i szczegółowo wyjaśniają prawne podstawy rozstrzygnięcia.
W rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów, zatem poczynione uwagi w pełni uzasadniają sformułowaną wyżej ocenę, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W tym stanie rzeczy orzeczono o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.).