I SA/Gl 750/17

I SA/Gl 750/17 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2017-10-31
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2017-07-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Agata Ćwik-Bury
Beata Machcińska /sprawozdawca/
Eugeniusz Christ /przewodniczący/
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób prawnych
Sygn. powiązane
II FSK 320/18 - Wyrok NSA z 2020-08-19
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Uchylono zaskarżoną interpretację indywidualną
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 201
art. 14c par. 1 i  par. 2 w zw. z  art. 121 i 124
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Agata Ćwik-Bury, Beata Machcińska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Marta Mielczarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 października 2017 r. sprawy ze skargi A S. A. w G. na interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi A S.A. w G. (dalej: "skarżąca spółka" lub "skarżąca") jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] nr [...] dotycząca podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia uprawnienia do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych tytułem zapłaty dodatkowych opłat będących częścią wynagrodzenia za przejęcie działalności produkcyjnej.
Stan sprawy przedstawia się następująco.
1. W dniu 14 grudnia 2016 r. spółka wystąpiła o wydanie interpretacji indywidualnej we wskazanym przedmiocie.
1.1. W uzasadnieniu przedstawiła następujące zdarzenie przyszłe.
Spółka jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i producentem wysokiej jakości chemikaliów dla branży przemysłowej, który wchodzi w skład międzynarodowej grupy B (dalej: Grupa). W celu optymalizacji działalności Grupa ta zdecydowała się na przeniesienie sfery produkcyjnej do skarżącej spółki z innej (holenderskiej) spółki (dalej nazywanej kontrahentem), która także do niej należy. W świetle złożonego oświadczenia, transakcja ta nie stanowi sprzedaży zorganizowanej części przedsiębiorstwa, proces przejęcia działalności produkcyjnej już trwa, a po zakończeniu czynności restrukturyzacyjnych działalność kontrahenta będzie obejmowała wyłącznie sprzedaż i marketing. Natomiast wynagrodzenie należne kontrahentowi ustalono jako sumę wartości sprzedawanych aktywów oraz wysokości dodatkowych opłat związanych ze sprzedażą, którymi są:
1) opłata dodatkowa za przejęcie produkcji przez skarżącą spółkę (tzw. Exit Fee);
2) opłaty związane z zakończeniem działalności przez kontrahenta (obejmujące m. in. koszty odpraw i opłat środowiskowych czy koszty usług zewnętrznych związanych z obsługą transferu działalności);
3) kwota pozwalająca na pokrycie podatku dochodowego, który kontrahent musi uiścić w związku z otrzymaniem zapłaty.
1.2. Mając na względzie powyższe, skarżąca spółka zapytała, czy będzie uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych z tytułu zapłaty wspomnianych dodatkowych opłat będących częścią wynagrodzenia za przejęcie działalności produkcyjnej. Wyraziła przekonanie, że prawidłową w tym względzie jest odpowiedź twierdząca.
1.3. W ocenie skarżącej spółki, opłaty te spełniają wszystkie cechy kosztów uzyskania przychodów, albowiem nie ulega wątpliwości, że: poniesie je spółka i uczyni to w celu osiągnięcia przychodów, pozostają one w związku z działalnością gospodarczą, jaką spółka prowadzi, ustawodawca nie wymienił ich w katalogu wydatków niebędących kosztami uzyskania przychodów, mają definitywny charakter i zostaną udokumentowane.
O tym, że stanowią one koszt celowy i racjonalny, świadczą przeprowadzone przez spółkę analizy finansowe, z których jednoznacznie wynika, że przejęcie działalności produkcyjnej stanowić będzie nie tylko źródło przychodu (co jest wszak wystarczające do uznania ich za koszty podatkowe), lecz także zysku, a zatem doprowadzi do osiągnięcia wymiernych korzyści ekonomicznych. Aby jednak do tego doszło, niezbędna jest zapłata całego wynagrodzenia (wszystkich jego składników), a to oznacza, że każdy z elementów tego świadczenia pozostaje w bezpośrednim związku z nabyciem przedmiotowego źródła przychodów.
Zdaniem skarżącej spółki, o zasadności tej kwalifikacji przesądza również fakt, że opisana transakcja spełnia kryteria restrukturyzacji działalności biznesowej, przez którą rozumie się, zgodnie z art. 23a Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 września 2009 r. w sprawie sposobu i trybu określania dochodów osób prawnych w drodze oszacowania oraz sposobu i trybu eliminowania podwójnego opodatkowania osób prawnych w przypadku korekty zysków podmiotów powiązanych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1186, dalej: "rozporządzenie"), przeniesienie pomiędzy podmiotami powiązanymi istotnych ekonomicznie funkcji lub aktywów, lub ryzyk. W takim przypadku dopuszczalna jest z kolei kalkulacja wynagrodzenia za przeniesienie działalności w oparciu o różne elementy bezpośrednio związane z tą transakcją, a wynika to zarówno z wytycznych Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD Transfer Pricing Guidelines for Multinational Enterprises and Tax Administrations, 22 lipca 2010 r., rozdział IX, dalej OECD), jak i wyjaśnień Ministerstwa Finansów zawartych w publikacji pt. "Restrukturyzacja działalności pomiędzy podmiotami powiązanymi" (aktualizacja: 26 czerwca 2014 r.). W dokumentach tych wskazuje się bowiem wprost, że w wynagrodzeniu podmiotu restrukturyzowanego nie można wykluczyć uwzględnienia tych jego obciążeń, na które może być narażony w związku z transferowanym biznesem. Mowa tu o m. in. kosztach związanych z restrukturyzacją działalności (dotyczących np. likwidacji majątku trwałego czy zakończenia umów z pracownikami), kosztach przekształcenia modelu operacyjnego lub utraconych korzyściach. Zapatrywanie takie jest zresztą powszechnie stosowane w obrocie gospodarczym.
W związku z powyższym przyjęcie założenia, zgodnie z którym przymiot kosztów uzyskania przychodów przysługiwałby jedynie części wynagrodzenia odpowiadającej wartości nabywanych aktywów, nie odpowiadałoby warunkom rynkowym tej transakcji. Wiązałoby się też z koniecznością wykazania przez nabywcę przychodu z częściowo nieodpłatnego świadczenia. Byłoby zatem nieprawidłowe, a słuszność tego poglądu potwierdzają interpretacje indywidualne wydane w imieniu Ministra Finansów przez Dyrektorów Izb Skarbowej w: K.(z dnia [...], nr [...] , z [...], nr [...] i z dnia [...], nr [...]), W, (z dnia [...], nr [...]) oraz Ł. (z dnia [...], nr [...]).
2. Argumentacja ta nie spotkała się jednak z aprobatą Dyrektora Krajowej Izby Skarbowej (dalej również: "organ interpretacyjny"). W interpretacji indywidualnej zaskarżonej w niniejszej sprawie organ ten, działając na podstawie art. 13 § 2a i art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej również: "O.p.") oraz art. 233 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. Poz. 1948 ze zm.), stwierdził, że zaprezentowane przez skarżącą spółkę stanowisko jest nieprawidłowe.
Przedstawiając motywy swego rozstrzygnięcia, organ interpretacyjny wpierw zreferował przebieg postępowania i omówił znaczenie przepisów mających zastosowanie w sprawie. Szczególną uwagę poświęcił analizie brzmienia art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1888 ze zm., dalej w skrócie: u.p.d.o.p.). W tych ramach wskazał na konstytutywne cechy kosztów uzyskania przychodów, na które wcześniej zwrócono już uwagę w złożonym wniosku. Podjął również próbę odkodowania normatywnego znaczenia terminów "przychód" i "źródło przychodu".
W dalszej części wywodu podkreślił, że przesłankę celowości kosztu uważa się za spełnioną, gdy istnieje związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem danego wydatku, a powstaniem lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Stąd, jak podał, nie każdy wydatek, który stanowi obciążenie ekonomiczne przedsiębiorcy i jest przez niego postrzegany jako niezbędny w prowadzonej działalności, będzie kosztem podatkowym.
Odnosząc te spostrzeżenia do analizowanego przypadku, organ stwierdził, że sporne dodatkowe opłaty nie spełniają celu określonego w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., gdyż nie są ukierunkowane na osiągnięcie przychodów spółki albo zabezpieczenie lub zachowanie jej źródła przychodów. Nie stanowią one bowiem wynagrodzenia za nabycie od kontrahenta konkretnych aktywów służących prowadzeniu produkcji, lecz są dodatkowymi opłatami związanymi ze sprzedażą działalności produkcyjnej. Ich realizacja następuje zatem odrębnie od wynagrodzenia za sprzedaż aktywów. Dostrzec jednocześnie trzeba, że składają się na nie m. in. opłaty związane z zakończeniem działalności kontrahenta (obejmujące koszty odpraw, opłat środowiskowych, koszty usług zewnętrznych związanych z obsługą transferu działalności) oraz kwota pozwalająca mu na pokrycie podatku dochodowego. Uwzględnienie tej okoliczności nie pozostawia więc wątpliwości, że są one wydatkami na rzecz innego podmiotu i mają na celu ochronę jego interesów. Poza tym uwadze nie może umknąć, że opisana transakcja nie jest następstwem samodzielnej decyzji skarżącej spółki, lecz wynikiem ustaleń poczynionych na poziomie całej Grupy w celu optymalizacji jej działalności. Oznacza to, że przeniesienie zakładu produkcji wiąże się wyraźnie z celami całej Grupy. Wydatki te nie mogą zatem stanowić kosztów podatkowych spółki.
3. Po bezskutecznym wezwaniu organu interpretacyjnego do usunięcia naruszenia prawa skarżąca spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w której zażądała uchylenia powyższej interpretacji indywidualnej i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania z uwagi na naruszenie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. oraz art. 14c § 1 i § 2 w związku z art. 121 i art. 124 O.p.
W przekonaniu skarżącej skargi organ interpretacyjny dopuścił się naruszenia art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W procesie interpretacji tego przepisu, odwołując się do kwestii interesów kontrahenta i Grupy, uwzględnił bowiem nieistniające przesłanki negatywne. Niewłaściwie posłużył się też wspomnianymi wytycznymi OECD i wyjaśnieniami Ministerstwa Finansów. Wreszcie błędnie odmówił możności uznania spornych wydatków za koszty ukierunkowane na osiągnięcie przychodów albo zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów i tym samym w sposób nieuprawniony zakwestionował dopuszczalność kwalifikowania tych wydatków do kosztów podatkowych.
W rozwinięciu tego wątku skarżący zaakcentował, że poniesienie dodatkowych opłat jest ukierunkowane na uzyskanie przychodów, albowiem nabycie transferowanej działalności produkcyjnej nie jest możliwe bez ich zapłacenia. Tym samym wszystkie elementy wynagrodzenia są bezpośrednio związane z nabyciem przedmiotowego źródła przychodów. Zresztą, jak dodał, z ekonomicznego punktu widzenia nieracjonalna byłaby sprzedaż działalności po cenie odpowiadającej jedynie wartości zbywanych aktywów. Następnie podkreślił też, że dla oceny możliwości zakwalifikowania tych wydatków do kosztów podatkowych nie jest istotne to, jakie znaczenie będzie miało ich poniesienie dla kontrahenta czy całej Grupy, a przedstawiona w tym zakresie argumentacja organu nie znajduje oparcia w przepisach prawa.
Na poparcie słuszności przedstawionej przez siebie kwalifikacji materialnoprawnej dodatkowo powołał interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...], nr [...] oraz interpretację indywidualną wydaną w imieniu Ministra Finansów przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...].
W kwestii naruszenia przepisów procesowych podniósł z kolei, że interpretacja nie zawiera dostatecznie spójnego i szczegółowego uzasadnienia, którego obowiązek zawarcia określony jest w art. 14c § 2 oraz art. 121 i 124 O.p. Organ w swych rozważaniach w ogóle nie uwzględnił poglądów przedstawionych w wytycznych OECD oraz wyjaśnieniach Ministra Finansów, jak również nie odniósł się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych.
4. W odpowiedzi Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej ocenił, że skarga jest bezzasadna i zażądał jej oddalenia. Podtrzymał przy tym stanowisko zajęte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej i argumentację powołaną na jego poparcie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny Gliwicach zważył, co następuje:
Stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Koreluje z tym nowe brzmienie art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Poza tym, zgodnie z obecnym brzmieniem art. 146 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego (art. 3 § 2 pkt 4a), uchyla interpretację, a art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio.
Poruszając się w tak zakreślonych ramach kontroli zgodności z prawem zaskarżonej interpretacji, Sąd stwierdza, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Stosowanie do art. 14b § 1 O.p. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).
W myśl art. 14c. § 1 interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 2 O.p.).
Z kolei zgodnie z art. 14h O.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV.
Podstawą do wydania interpretacji indywidualnej może być wyłącznie stan faktyczny/zdarzenie przyszłe przedstawione w sposób wyczerpujący we wniosku (art. 14b § 3 O.p.). W stosunku do tak określonego stanu faktycznego wyrażana jest ocena prawna zarówno przez wnioskodawcę, jak i przez organ interpretacyjny. Uzasadnienie prawne stanowiska organu interpretacyjnego, o jakim mowa w art. 14c § 2 O.p., musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy dlaczego w jego sprawie określone przepisy znajdują zastosowanie oraz dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Uzasadnienie tego stanowiska musi być na tyle wyczerpujące, aby wyraźnie wskazywało, że organ ocenił wszystkie istotne dla sprawy argumenty wnioskodawcy. Powinno więc ono przedstawiać argumentację prawną, która będzie jednoznacznie wskazywać, dlaczego stanowisko i argumenty wnioskodawcy organ uznał za nietrafne i jakie argumenty przemawiały za stanowiskiem organu. W związku z tym uzasadnienie prawne musi zawierać wykładnię powołanych przepisów prawa oraz ocenę możliwości jej zastosowania do opisanego we wniosku stanu faktycznego. Organ nie jest przy tym związany wskazanymi przez wnioskodawcę przepisami prawa. Z kolei sąd administracyjny nie zastępuje organu interpretacyjnego w jego obowiązkach, ale, rozpoznając skargę na interpretację indywidualną w ramach uregulowanego w art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a p.p.s.a. obowiązku kontroli jej legalności, ocenia prawidłowość dokonanej przez organ prawnopodatkowej oceny przedstawionego we wniosku stanu faktycznego /zdarzenia przyszłego (tak NSA w wyroku z 11 sierpnia 2017 r., II FSK 1845/15).
W zaskarżonej interpretacji organ interpretacyjny przytoczył treść wniosku, stanowisko skarżącej oraz dokonał wykładni adekwatnych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – art. 15 i art. 12 u.p.d.o.p. Stwierdził, że wydatki skarżącej z tytułu zapłaty dodatkowych opłat będących częścią wynagrodzenia z tytułu przejęcia działalności produkcyjnej nie spełniają celu określonego w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., ponieważ nie są ukierunkowane na osiągnięcie przychodów spółki albo zabezpieczenie lub zachowanie jej źródła przychodów; stanowisko organu interpretacyjnego omówione zostało w pkt 2 uzasadnienia.
W ocenie Sądu, zarzut naruszenia art. 14c § 1 i § 2 O.p. w związku z art. 121 i art. 124 O.p. zasługuje na uwzględnienie. Stwierdzić bowiem należy, że organ interpretacyjny przemilczał - nie odniósł się w ogóle do twierdzeń skarżącej, że transakcja spełnia kryteria pozwalające uznać ją za restrukturyzację działalności biznesowej, o której mowa w art. 23a rozporządzenia, a przez którą rozumie się przeniesienie pomiędzy podmiotami powiązanymi istotnych ekonomicznie funkcji lub aktywów lub ryzyk. We wniosku o wydanie interpretacji skarżąca szeroko argumentowała powyższą tezę, powołując się przy tym na wytyczne OECD oraz wyjaśnienia Ministra Finansów z dnia 26 czerwca 2014 r. Zdaniem skarżącej, w sytuacji kiedy otrzymuje ona aktywa posiadające istotną wartość, a przejęcie działalności produkcyjnej wiąże się z koniecznością zmiany zawartych przez kontrahenta umów, np. w postaci rozwiązania umów z pracownikami, kalkulacja należnego kontrahentowi wynagrodzenia wyłącznie w oparciu o wartość sprzedawanych aktywów, nie odpowiadałaby w rzeczywistości warunkom rynkowym. W ocenie skarżącej, mając na uwadze treść rozporządzenia, wytycznych OECD oraz wyjaśnień MF, skarżąca spółka i kontrahent zdecydowały się na ustalenie ceny sprzedaży w oparciu o wskazane we wniosku elementy bezpośrednio związane z realizowaną transakcją i wpływające na jej wartość. Dalej skarżąca argumentowała, że skoro ustawodawca nakazuje stronom ustalenie odpowiedniego wynagrodzenia z tytułu restrukturyzacji pozwalającego na osiągnięcie zgodności z zasadą ceny rynkowej, to za niedopuszczalne należy uznać wyłączenie tego rodzaju kosztów z kosztów uzyskania przychodu.
Resumując, w ocenie Sądu istotnym uchybieniem zaskarżonej interpretacji, w kontekście przedstawionej powyżej wykładni stosowania art. 14c § 1 i § 2 O.p., jest całkowity brak rozważań prawnych (wykładni) art. 23a rozporządzenia w nawiązaniu do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, jak również brak odniesienia się do argumentacji (w tym powołanych przez spółkę wyjaśnień MF oraz szeregu interpretacji indywidualnych, które zdaniem skarżącej były zbieżne z jej poglądem w sprawie) prezentowanej przez skarżącą na poparcie własnego stanowiska. Zdaniem Sądu, zasady podatkowe określone w ordynacji podatkowej, w tym zasada zaufania i zasada przekonywania (art. 121 i 124 O.p.), nie są pustą literą prawa, a ich naruszenie należy postrzegać także poprzez działania organów podatkowych, które nie licują z powagą państwa prawa (zob. NSA w wyroku z dnia 17 maja 2016 r., sygn. akt II FSK 893/14). Obowiązkiem organu interpretacyjnego, wynikającym z art. 121 § 1 O.p. w związku z art. 14h O.p., było odniesienie się do wskazanych przez skarżącą interpretacji podatkowych i wyjaśnienie skarżącej, czy i ewentualnie z jakich przyczyn zmienia wyrażone wcześniej stanowisko.
Nie jest rzeczą Sądu uzupełnianie interpretacji indywidualnych, które nie zostały prawidłowo uzasadnione. Zasadą bowiem jest, że sąd administracyjny nie zastępuje organu interpretacyjnego w wydaniu interpretacji w jakimkolwiek zakresie. Stąd też przedwczesne byłoby obecnie odnoszenie się do zarzutu skarżącej spółki naruszenia art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. – uczyni to organ interpretacyjny, udzielając ponownie interpretacji. Organ nie ograniczy się do przedstawienia własnego stanowiska, ale odniesie się również do stanowiska i argumentów skarżącej spółki. Jeżeli dokona wykładni przepisów w sposób odmienny, niż w uprzednio wydanych interpretacjach indywidualnych, na które powołała się skarżąca, będzie również mieć obowiązek wskazania przyczyn, które taką zmianę uzasadniają.
Wyczerpana zatem została przesłanka uchylenia zaskarżonej interpretacji na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a i zobowiązania organu interpretacyjnego do uwzględnienia przedstawionego powyżej stanowiska Sądu.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 457 zł obejmującą uiszczony wpis od skargi (200 zł) oraz koszty zastępstwa doradcy podatkowego w kwocie 240 zł (§ 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę prawnego z urzędu (Dz.U. Nr 31, poz. 153), oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł).