I SA/Gl 747/24

I SA/Gl 747/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-01-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Anna Rotter /przewodniczący sprawozdawca/
Bożena Pindel
Piotr Pyszny
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 132
art. 33 par. 2 pkt 1-6
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Rotter (spr), Sędzia WSA Bożena Pindel, Sędzia WSA Piotr Pyszny, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi B. B. na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 24 kwietnia 2024 r. nr 6124 480000/71/183909/2024 480000/71/128134/2024 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2024r. nr 6124 480000/71/183909/2024 480000/71/128134/2024 Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. (dalej: ZUS, wierzyciel) utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 21 marca 2024r. nr 5979/TW 480000/71/128134/2024 w sprawie nie uznania zarzutów B.B. (dalej: skarżąca, zobowiązana) w postępowaniu egzekucyjnym za uzasadnione.
Powyższe postanowienie wydane zostało na podstawie art. 83c ust. 1a i art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz. U. z 2024r., poz. 497 ze zm., dalej: u.s.u.s.) oraz art. 33 § 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2025r., poz. 132, dalej: u.p.e.a.).
Stan sprawy.
Postanowieniem z dnia 21 marca 2024r. ZUS uznał za nieuzasadnione zarzuty skarżącej:
1) nieistnienie obowiązku;
2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1.
c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
3) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
4) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
5) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b w odniesieniu do należności objętych prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od TW1480024000130 do TW1480024000131.
W uzasadnieniu podano, iż w dniu 31 stycznia 2024 r. skarżąca złożyła do wierzyciela w odniesieniu do tytułów wykonawczych o nr od TW1480024000130 do TW1480024000131 zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. W związku z brakami formalnymi wniesionych zarzutów ZUS wezwał skarżącą do ich uzupełnienia, na skutek czego zobowiązana określiła istotę zarzutów. Jako podstawę do wniesienia zarzutów zobowiązana wskazała:
1) nieistnienie obowiązku,
2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1,
c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu,
3) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane,
4) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części,
5) brak wymagalności obowiązku w przypadku,
a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b w odniesieniu do należności objętych prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od TW1480024000130 do TW1480024000131.
Dodatkowo zobowiązana wskazała, na znajdujące się w aktach sprawy oznaczonej sygnaturą [...] dowody, które zostały złożone w piśmie z 17 marca 2023r. dotyczące zarzutów z 13 lutego 2023r. Są to następujące dokumenty :
- pismo z 21 grudnia 2018r.,
- pismo z 3 stycznia 2019r.,
- pismo z 7 stycznia 2019r.,
- protokół z 2 stycznia 2019r.,
- pismo od komornika sądowego z 28 marca 2019r.,
- PIT 36L za 2018r. wskazujący na ostatni rok prowadzenia działalności,
- PIT 36L za 2019r. zerowy,
- PIT 36L za 2020r. zerowy,
- PIT 36L za 2021r. zerowy,
- PIT 36L za 2022r. zerowy,
- PIT 36L za 2022r. zerowy w aktach sprawy dot.: [...].
Odnosząc się do powyższych zarzutów ZUS wyjaśnił, iż dnia 6 września 2023r. działając jako wierzyciel, wystawił tytuły wykonawcze o nr od TW1480024000130 do TW1480024000131 obejmujące składki na ubezpieczenie społeczne za okres 10/2023, składki na ubezpieczenie zdrowotne za okres 10/2023. Jak podano podstawą do wystawienia powyższych tytułów wykonawczych była deklaracja rozliczeniowa, a istnienie obowiązku opłacenia składek wynikało z tego tytułu.
Jak wyjaśniono, obowiązującą zasadą jest zgodność tytułu wykonawczego z dokumentem stanowiącym podstawę do jego wystawienia. Wierzyciel podniósł, iż podstawą do wystawienia tytułów wykonawczych o numerach od TW1480024000130 do TW1480024000131 była deklaracja rozliczeniowa, a wskazane należności do zapłaty w deklaracji rozliczeniowej odzwierciedlają kwoty wykazane przez wierzyciela w wystawionych tytułach wykonawczych. Tym samym w przekonaniu wierzyciela, zarówno obowiązek, jak i podmiot zobowiązany został prawidłowo określony.
Wierzyciel uznał za niezasadny zarzut uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagalne, gdyż ustalił, że w aktach egzekucyjnych sprawy jest zwrotne potwierdzenie odbioru upomnienia egzekucyjnego. Natomiast upomnienie egzekucyjne zostało doręczone skarżącej dnia 22 grudnia 2023r.
W odniesieniu do zarzutu wygaśnięcia obowiązku, wierzyciel stwierdził, iż w rozpoznanej sprawie nie doszło ani do wygaśnięcia obowiązku w całości, ani w części. Zdaniem wierzyciela nie odnotowano żadnych wpłat na poczet tytułów wykonawczych o nr od TW1480024000130 do TW1480024000131, które mogły spowodować wygaśnięcie obowiązku, nawet częściowe. Nie doszło również do umorzenia należności objętych wskazanymi powyżej tytułami wykonawczymi. Wierzyciel wyjaśnił, iż zgodnie z art. 24 pkt 4 u.s.u.s. należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne. W postanowieniu podniesiono, ż tytuły wykonawcze o numerach od TW1480024000130 do TW1480024000131, obejmują składki na ubezpieczenie społeczne za okres 10/2023, składki na ubezpieczenie zdrowotne za 10/2023. Bez względu na okoliczności mogące mieć wpływ na zawieszenie lub przerwanie biegu terminu przedawnienia, należności wykazane w ww. tytułach wykonawczych nie uległy przedawnieniu.
W zakresie zarzutu braku wymagalności obowiązku w przypadku wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b artykułu 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a., to według wierzyciela w niniejszej sprawie nie stwierdzono innych przyczyn wpływających na brak wymagalności obowiązku. W ocenie ZUS nie wystąpiły żadne przeszkody formalno-podmiotowe lub przedmiotowe, natomiast tytuły wykonawcze o numerach od TW1480024000130 do TW1480024000131 zostały wystawione w oparciu o deklaracje rozliczeniowe.
W konsekwencji ZUS postanowił nie uznać za słuszne złożone zarzuty do prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
Skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie założonych zarzutów podnosząc, iż treść art. 33 u.p.e.a. jest dla niej niezrozumiała i zawiła.
Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2024r. ZUS utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 21 marca 2024r. w sprawie nieuznania zarzutów B.B. za uzasadnione.
W odniesieniu do zarzutu nieistnienia obowiązku podniesiono, iż dnia 3 stycznia 2024 r. ZUS działając jako wierzyciel, wystawił tytuły wykonawcze o numerach od TW1480024000130 do TW1480024000131, obejmujące składki za okres 10.2023 r. na ubezpieczenie społeczne i ubezpieczenie zdrowotne. Podstawą do wystawienia ww. tytułów wykonawczych była deklaracja rozliczeniowa, a istnienie obowiązku opłacenia składek wynikało z tego tytułu.
Wierzyciel wskazał, iż zobowiązana powołała się na dokumentację mającą być dowodami w postępowaniu. Wśród dokumentów znalazły się :
- kserokopia wniosku z 21 grudnia 2018 r. kierowanego do Spółdzielni Rzemieślniczej Wielobranżowej w G.,
- wezwanie z 3 stycznia 2019 r. kierowane do Zarządu i Rady Nadzorczej Spółdzielni Rzemieślniczej Wielobranżowej w G.,
- wezwanie z 7 stycznia 2019 r. kierowane do Zarządu i Rady Nadzorczej Spółdzielni Rzemieślniczej Wielobranżowej w G.,
- kserokopia pisma z 28 marca 2019 r. od Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w G. M.B.,
- kserokopia protokołu z 2 stycznia 2019 r. od Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w G. M.B.,,
- PIT/36L zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2018,
- PIT/36L zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2019,
- PIT/36L zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2020,
- PIT/36L zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2021,
- PIT/36L zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2022.
ZUS stwierdził, iż powyższa dokumentacja nie ma wpływu na stwierdzenie nieistnienia obowiązku w zakresie zapłaty należnych składek. Skarżąca w dalszym ciągu jest czynnym przedsiębiorcą, co znajduje potwierdzenie w zapisach w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. ZUS wyjaśnił zobowiązanej, że jeżeli faktycznie nie prowadzi działalności gospodarczej, należy wyrejestrować działalność poprzez złożenie stosownego dokumentu.
W zakresie zarzutu określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z aktu będącego podstawą egzekucji, to wierzyciel wskazał, iż podstawą do wystawienia tytułów wykonawczych o numerach od TW1480024000130 do TW1480024000131 obejmujących miesiąc 10.2023 r. były deklaracje rozliczeniowe złożone przez skarżącą. Zdaniem wierzyciela wskazane należności do zapłaty w deklaracji rozliczeniowej odzwierciedlają kwoty podane przez wierzyciela w wystawionych tytułach wykonawczych. W rezultacie ZUS uznał, iż zarówno obowiązek, jak i podmiot zobowiązany został prawidłowo określony przez wierzyciela w wyżej wymienionych tytułach wykonawczych.
W zakresie zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagalne, ZUS zwrócił uwagę, iż w aktach egzekucyjnych sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru upomnienia egzekucyjnego, a upomnienie egzekucyjne skarżąca odebrała dnia 22 grudnia 2023 r.
W przekonaniu wierzyciela nie doszło ani do wygaśnięcia obowiązku w całości, ani w części. Po pierwsze nie odnotowano żadnych wpłat na poczet tytułów wykonawczych o numerach od TW1480024000130 do TW1480024000131, które mogły spowodować wygaśnięcie obowiązku, nawet częściowe. Nie doszło również do umorzenia należności objętych wspomnianymi tytułami wykonawczymi. W postanowieniu wyjaśniono, że zgodnie z art. 24 pkt 4 u.s.u.s. należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne. Tytuły wykonawcze o numerach od TW1480024000130 do TW1480024000131, obejmują składki za okres 10.2023 r. na ubezpieczenie społeczne i ubezpieczenie zdrowotne. Bez względu na okoliczności mogące mieć wpływ na zawieszenie lub przerwanie biegu terminu przedawnienia, należności wykazane w ww. tytułach wykonawczych nie uległy przedawnieniu.
Rozpatrując zarzut braku wymagalności obowiązku w przypadku wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a. wierzyciel nie dopatrzył się innych przyczyn wpływających na brak wymagalności obowiązku. Dalej wierzyciel podał, iż nie wystąpiły żadne przeszkody formalno-podmiotowe lub przedmiotowe. Tytuły wykonawcze o numerach od TW1480024000130 do TW1480024000131 zostały wystawione w oparciu o deklarację rozliczeniową. Jak wyjaśniono, zgodnie z art. 66 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2024 r., poz. 146 ze zm., dalej: u.o.z.f.) wymieniony został katalog osób podlegających obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. W katalogu tym wymienione zostały między innymi osoby prowadzące działalność pozarolniczą (pkt 1 lit. c) oraz osoby pobierające emeryturę lub rentę (pkt. 16). Jak następnie podano, przepis art. 82 ust. 1 u.o.z.f. stanowi, że w przypadku, gdy ubezpieczony uzyskuje przychody z więcej niż jednego tytułu do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, o którym mowa w art. 66 ust. 1, składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest z każdego z tych tytułów odrębnie.
Skarżąca wniosła skargę na powyższe postanowienie ZUS do tut. Sądu
Zobowiązana zarzuciła postanowieniu wierzyciela brak podstawy faktycznej i prawnej, błędną interpretację przepisów o egzekucji i nieprawidłowe dokonanie zajęcia należności pieniężnych przez ZUS. W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wniesiono również o zasądzenie kosztów postępowania. W ocenie skarżącej wierzyciel niezgodnie z prawem uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione. Zdaniem zobowiązanej nie istnieją podstawy do zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego na poczet należności pieniężnej. Podała ponadto, iż z uwagi na zmiany przepisów nowe brzmienie art. 33 u. p. e. a. jest dla niej niezrozumiałe i zawiłe.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 334 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.
W świetle art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Przeprowadzając taką kontrolę stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Przenosząc określone w przepisach p.p.s.a. kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa, w stopniu dającym podstawę do jego uchylenia.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie ZUS z dnia 24 kwietnia 2024r. utrzymujące w mocy własne postanowienie z dnia 21 marca 2024r. w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
Należy wskazać, iż zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 § 2 u.p.e.a. Procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a.
Podstawą do wniesienia zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym jest art. 33 u.p.e.a. W myśl § 1 tego przepisu zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Zobowiązany, wnosząc zarzut, kwestionuje możliwość prowadzenia egzekucji, podważając prawidłowość tytułu wykonawczego. Z tytułu wykonawczego wynika domniemanie istnienia obowiązku oraz spełnienia wszystkich przesłanek dopuszczalności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, dlatego zobowiązany, wnosząc zarzut, obowiązany jest wskazać na uchybienia enumeratywnie wymienione w § 2 omawianego przepisu. Tak więc zgodnie z treścią art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:
1) nieistnienie obowiązku;
2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,
c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
3) błąd co do zobowiązanego;
4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
W myśl art. 33 § 4 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie.
W analizowanej sprawie skarżąca sformułowała zarzuty: nieistnienia obowiązku, określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4; dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1; przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu, braku uprzedniego doręczenia upomnienia, wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części, braku wymagalności obowiązku w przypadku: odroczenia terminu wykonania obowiązku; rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej; wystąpienia innej przyczyny niż określone powyżej.
Odnosząc się do pierwszego z zarzutów skarżącej należy zauważyć, że pojęcie nieistnienia obowiązku w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał, na przykład z mocy prawa albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też, gdy obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie, lecz przed rozpatrzeniem zarzutów. Przez nieistnienie obowiązku należy rozumieć nie tylko brak należności głównej lub odsetek za zwłokę, lecz również brak innych należności objętych tytułem wykonawczym, w tym kosztów egzekucyjnych. Przyjmuje się, że podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku zobowiązany powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa takich jak przedawnienie lub wydanie aktu o uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2022 r., sygn. akt III FSK 1222/22, LEX nr 3446992).
Sąd zauważa, iż w analizowanym przypadku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z., działając jako wierzyciel, wystawił tytuły wykonawcze obejmujące składki na ubezpieczenie społeczne, składki na ubezpieczenie zdrowotne za okres od 10/2023. Podstawą do wystawienia tych tytułów wykonawczych były deklaracje rozliczeniowe złożone przez samą skarżącą. Co więcej, wbrew twierdzeniom skarżącej, nadal pozostaje ona czynnym przedsiębiorcą, co znajduje potwierdzenie w zapisach w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Nie odnotowano bowiem wyrejestrowania tej działalności. Nie sposób zatem uznać, aby obowiązek uiszczenia składek nie istniał.
Kolejno, w ocenie Sądu nie doszło również do wygaśnięcia obowiązku w całości bądź w części. ZUS nie odnotował bowiem żadnych wpłat na poczet omawianych tytułów wykonawczych, które mogłyby spowodować wygaśnięcie obowiązku, nawet częściowe. Nie doszło również do umorzenia należności objętych tymi tytułami wykonawczymi. Należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne oraz ubezpieczenie zdrowotne za październik 2023 roku nie uległy również przedawnieniu, gdyż zgodnie z treścią art. 24 pkt 4 u.s.u.s. należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne. Zarzut ten oceniony został zatem jako bezzasadny.
W odniesieniu do zarzutu braku uprzedniego doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. należy wyjaśnić, że w aktach egzekucyjnych sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru upomnień egzekucyjnych z dnia 4 grudnia 2023r., które skarżąca odebrała osobiście w placówce pocztowej dnia 22 grudnia 2023r. Stąd też przedmiotowy zarzut jawi się jako niezasadny.
Przechodząc do ostatniego z zarzutów zobowiązanej Sąd stwierdził, że przez wymagalność obowiązku należy rozumieć taką cechę obowiązku administracyjnego, która zezwala wierzycielowi domagać się od zobowiązanego wykonania obowiązku i w razie odmowy wystąpić do organu egzekucyjnego o zastosowanie przymusu egzekucyjnego. Brak wymagalności obowiązku występuje wówczas, gdy obowiązek istnieje, ale nie może on być egzekwowany w danym momencie z uwagi na odroczenie terminu jego wykonania, rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej bądź z innych przyczyn. W odniesieniu wystąpienia innej przyczyny niż określona w art. 33 § pkt 6 lit. a i b u.p.e.a. podstawą tego zarzutu mogą być zdarzenia, które powodują, że zobowiązanie nie może być egzekwowane, jak na przykład wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (postanowienia).
W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wyjaśniła z jakiego powodu należy stwierdzić, iż jej obowiązki w zakresie egzekwowanych składek miałyby nie być wymagalne. Sąd nie dostrzegł również takich okoliczności z urzędu. Z powyższego względu zarzut braku wymagalności obowiązku nie mógł zostać uwzględniony.
Mając powyższe na względzie, Sąd nie dostrzegając naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.