I SA/GL 684/22

I SA/Gl 684/22 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2022-09-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Anna Rotter
Anna Tyszkiewicz-Ziętek /przewodniczący/
Katarzyna Stuła-Marcela /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 479
art. 33, art. 34
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Sędzia WSA Anna Rotter, Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 września 2022 r. sprawy ze skargi Z. C. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 22 marca 2022 r. nr COF.OUR.6375.26397.2021 ŁD.PM.ZZ 14733167 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej z dnia 21 grudnia 2021 r. nr COF.OUR.6375.26397.2021 KA.KK2.P 14733167; 2) zasądza od Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
1. Z. C. (dalej: skarżący) wniósł skargę na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej (dalej: organ lub wierzyciel) z 22 marca 2022 r. nr COF.OUR.6375.26397.2021 ŁD.PM.ZZ 14733167 w przedmiocie zarzutów w postepowaniu egzekucyjnym.
2. Stan sprawy.
2.1. Skarżący wniósł zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej. Wskazał, że pismem z dnia 30 września 2013 r. skierowanym do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji rozwiązał ostatecznie umowę o korzystanie z radia i telewizji. Kopię tego pisma przesłał do Poczty Polskiej S.A. oraz [...] Urzędu Skarbowego w B..
Do zarzutów załączył pismo z dnia 30 września 2019 r., w treści którego wskazał, że pismo to należy traktować jako ostateczne rozwiązanie umowy poprzez ponowienie oświadczenia wcześniej złożonego w zakresie rozwiązania umowy o płacenie abonamentu za korzystanie z radia lub telewizji. Dołączył również potwierdzenie nadania ww. pisma m.in. do Poczty Polskiej S.A. w dniu 30 września 2013 r.
2.2. W postanowieniu z dnia 21 grudnia 2021 r. wierzyciel oddalił zarzut nieistnienia obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym numer 138417E1-64/KA/2021 z dnia 16 sierpnia 2021 r.
2.3. W zażaleniu z dnia 9 stycznia 2022 r. skarżący wskazał, iż w 2013 r. powiadomił pismem Pocztę Polską S.A. o wyrejestrowaniu zobowiązania do płacenia abonamentu, które nastąpiło kilka lat wcześniej. Wskazał także, iż mieszkał we wspólnym gospodarstwie domowym z ojcem, który miał już 75 lat.
2.4. Wierzyciel po rozpoznaniu zażalenia utrzymał w mocy postanowienie wydane w pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że obowiązki związane z rejestracją odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych i opłatami abonamentowymi mają swoje źródło w przepisach ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1689 z późn. zm. – u.o.a.).
Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 u.o.a. opłaty abonamentowe pobiera się za używanie
odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych przy domniemaniu, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika.
Nie oznacza to jednakże, iż postępowania nie mogą być wszczęte wobec osób zobowiązanych, które dokonały rejestracji używanych odbiorników przed dniem wejścia w życie u.o.a., bowiem obowiązująca wcześniej ustawa, tj. ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 805), która weszła w życie z dniem 1 marca 1993 r., oraz wydane w celu ich wykonania rozporządzenia nakładały na użytkowników odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych obowiązek ich rejestracji czy też zgłaszania zmian mających wpływ na dokonaną rejestrację (np. aktualizację danych adresowych, wyrejestrowanie odbiorników, zgłoszenie uprawnień do zwolnienia od opłat abonamentowych).
Obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych rozpoczyna się od następnego miesiąca po dokonaniu rejestracji używanych odbiorników i trwa do dnia poprzedzającego dzień ich wyrejestrowania lub do miesiąca, w którym zgłoszono w placówce operatora wyznaczonego uprawnienia do zwolnienia od opłat abonamentowych, bądź uzyskano zwolnienie z mocy prawa przysługujące z tytułu ukończenia 75 roku życia na podstawie ustawy z dnia 23 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1324).
Jak zasadnie wskazał wierzyciel w postanowieniu z dnia 21 grudnia 2021 r. rejestracja odbiornika telewizyjnego używanego pod adresem ul. [...] w B. dopełniona została na dane osobowe skarżącego.
Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187 z 2007 r. poz. 1342) nadany został skarżącemu jako użytkownikowi zarejestrowanego odbiornika indywidualny numer identyfikacyjny [...].
Dowód w postaci duplikatu zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego przesłano pismem z dnia 10 września 2008 r. i załączono do postanowienia z dnia 21 grudnia 2021 r.
Zarejestrowanie odbiorników w czasie obowiązywania którejkolwiek z ustaw regulujących kwestie związane z opłatami abonamentowymi bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę do istnienia, wynikającego z ustawy obowiązku dokonywania opłat abonamentowych (aktualnie jest to ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji o charakterze pieniężnym. Dokonanej rejestracji skarżący nie zaprzecza, a kwestią sporną pozostaje wyrejestrowanie odbiornika i brak możliwości okazania dowodu na tę okoliczność.
Odnosząc się do informacji, dotyczącej skierowania przez skarżącego w 2013 r. pisma do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, którym jak twierdzi dokonał wyrejestrowania odbiornika oraz powiadomił Pocztę Polską S.A. o wyrejestrowaniu zobowiązania do płacenia abonamentu, które nastąpiło kilka lat wcześniej zauważono, iż jedynie okazanie dowodu na okoliczność wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego miałoby wpływ na stanowisko wierzyciela w zakresie zaległości abonamentowych wskazanych w tytule wykonawczym z dnia 16 sierpnia 2021 r.
W 2013 r. w sytuacji zaprzestania używania odbiorników, użytkownik powinien złożyć w placówce pocztowej dokument "Zgłoszenie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych albo zmiany danych’’ wypełniony w części dotyczącej zmiany danych wraz z podaniem indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika lub przesłać przesyłką listową z wykorzystaniem strony internetowej operatora wyznaczonego do wypełnienia zgłoszenia.
Po wypełnieniu przez zgłaszającego właściwego dokumentu pracownik sprawdzał prawidłowość wypełnienia przedmiotowego dokumentu i odnotowywał zmianę w systemie, następnie oryginał dokumentu potwierdzony odciskiem datownika i podpisem wydawał abonentowi natomiast kopia dokumentu przekazana została do właściwej komórki celem archiwizacji.
W sytuacji dopełnienia ww. formalności powyższy fakt odnotowany zostałby na indywidualnym numerze identyfikacyjnym [...], a dokument zarchiwizowany.
Podkreślono również, iż zgodnie ze wskazaniem w ustawie o opłatach abonamentowych minister właściwy do spraw łączności, w porozumieniu z Krajową Radą Radiofonii i Telewizji, określa w drodze rozporządzenia warunki i tryb rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych uwzględniając dostępność placówek pocztowych operatora wyznaczonego oraz jego organizację. Doprecyzowanie przepisów dotyczących zgłaszania przez abonentów zmian formalno-prawnych, w tym wyrejestrowania odbiorników, znajdowało/znajduje się w treści rozporządzeń, które są i były aktami wykonawczymi wydawanymi w celu realizacji ustaw.
Ponadto zarówno w książeczkach radiofonicznych, jak i na ustalonych rozporządzeniami formularzach, znajdowało się pouczenie dla abonenta wskazujące jak należy postąpić w zakresie np. aktualizacji danych adresowych, czy wyrejestrowania odbiorników.
Zatem każdy użytkownik odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych miał dostęp do obowiązujących przepisów, a tym samym Poczta Polska S.A. spełniła wobec abonentów obowiązek informacyjny.
Poczta Polska S.A. nie posiada dokumentu potwierdzającego fakt wyrejestrowania przedmiotowego odbiornika, a skarżący takiego dokumentu na etapie prowadzonego postępowania nie przedstawił. Kserokopia pisma skierowanego do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nie stanowi o wyrejestrowaniu odbiornika. Zgodnie z przepisami prawa o wyrejestrowaniu odbiorników stanowi jedynie dopełnienie w placówce pocztowej właściwych, obowiązujących w danym okresie czasu formalności i uzyskanie dokumentu potwierdzającego powyższy fakt.
Zaznaczono również, że Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji nie podejmuje działań w zakresie dokonywania zmian na kontach abonenckich jak również w zakresie inkasowania, ewidencjonowania opłat abonamentowych.
Natomiast zgodnie z art. 10 ust. 1 u.o.a. w sytuacjach wyjątkowych, jeżeli przemawiają za tym szczególne względy społeczne lub przypadki losowe Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji może umorzyć lub rozłożyć na raty zaległości w płatności opłat abonamentowych, odsetki za zwłokę w ich uiszczaniu.
W kwestii wskazania, iż skarżący mieszkał we wspólnym gospodarstwie domowym z ojcem, który miał już 75 lat zauważono, iż zaistnienie u osoby uprawnionej ustawowych przesłanek do zwolnienia od opłat abonamentowych, nie powoduje zmiany stanu prawnego, do czasu, kiedy uprawnienia nie zostaną zgłoszone przez abonenta w placówce pocztowej, na podstawie dokumentu uprawniającego do zwolnienia. Wywiązanie się z ustawowego obowiązku rejestracji odbiorników, wnoszenia opłat abonamentowych oraz zgłaszania w placówce pocztowej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, która ma wpływ na uzyskanie zwolnienia, należy do obowiązków abonenta.
Zatem jedynie posiadanie przez któregoś z rodziców skarżącego zarejestrowanych odbiorników i uzyskanie zwolnienia od opłat oraz złożenie w odpowiednim czasie wymaganego prawem oświadczenia o prowadzeniu wspólnego gospodarstwa domowego przez skarżącego i osobę, na którą dopełnione zostały formalności zwolnienia od opłat abonamentowych, miałoby wpływ na stanowisko wierzyciela w rozpatrywanej sprawie.
3.1. Powyższe postanowienie wierzyciela zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
W skardze skarżący wskazał, że Poczta Polska została powiadomiona pismem z dnia 30 września 2013 r. o rozwiązaniu umowy o abonament radiowo-telewizyjny na adres placówki. Ostateczne wypowiedzenie zostało złożone pisemnie wobec placówki Poczty Polskiej w B.. Poczta Polska S.A. mimo powiadomienia pismem z dnia 30 września 2013 r. nie dopełniła swoich obowiązków i nie wyrejestrowała mojego zobowiązania o abonament RTV.
Placówka Poczty Polskiej S.A. otrzymała w 2013 r. pisemne wypowiedzenie o ostatecznym rozwiązaniu zobowiązania o płacenie abonamentu RTV. Pismo z dnia 30 września 2013 r. może mieć wady prawne, można się dopatrywać niezgodności proceduralnych w związku z wypowiedzeniem zobowiązania o abonament RTV, ale intencje skarżącego były jednoznaczne, czy to wobec Krajowej Rady, czy Poczty Polskiej, a w takim przypadku urzędy są zobowiązane ustawowo do rozstrzygania spraw wątpliwych na korzyść petenta.
3.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
4. Skarga jest zasadna, ponieważ wydane w kontrolowanej sprawie administracyjnej postanowienia wierzyciela naruszają prawo.
5. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te - zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 479 z późn. zm. - u.p.e.a.) zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a.
Zgodnie z art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:
1) nieistnienie obowiązku;
2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,
c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
3) błąd co do zobowiązanego;
4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
Stosownie do treści art. 34 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej.
Zgodnie z § 2 wierzyciel wydaje postanowienie, w którym:
1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej;
2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej:
a) w całości,
b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut;
3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli:
a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym,
b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia.
Wskazane w powyżej powołanym przepisie art. 33 § 1 u.p.e.a. zarzuty stanowią swoisty środek zaskarżenia służący zobowiązanemu, których rola sprowadza się przede wszystkim do możliwości weryfikacji czynności organów egzekucyjnych, w celu ochrony adresata tych czynności. Przy czym prawo do ich wniesienia może być wykorzystane wyłącznie na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, to jest w terminie 7 dni od daty doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego, o czym poucza się zobowiązanego, stosownie do wymogu, o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.
W niniejszej sprawie skarżący zgłosił zarzuty w oparciu o art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku. W ocenie Sądu zarzut ten jest zasadny.
6. Twierdzenie wierzyciela, że zarejestrowanie odbiornika bez późniejszego jego wyrejestrowania przesądza o obowiązku uiszczania opłat abonamentowych jest w ocenie Sądu trafne.
Opłaty za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zostały ustawowo uregulowane mocą art. 2 (1) pkt 1 ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do spraw Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja" (Dz.U. z 1960 r., poz. 307 ze zm.), dodanego do niej z dniem 1 marca 1985 r., a ich wysokość była kształtowana przez tzw. Radiokomitet w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen i ogłaszana w wielokrotnie zmienianym zarządzeniu przewodniczącego Radiokomitetu z dnia 31 października 1985 r. w sprawie opłat za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (M.P. Nr 41, poz. 264, ze zm.).
W dniu 1 marca 1993 r. weszła w życie ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t.j. Dz.U. z 2004 r., poz. 2531 ze zm.). Jej przepisy regulowały problematykę opłat abonamentowych (art. 48) oraz obowiązek rejestracji odbiorników (art. 49). Ustawodawca połączył w niej obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338) posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy między innymi o zaprzestaniu używania odbiornika.
Z dniem 16 czerwca 2005 r. weszła w życie aktualnie obowiązująca ustawa abonamentowa. Ustawa ta nie zawierała istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przepisów intertemporalnych. Zgodnie z zasadą natychmiastowego (bezpośredniego) działania prawa, nowe przepisy (jeśli brak przepisów szczególnych stanowiących inaczej) znajdują zastosowanie nie tylko do zdarzeń mających miejsce po wejściu w życie nowej ustawy, ale również do wszystkich sytuacji znajdujących się "w toku", które nie zostały jeszcze zakończone (zamknięte). Obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych ciążył zarówno na osobach, w stosunku do których powstał on w okresie od wejścia w życie u.o.a., ale również na osobach, które w dniu wejścia w życie tej ustawy spełniały wymogi objęcia obowiązkiem abonamentowym, a zatem posiadały zarejestrowany odbiornik.
Z powyższego wynika, że zarejestrowanie odbiornika pod rządami ustawy o radiofonii i telewizji, a nawet w okresie obowiązywania jeszcze wcześniej regulacji, bez jego późniejszego wyrejestrowania, stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z obecnie obowiązującej ustawy o opłatach abonamentowych obowiązku uiszczania opłat za jego używanie, który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym.
W niniejszej sprawie skarżący przyznał, iż dokonał rejestracji odbiornika telewizyjnego, którego używał w lokalu mieszkalnym przy ul. [...] w B..
Stosownie do art. 2 ust. 1 i 3 u.o.a. za używanie odbiorników RTV pobiera się opłaty abonamentowe, przy czym powstanie obowiązku uiszczenia opłaty wiąże się z dokonaniem rejestracji odbiornika. Fakt rejestracji odbiornika RTV w tej sprawie został wykazany przez organ.
Po zarejestrowaniu odbiornika RTV uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (decyzji administracyjnej) - por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r., K 24/08, OTK-A z 2010 r. Nr 3, poz. 22 (część VI, pkt 3.3.4. uzasadnienia), wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 czerwca 2013 r., I SA/Gl 236/13 - CBOSA.
Zatem jeśli w sprawie bezsporne jest dokonanie rejestracji odbiornika RTV (jak zostało wyżej wskazane skarżący przyznaje, że używał odbiornika telewizyjnego), to abonent podnoszący nieistnienie obowiązku uiszczania opłat powinien wykazać z kolei wyrejestrowanie tegoż odbiornika (por. wyroki tutejszego Sądu w sprawach: I SA/Gl 1165/20, I SA/Gl 650/14; I SA/Gl 518/14; I SA/Gl 376/13, jak również WSA w Poznaniu w sprawie I SA/Po 57/14).
Powyższe stanowisko znajduje oparcie w regulacjach zobowiązujących abonenta do powiadomienia urzędu pocztowego m.in. o zaprzestaniu używania odbiornika, a to w: § 4 obowiązującego do dnia 16 czerwca 2005 r. rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338); § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2005 r. poz. 1190); § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. poz. 1342); oraz § 11-12 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676). Na ciążący na użytkowniku odbiorników obowiązek niezwłocznego powiadomienia (przez złożenie w placówce A. "Formularza zgłoszenia danych") m.in. o zaprzestaniu używania odbiorników zwrócił uwagę także Trybunał Konstytucyjny, w powołanym wyroku z dnia 16 marca 2010 r.
Sąd podziela wyrażany w orzecznictwie pogląd, że w razie sporu co do faktu wyrejestrowania odbiornika, ciężar udowodniania tej czynności spoczywa na zobowiązanym (por. wyrok WSA w Gdańsku z 20 września 2017 r., I SA/Gd 869/17; wyrok WSA w Poznaniu z 4 lutego 2020 r., III SA/Po 718/19; wyrok WSA w Gliwicach z 15 grudnia 2017 r., I SA/Gl 1075/17; wyrok WSA w Gliwicach z 25 lipca 2017 r., I SA/Gl 428/17).
Tymczasem w niniejszej sprawie, jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy pisma skarżącego z dnia 30 września 2013 r. skierowanego również do wierzyciela (dowód nadania listu poleconego do Poczty Polskiej S.A.), skarżący złożył jednoznaczne oświadczenie woli o wyrejestrowaniu spornego odbiornika RTV.
Jeśli według wierzyciela, skarżący nie dopełnił określonych prawem wymogów formalnych, koniecznych do złożenia oświadczenia woli o wyrejestrowaniu odbiornika RTV, zobowiązany był zgodnie z treścią art. 64 § 2 k.p.a., wezwać zobowiązanego do usunięcia tych braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 7 dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.
Wskazać należy, iż zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
Tymczasem wierzyciel zignorował pismo zobowiązanego i nie podjął w związku z tym pismem i złożonym w nim oświadczeniem zobowiązanego o wyrejestrowaniu odbiornika, jakichkolwiek czynności.
W konsekwencji powyższych zaniedbań wierzyciela należy uznać, iż doszło do skutecznego wyrejestrowania odbiornika w momencie złożenia przez zobowiązanego oświadczenia w piśmie z dnia 30 września 2013 r. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu.
7. W konsekwencji Sąd uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie wierzyciela uznając, iż wierzyciel dopuścił się naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm. – p.p.s.a.).
8. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę złożył się wpis od skargi 100 zł.