I SA/GL 645/24

I SA/Gl 645/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2024-10-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-05-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Dorota Kozłowska /sprawozdawca/
Katarzyna Stuła-Marcela
Piotr Pyszny /przewodniczący/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 70
art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 725
art. 3 pkt 2 i 3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Pyszny, Sędziowie WSA Dorota Kozłowska (spr.), Katarzyna Stuła-Marcela, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 października 2024 r. sprawy ze skargi D.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 5 kwietnia 2024 r. nr SKO.F/41.4/229/2024/5249 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2024 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi D. R. (dalej: podatnik, skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: organ odwoławczy) z 5 kwietnia 2024 r. nr SKO.F/41.4/229/2024/5249, którą utrzymano w mocy decyzją Prezydenta Miasta G. (dalej: organ pierwszej instancji) z 8 stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości na rok 2024.
Powyższa decyzja organu odwoławczego została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Podatnik jest użytkownikiem wieczystym gruntu - działki nr [...] o powierzchni 4.032,00 m2, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], a także właścicielem znajdującego się na niej obiektu o nr ewidencyjnym [...]. Obiekt ten zgodnie z ewidencją gruntów i budynków jest sklasyfikowany jako zbiorniki, silosy i budynki magazynowe; nadano mu numer porządkowy budynku [...], przy ul. [...] w G..
Organ pierwszej instancji ustalił podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2024 w kwocie 8.176,00 zł. Do opodatkowania organ przyjął pozostałe budynki lub ich części o pow. 475,63 m2 oraz grunty pozostałe o pow. 4.032 m2.
W odwołaniu od tej decyzji podatnik zarzucił naruszenie:
1. art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 70 z póżn. zm.), dalej: u.p.o.l. poprzez ustalenie i przyjęcie, iż opodatkowany obiekt jest budynkiem w rozumieniu u.p.o.l., pomimo że opodatkowany obiekt nie spełnia kryteriów pozwalających na uznanie go za budynek, co w konsekwencji wyklucza zastosowanie przy ustalaniu podstawy opodatkowania regulacji art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.,
2. art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postepowania administracyjnego (w skrócie: K.p.a.), zgodnie z którymi organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona.
Z przeprowadzonych w toku kontroli podatkowej w dniu 11 października
2019 r. oględzin wynika, że w obiekcie znajdują się następujące pomieszczenia: pomieszczenie hali/magazynu, pomieszczenie z wersalką, magazyn (mały), przedsionek, pomieszczenie WC, biuro - wszystkie o wysokości powyżej 2,20 m i łącznej powierzchni 475,63 m2. W toku oględzin podatnik złożył oświadczenie, że w celu wykazania rozbieralnej i skręcanej konstrukcji nietrwale związanej z gruntem obiektu budowlanego przy ul. [...] w G., osobiście rozebrał ścianę z blach trapezowych po stronie północnej obiektu w ciągu 3 godzin. Od chwili zakupu podatnik nie dokonywał remontów pomieszczeń obiektu, które miałyby wpływ na powierzchnię użytkową. Krótko po nabyciu nieruchomości podatnik doprowadził do obiektu instalację wodnokanalizacyjną, a w celu ocieplenia go, postawił ścianki izolacyjne działowe.
W oględzinach spornego obiektu, prócz skarżącego, brali udział pracownicy Wydziału Architektury i Budownictwa organu pierwszej instancji. Po oględzinach, w piśmie z dnia 18 października 2019 r., pracownicy ci podsumowali swoje ustalenia w zakresie konstrukcji obiektu. Stwierdzili m.in., że konstrukcja nośna obiektu wykonana jest z kształtowników stalowych, na którą składają się: słupy i płatwie oraz elementy drugorzędne, które tworzą pola. Dach pokryty jest blachą trapezową. Ściany osłonowe w części magazynowo-gospodarczej wykonane są również z blachy trapezowej i posiadają pasmowo ułożone okratowane przeszklenia oraz wrota. Zaś w części socjalnej murowane są z bloczków betonowych, są otynkowane oraz wyposażone w okna i drzwi. Podłogę stanowi płyta betonowa o grubości ok. 12 cm, na której po obrysie obiektu wykonana jest podmurówka z cegły o grubości 16 cm i wysokości 37 cm. Słupy oparte są na stopach wykonanych ze stalowych elementów, spawanych do konstrukcji słupów. Stopy mocowane są za pomocą śrub stalowych do niezależnych fundamentów betonowych, które zgodne z oświadczeniem właściciela, najprawdopodobniej stanowią prefabrykowane bloki betonowe. Obiekt wyposażony jest w instalację elektryczną, posiada przyłącze wodociągowe i kanalizacyjne. Z przestrzeni części magazynowo-gospodarczej, wewnątrz obiektu (w narożniku), wydzielone zostało dodatkowe pomieszczenie o murowanej konstrukcji ścian i wewnętrznym drewnianym stropie. Wobec stanu obiektu oraz na podstawie przeprowadzonych oględzin w sporządzonej opinii stwierdzono, że obiekt usytuowany na działce nr [...], obręb w G., o numerze ewidencyjnym [...] (pomimo złego stanu technicznego) jest budynkiem trwale związanym z gruntem, który obecnie pełni funkcję magazynową. Demontaż blach jednej ze ścian osłonowych obiektu nie wpływa na jego kwalifikację. Powyższy fakt potwierdza również opinia wydana przez powołanych biegłych pracowników Wydziału Architektury i Budownictwa na podstawie stanu obiektu i przeprowadzonych w dniu 11 października 2019 r. oględzin.
Organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji opodatkował stawką pozostałą budynek o powierzchni użytkowej 475,63 m2 oraz grunty o powierzchni 4.032 m2, uznając zarazem, że stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzednie okresy, nie uległ zmianie. W analogicznych sprawach za lata ubiegłe dotyczących przedmiotowej nieruchomości, stanowisko organu pierwszej instancji zostało potwierdzone ostatecznymi decyzjami organu odwoławczego (SKO.F/41.4/1280/2022/21010, SKO.F/41.4/89/2021/1393, SKO.F/41.4/90/2021/1394, SKO.F/41.4/91/2021/1395, SKO.F/41.4/92/2021/1396), jak również prawomocnymi wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (sygn. akt: I SA/Gl 1017/21, I SA/Gl 1018/21, I SA/Gl 1019/21, I SA/Gl 1020/21) oraz nieprawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o sygn. akt I SA/Gl 592123. Decyzje wymiarowe dotyczące lat 2022-2023 nie zostały przez podatnika zaskarżone do organu odwoławczego, wobec czego organ pierwszej instancji stanął na stanowisku, iż stan faktyczny przedmiotowej nieruchomości nie uległ zmianie.
Organ odwoławczy stwierdził, że sporny obiekt posiada fundament w postaci płyty betonowej i znajdujących się w niej betonowych bloczków, do których przymocowano śrubami stopy słupów konstrukcyjnych. Wylewka wykonana w przedmiotowym obiekcie, co wynika z dokumentacji zdjęciowej i ustaleń organu, ma około 12 cm i obejmie bloczki fundamentowe. Płyta nie pełni wyłącznie funkcji poziomującej i aranżacyjnej, lecz jest rodzajem fundamentu. Fundament jest elementem konstrukcyjnym przekazującym na podłoże gruntowe całość obciążeń i jako taki może być wykonany w różnej technice: głębokiej lub bezpośredniej. Przykładem drugiej grupy są właśnie bloczki i płyty fundamentowe. Organ zauważył, że w obiekcie zlokalizowanych jest wiele ciężkich sprzętów i pojazdów o dużej łącznej masie, co nie byłoby możliwe bez płyty fundamentowej. Ustaleniu temu nie przeczy zły stan posadzki. Świadczy to raczej o braku lub nieskutecznej izolacji płyty fundamentowej, a nie jej braku. Ponadto sposób połączenia elementów konstrukcyjnych obiektu stanowi o jego trwałym związaniu z gruntem.
Zdaniem organu odwoławczego, trwałego związania z gruntem nie wyklucza posłużenie się śrubami łączącymi umieszczone w fundamencie płytowym bloczki fundamentowe ze stalowymi stopami zespawanymi ze słupami. Po pierwsze związanie takie jest na tyle trwałe, że opiera się siłom przyrody. Po drugie trwałość związania przejawia się w tym, że nie jest możliwe przeniesienie obiektu w inne miejsce, bez przygotowania w tym miejscu nowego fundamentu. Płyty fundamentowej o grubości 12 cm nie można bowiem bezpośrednio przenieść na inny grunt, lecz wymagane jest specjalne przygotowanie podłoża i wykonanie nowej wylewki. Ponadto fundament płytowy jest elementem konstrukcyjnym obiektu, a użytkowanie obiektu bez fundamentu nie byłoby możliwe, zwłaszcza w przypadku obiektu o tak dużym gabarycie. Kwalifikacji obiektu jako budynku nie stoi również na przeszkodzie wykonanie niektórych ścian z blachy trapezowej przykręconej do słupów. Z pewnością spełnia to ustawowy wymóg "wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych" i nie wpływa na przesłankę "trwałego związania z gruntem". Wykorzystanie betonu, stali, blachy trapezowej, a także murowanych ścian i drewnianego stropu w jednym z pomieszczeń, świadczy o trwałym połączeniu elementów i wzniesieniu obiektu z typowych dla tego typu konstrukcji wyrobów budowlanych.
Końcowo organ odwoławczy wskazał, że w stosunku do gruntów przyjęto dane z ewidencji gruntów.
W skardze, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, na decyzję organu odwoławczego skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
1. art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. poprzez ustalenie i przyjęcie iż opodatkowany obiekt jest budynkiem w rozumieniu u.p.o.l., pomimo, iż opodatkowany obiekt nie spełnia kryteriów pozwalających na uznanie go za budynek, co w konsekwencji w ocenie skarżącego wyklucza w stanie niniejszej sprawy zastosowanie przy ustalaniu podstawy opodatkowania regulacji art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.;
2. art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., zgodnie z którymi organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona.
W uzasadnieniu skargi skarżący wywodzi, że obiekt znajdujący się na nieruchomości gruntowej, której jest użytkownikiem wieczystym nie stanowi budynku, gdyż nie jest on trwale związany z gruntem oraz nie posiada fundamentu. Obiekt ten stanowi jedynie konstrukcję, które jest "rozbieralna" i skręcana, w każdej chwili może być przeniesiona w inne miejsce i nie jest w sposób trwały związana z gruntem. Istotną okolicznością jest, iż "fundamenty" stanowią prefabrykowane bloki betonowe, które nie są w sposób nierozerwalny związane z obiektem posadowionym na nieruchomości. Istnieje możliwość odłączenia przedmiotowego obiektu od "fundamentów" bez uszkodzenia obiektu, czy tez samych fundamentów.
Dla poparcia swojego stanowiska skarżący powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 15 października 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 151/20.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy potrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest prawnopodatkowa kwalifikacja obiektu skarżącego o numerze ewidencyjnym [...], położonego w G. przy ul. [...], który w jego ocenie jest budowlą i jako taki powinien podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Odmiennego zdania są organy podatkowe, które stoją na stanowisku, iż obiekt ten stanowi budynek, gdyż spełnia warunki określone w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., w tym jest scalony z podłożem w sposób trwały.
Na wstępie należy wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpoznawał już skargi skarżącego w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r., 2018 r., 2019 r., 2020 r. oraz 2021 r. Skargi te zostały oddalone wyrokami z 22 października 2021 r. w sprawach o sygn.: I SA/Gl 1017/21, 1018/21, 2019/21 i 1020/21 (wyroki są prawomocne - wszystkie wyroki sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) oraz z 17 października 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 592/23 (wyrok jest nieprawomocny). Z uwagi na okoliczność, iż w niniejszej sprawie zagadnienie sporne jest analogiczne, jak w ww. sprawach, Sąd w uzasadnieniu posłuży się argumentacją zawartą w powyższych wyrokach, uznając ją za własną.
Rozstrzygnięcie sporu wymaga przytoczenia adekwatnych w sprawie przepisów prawa.
Jak stanowi art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Przepis art. 4 ust. 1 pkt 1-3 u.p.o.l. wskazuje, iż podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi ich powierzchnia, dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa, a dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.
Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. budynek to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.
W art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. wskazano, że budowla to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.
Definicja budowli wskazana w u.p.o.l., poprzez określenie "obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego (...), a także urządzenie budowlane w rozumieniu prawa budowlanego (...)" odsyła zatem do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 725), dalej: P.b.
I tak, zgodnie z art. 3 P.b. ilekroć w ustawie jest mowa o:
1) obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych;
2) budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach;
3) budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową;
4) obiekcie małej architektury - należy przez to rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności: a) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, c) użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki;
5) tymczasowym obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe;
9) urządzeniach budowlanych - należy przez to rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.
W świetle powyższych regulacji oraz argumentacji skarżącego, kluczowe dla wyniku tej sprawy było więc ustalenie, czy sporny obiekt jest trwale związany z gruntem, posiada fundamenty oraz wydzielony jest z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 2 P.b., a tym samym, czy występują przesłanki określone w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.; bezsporne w sprawie jest, że obiekt posiada dach wykonany z blachy trapezowej.
W tej zasadniczej kwestii Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, że przedmiotowy obiekt jest budynkiem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.
Zdaniem Sądu, załączone do sprawy dowody są wystarczające do rozstrzygnięcia tej kwestii i przesądzają o tym, że sporny obiekt jest trwale związany z gruntem, posiada fundament i wydzielony jest z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych a przez to należy go zakwalifikowane jako budynek.
Istotnym dowodem w sprawie są przeprowadzone w dniu 11 października 2019 r. oględziny spornego obiektu z udziałem pracowników Wydziału Architektury i Budownictwa organu pierwszej instancji oraz skarżącego, pisemnie ustalenia pracowników Wydziału Architektury i Budownictwa organu pierwszej instancji, dokumentacja zdjęciowa oraz wyjaśnienia skarżącego.
Sąd zauważa, że powołanie pracowników organu pierwszej instancji w charakterze biegłych było błędem, który jednak nie miał wpływu na wynik sprawy. Stan faktyczny został bowiem ustalony zgodnie z art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 z późn. zm.), dalej: O.p., w stopniu umożliwiającym prawidłową subsumcję odpowiednich norm prawa materialnego. Niewątpliwie pracownicy Wydziału Architektury i Budownictwa organu pierwszej instancji - Specjalista ds. pozwoleń na budowę L. A. oraz Inspektor E. S. posiadają kwalifikacje umożliwiające ocenę konstrukcji obiektu i czy jest on trwale związany z gruntem. Dowodem tego jest sporządzony protokół z czynności kontrolnych z 11 października 2019 r., w którym dokładnie opisano sporny obiekt, czytelny załącznik graficzny do tego protokołu sporządzony przez inż. arch. E. S. oraz obszerna dokumentacja zdjęciowa obiektu.
W trakcie oględzin spornego obiektu szczegółowo opisano go, wskazując m.in.: Obiekt składa się z części magazynowo-gospodarczej i części socjalnej wraz z toaletą. Dach części magazynowo-gospodarczej wykonany jest z blachy trapezowej i wsparty na słupach stalowych wykonanych z ceowników połączonych łącznikami oraz opartych na stalowych stopach przyspawanych do słupów. Stopy mocowane są śrubami do betonowego podłoża. Słupy podpierają belkę stalową w kalenicy. Podłogę stanowi płyta betonowa o grubości około 12 cm. Na płycie betonowej wokół trzech ścian wykonano podmurówkę o grubości ok. 16 cm i wysokości ok. 37 cm. Różnice w kolorystyce i grubości betonu oraz szczeliny wskazują, że prawdopodobnie pod słupami występuje odrębny fundament. Obiekt w tej części wyposażony jest w instalację elektryczną. Wewnątrz wymurowano cztery ściany z cegły wydzielające pomieszczenia i zawierające okno, drzwi oraz wyposażone w stół, krzesła, wersalkę, lustro i szafę. Pomieszczenie posiada sufit podwieszany z płyty drewnopodobnej przymocowanej do konstrukcji drewnianej. W części magazynowo-gospodarczej znajduje się 9 samochodów oraz 4 samochody częściowo rozebrane, regały i części samochodowe w dużej ilości. Część socjalna składa się z kilku pomieszczeń: Przedsionka (pomieszczenie nr 1), korytarza (pomieszczenie nr 2), pomieszczenia sanitarnego (pomieszczenie nr 5) – otynkowanego, z betonową posadzką, wyposażonego w muszlę klozetową i prysznic, podłączonego do kanalizacji sanitarnej; instalacja woda zasilana jest z przyłącza wody, które wykonał skarżący, pomieszczenia określonego w trakcie oględzin jako nr 3, które posiada pogrubione ściany wykonane z pustaków betonowych, podwyższoną posadzkę wyłożoną wykładziną elastyczną, otynkowane ściany, a na wyposażeniu: fotel, biurko, wersalkę, meblościankę i prywatny sprzęt skarżącego oraz pomieszczenia oznaczonego numerem 4, które posiada otynkowane ściany, betonową posadzkę, regały magazynowe i instalację elektryczną.
W trakcie oględzin skarżący oświadczył, że pod słupami podpierającymi konstrukcję dachu prawdopodobnie występują bloki betonowe prefabrykowane, a ściana szczytowa została w dniu oględzin zdemontowana, co według skarżącego, dowodzi nietrwałego powiązania obiektu z gruntem.
Pracownicy organu pierwszej instancji (Specjalista ds. pozwoleń na budowę L. A. oraz Inspektor E. S.) w piśmie z 18 października 2019 r. stwierdzili, że konstrukcja nośna obiektu wykonana jest z kształtowników stalowych, na którą składają się: słupy i płatwie oraz elementy drugorzędne, które tworzą pola. Niektóre pola zostały poprzecznie wzmocnione ściągami stalowymi z kątowników, zarówno w obszarze dachu i ścian bocznych. Dach pokryty jest blachą trapezową. Ściany osłonowe w części magazynowo-gospodarczej wykonane są również z blachy trapezowej i posiadają pasmowo ułożone okratowane przeszklenia oraz wrota. Natomiast w części socjalnej murowane są z bloczków betonowych i są otynkowane oraz wyposażone w okna i drzwi. Podłogę stanowi płyta betonowa o grubości ok. 12 cm, na której po obrysie obiektu wykonana jest podmurówka z cegły o grubości 16 cm i wysokości 37 cm. Betonowa podłoga w części socjalnej, w niektórych pomieszczeniach pokryta jest płytkami PCV, wykładziną elastyczną, a w jednym z pomieszczeń prawdopodobnie została ocieplona. Słupy oparte są na stopach wykonanych ze stalowych elementów, spawanych do konstrukcji słupów. Stopy mocowane są za pomocą śrub stalowych do niezależnych fundamentów betonowych, które zgodne z oświadczeniem właściciela, najprawdopodobniej stanowią prefabrykowane bloki betonowe. Obiekt wyposażony jest w instalację elektryczną, posiada przyłącze wodociągowe i kanalizacyjne. Z przestrzeni części magazynowo-gospodarczej, wewnątrz obiektu (w narożniku), wydzielone zostało dodatkowe pomieszczenie o murowanej konstrukcji ścian i wewnętrznym drewnianym stropie. W dniu kontroli stwierdzono, że blacha trapezowa jednej ze ścian szczytowych została rozebrana, odsłaniając elementy drewnianego stropu oraz ułożonego na nim prowizorycznego ocieplenia. Właściciel oświadczył, że zdemontował blachę w dniu kontroli.
Ww. pracownicy organu pierwszej instancji stwierdzili, że obiekt usytuowany na działce nr [...], obręb [...] w G. o numerze ewidencyjnym [...] (mimo złego stanu technicznego) jest budynkiem trwale związanym z gruntem, a demontaż blach jednej ze ścian osłonowych obiektu nie wypływa na jego kwalifikację.
Sporny obiekt posiada dach z blachy trapezowej oraz wydzielony jest z przestrzeni za pomocą przegród wykonanych z blachy trapezowej, bądź przegród murowanych. Obiekt posiada również fundamenty betonowe oraz jest trwale związany z gruntem.
Sporne w tej sprawie określenie "trwałe związanie z gruntem" nie zostało zdefiniowane zarówno w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, jak również w ustawie - Prawo budowlane, dlatego należy przyjąć jego językowe rozumienie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 630/15.; T. Spyra, Granice wykładni prawa. Znaczenie językowe tekstu prawnego jako granica wykładni, Kraków 2006, B. Brzeziński, Podstawy wykładni prawa podatkowego, Gdańsk 2008 r., s. 41; A. Bielska-Brodziak, Orzecznictwo NSA w sprawach podatkowych. Językowa granica wykładni, Radca Prawny 2006, nr 2, s. 81).
Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z 14 października 2020 r., sygn. akt II FSK 1823/18, że nie ma jednego ustalonego kryterium pozwalającego na rozstrzygnięcie o tym, czy budynek jest trwale związany z gruntem. Dlatego oceniając tę kwestię każdorazowo należy opierać się na okolicznościach faktycznych danej sprawy.
W orzecznictwie funkcjonują dwa nurty w zakresie interpretacji pojęcia "trwałe związanie z gruntem".
Pierwszy optuje za takim powiązaniem obiektu budowlanego z gruntem, które uniemożliwia przeniesienie obiektu w inne miejsce bez jego uszkodzenia. Zatem obiekt budowlany trwale związany z gruntem musi co do zasady posiadać prefabrykowany lub murowany fundament albo odpowiednio przygotowane podłoże wymagające wykonania stosownych robót ziemnych. Należy przez to rozumieć mocne połączenie w takim stopniu, że odłączenie spowodowałoby zasadniczą zmianę w sensie technicznym uniemożliwiającą, np. ponowne posadowienie danego obiektu w innym miejscu bez konieczności ponownego przygotowania podłoża (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1234/09). Zatem przez samo posadowienie na fundamencie obiekty budowlane nie stają się budynkami w znaczeniu podanym w art. art. 3 pkt 2 p.b. oraz 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 marca 2014 r., sygn. akt II FSK 783/12). Nie wystarczy samo wskazanie, że obiekt został posadowiony na fundamencie, jeżeli poprzez sposób montażu nie można wykazać istnienia tego rodzaju trwałego związku z gruntem. Związany bowiem trwale z gruntem jest budynek, którego nie można od gruntu odłączyć bez uszkodzenia jego konstrukcji.
W świetle drugiego nurtu orzeczniczego, nie decyduje technologia wykonania obiektu budowlanego, a sposób związania (połączenia) z gruntem pozwalający na przeciwstawienie się czynnikom atmosferycznym, nie powodując ich przesunięcia czy przewrócenia. W odniesieniu do art. 3 pkt 3 P.b. Naczelny Sąd Administracyjny sformułował pogląd, wedle którego należy przez nie rozumieć takie połączenie danej budowli z gruntem o charakterze techniczno-użytkowym, które uwzględnia, z jednej strony, określony typ tablic reklamowych (ze względu na podłoże, do którego są one przymocowywane), a z drugiej strony, bierze pod uwagę fakt, iż tablice reklamowe jako konstrukcja przestrzenna muszą stawiać czoło parciu wiatrów oraz innym czynnikom atmosferycznym (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 296/08).
Sąd orzekający w tej sprawie wyraża pogląd, że z drugim z zaprezentowanych kierunków interpretacyjnych trudno się zgodzić. Zdaniem Sądu, trwałe związanie z gruntem nie może być jedynie efektem umieszczenia na fundamencie (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 21 listopada 2017 r., sygn. akt II FSK 2955/15; z 26 stycznia 2017 r., sygn. akt II FSK 3711/14; z 9 stycznia 2018 r., sygn. akt II FSK 3411/15). Sąd przychyla się do utrwalonego w orzecznictwie stanowiska, że związany trwale z gruntem jest budynek, którego nie można od gruntu odłączyć bez uszkodzenia jego konstrukcji (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 24 marca 2014 r., sygn. akt II FSK 783/12; z 12 maja 2017 r., sygn. akt II FSK 950/15; z 21 listopada 2017 r., sygn. akt II FSK 2956/15; z 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II FSK 3236/15; z 10 sierpnia 2018 r., sygn. akt II FSK 2138/16; z 21 listopada 2019 r., sygn. akt II FSK 2503/18).
Wykładnia uznająca za trwały związek obiektu z gruntem, przede wszystkim na oparciu się czynnikom atmosferycznym powoduje, że w istocie każdy obiekt budowlany powinien być uznawany za trwale związany z gruntem, bo każdy obiekt budowlany musi odpowiadać normom budowlanym dotyczącym stabilności konstrukcji.
Zdaniem Sądu, w każdym indywidualnym wypadku należy badać, czy dany obiekt stanowi stabilny element przestrzeni. Przy dokonywaniu tej oceny istotne jest ustalenie, czy dany obiekt w sposób standardowy zgodny z ogólnym przeznaczeniem tego obiektu można przenieść w inne miejsce (W. Morawski (red.), Podatek od nieruchomości w orzecznictwie sądów administracyjnych. Komentarz. Linie interpretacyjne, LEX 2013). Istotne też jest, czy przeniesienie obiektu wymaga specjalnych czynności, które nie są wykonywane przy obiektach, które ze swej istoty są konstrukcyjne przystosowane do przenoszenia w różne miejsca (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 października 2020 r., sygn. akt II FSK 1823/18).
W ocenie Sądu, spornego obiektu nie można przenieść w inne miejsce bez naruszenia jego konstrukcji. Według skarżącego, rozkręcenie całej konstrukcji oraz przeniesienie płyty betonowej nie spowoduje jej zniszczenia, tak jak w przypadku budynku trwale związanego z gruntem. Twierdzenie to jest niezasadne, gdyż możliwość zdemontowania ścian (jak to uczynił skarżący), dachu i przeniesienie ich w inne miejsce oraz możliwość ponownego wykorzystania tych elementów, nie świadczy o tym, że cały obiekt jest przystosowany do przeniesienia go w inne miejsce. Należy wskazać, że sporny obiekt posadowiony jest na płycie betonowej o grubości ok. 12 cm, na której po obrysie obiektu wykonana jest podmurówka z cegły o grubości 16 cm i wysokości 37 cm. Słupy oparte są na stopach wykonanych ze stalowych elementów, spawanych do konstrukcji słupów. Stopy mocowane są za pomocą śrub stalowych do niezależnych fundamentów betonowych, które zgodne z oświadczeniem skarżącego, najprawdopodobniej stanowią prefabrykowane bloki betonowe. Powyższe potwierdza dokumentacja zdjęciowa obiektu. Obiekt wyposażony jest w instalację elektryczną, posiada przyłącze wodociągowe i kanalizacyjne. Okoliczność mocowania konstrukcji stalowej obiektu za pomocą śrub stalowych do fundamentów betonowych, którego według skarżącego stanowią prefabrykowane bloki betonowe, powoduje, że obiekt jest fizycznie połączony – związany z gruntem, co stabilizuje go w miejscu posadowienia. Taka budowa umożliwia korzystanie z obiektu przez skarżącego w sposób ujawniony w trakcie oględzin i to od wielu już lat – w części gospodarczej znajdowało się 9 samochodów używanych na bieżąco, 4 samochody częściowo rozebrane, części samochodowe w dużej ilości, opony, betoniarka, agregaty prądotwórcze, drewno opałowe, a część socjalna posiada pomieszczenia i wyposażenie typowe dla budynków mieszkalnych/gospodarczych. Nie powinno budzić wątpliwości, że ewentualne przeniesienie obiektu w inne miejsce wymagałoby wykonanie nowych fundamentów w postaci bloków betonowych, nowej płyty betonowej, podmurówki oraz instalacji wodnej i kanalizacyjnej, z czym wiąże się konieczność wykonania prac ziemnych. Konstrukcja spornego obiektu wskazuje, że nie jest on ze swej istoty przeznaczony do czasowego wykorzystania w danym miejscu i przeznaczony do przenoszenia w całości w inne miejsce. Możliwość jego częściowego demontażu, tj. dachu i ścian nie dowodzi, że cały obiekt można w sposób w sposób nieskomplikowany - bez wykonania prac ziemnych - przenieść w inne miejsce.
Zatem organy podatkowe dokonały prawidłowej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 2 i 3 P.b.
Sąd wskazuje, że nie podziela zarzutów skarżącego, iż organ odwoławczy dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego. Wyjaśnić w tym miejscu trzeba, iż organy podatkowe nie stosowały wskazanych w skardze przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, prawidłowo orzekały w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935) oddalił skargę.