I SA/GL 1324/23

I SA/Gl 1324/23 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-03-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-09-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Agata Ćwik-Bury /sprawozdawca/
Bożena Pindel
Paweł Kornacki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 70
art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki, Sędziowie WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Bożena Pindel, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 marca 2025 r. sprawy ze skargi J. J., I. J., M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 28 lipca 2023 r. nr SKO.F/41.4/292/2023/6961 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 591 (pięćset dziewięćdziesiąt jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
1.Przedmiotem skargi M.K., J.J. i I.J. (dalej: Skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: Kolegium) Nr SKO.F/41.4/292/2023/6961 z dnia 28 lipca 2023r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia 30 grudnia 2022 r. nr [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2021.
2. Dotychczasowy przebieg postępowania.
2.1. Powołaną wyżej decyzją Prezydent ustalił Skarżącym podatek od nieruchomości na rok 2021 w 2kwocie 32 87 zł za nieruchomość położoną w S., przy ul. [...].
2.2. W odwołaniu podatnicy zarzucili:
- obrazę prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 1 a ust. 1 pkt 3 oraz art. 1 a ust. 2a pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj.Dz.U.2023.70, dalej: u.p.o.l.) poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że nieruchomość mieszkalna związana z działalnością gospodarczą podatnika jest opodatkowana w stawce wyższej niż budynki, lokale mieszkalne, oraz granty z nimi związane;
- naruszenie art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. polegające na rozstrzygnięciu w sprawie budzącej wątpliwości interpretacyjne przepisów podatkowych, na niekorzyść podatnika.
2.3. Zaskarżoną decyzją Kolegium, nie podzielając zarzutów odwołania, utrzymało ją w mocy.
W uzasadnieniu wskazało, iż sprawa będąca przedmiotem rozpoznania dotyczy nieruchomości położonej w S. przy ul. [...] zabudowanej budynkami mieszkalnymi oraz niemieszkalnymi. Zasadniczym powodem wniesionego odwołania jest opodatkowanie przez organ I instancji lokali mieszkalnych przewidzianych pod wynajem na cele mieszkaniowe oraz gruntów - stawką przewidzianą dla budynków i gruntów związanych z działalnością gospodarczą.
Odnosząc się do prawidłowości zastosowanej stawki podatkowej dla budynków mieszkalnych przeznaczonych na zaspokajanie celów mieszkaniowych, oferowanych jednakże w ramach prowadzonej przez osoby fizyczne działalności gospodarczej polegającej na wynajmie nieruchomości Kolegium przywołało stosowne przepisy prawne, wskazując, że co do zasady budynki mieszkalne będące w posiadaniu przedsiębiorcy nie stanowią budynków związanych z działalnością gospodarczą..
W rozpoznawanej sprawie z danych zawartych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej CEIDG wynika, iż od dnia 1 maja 2005r. nastąpiło rozpoczęcie wykonywania działalności gospodarczej pod nazwą J.J. (stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej - ul. [...], [...] S.; dodatkowe miejsce wykonywania działalności gospodarczej ul. [...], [...] S.) - przeważająca działalność gospodarcza (kod PKD) [...] (wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi), a od dnia 1 lutego 2014r. nastąpiło rozpoczęcie wykonywania działalności gospodarczej pod nazwą M. K. (stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej - ul. [...], [...] S.) - przeważająca działalność gospodarcza (kod PKD) [...] (wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi).
Kolegium argumentowało, iż podatek od nieruchomości jest podatkiem majątkowym, którego stawki zróżnicowane są w zależności od sposobu wykorzystania majątku na określone cele (mieszkalne, do działalności gospodarczej, pozostałe). Oferowanie nieruchomości własnych w ramach umów najmu, stanowi istotę przedmiotu prowadzonej przez M.K. i M.K. działalności gospodarczej, generującej po ich stronie przychody, poprzez wykorzystywanie własnych nieruchomości w ramach usługi ich wynajmu. Bez wynajmu nieruchomości Strony nie mogłyby zrealizować gospodarczych celów swojej działalności. Ponadto istotne jest to, iż przedmiotowa nieruchomość ujęta została w ewidencji środków trwałych (lista środków trwałych dla: K.M. NIP [...]; nazwa środka - nieruchomość: ul. [...] S.). Nieruchomość ta jest zatem elementem przedsiębiorstwa podatnika i wykorzystywana jest do prowadzenia działalności gospodarczej. Ze gromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby w jakikolwiek sposób nieruchomość położona w S. przy ul. [...] służyła zaspokajaniu potrzeb osobistych podatników. Tym samym o tym, czy dana nieruchomość pozostaje zajęta na działalność gospodarczą nie przesądza to, czy działalność gospodarcza jest w danym obiekcie rzeczywiście prowadzona, ale to, czy jest w posiadaniu przedsiębiorcy i potencjalnie może być na ten cel wykorzystywana
Okoliczność, że w kamienicy obecnie znajdują się tylko 2 lokale użytkowe zlokalizowane na froncie budynku i objęte umowami najmu, a pozostałe znajdujące się w kamienicy lokale mają przeznaczenie mieszkalne, lecz od momentu nabycia nieruchomości nie były objęte umowami najmu, ze względu na trwający w kamienicy remont potwierdza prawidłowość zastosowanych stawek. W stanie faktycznym sporne lokale nie są lokalami mieszkalnymi, lecz lokalami, w których trwa remont w celu przystosowania ich do potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej (wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi).
Ponadto, jak już wyżej wskazano, w dniu 5 grudnia 2022r. do organu wpłynęło oświadczenie J.J., z którego wynika, iż nabyta nieruchomość przy ul. [...] w S. będzie w całości przeznaczona na wynajem w ramach prowadzonych jednoosobowych działalności gospodarczych.
Kolegium nie podzieliło zarzutu naruszenia art. 2a O.p. polegającego na rozstrzygnięciu w sprawie budzącej wątpliwości interpretacyjne przepisów podatkowych na niekorzyść podatnika Kolegium nie podziela. Regulacja art. 2a o.p. jest możliwa do zastosowania wyłącznie w sytuacji niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego, mających charakter obiektywny, co w rozpatrywanej sprawie nie ma miejsca.
2.4. W skardze na ww. decyzję Skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucili:
- obrazę prawa materialnego, tj . art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 2a pkt 1 u.p.o.l. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że nieruchomość mieszkalna związana z działalnością gospodarczą podatnika jest opodatkowana w stawce wyższej niż pozostałe budynki, lokale mieszkalne, oraz granty z nimi związane. Podatek od nieruchomości powinien być wymierzony w oparciu o zapisy zawarte w ewidencji grantów i budynków w stawce niższej, przewidzianej dla budynków i grantów mieszkalnych,
- naruszenie art. 2a O.p. polegające na rozstrzygnięciu w sprawie budzącej wątpliwości interpretacyjne przepisów podatkowych, na niekorzyść podatnika. Nie sposób bowiem pominąć, że w tożsamych rodzajowo sprawach organy publiczne (organy podatkowe, sądy) podejmują sprzeczne decyzje zarówno w I instancji jak i na etapie postępowań odwoławczych.
W uzasadnieniu Skarżący podzielili pogląd Kolegium, że cała nieruchomość oraz grunt jest związana z prowadzoną przez nich działalnością gospodarczą. Zasadnicza wada wydanego orzeczenia to błędne zastosowanie prawa materialnego. W tym zakresie Skarżący powołali się na wyrok NSA z 12 lipca 2023 r. III FSK 250/23
Zdaniem Skarżących w przedmiotowej sprawie usytuowane w budynku przy ulicy [...] w S. lokale mieszkalne były i są przeznaczone do zaspokajania mieszkaniowych posiadaczy lokali.
Skarżący J.J. i I.J. stwierdzili dodatkowo, iż "Wszystkie lokale mieszkalne znajdujące się w kamienicy wynajmowane są długoterminowo na cywilne umowy najmu na czas nieokreślony, nie ma w ogóle najmów krótkoterminowych lub umów okazjonalnych. W związku z tym często najemcami zostają rodziny z małymi dziećmi i osoby starsze."
Zdaniem Skarżących nie ma wątpliwości, że nieruchomość będąca przedmiotem kwestionowanej decyzji związana jest z działalnością gospodarczą podatnika. Nieruchomość została zakupiona w 2020 roku. W momencie nabycia stanowiła zrujnowaną kamienicę. W wyniku przeprowadzonych przez podatnika remontów, (stanowiących koszt uzyskania przychodu według prawa podatkowego) odzyskała dawny blask i po zakończeniu prac remontowych planowane jest jej wynajęcie na cele mieszkalne (poza dwoma lokalami użytkowymi, które są/będą zajmowane na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej prowadzonej przez inne podmioty).
2.5. W odpowiedzi na skargę Kolegium, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniosło o jej oddalenie.
2.6. Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2024 r. Sąd zawiesił postępowanie sądowe z uwagi na wniosek Prokuratora Generalnego z dnia 25 maja 2024 r. wniesiony do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie następującego zagadnienia prawnego: "Czy budynki mieszkalne lub ich części przeznaczone do najmu mającego służyć zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych najemców w ramach prowadzenia przez podatnika podatku od nieruchomości działalności gospodarczej, należy traktować jako budynki mieszkalne lub ich części, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 70 ze zm.), czy jako budynki mieszkalne lub ich części zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b tej ustawy?". Sprawa ta została zarejestrowana w NSA pod sygn. akt III FPS 2/24 i oczekuje na rozstrzygnięcie.
2.7. Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2025 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie sądowe.
3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
3.1. Skarga okazała się zasadna, albowiem dokonana w granicach art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935, ze. zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola legalności zaskarżonej decyzja wykazała, że narusza ona przepisy materialnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
3.2. Spór w sprawie dotyczy opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2021 r. lokali mieszkalnych przewidzianych pod wynajem na cele mieszkaniowe oraz gruntów - stawką przewidzianą dla budynków i gruntów związanych z działalnością gospodarczą, nieruchomości położonej w S. przy ul. [...].
Zdaniem Skarżących ta część nieruchomości powinna zostać opodatkowana stawką podatkową dla budynków mieszkalnych, gdyż lokale te są wynajmowane na cele długoterminowe na rzecz osób prywatnych w celu zaspokojenia ich potrzeb mieszkaniowych.
3.3. Sąd rozpoznając sprawę związany jest, na mocy art. 269 p.p.s.a., stanowiskiem NSA zajętym w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 21 października 2024r. III FPS 2/24, zgodnie z którym budynki, sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków w rozumieniu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1151 ze zm.) jako mieszkalne, przeznaczone do najmu, w ramach prowadzonej przez podatnika podatku od nieruchomości (wynajmującego) działalności gospodarczej, w takiej części, w jakiej służą zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych najemców, należy traktować jako budynki mieszkalne lub ich części, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l.
W konsekwencji stanowisko wyrażone w uchwale przyjmuje za własne, co oznacza, że w dalszej części uzasadnienia posłuży się zawartą w niej argumentacją.
3.4. W tych ramach wskazać należy, że ustalając zakres znaczeniowy normatywnego wyrażenia budynki mieszkalne lub ich części zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, należy z jednej strony uwzględnić składową tego zwrotu, a zatem odnoszącą się do zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej, z drugiej zaś tę składową, która wskazuje na budynek mieszkalny lub jego część. Oznacza to zatem, że przy ustalaniu zakresu możliwych sytuacji wchodzących w zakres tak określonego zwrotu normatywnego nie można poprzestać jedynie na sformułowaniu odnoszącym się do samej działalności gospodarczej, jej prowadzenia czy wykorzystywania na tę działalność, lecz w równym stopniu uwzględnić konsekwencje przyjęcia, że w danym stanie faktycznym mamy do czynienia z budynkiem mieszkalnym lub jego częścią. Stąd też wynika konieczność przyznania prymatu elementowi wykorzystania (wykorzystywania) danego budynku mieszkalnego lub jego części konkretnie na realizowanie potrzeb mieszkaniowych, stanowiące wyznacznik i jednocześnie granice zastosowania stawki podatkowej określonej w art. 5a ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.
Za zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej nie będą mogły być uznane natomiast te części budynku mieszkalnego, które są wykorzystywane (zajęte) na cele mieszkalne, przez co należy rozumieć trwałe zaspokajanie podstawowych potrzeb mieszkaniowych posiadacza lokalu, nawet wówczas, gdy ich oddanie przez podatnika (np. dewelopera, spółdzielnię mieszkaniową, spółkę komunalną, podmiot działający w formule społecznej agencji najmu albo społecznej inicjatywy mieszkaniowej lub innego właściciela będącego przedsiębiorcą) do korzystania osobom trzecim dla realizacji tej funkcji (zajęcie na cele mieszkalne), nastąpiło w ramach gospodarczej działalności podatnika (np. komercyjnego najmu). Biorąc pod uwagę preferencyjne opodatkowanie lokali mieszkalnych, istotne jest to, by w budynku (lokalu) takim realizowany był cel polegający na zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych w przedstawionym wyżej rozumieniu. Bez znaczenia pozostaje natomiast okoliczność, czy funkcja ta (tzn. mieszkaniowa) realizowana jest przez podatnika, czy jego najemcę. Ważne znaczenie ma natomiast wyjaśnienie, w jakich przypadkach sposób wykorzystywania lokali usytuowanych w budynkach, sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako mieszkalne, determinuje możliwość przyjęcia, że służą one "trwałemu zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych". Oczywiście chodzi tu o lokale wynajmowane przez podatnika będącego przedsiębiorcą.
Należy zauważyć, że wyrażenie "trwałe zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych" czy też szerzej "realizowanie potrzeb mieszkaniowych" powinno uwzględniać uwarunkowania danego podmiotu, który staje się punktem odniesienia dla oceny realizowania z jego udziałem potrzeb mieszkaniowych. Chodzi zatem z jednej strony o potrzeby mieszkaniowe tego konkretnego podmiotu, a nie innych osób, niezależnie od istniejących relacji faktycznych, czy też powiązań prawnych. Z drugiej jednakże strony nie można przyjąć założenia, jakoby realizowanie potrzeb mieszkaniowych danego podmiotu winno ograniczać się wyłącznie do jednego budynku mieszalnego czy też jego części. Przyjęcie takiego rezultatu wykładni, nakazującego przyjęcie jednego miejsca realizowania potrzeb mieszkaniowych, nie uwzględnia elementów dynamicznych wykładni i charakterystycznej dla prawa podatkowego relacji pomiędzy obrotem gospodarczym a prawem podatkowym, której konsekwencje należy ujmować także w ramach podatku od nieruchomości.
Z tych też względów, interpretując wyrażenie "trwałe zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych", nie należy odwoływać się wyłącznie do cywilistycznego pojęcia miejsca zamieszkania osoby fizycznej. Artykuł 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm., dalej: k.c.) stanowi, że miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Niewątpliwie zamieszkanie osoby fizycznej w tym rozumieniu, tj. przebywanie w sensie fizycznym w określonej miejscowości i dodajmy - pod określonym adresem (corpus), oraz wola, zamiar stałego pobytu (animus), realizują przesłanki zastosowania stawek opodatkowania przewidzianych w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. Kontekst legislacyjny użytego w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. określenia "zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej", wynikający z powiązania tego przepisu z art. 1a ust. 2a pkt 1 u.p.o.l. oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2024 r. poz. 1151 ze zm., dalej: u.p.g.k.) wymaga szerszego postrzegania pojęcia "zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych". Konieczne zatem staje się uwzględnienie – w zakresie tego określenia - realizowania potrzeb mieszkaniowych danego podmiotu (osoby fizycznej) w odniesieniu do danego miejsca (budynku mieszkalnego lub jego części) z założeniem, że nie tylko to jedno miejsce może świadczyć o spełnieniu tego zakresu znaczeniowego. W pojęciu "trwałe realizowanie potrzeb mieszkaniowych" należy uwzględnić w szczególności: miejsce zamieszkania najemcy i jego rodziny (aspekt cywilistyczny), a nadto takie sytuacje, jak trwała realizacja w konkretnym lokalu mieszkalnym potrzeb mieszkaniowych przez pracownika najemcy w związku z wykonywaniem zatrudnienia poza miejscem zamieszkania albo wykonywaniem innej aktywności przez osobę faktycznie zajmującą lokal mieszkalny i realizującą tam funkcje mieszkalne, pod warunkiem, że nie ma to charakteru sporadycznego / epizodycznego, a zatem od "przypadku do przypadku". Tak należy rozumieć wyrażenie "trwałe", co nie jest tożsame z określeniem "stałe". W efekcie przez realizację potrzeb mieszkaniowych należy rozmieć rodzaj pobytu osoby fizycznej w lokalu znajdującym się w budynku sklasyfikowanym w tej części w ewidencji gruntów i budynków jako mieszkalny, jaki cechuje się zaspokajaniem codziennych potrzeb życiowych tej osoby w mieszkaniu faktycznie zajmowanym w celu zaspokojenia potrzeb domowych, tych rodzinnych, zawodowych i innych w danym okresie, polegającym na nocowaniu, stołowaniu się i wypoczynku.
Jeżeli zatem charakter czynności wykonywanych faktycznie w budynku lub jego części wskazuje, że są realizowane przez najemcę lub inną osobę podstawowe potrzeby mieszkaniowe, w przedstawionym wyżej znaczeniu, taka sytuacja nie mieści się w zakresie pojęciowym zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. W konsekwencji uznać należy, że budynki mieszkalne lub ich części przeznaczone do najmu służącego realizacji podstawowych potrzeb mieszkaniowych danego podmiotu nie mieszczą się w sytuacji określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.
3.5. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że ww. uchwała w sprawie III FSK 2/24 w sposób wiążący dla Sądu rozstrzygnęła sporne zagadnienie opodatkowania podatkiem od nieruchomości lokali wynajmowanych przez stronę skarżącą.
Jak już bowiem wskazano na wstępie istota sporu dotyczy ustalenia właściwej stawki w podatku od nieruchomości, w sytuacji gdy mamy do czynienia z wynajmem przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą, tj. nieruchomości położonej w S. przy ul. [...] zabudowanej budynkami mieszkalnymi oraz niemieszkalnymi. Powodem sporu jest opodatkowanie przez organy podatkowe lokali mieszkalnych przewidzianych pod wynajem na cele mieszkaniowe oraz gruntów - stawką przewidzianą dla budynków i gruntów związanych z działalnością gospodarczą, które zostały opodatkowane przez organ podatkowy stawką przewidzianą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy zdaniem Skarżących ta część nieruchomości powinna zostać opodatkowana stawką podatkową dla budynków mieszkalnych, gdyż lokale te są wynajmowane na cele długoterminowe na rzecz osób prywatnych w celu zaspokojenia ich potrzeb mieszkaniowych.
Zdaniem Sądu, mając na uwadze uchwałę NSA w sprawie III FSK 2/24 błędne jest stanowisko Kolegium co do wykładni art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 1 a ust. 1 pkt 3 oraz art. 1 a ust. 2a pkt 1 polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że nieruchomość mieszkalna związana z działalnością gospodarczą podatnika jest opodatkowana w stawce wyższej niż budynki, lokale mieszkalne, oraz grunty z nimi związane.
Rozpoznając sprawę ponownie Kolegium, określi prawidłową stawkę podatku od nieruchomości dla spornych nieruchomości wynajmowanych przez skarżących w ramach prowadzonej działalności gospodarczej na cele mieszkaniowe, mając na względzie ocenę prawną przedstawioną w powyżej.
Mając na uwadze powyższe odniesienie się do pozostałych zarzutów skargi uznać należało za bezprzedmiotowe.
Powołane w uzasadnieniu wyroki sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl.
3.6. Mając na uwadze powyższe Sąd wyeliminował z obrotu prawnego zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a) p.p.s.a.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 210 § 2 p.p.s.a., zasądzając zwrot uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu w kwocie 591 zł.