I SA/Gl 605/25

I SA/Gl 605/25 - Postanowienie WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-07-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-05-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Katarzyna Stuła-Marcela /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 par. 1 pkt 2 i pkt 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Stuła-Marcela (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.N. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 27 lutego 2025 r. nr 2401-IOD-1.611.12.2024.11/KO UNP: 2401-25-055551 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji określającej zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych osób fizycznych za 2016 r. postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach utrzymał w mocy decyzję I instancyjną z dnia 29 października 2024 r. stwierdzającą nieważność decyzji ostatecznej Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. z dnia 13 kwietnia 2024 r. określającej zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych osób fizycznych za 2016 r.
Ze znajdującego się w aktach administracyjnych potwierdzenia odbioru przesyłki poleconej adresowanej do pełnomocnika K.N. (dalej: strona skarżąca, skarżąca) i zawierającej powyższą decyzję wynika, że została ona doręczona w dniu 20 marca 2025 r.
Pismem z dnia 22 kwietnia 2025 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Gliwicach.
W dalszej kolejności, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 maja 2025 r., wezwano pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi przez podanie numeru PESEL skarżącej oraz złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi.
Przesyłka polecona zawierająca powyższe wezwanie, skierowana na adres korespondencyjny podany w skardze, została uznana za skutecznie doręczoną pełnomocnikowi strony skarżącej, w trybie art. 73 p.p.s.a. z dniem 11 czerwca 2025 r.
Wezwanie to do dnia dzisiejszego pozostało bez odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona z uchybieniem terminu, a ponadto strona skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi.
Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wskazać należy, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Jednocześnie zgodnie z art. 85 p.p.s.a., czynność w postępowaniu podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna.
W myśl z kolei art. 83 § 2 p.p.s.a. jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.
Konsekwencje procesowe wniesienia skargi po terminie normuje art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., stanowiąc, że w takiej sytuacji Sąd skargę odrzuca. Stosownie natomiast do treści art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po terminie do jej wniesienia postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Odnosząc tę regulację do rozpatrywanej sprawy, stwierdzić trzeba, że wskazany wyżej trzydziestodniowy termin, liczony od dnia doręczenia pełnomocnikowi strony skarżącej decyzji, tj. od dnia 20 marca 2025 r., upłynął w dniu 21 kwietnia 2025 r., gdyż dzień 19 kwietnia 2025 r. przypadał w sobotę. Z kolei dzień 20 kwietnia 2025 r. (niedziela), zgodnie z art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 296) – był dniem wolnym od pracy, toteż uważa się, że ostatni dzień terminu przypadał, zgodnie z art. 83 § 2 p.p.s.a., na następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Skarga podpisana przez pełnomocnika skarżącej została natomiast wniesiona w dniu 22 kwietnia 2025 r., a więc po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności.
Niezależnie od powyższego wskazać należy, że jednym z wymogów formalnych skargi jako pisma procesowego, na podstawie przepisu art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., jest obowiązek jej podpisania przez stronę lub jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Zgodnie zaś z treścią art. 46 § 3 do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem.
Stosownie do treści art. 46 § 2 pkt 1 lit. b, pismo strony powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku.
W niniejszej sprawie pełnomocnika strony skarżącej wezwano do uzupełnienia braków formalnych skargi, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 maja 2025 r.
Przesyłka pocztowa, zawierająca powyższe wezwanie z dnia 26 maja 2025 r. była dwukrotnie awizowana, w dniu 28 maja 2025 r., oraz powtórnie 5 czerwca 2025 r.
W wyznaczonym siedmiodniowym terminie od doręczenia wezwania, który upływał z dniem 18 czerwca 2025 r., w sprawie pełnomocnik skarżącej nie wskazał jej numeru PESEL oraz nie dołączył do akt sprawy pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy lub jego uwierzytelnionego odpisu.
Mając na względzie uchybienie terminowi do wniesienia skargi oraz nieuzupełnienie braków formalnych skargi, na podstawie kolejno: art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.