I SA/Gl 579/25

I SA/Gl 579/25 - Postanowienie WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-07-28
Data wpływu
2025-05-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Dorota Kozłowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
III FZ 413/25 - Postanowienie NSA z 2025-08-27
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 par. 1 pkt 3 i par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Kozłowska (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.W., K.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 13 marca 2025 r. nr SKO.F/41.4/28/2025/596 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji dotyczącej podatku od nieruchomości na 2023 r. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę L.W.
Uzasadnienie
Pismem z 14 kwietnia 2025 r. L.W. i K.W. (dalej: strona skarżąca), zastępowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, wskazane w sentencji niniejszego postanowienia. W załączeniu do skargi nadesłano pełnomocnictwo procesowe udzielone przez K.W.
Pismem z 16 maja 2025 r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej L.W. przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Wskazane wyżej wezwanie zostało wysłane do pełnomocnika strony skarżącej za pomocą środków komunikacji elektronicznej (ePUAP), na ustalony uprzednio adres elektroniczny. Korespondencja nie została odebrana przez pełnomocnika strony skarżącej, wobec czego zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącej Wydziału I z 17 czerwca 2025 r. uznano, że doręczenie pełnomocnikowi strony skarżącej wskazanego wyżej wezwania nastąpiło w trybie art. 74a § 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. - p.p.s.a.) z dniem 30 maja 2025 r. Termin na usunięcie braku formalnego skargi upływał stronie skarżącej z dniem 6 czerwca 2025 r.
Pełnomocnik strony skarżącej w odpowiedzi na powyższe wezwanie wniósł do tut. Sądu elektronicznie, w formacie PDF, pięciostronicowe pismo, zawierające w swej treści kolejno: wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od uiszczenia wpisu sądowego od skargi, pełnomocnictwo do działania w imieniu K.W. oraz pełnomocnictwo do działania w imieniu L.W. Dokument opatrzony został podpisem elektronicznym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.
Stosownie do treści art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa, przy czym adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Pełnomocnictwo może być ogólne tj. do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi, do prowadzenia poszczególnych spraw oraz do niektórych tylko czynności w postępowaniu (art. 36 p.p.s.a.).
Jeżeli zaś pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, to zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest skarga, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia jej braków formalnych w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. W przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, Sąd odrzuci ją postanowieniem, przy czym może to zrobić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a.).
Natomiast w myśl art. 12b § 1 p.p.s.a., określony w ustawie warunek formy pisemnej uważa się za zachowany, jeżeli dokument elektroniczny został podpisany w sposób, o którym mowa w art. 46 § 2a p.p.s.a. (tj. kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym).
Sąd wskazuje, że art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1557 z późn. zm.) wprowadził definicję legalną dokumentu elektronicznego. W myśl tego przepisu: "dokumentem elektronicznym jest stanowiący odrębną całość znaczeniową zbiór danych uporządkowanych w określonej strukturze wewnętrznej i zapisany na informatycznym nośniku danych".
Ponadto Sąd zwraca uwagę, że uchwałą z 6 grudnia 2021 r., sygn. akt I FPS 2/21, Naczelny Sąd Administracyjny, rozstrzygając kwestię konieczności opatrzenia załączników do pisma ogólnego odrębnym podpisem (niezależnie od podpisu złożonego na piśmie ogólnym), przesądził, że zgodnie z art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 oraz art. 12b § 1 i art. 46 § 2a i 2b p.p.s.a., skargę stanowiącą załącznik do formularza pisma ogólnego, podpisanego podpisem zaufanym, przesłanego przez platformę ePUAP, należy uznać za podpisaną jedynie wówczas, gdy została ona odrębnie podpisana podpisem kwalifikowanym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Zdaniem NSA nie ma też jakichkolwiek podstaw, by w świetle art. 46 § 2b w zw. z § 2a p.p.s.a., dotyczącej ogólnie załączników do pisma wnoszonego drogą elektroniczną, różnicować zasady ich podpisywania w zależności od tego, czy zawartość załącznika stanowi sam środek zaskarżenia (skarga), czy też pełnomocnictwo. Na mocy art. 269 § 1 p.p.s.a. uchwała ma moc ogólnie wiążącą w stosunku do sądów administracyjnych.
Przenosząc powyższe regulacje na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należało, iż pełnomocnik strony skarżącej został w prawidłowy sposób wezwany do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej L.W. przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na wskazane wezwanie pełnomocnik strony skarżącej nadesłał do tut. Sądu jeden dokument w formacie PDF, zawierający: wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od uiszczenia wpisu sądowego od skargi, pełnomocnictwo do działania w imieniu K.W. oraz pełnomocnictwo do działania w imieniu L.W.
W ocenie Sądu, dokument PDF przesłany przez pełnomocnika strony skarżącej, oczywiście nie cechuje się "odrębną całością znaczeniową", o której mowa w ww. definicji legalnej. Stanowi bowiem nie odrębnie, a łącznie, kilka różnych oświadczeń, wniosków i informacji. Nie stanowi więc dokumentu elektronicznego, w znaczeniu ww. ustawy.
Ponadto Sąd podkreśla, że strona skarżąca udzieliła pełnomocnictwa adwokatowi. Taki dokument strona skarżąca podpisuje, jako mocodawczyni. Udzielając pełnomocnictwa składa określone oświadczenie woli i kończy je podpisem. Adwokat może podpisem potwierdzić zgodność odpisu z oryginałem lub potwierdzić przyjęcie pełnomocnictwa - on również składa w ten sposób oświadczenie. Wniosek o przyznanie prawa pomocy również wymaga podpisania. Zatem osobne podpisanie tych dokumentów podkreśla różny charakter podpisu. Pełnomocnik nie udziela przecież pełnomocnictwa sam sobie (postanowienie NSA z 30 czerwca 2025 r., sygn. akt II FZ 26/25).
W świetle powyższych ustaleń, Sąd nie ma wątpliwości, iż strona skarżąca w wyznaczonym terminie nie usunęła braku formalnego skargi. W konsekwencji zaistniałych okoliczności stwierdzić przyszło, że skarga obarczona jest brakiem formalnym, co uniemożliwia nadanie jej dalszego prawidłowego biegu.
W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji postanowienia.