I SA/Gl 574/24

I SA/Gl 574/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2024-11-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-05-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Agata Ćwik-Bury
Borys Marasek /przewodniczący sprawozdawca/
Monika Krywow
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2505
art. 33 par. 1, par. 2, par. 4, par. 5, art. 34 par. 1, par. 2, par. 3, art. 35 par. 1
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
Dz.U. 2020 poz 1689
art. 2 ust. 1, ust. 3, ust. 4, art. 5 ust. 1
Usatwa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Borys Marasek (spr.), Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, Sędzia WSA Monika Krywow, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 listopada 2024 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. w G. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 11 marca 2024 r. nr COF.OUR.635.1036.2024 ŁD.JJ.ZZ 15480996 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 11 marca 2024 r. nr COF.OUR.635.1036.2024 (ŁD.JJ.ZZ 15480996) Poczta Polska S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach (dalej: wierzyciel, organ) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej k.p.a.), art. 18, art. 34 § 3 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2505 ze zm.; dalej: u.p.e.a.) w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1689; dalej: ustawa abonamentowa) – po rozpoznaniu zażalenia P Sp. z o.o. (dalej: spółka, zobowiązana, skarżąca) – utrzymał w mocy postanowienie własne z 5 lutego 2024 r., nr COF.OUR.635.1036.2024 ŁD.WD1.P 15480996.
Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny i prawny.
Pismem z dnia 5 stycznia 2024 r. zobowiązana wniosła zarzut nieistnienia obowiązku oraz zarzut błędu co do zobowiązanego. Spółka wskazała, że został jej doręczony tytuł wykonawczy z dnia 19 grudnia 2023 r., nr 34538E1-51/KA/2023 a także zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Podano, że w ocenie zobowiązanego obowiązek określony w tytule wykonawczym nie istnieje i nigdy nie istniał. Zobowiązany nie posiada oraz nie posiadał w przeszłości w siedzibie spółki żadnego odbiornika radiofonicznego ani telewizyjnego. Tym samym zobowiązany nigdy nie miał obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej. Spółka przyznała w piśmie zawierającym zarzuty, że w dniu 25 stycznia 2013 r. złożyła wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w związku z prowadzoną działalnością (hotel i restauracja) oraz, że dokonywała z tego tytułu comiesięcznych opłat abonamentowych. Jednakże od dnia 1 czerwca 2016 r. zobowiązana zaprzestała prowadzenia tej działalności, albowiem od tej daty działalność tę zaczął prowadzić inny podmiot. Skarżąca wskazała, że wobec tego obciążenie zobowiązanego opłatą abonamentową za okres nieprowadzonej działalności tj. od 1 stycznia 2019 r. do 31 marca 2023 r., a następnie wystawienie tytułu wykonawczego pozostaje całkowicie bezpodstawne. Z tego powodu zobowiązana zarzuciła, że w postępowaniu wystąpił błąd co do zobowiązanego.
Po przeprowadzeniu postępowania organ postanowieniem z dnia 5 lutego 2024 r. oddalił zarzuty nieistnienia obowiązku i błędu co do zobowiązanego.
W piśmie stanowiącym zażalenie zobowiązana zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. poprzez wadliwe przyjęcie, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym istnieje; art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a. poprzez wadliwe przyjęcie, że w postępowaniu nie wystąpił błąd co do zobowiązanego; art. 34 § 2 pkt 2 lit.a u.p.e.a. poprzez wadliwe oddalenie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej.
Skarżąca podniosła w zażaleniu, że w treści zarzutów wykazała, że obowiązek określony w tytule wykonawczym nie istnieje i nigdy nie istniał, a także, że w postępowaniu wystąpił błąd co do zobowiązanego. Zobowiązana ponownie powołała się na argumenty przedstawione w treści zarzutów. Zwrócono uwagę, że w czasie gdy Spółka prowadziła działalność to wszelkie opłaty były uiszczane. Natomiast obciążenie zobowiązanej za okres nieprowadzenia działalności należy uznać za całkowicie bezpodstawne i sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.
Organ działając w II instancji, w treści zaskarżonego postanowienia wskazał, że obowiązki związane z rejestracją odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz uiszczaniem opłat za ich używanie mają swoje źródło w przepisach ustawy abonamentowej.
W myśl art. 2 ust. 1 ustawy abonamentowej za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy abonamentowej domniemywa się, że osoba (fizyczna bądź prawna), która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika.
Następnie organ powołał się na treść art. 2 ust. 4 ustawy abonamentowej, który wskazuje, iż opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny, z zastrzeżeniem ust. 5 gdzie osoby fizyczne w tym samym gospodarstwie domowym lub w samochodzie stanowiącym ich własność uiszczają tylko jedną opłatę z opłat, o której mowa w art. 3 ust. 1 niezależnie od liczby odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych.
Podmioty z wyłączeniem art. 2 ust. 5 ustawy abonamentowej uiszczają opłatę abonamentową za każdy używany odbiornik radiofoniczny i telewizyjny, z odbiornikami radiofonicznymi w samochodach służbowych włącznie. Ustawa abonamentowa ustaliła dwie opłaty tj.;
1) za używanie odbiornika telewizyjnego lub telewizyjnego i radiofonicznego oraz
2) za używanie wyłącznie odbiornika radiofonicznego.
Za każdą parę odbiorników (radiofoniczny i telewizyjny) wnosi się jedną opłatę ujednoliconą tzw. radiofoniczno- telewizyjną. Gdy liczba odbiorników radiofonicznych przewyższa liczbę odbiorników telewizyjnych, wówczas za odbiorniki radiofoniczne przewyższające liczbę odbiorników telewizyjnych wnosi się opłaty jak za używanie odbiornika radiofonicznego.
Organ wskazał, że obowiązek opłacania abonamentu radiofoniczno/telewizyjnego rozpoczyna się od następnego miesiąca po dokonaniu rejestracji używanych odbiorników i trwa do dnia poprzedzającego dzień ich wyrejestrowania.
W ocenie organu w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo zajęto stanowisko w zakresie zarzutu nieistnienia obowiązku ujętego w tytule wykonawczym oraz zarzutu błędu co do zobowiązanego oddalając przedmiotowe zarzuty.
Wskazano, iż stanowisko wierzyciela potwierdzają zebrane dowody w sprawie jak i samo oświadczenie Spółki, która potwierdza, iż w dniu 25 stycznia 2013 r. dokonała rejestracji siedmiu odbiorników telewizyjnych na dane: P, ul. [...], [...] G.(siedziba), W., ul. [...], [...] R. (miejsce używania odbiorników) z podaniem numeru NIP [...]. Zgłoszonej rejestracji zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 187 poz.1342) nadany został indywidualny numer identyfikacyjny [...]. Opłaty abonamentowe wnoszone były do stycznia 2015 r. kiedy to spółka uregulowała opłatę za okres od stycznia 2015 r. do grudnia 2015 r. Jako dowód w tym zakresie organ powołał kserokopię zarchiwizowanego "Wniosku o rejestrację odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" z dnia 25 stycznia 2013 r.
W dalszej kolejności organ podniósł, że utrzymuje się stanowisko dotyczące formalności jakie Spółka, będąca podmiotem posiadającym zarejestrowane odbiorniki telewizyjne, powinna dopełnić w związku z wyrejestrowaniem odbiorników, gdyż nieistnienie egzekwowanego obowiązku musi być następstwem zdarzenia prawnego, z którym stosowne regulacje wiążą skutek w postaci zniesienia obowiązku uiszczania abonamentu. W szczególności może to wynikać z wyrejestrowania odbiorników, czego Spółka do dnia 30 stycznia 2024 r. nie dopełniła. W sprawie zaprzestania prowadzenia działalności związanej z hotelem i restauracją z dniem 1 czerwca 2016 r., wierzyciel wskazał, że opłata za posiadanie odbiorników nie jest związana z prawem własności do lokalu czy jego sprzedażą innemu podmiotowi, a związana jest z używaniem odbiorników. W przypadku zatem zaistnienia okoliczności z powodu których Spółka zaprzestała używać odbiorniki (zaprzestała prowadzenia działalności hotelowej gdzie odbiorniki się znajdowały) należało niezwłocznie w placówce pocztowej dopełnić formalności ich wyrejestrowania zgodnie z obowiązującą w 2016 roku (jak i obecnie) treścią § 11 rozporządzenia z dnia 17 grudnia 2013 r. Ministra Administracji i Cyfryzacji w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676). O zmianie danych zawartych w zgłoszeniu, o zgubieniu lub zniszczeniu dowodu zarejestrowania odbiorników, o którym mowa w § 9, oraz o zaprzestaniu używania odbiorników, użytkownik niezwłocznie powiadamiał operatora wyznaczonego przez złożenie w placówce pocztowej zgłoszenia ("Zgłoszenie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych albo zmiany danych") wypełnionego w części dotyczącej zmiany danych wraz z podaniem indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika lub przesłanie przesyłką listową z wykorzystaniem strony internetowej operatora wyznaczonego do wypełnienia zgłoszenia. Na ustalonych rozporządzeniami formularzach znajdowało się pouczenie dla abonenta wskazujące jak należy postąpić w zakresie wyrejestrowania odbiorników. Zatem każdy użytkownik odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych miał dostęp do obowiązujących przepisów, a tym samym Poczta Polska S.A. spełniła wobec abonentów obowiązek informacyjny. Organ wskazał, że na dokumencie jaki został wydany Spółce w dniu 25 stycznia 2013 r., znajdowało się pouczenie o jakim wierzyciel wyżej nadmienił tj. co należy uczynić aby w sytuacji braku odbiorników dopełnić wymaganą formalność wyrejestrowania (punkt 3 pouczenia). Jako dowód organ powołał kserokopię "Wniosku o rejestrację odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" z dnia 25 stycznia 2013 r. wraz z pouczeniem.
Następnie organ stwierdził, że Poczta Polska S.A. nie posiada dokumentu potwierdzającego dokonanie przez Spółkę formalności wyrejestrowania odbiorników telewizyjnych przed dniem 30 stycznia 2024 r., który miałby wpływ na rozpatrywaną sprawę, a argumentacja Spółki w zakresie zaprzestania prowadzenia działalności dotyczącej hotelu i restauracji oraz że działalność ta prowadzona jest przez innego przedsiębiorcę, nie może zostać uwzględniona. Organ zauważył, że powoływanie się przez Spółkę na dokumenty w postaci wydruku CEIDG z dnia 5 stycznia 2024 r. a dotyczącego podmiotu, który zaczął prowadzić hotel i restaurację czy też wydruku KRS dotyczącego Spółki nie stanowią podstawy do uznania roszczeń, a jedynie świadczą o wpisach do CEIDG czy KRS. Zgłoszenie zmian formalno-prawnych w tym wyrejestrowania odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych można dokonać tylko w sposób przewidziany w obowiązujących w danym czasie aktach prawnych - w tym przypadku w rozporządzeniach.
Organ powołał się na to, że kwestia formalności zgłaszania wyrejestrowania odbiorników była także wielokrotnie rozstrzygana przez Sądy w sytuacjach gdy abonenci przedstawiali w tym zakresie swoje wątpliwości podważając konieczność dopełnienia tych formalności w placówce operatora wyznaczonego na ustalonych w przepisach prawa formularzach i dysponowania dowodem na tę okoliczność (między innymi WSA w Gliwicach wyrok z dnia 26 sierpnia 2021 r., sygn. I SA/GI 769/21, NSA wyrok z dnia 9 stycznia 2020 r., sygn. II FSK 429/18). Stanowisko Sądów w tym zakresie wyraźnie akcentuje obowiązek zgłaszania zmian, w tym wyrejestrowania odbiorników w placówkach pocztowych na ustalonych w rozporządzeniach formularzach i nie można ich zastąpić innymi dokumentami bowiem przepisy szczególne (w tym przypadku rozporządzenia) mogą w tym zakresie wprowadzać odrębne uregulowania, dopuszczające określony sposób dowodzenia określonych faktów. Zdaniem organu na uwagę zasługuje także stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w wyroku z dnia 12 grudnia 2023 r., sygn. I SA/GI 1214/23 gdzie Sąd zaakcentował: "[...] jeśli strona skarżąca nie dokonała wyrejestrowania odbiorników telewizyjnych, to w tych okolicznościach uprawnione było uznanie, że zarzut nieistnienia zobowiązania z tytułu opłaty abonamentowej nie jest zasadny. Dopóki bowiem posiadacz odbiornika telewizyjnego nie wyrejestruje tego odbiornika, dopóty ciąży na nim obowiązek uiszczania opłat abonamentowych, choćby faktycznie skarżący nie użytkował odbiornika (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2019 r., sygn. akt I GSK 837/18)". Wobec tego organ przyjął, że twierdzenie, że jeżeli Spółka z dniem 1 czerwca 2016 r. zaprzestała prowadzenia działalności związanej z hotelem i restauracją, to nie powinna być obciążona opłatami za okres wskazany w przedmiotowym tytule wykonawczym, gdyż nie prowadziła działalności, nie znajduje uzasadnienia. Organ podniósł, że Spółka do grudnia 2015 r. uregulowała opłaty abonamentowe natomiast wraz z zaprzestaniem prowadzenia działalności z dniem 1 czerwca 2016 r. nie dopełniła formalności wyrejestrowania odbiorników telewizyjnych, co w konsekwencji doprowadziło do wystawienia tytułu wykonawczego z dnia 19 grudnia 2023 r. (w ww. tytule jak i uprzednio wystawionym Spółce upomnieniu uwzględniono okres przedawnienia roszczeń - zgodnie z pięcioletnim okresem przedawnienia).
Organ uznał, że zebrany materiał dowodowy w sprawie na okoliczność rejestracji odbiorników telewizyjnych jest wyczerpujący dla jednoznacznego stwierdzenia faktu dokonania przez Spółkę rejestracji, co powoduje ustawowy obowiązek uiszczania opłat abonamentowych i trwa do dnia poprzedzającego dzień wyrejestrowania odbiorników, tj. do dnia 29 stycznia 2024 r. W tych okolicznościach egzekucja była uzasadniona gdyż do wyrejestrowania odbiorników doszło dopiero w dniu 30 stycznia 2024 r. z wykorzystaniem strony internetowej operatora wyznaczonego (wniosek nr [...]). Następnie organ stwierdził, że Poczta Polska S.A. przekazała do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. tytuł wykonawczy, który wystawiony został prawidłowo na dane Spółki, z podaniem numeru NIP - zgodnie z uprzednio zgłoszoną rejestracją odbiorników co oznacza, iż właściwie określony został podmiot zobowiązany. Tym samym w zaskarżonym postanowieniu właściwie zostały oddalone zarzuty nieistnienia obowiązku i błędu co do zobowiązanego i nie było podstaw do jego uchylenia. Nadto wierzyciel wskazał, że przepis art. 7 k.p.a. nakłada na organy administracji obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez podejmowanie wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prowadzenia postępowania w taki sposób, aby ustalić okoliczności mające znaczenie dla sprawy oraz zebrać potrzebne dowody, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Natomiast zgodnie z art. 77 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany przede wszystkim w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (§1).
Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zaskarżając postanowienie w całości, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie co do istoty poprzez uznanie zarzutów skarżącej (zobowiązanego) w sprawie egzekucji administracyjnej w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego:
1) art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. poprzez jego błędną wykładnię i wadliwe przyjęcie, że na gruncie niniejszego postępowania obowiązek objęty tytułem wykonawczym istnieje,
2) art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a. - poprzez jego błędną wykładnię i wadliwe przyjęcie, że na gruncie niniejszego postępowania nie wystąpił błąd do co zobowiązanego.
Skarżąca wskazała, iż organ zaskarżonym postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Z przedstawionym przez organy stanowiskiem skarżąca nie może się jednak zgodzić. Wynika to z tego, że skarżąca w treści zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym wykazała, że nie posiada oraz nie posiadała w przeszłości w siedzibie spółki żadnego odbiornika radiofonicznego ani telewizyjnego. Tym samym zobowiązany nigdy nie miał obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej, o czym poinformował wierzyciela w odpowiedzi na upomnienie. Następnie wskazano, że skarżąca w dniu 25 stycznia 2013 r. złożyła wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych jedynie w związku z prowadzoną działalnością w zakresie hotelu i restauracji oraz dokonywała z tego tytułu comiesięcznych opłat abonamentowych. Jednakże od dnia 1 czerwca 2016 r. skarżąca zaprzestała prowadzenia wzmiankowanej działalności, a hotel i restaurację od tego momentu zaczął prowadzić inny przedsiębiorca.
W związku z powyższym skarżąca podniosła, że obciążenie jej opłatą abonamentową za okres nieprowadzonej działalności, tj.: od 1 stycznia 2019 r. do dnia 31 marca 2023 r., a następnie wystawienie przeciwko niej tytułu wykonawczego pozostaje całkowicie bezpodstawne. Skarżąca zarzuciła, iż w niniejszej sprawie wystąpił błąd co do zobowiązanego - czego organ nie uwzględnił. Mając na uwadze powyższe, w ocenie skarżącej organ winien był uchylić postanowienie z dnia 5 lutego 2024 r. oraz uznać zarzuty w egzekucji.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu powtórzył argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonego postanowienia, uznać należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie Sąd wskazuje, że art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) umożliwia wniesienie skargi na każde postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie.
Poddanym kontroli Sądu rozstrzygnięciem organ utrzymał w mocy własne postanowienie, którym uznano za niezasadne zarzuty nieistnienia obowiązku i błędu co do zobowiązanego.
Na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Zamknięty katalog zarzutów zawarty jest w art. 33 § 2 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:
1) nieistnienie obowiązku;
2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4 u.p.e.a.,
b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1 u.p.e.a.,
c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
3) błąd co do zobowiązanego;
4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
Następnie w myśl art. 33 § 4 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie.
Zgodnie natomiast z art. 33 § 5 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej wnosi się nie później niż:
1) w terminie 30 dni od dnia wyegzekwowania w całości obowiązku, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych;
2) do dnia wykonania w całości obowiązku o charakterze niepieniężnym lub zapłaty w całości należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych;
3) w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w całości albo w części.
Wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, zawiesza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części z dniem doręczenia tego zarzutu organowi egzekucyjnemu do czasu zawiadomienia tego organu o wydaniu ostatecznego postanowienia w sprawie tego zarzutu (art. 35 § 1 u.p.e.a.).
Organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej (art. 34 § 1 u.p.e.a.). Wierzyciel rozpoznając zarzut wydaje postanowienie, w którym (art. 34 § 2 u.p.e.a.):
1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej;
2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej:
a) w całości,
b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut;
3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli:
a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym,
b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia.
Na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie (art. 34 § 3 u.p.e.a.).
Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia stwierdzić należy, iż zarzut jest środkiem prawnym o niejednolitym charakterze. W zależności od wskazanych podstaw, wyliczonych w sposób wyczerpujący w art. 33 § 2 u.p.e.a., zobowiązany wnosząc zarzut:
1) zapoczątkowuje spór o dopuszczalność egzekucji (art. 33 § 2 pkt 1 i 5 u.p.e.a.) lub o wymagalność obowiązku (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.) - z tytułu wykonawczego wynika domniemanie istnienia obowiązku, dlatego zobowiązany, wnosząc zarzuty na tych podstawach, zamierza wykazać, że obowiązek już nie istnieje albo uległ wygaśnięciu lub, że jeszcze nie zaistniał (nienałożenie obowiązku) albo, że istnieje, ale nie jest jeszcze wymagalny;
2) zarzuca wierzycielowi lub organowi egzekucyjnemu istotne uchybienia proceduralne (art. 33 § 2 pkt 2-4 u.p.e.a.)
W niniejszej sprawie skarżąca zgłosiła zarzut nieistnienia obowiązku i zarzut błędu co do zobowiązanego.
Spór w sprawie sprowadza się do ustalenia, czy wierzyciel był uprawniony do obciążenia skarżącej opłatami abonamentowymi RTV, a co za tym idzie do wystawienia tytułu wykonawczego i wszczęcia postępowania egzekucyjnego dotyczącego zaległości z tego tytułu. Nadto spornym jest, czy zobowiązany został w tej sprawie określony prawidłowo. W tym sporze rację należy przyznać organowi.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że nieistnienie obowiązku oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał (np. z mocy prawa) albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też gdy obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2024 r., sygn. III FSK 443/23, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy abonamentowej za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Z kolei z art. 2 ust. 3 ustawy abonamentowej wynika, że obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. Zasadą jest, że opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny (art. 2 ust. 4 ustawy abonamentowej). Odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (art. 5 ust. 1 ustawy abonamentowej).
W kontrolowanej przez Sąd sprawie nie jest spornym, że skarżąca w dniu 25 stycznia 2013 r. dokonała rejestracji siedmiu odbiorników telewizyjnych. Skarżąca w treści złożonych zarzutów nie przedstawiła twierdzeń, z których wynikałoby, że wyrejestrowała odbiorniki telewizyjne w związku z zaprzestaniem prowadzenia działalności hotelarskiej i gastronomicznej. Organ ustalił, że Poczta Polska SA nie dysponuje dokumentem, który stanowiłby o dopełnieniu formalności dotyczących wyrejestrowania odbiorników telewizyjnych. Równocześnie organ ustalił, że skarżąca uregulowała opłatę abonamentową do końca roku 2015 (wpłata z dnia 27 stycznia 2015 r.).
Sąd wskazuje, że obowiązek uiszczania opłat abonamentowych wynika z mocy prawa. Skarżąca po zarejestrowaniu odbiorników powinna ustalać wysokość należnego abonamentu w drodze samoobliczenia. Równocześnie w przypadku niewniesienia opłaty forma decyzji nie jest konieczna dla ustalenia wysokości należnego, a nieuiszczonego abonamentu (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r., sygn. K 24/08, Dz. U. Nr 48 poz. 285).
Zarejestrowanie odbiorników bez ich późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę istnienia obowiązku uiszczania opłat za ich używanie (opłata abonamentowa), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym. Zobowiązany wnosząc zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.), winien przedstawić dowody potwierdzające, że ten obowiązek nie istnieje (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2019 r., sygn. I GSK 928/18, opubl. w CBOSA). Obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej trwa więc do czasu wyrejestrowania odbiornika RTV, choćby użytkownik odbiornika faktycznie go nie użytkował lub nawet go nie posiadał (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 września 2024 r., sygn. I SA/Gl 200/24, opubl. w CBOSA). Z akt sprawy wynika, że skarżąca dokonała wyrejestrowania odbiorników 30 stycznia 2024 r. Z kolei tytułem wykonawczym objęto należności do dnia 31 marca 2023 r.
Wskazać także należy, że przepisy dotyczące trybu rejestracji odbiorników RTV wskazują na obowiązek informowania właściwej jednostki o zaprzestaniu użytkowania odbiornika RTV (wyrejestrowaniu), a także na obowiązek zawiadomienia operatora o zmianie adresu zamieszkania. Wynika to odpowiednio z § 11 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1676), zgodnie z którym użytkownik odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, niezwłocznie powiadamia operatora wyznaczonego o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu, o zgubieniu lub zniszczeniu dowodu zarejestrowania odbiorników, o którym mowa w § 9, oraz o zaprzestaniu używania odbiorników (akt ten obowiązuje od 1 stycznia 2014 r.).
Przy przyjęciu, że dla oceny sytuacji prawnej skarżącej kluczowe znaczenie mają fakt zarejestrowania odbiorników i niewykazanie przez skarżącą ich wyrejestrowania, okoliczności, że skarżąca zaprzestała prowadzenia działalności hotelarskiej i gastronomicznej w określonej lokalizacji a także, że w siedzibie spółki skarżąca nie posiadała żadnego odbiornika, nie mają znaczenia dla oceny kontrolowanej sprawy. Także z faktu, że w danej lokalizacji rozpoczął działalność inny przedsiębiorca skarżąca nie może wywodzić, że jest zwolniona z obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej, skoro ten obowiązek jej dotyczy a zwolnić się z niego skarżąca mogła poprzez wyrejestrowanie odbiorników. Wskazać należy, że opłata abonamentowa przypisana jest bowiem do abonenta, nie jest natomiast związana z prawem własności lokalu czy też z faktem prowadzenia działalności gospodarczej w konkretnej lokalizacji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 lutego 2024 r., sygn. I SA/Gl 1153/23, opubl. w CBOSA).
Skarżąca w przypadku zaprzestania korzystania z odbiorników RTV powinna dokonać ich wyrejestrowania, czego jednakże nie uczyniła w okresie który jest objęty tytułem wykonawczym.
W ocenie Sądu zasadnie organ uznał brak podstaw do przyjęcia, że wystąpił błąd co do zobowiązanego. W tej sprawie czynności egzekucyjne zostały podjęte wobec zobowiązanego tj. skarżącej. Nie wystąpił w tym zakresie jakikolwiek błąd. Następnie w tytule wykonawczym został wskazany podmiot na którym ciąży obowiązek tj. skarżąca. Nadto należy wskazać, że skarżąca w ramach pierwszego zarzutu (nieistnienia obowiązku) kwestionowała nałożenie na nią obowiązku, co wyklucza równoczesne podniesienie zarzutu błędu co do zobowiązanego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2023 r., sygn. III FSK 772/22, opubl. w CBOSA).
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.