I SA/Gl 532/24

I SA/Gl 532/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-01-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-04-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Agata Ćwik-Bury
Dorota Kozłowska
Piotr Pyszny /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne
Odpady
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 399
art. 6j  ust. 3,  art. 6i ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Pyszny (spr.), Sędziowie WSA Agata Ćwik-Bury, Dorota Kozłowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 21 marca 2024 r. nr SKO.F/41.4/54/2024/1648 w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 246 (dwieście czterdzieści sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 21 marca 2024 r., znak SKO.F/41.4/54/2024/1648, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej jako organ, SKO) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta C. (dalej również jako Burmistrz) z 29 września 2022 r. w sprawie określenia J. S. (dalej jako strona, skarżący) wysokości miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstającymi na nieruchomości strony w kwocie 212 zł za miesiące od stycznia do marca 2022 r., 418 zł za miesiące od kwietnia do czer5wca 2022 r. oraz 428 zł od lipca 2012 r.
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 – dalej jako Ordynacja podatkowa, OP) oraz art. 6q ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 399 – dalej jako u.c.p.g).
Stan sprawy:
Organ pierwszej instancji w powołanej wyżej decyzji z 29 września 2022 r. podał, że podstawę prawną jej wydania stanowi art. 6o u.c.p.g. Dotyczy bowiem nieruchomości mieszanej, tj. w części zamieszkałej przez 4 osoby oraz w części niezamieszkałej, na której powstają odpady komunalne. Z uwagi na to, że złożona przez właściciela nieruchomości deklaracja ze wskazaniem daty obowiązywania 1 stycznia 2022 r. uwzględniała tylko opłatę dotyczącą części zamieszkałej, organ wyliczył opłatę również od części niezamieszkałej przyjmując wszystkie frakcje odpadów, tj.:
- odpady zmieszane,
- papier,
- metale, tworzywa sztuczne, odpady opakowaniowe wielomateriałowe,
- szkło,
- bioodpady.
W decyzji uwzględniono, że na nieruchomości funkcjonują 3 punkty handlowe (jubiler, sklep cukierniczy, sklep wędliniarski) prowadzone przez najemców. W części niezamieszkałej do miesięcznej opłaty przyjął, że właściciel nieruchomości odrębnie od każdego punktu handlowego (lokalu) winien deklarować wszystkie rodzaje odpadów. W efekcie opłata w części niezamieszkałej została wyliczona od 15 pojemników o poj. 120 l.
Organ odwoławczy decyzją z 5 stycznia 2023 r. uchylając decyzję Burmistrza zwrócił uwagę, że nieruchomość zobowiązanego jest zamieszkała przez 4 osoby, a ponadto na niej prowadzona jest działalność gospodarcza w postaci trzech odrębnych punktów handlowych. Zobowiązany składał kolejne deklaracje w sprawie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi: w kwietniu 2013 r. w części dotyczącej nieruchomości zamieszkałej zadeklarował 4 osoby (48 zł), a w części dotyczącej nieruchomości niezamieszkałej , gdzie powstają odpady 1 pojemnik 120 l (15 zł). W styczniu 2014 r. w części dotyczącej nieruchomości zamieszkałej zadeklarował 4 osoby (42 zł), a w części dotyczącej nieruchomości niezamieszkałej, gdzie powstają odpady 1 pojemnik 120 l (15 zł).
W dniu 2 czerwca 2022 r. organ pierwszej instancji wezwał zobowiązanego do złożenia nowych deklaracji o wysokości opłaty od 1 stycznia 2022 r. i od 1 kwietnia 2022 r. (zmiana stawek), wskazując, że każda działalność generuje wszystkie frakcje odpadów komunalnych, a właściciele nieruchomości zobowiązani są do selektywnego zbierania odpadów komunalnych z podziałem na frakcje: odpady zmieszane, papier, metale - tworzywa sztuczne - odpady opakowaniowe wielomateriałowe, szkło, bioodpady.
Odpowiadając na wezwanie zobowiązany złożył deklaracje, w których obliczył opłatę tylko w części zamieszkałej. W części nieruchomości niezamieszkałej wskazał opłatę na kwotę 0 zł. Dodatkowo wyjaśnił, że żadne odpady komunale wytwarzane przez 3 najemców lokali użytkowych nie są składowane i odbierane z nieruchomości. Najemcy wytwarzane w trakcie użytkowania odpady wywożą z terenu posesji we własnym zakresie.
Po wszczęciu postępowania organ pierwszej instancji przesłuchał w charakterze świadków najemców prowadzących sklepy w obrębie nieruchomości. N.B. prowadzący sklep wędliniarski oświadczył, że odpady komunalne w sklepie nie powstają, nie ma pojemników do gromadzenia odpadów w obrębie sklepu, a posiadana przez niego firma ma podpisaną umowę na odbiór odpadów. A. D. prowadzący sklep sprzedający głównie artykuły cukierniczo-piekarnicze wskazał, że wytwarzane odpady przewozi do głównej siedziby, gdzie ma podpisaną umowę na odbiór odpadów. Stosowną umowę świadek przedstawił. Wskazał, że ilość odpadów to około 30 litrów na dwa tygodnie. M. S. właściciel sklepu jubilerskiego wskazał, że odpady komunalne w sklepie nie powstają i nie ma pojemników do gromadzenia odpadów w obrębie sklepu.
Następnie organ odwoławczy omówił przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie oraz uchwałę nr XXXIX/326/21 Rady Miejskiej w Czerwionce-Leszczynach. z dnia 29 stycznia 2021 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki opłaty.
Dalej organ odwoławczy wskazał, że pomimo niedeklarowania przez zobowiązanego (deklaracja złożona w czerwcu 2022 r.) opłaty w części nieruchomości niezamieszkałej organ pierwszej instancji przyjął, że odpady powstają we wszystkich frakcjach i przyjął do wyliczenia 5 pojemników 120 l x 3 (dla każdego sklepu). Ponadto wyliczono opłatę dla 4 mieszkańców.
Zdaniem organu odwoławczego Burmistrz nie był uprawniony do przyjęcia domniemania, że każda działalność generuje odpady komunalne i to we wszystkich ich frakcjach, w związku z czym właściciel winien płacić opłatę od każdej frakcji, która zgodnie z obowiązującym regulaminem winna być oddzielnie gromadzona na nieruchomości. Takie działanie prowadziłoby do naruszenia art. 120 i 122 OP. Zdaniem SKO organ pierwszej instancji nie wykazał, by z nieruchomości w związku z powstawaniem odpadów na części niezamieszkałej były odbierane odpady segregowane, czy odpady zmieszane. W istocie jedynym dowodem w sprawie, który mógłby pozwolić na przyjęcie powstawania odpadów w części niezamieszkałej było oświadczenie jednego z najemców, iż powstające odpady w obrębie sklepu są zabierane do głównej siedziby firmy w ilości ok. 30 l na dwa tygodnie, gdzie najemca ma podpisaną umowę na odbiór odpadów.
Organ odwoławczy podkreślił, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstawy do podważenia złożonej przez zobowiązanego deklaracji w sprawie opłaty, a w szczególności nie dawał podstaw do przyjęcia, że w obrębie każdego punktu handlowego powstawały odpady we wszystkich frakcjach w ilości odpowiadającej 3 pojemnikom dla każdej frakcji. Nie znajduje uzasadnienia w przepisach u.c.p.g. twierdzenie organu, że właściciel nieruchomości zobowiązany jest do zadeklarowania dla każdego czynnego lokalu użytkowego znajdującego się na nieruchomości pojemników na odpady zmieszane i segregowane.
Następnie organ odwoławczy zauważył, że złożenie 7 czerwca 2022 r. deklaracji zmniejszającej wysokość opłaty od 1 stycznia 2022 r. nie może skutkować zmniejszeniem wysokości opłaty od tej daty. Skoro właściciel złożył deklarację, to w myśl art. 6m ust. 4 u.c.p.g. nie mógł złożyć deklaracji zmniejszającej wstecz wysokość opłaty. Podkreślić należy, że w realiach niniejszej sprawy art. 6m ust. 5 u.c.p.g. nie znajduje zastosowania.
Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdził, że deklaracja złożona przez zobowiązanego w której "usunięto" opłatę od części niezamieszkałej nieruchomości obowiązywać będzie dopiero od maja 2022 r., a nie jak wskazano w nowych deklaracjach od stycznia 2022 r. Zatem organ odwoławczy określił wysokość miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w kwocie: za styczeń 2022 r. - 124,30 zł, za luty 2022 r. - 124,30 zł, za marzec 2022 r. - 124,30 zł, za kwiecień 2022 r. - 138,00 zł, za maj 2022 r. - 118,00 zł, za czerwiec 2022 r. - 118,00 zł oraz od lipca 2022 r. do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym następuje zmiana danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi - 128 zł.
Skargę na decyzję SKO wywiódł Prokurator Okręgowy w G.
W wyniku jej wniesienia, tutejszy Sąd wyrokiem z 3 października 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 559/23, uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi odwoławczemu.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie WSA w Gliwicach zwrócił uwagę, że organ odwoławczy dokonał zmiany ustaleń faktycznych. Ustalił bowiem, że na części nieruchomości, na której prowadzona jest działalność gospodarcza w formie trzech sklepów nie powstawały odpady komunalne we wszystkich frakcjach w ilości odpowiadającej trzem pojemnikom dla każdej frakcji. Taką ocenę oparł na stwierdzeniu, że nie każda działalność gospodarcza generuje odpady komunalne.
W ocenie Sądu zgodnie z art. 210 § 1 pkt 6 OP, integralną częścią każdej decyzji jest jej uzasadnienie faktyczne i prawne. Decyzja powinna wskazywać ustalony przez organ stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania tej a nie innej kwalifikacji prawnej i ustalać, jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają którym z fragmentów normy prawnej zastosowanej w sprawie. Uzasadnienie decyzji jest elementem umożliwiającym sądową kontrolę w zakresie oceny prawidłowości przeprowadzenia postępowania podatkowego z poszanowaniem reguł wynikających z art. 127 oraz art. 121, 122 i 187 § 1 OP.
Tymczasem organ odwoławczy uzasadnienie decyzji w zakresie oceny dowodów zredukował do jednozdaniowego stwierdzenia, że: "Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstawy do podważenia złożonej przez stronę deklaracji w sprawie opłaty, a w szczególności nie daje podstaw do przyjęcia, że w obrębie każdego punktu handlowego powstawały odpady we wszystkich frakcjach w ilości odpowiadającej 3 pojemnikom dla każdej frakcji". Natomiast organ odwoławczy zupełnie pominął ocenę zgromadzonych dowodów w postaci deklaracji właściciela nieruchomości i załączonego do niej jego pisemnego oświadczenia oraz zeznań najemców. I tak z zeznań A. D. wynika, że ma odpady, które mają charakter komunalny, jednak są one przewożone do głównej siedziby firmy. Z kolei N.B. i M. S. zaprzeczyli, aby mieli odpady. Treść zatem zeznań przedsiębiorcy – A. D. daje podstawę do ustalenia, że w związku z jego działalnością powstają odpady komunalne, których odbiór podlega opłacie. Należy zgodzić się ze skarżącym, że zeznania pozostałych przedsiębiorców są całkowicie niewiarygodne, skoro twierdzą oni, że w związku z funkcjonowaniem sklepu, w którym prowadzony jest handel wyrobami wędliniarskimi oraz biżuterią nie powstają jakiekolwiek odpady komunalne.
W ten sposób organ odwoławczy całkowicie pominął ocenę wiarygodności zeznań świadków, a zeznania tych dwóch ostatnich najemców są całkowicie sprzeczne z logiką i zasadami doświadczenia życiowego, a także z deklaracją zobowiązanego, który pierwotnie deklarował jeden pojemnik dla części niezamieszkanej, co dowodzi, że odpady komunalne na tej części nieruchomości jednak powstawały.
Co więcej z dalszej części uzasadnienia wynika, że organ odwoławczy jednak przyjął, że na nieruchomości w części niezamieszkanej są wytwarzane odpady komunalne i w konsekwencji naliczył za jeden pojemnik o pojemności 120 l opłatę w kwocie 6,30 zł (za miesiące styczeń – marzec 2022 r.) i 20,00 zł (za miesiąc kwiecień 2022 r.).
Sąd wytknął też SKO niekonsekwencję. Przypomniał Sąd, że zdaniem organu odwoławczego bowiem Burmistrz nie wykazał, aby na części nieruchomości, na której prowadzona jest działalność gospodarcza były odbierane odpady segregowane względnie zmieszane. Z tego względu brak było podstaw do podważenia złożonej deklaracji przez zobowiązanego. Skoro jednak opłacie podlegałby odbiór odpadów komunalnych z części zamieszkanej to nie wiadomo z jakich powodów organ odwoławczy stwierdził w rozstrzygnięciu, że jednak opłata minimalna od jednego pojemnika należy się także od części niezamieszkanej.
Sąd stwierdził, że zgromadzone w toku postępowania dowody w postaci deklaracji zobowiązanego oraz zeznań świadków potwierdzają, że na części niezamieszkanej nieruchomości powstają odpady komunalne. Obowiązek uiszczenia opłaty nie jest uzależniony od ilości i rodzaju wytwarzanych odpadów komunalnych, a jedynie od samego faktu ich powstawania. Zdaniem Sądu słusznie organ pierwszej instancji ustalił, że każda działalność gospodarcza generuje odpady komunalne we wszystkich frakcjach. Skoro trzej najemcy prowadzą działalność gospodarczą w sposób nieprzerwany, zatem prawidłowo organ pierwszej instancji przyjął obowiązek poniesienia opłaty za każdy miesiąc, bowiem w każdym miesiącu odpady powstały.
Ponownie rozpatrując sprawę SKO decyzją z 21 marca 2024 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy powołał się na wytyczne zawarte w omówionym wyżej wyroku tutejszego Sądu i art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 935 – dalej jako ppsa).
Organ wskazał, że w okresie objętym zaskarżoną decyzją na terenie Gminy i Miasta C. obowiązywała uchwała nr XXXIX/326/21 Rady Miejskiej w Czerwionce-Leszczynach z dnia 29 stycznia 2021 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki opłaty: od 1 marca 2021 r. stawka opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na jednego mieszkańca zamieszkującego nieruchomość wynosi 29,50 zł miesięcznie (w przypadku niewypełniania obowiązku selektywnego zbierania odpadów - 59 zł). Natomiast stawka opłaty dla nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne za najmniejszy przewidziany pojemnik o poj. 120 1 wynosi 6,30 zł (w przypadku niewypełniania obowiązku selektywnego zbierania odpadów - 25,20 zł). Zgodnie z uchwałą nr XLIV/455/22 z dnia 28 stycznia 2022 r. od 1 kwietnia 2022 r. wprowadzono nowe stawki: 29,50 zł miesięcznie od osoby (podwyższona 59 zł), 20 zł miesięcznie od pojemnika lub worka 120 l (podwyższona 40 zł). Od 1 lipca 2022 r. uchwałą nr XLIX/474/22 z dnia 29 kwietnia 2022 r. wprowadzono stawki 32 zł miesięcznie od osoby (podwyższona 64 zł), 20 zł miesięcznie od pojemnika lub worka 120 l (podwyższona 40 zł).
Zdaniem SKO zebrany materiał dowodowy potwierdzał wytwarzanie w ramach punktów handlowych w obrębie nieruchomości odpadów komunalnych. A. D. wprost wskazał na ich powstawanie. Natomiast zeznania dwóch pozostałych przedsiębiorców SKO oceniło jako niewiarygodne, sprzeczne z logiką i doświadczeniem życiowym, a także z deklaracją właściciela. Zatem opłata określona decyzją pierwszoinstancyjną była prawidłowa. W zaistniałym stanie faktycznym sprawy organ był uprawniony do określenia wysokości opłaty od części zamieszkałej i od części niezamieszkałej nieruchomości jako wielokrotności opłaty za pojemnik o poj. 120 l, uwzględniającej 3 punkty handlowe i 5 pojemników na wszystkie frakcje odpadów.
W skardze na tą decyzję skarżący zarzucił, że SKO uwzględniło ocenę prawną przedstawioną w opisanym wyżej wyroku tutejszego Sadu, jednak bez odniesienia do stanu faktycznego istniejącego na nieruchomości skarżącego. Błędnie w jego ocenie organ przyjął, że prowadzący działalność gospodarczą wytwarzają odpady we wszystkich frakcjach. Tymczasem ze zgromadzonych dowodów wynika, że powstają wyłącznie odpady zmieszane, które nie były ani nie są wywożone z nieruchomości skarżącego. Przedsiębiorcy ci nigdy nie występowali do skarżącego o wskazanie miejsca gromadzenia odpadów.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:
Skarga jest zasadna, choć nie wszystkie podniesione w niej argumenty Sąd podziela.
Istota sporu w niniejszej sprawie tak na etapie odwołania, jak i skargi do tutejszego Sądu nie dotyczyła wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami, jaką właściciel nieruchomości winien uiszczać od części, na której zamieszkują mieszkańcy. W tym zakresie organ przyjął liczbę mieszkańców wynikającą ze złożonej przez stronę deklaracji i pomnożył ją przez stawkę opłaty, czego skarżący nie kwestionował.
Skarżący nie kwestionował również tego, że to na nim spoczywa obowiązek złożenia deklaracji i uiszczania opłat za gospodarowanie odpadami.
Spór zaś dotyczy opłat za gospodarowanie odpadami od części niezamieszkałej tej samej nieruchomości będącej własnością strony. Skarżący stanął na stanowisku, że opłata nie powinna być pobierana, ponieważ na tej części nie powstają odpady, a jeśli powstają, to najemcy wywożą je z nieruchomości. Organ zaś przyjął, że skoro każdy z najemców wytwarza odpady w każdej frakcji, to opłata winna stanowić iloczyn trzech wartości: liczby najemców, liczby pojemników po jednym dla każdej frakcji i stawki opłaty za jeden pojemnik (przy założeniu trzech najemców stawka opłaty winna być pomnożona przez ich liczbę i przez pięć).
Rozstrzygając tak zarysowany spór przywołać należy art. 153 ppsa, zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Mając na uwadze ten przepis przypomnieć należy wskazania, jakie w powołanym wyroku I SA/Gl 559/23 zawarł tutejszy Sąd rozpoznając skargę Prokuratora Okręgowego na pierwszą chronologicznie decyzję SKO. Sąd zwrócił przede wszystkim uwagę na naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 OP, które objawiło się wadliwie sporządzonym uzasadnieniem decyzji. Dalej Sąd wytknął uchybienie przepisom dotyczącym gromadzenia i oceny materiału dowodowego.
Co szczególnie istotne dla dalszego procedowania w sprawie, Sąd przesądził jednocześnie, że na części niezamieszkałej powstają odpady komunalne we wszystkich frakcjach. W ocenie Sądu rozpoznającego skargę Prokuratora Okręgowego na poprzednią chronologicznie decyzję SKO, każda działalność gospodarcza generuje odpady komunalne we wszystkich frakcjach. Nie do przyjęcia było w ocenie Sądu stanowisko SKO, że opłata od niezamieszkałej części nieruchomości winna ograniczać się do jednego pojemnika o pojemności 120 l i określona winna być na poziomie minimalnym, jak dla odpadów segregowanych.
Wskazanie tych okoliczności, które zostały już przesądzone powyższym wyrokiem ma znaczenie nie tylko dla oceny legalności zaskarżonej decyzji, ale również argumentów skargi, będącej przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie. Będąc związany przywołanym wyżej stanowiskiem Sądu, organ nie mógł przyjąć, że przedsiębiorcy korzystający z części niezamieszkałej nieruchomości nie wytwarzają odpadów i przez to zwolnić stronę od obowiązku uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami od tej części. Jak wskazał Sąd, obowiązek uiszczenia opłaty nie jest uzależniony od ilości i rodzaju wytwarzanych odpadów komunalnych, a jedynie od samego faktu ich powstawania. Podobnie i Sąd rozpoznając niniejszą skargę pozostaje związany stanowiskiem Sądu zawartym w poprzednio wydanym w sprawie wyroku.
W konsekwencji prawidłowe jest w niniejszej sprawie stanowisko SKO, że na części niezamieszkałej również powstają odpady komunalne we wszystkich frakcjach. Wbrew stanowisku SKO, z powołanego wyroku jednak nie wynika, by opłata za gospodarowanie odpadami winna stanowić iloczyn stawki opłaty za poszczególne frakcje odpadów od każdego pojemnika i liczby przedsiębiorców korzystających z części niezamieszkałej. Jest tak z następujących przyczyn:
Zgodnie z art. 6c ust. 1 i 2 u.p.c.g, gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne.
Rada Miejska w Czerwionce-Leszczynach 29 stycznia 2021 r. podjęła uchwałę nr XXIX/324/21w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy i Miasta C. W § 5 ust. 1 pkt 3 Regulaminu ustalono minimalne pojemności pojemników na odpady na nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy, a na której powstają odpady komunalne, zaś w § 9 pkt 3 lit. d, harmonogram odbioru tych odpadów z tego rodzaju nieruchomości. Szerzej o tych regulacjach będzie mowa w dalszej części uzasadnienia, jednak wynika z nich, że Rada Miejska podjęła uchwałę, w której postanowiła o odbieraniu odpadów od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne.
Wracając na grunt ustawy wskazać należy na art. 6h pkt 3, z którego wynika, że opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi są obowiązani ponosić właściciele nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, jeżeli rada gminy podjęła uchwałę przewidującą odbieranie odpadów od tego rodzaju nieruchomości. W myśl art. 6i ust. 1 pkt 2 ustawy, obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje w przypadku nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne.
W tym miejscu należy przypomnieć, że powołanym wyżej wyrokiem tutejszy Sąd już przesądził, że na nieruchomości skarżącego w części, w której nie zamieszkują mieszkańcy powstają odpady komunalne we wszystkich frakcjach. W konsekwencji pozostaje kwestia prawidłowego ustalenia należnej opłaty.
Zgodnie z art. 6j ust. 3 u.c.p.g., w przypadku nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn zadeklarowanej liczby pojemników lub worków, przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych powstających na danej nieruchomości, oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2. Przez zadeklarowaną liczbę pojemników lub worków rozumie się iloczyn liczby pojemników lub worków przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości oraz liczby ich opróżnień lub odbiorów wynikającej z częstotliwości odbioru odpadów komunalnych określonych na podstawie art. 6r ust. 3 i 3b albo harmonogramu odbioru odpadów komunalnych dla danej nieruchomości.
Z cytowanych przepisów wynika, że w przypadku nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy o wysokości opłaty decyduje iloczyn liczby pojemników lub worków przeznaczonych do zbierania odpadów oraz liczby ich opróżnień. Ustalając ten iloczyn w niniejszej sprawie sięgnąć należy ponownie do powołanego już wyżej Regulaminu utrzymania czystości i porządku w C. W § 5 ust. 1 pkt 3 ustalono minimalną pojemność pojemników do zbierania odpadów komunalnych dla nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne:
a). na niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne – pojemniki o pojemności 120 l,
b). na odpady zbierane w sposób selektywny – pojemniki o pojemności 120 l.
Wynika z tych regulacji, że właściciel nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy, a na której powstają odpady komunalne, winien ustawić na nieruchomości minimum po jednym pojemniku dla każdej frakcji odpadów. Od takiej, minimalnej ilości pojemników winna być naliczona opłata, o ile ilość wytwarzanych odpadów nie będzie większa, powodująca konieczność składowania odpadów w większej ilości pojemników.
W konsekwencji, skoro na części nieruchomości skarżącego nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, winien on ponieść opłatę stanowiącą iloczyn pojemników dla każdej frakcji i minimalnej ilości opróżnień w miesiącu. Ilość opróżnień zaś reguluje § 9 pkt 3 lit. d Regulaminu stanowiąc, że częstotliwość pozbywania się odpadów komunalnych dla nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne wynosi – odpady niesegregowane i odpady zbierane w sposób selektywny – 1 raz w miesiącu.
Wbrew twierdzeniom organu, większa ilość najemców prowadzących na nieruchomości działalność gospodarczą nie powoduje konieczności pomnożenia ustalonej w powyższy sposób opłaty. O wysokości opłaty nie decyduje zatem liczba najemców prowadzących na nieruchomości działalności gospodarczą. Jak już wyżej wyjaśniono, 6j ust. 3 u.c.p.g., w przypadku nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy, decydujące znaczenie ma iloczyn liczby pojemników lub worków przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości oraz liczby ich opróżnień lub odbiorów wynikającej z częstotliwości odbioru odpadów komunalnych określonych na podstawie art. 6r ust. 3 i 3b albo harmonogramu odbioru odpadów komunalnych dla danej nieruchomości. Nie jest zatem dopuszczalne, w świetle omówionych regulacji, pomnożenie opłaty ustalonej w powyższy sposób przez liczbę najemców. Opłata ta może wzrosnąć w przypadku wytwarzania większej ilości odpadów, co na etapie wydawania decyzji nie miało miejsca. Przyjęcie poglądu organu, że od każdego najemcy należy liczyć opłatę za pięć pojemników na każdą frakcję odpadów oznaczałoby, że każdy z nich winien dysponować pięcioma pojemnikami na odpady. Oznacza to, że na nieruchomości skarżącego winno stanąć łącznie 20 pojemników uwzględniając również fakt, że na części nieruchomości mieszkają mieszkańcy.
Ponownie rozpoznając sprawę organ weźmie pod uwagę wskazania wynikające z niniejszego wyroku, dokonaną wykładnię prawa materialnego i ustali opłatę za gospodarowanie odpadami z uwzględnieniem również wskazań zawartych w poprzednio już wydanym w sprawie wyroku tutejszego Sądu.
W konsekwencji organ dopuścił się naruszenia art. 6j ust. 3 u.c.p.g., błędnie odczytując wskazania wynikające z wyroku tutejszego Sądu. Spowodowało to konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt1 lit. a ppsa.
W punkcie drugim sentencji Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania na podstawie art. 200 ppsa.