I SA/Gl 515/21

I SA/Gl 515/21 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2021-08-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-04-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Beata Machcińska /sprawozdawca/
Dorota Kozłowska /przewodniczący/
Monika Krywow
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
III FSK 1/22 - Wyrok NSA z 2024-05-16
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1170
art. 1a ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Kozłowska, Asesor WSA Monika Krywow, Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi A S.A. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 4.464 (cztery tysiące czterysta sześćdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi A S.A. z siedzibą w B. (dalej "spółka" lub "skarżąca") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach wydana w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r.
Stan sprawy przedstawia się następująco:
1. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta Z. (dalej "organ pierwszej instancji") określił spółce, następcy prawnemu B S.A. w K. (dalej "B") wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2015 w kwocie [...] zł. Uzasadniając decyzję, organ pierwszej instancji wskazał m.in., że spółka nie obliczyła, nie zadeklarowała i nie zapłaciła tego podatku od wszystkich budowli będących przedmiotem opodatkowania.
2. W odwołaniu od tej decyzji spółka wniosła jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. m.in. art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 3 pkt 1, 3 i 9 ustawy Prawo budowlane oraz przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 2a, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.
3. Po rozpoznaniu sprawy w postępowaniu odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej "Kolegium" lub "organ odwoławczy") decyzją z dnia [...] r. orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Kolegium stwierdziło m.in., że przy ustalaniu, czy dane obiekty stanowią budowle w rozumieniu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego - a tym samym w rozumieniu art. 1a ust 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - organ pierwszej instancji w ogóle nie przeprowadził rozważań, czy obiekty te wzniesione zostały z użyciem wyrobów budowlanych.
4. Organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1325, dalej "o.p.") oraz art. 2, 3, 4, 5 i 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm., dalej "u.p.o.l."), ponownie określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2015 r. w kwocie [...] zł.
Do opodatkowania organ przyjął budowle o wartości [...] zł (styczeń - kwiecień), [...] zł (maj) i [...] zł (czerwiec – grudzień); budynki mieszkalne o pow. użytkowej [...] m2 (styczeń - listopad), [...] m2 (grudzień); budynki związane z działalnością gospodarczą o pow. użytkowej [...] m2 (styczeń - kwiecień), [...] m2 (maj) i [...]m2 (czerwiec - grudzień); grunty pozostałe o pow.[...] m2 (styczeń - sierpień), [...] m2 (wrzesień), [...] m2 (październik - listopad) i [...] m2 (grudzień); grunty związane z działalnością gospodarczą o pow.[...] m2 (styczeń), [...] m2 (luty - kwiecień), [...] m2 (czerwiec - wrzesień), [...] m2 (październik) i [...] m2 (listopad - grudzień) oraz grunty stanowiące nieużytki o pow. [...] m2 (styczeń wrzesień), [...] m2 (październik), [...] m2 (listopad) i [...] m2 (grudzień), zwolnione na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l.
5. W odwołaniu od tej decyzji spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 1a ust. 1 pkt 3, art 5 pkt 2 lit. a i b u.p.o.l., kwestionując prawidłowość decyzji w zakresie dotyczącym opodatkowania podatkiem od nieruchomości garaży wybudowanych przez osoby fizyczne na dzierżawionych przez nie gruntach będących w użytkowaniu wieczystym spółki. W ocenie spółki, organ podatkowy nie wziął pod uwagę, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych przewidziane w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wyłączenie z pojęcia "gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" obejmuje grunty i obiekty budowlane funkcjonalnie związane z budynkami mieszkalnymi, tzn. służące zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych osób mieszkających w tych budynkach. Sporne garaże, wybudowane i użytkowane przez osoby fizyczne, które są wprost wymienione jako "pomieszczenia przynależne" w ustawie o własności lokali, podobnie jak pozostałe obiekty zakwalifikowane w taki sposób w ww. ustawie (piwnica, strych, komórka), służą zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych osób fizycznych. Brak jest więc podstaw o kwalifikowania ich jako budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Uwaga ta dotyczy także gruntów, na których garaże się znajdują.
6. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 o.p., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W zakresie stanu faktycznego organ odwoławczy wskazał, iż w dniu 2 lutego 2015 r. B złożyła roczną deklarację na podatek od nieruchomości za 2015 r., którą następnie skorygowała w związku ze zmianą okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie podstawy opodatkowania. W toku postępowania organ pierwszej instancji zasadniczo uwzględnił złożone przez spółkę korekty deklaracji, zakwestionował bowiem tylko wykazaną przez spółkę powierzchnię budynków pozostałych, tj. [...] m2, uznając, że garaże - wykazane jako budynki pozostałe - związane są z działalnością gospodarczą. W konsekwencji organ pierwszej instancji zwiększył podstawę opodatkowania budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o [...] m2.
Odnosząc się do spornego zagadnienia – opodatkowania garaży osób fizycznych znajdujących się na gruntach będących w użytkowaniu wieczystym spółki, organ odwoławczy stwierdził, iż garaż, co do zasady, nie pełni funkcji mieszkalnej i nie służy zaspokojeniu potrzeb mieszkalnych. Uzasadniając stanowisko, organ odwoławczy powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11, w której rozstrzygnięto problem opodatkowania garaży będących osobnymi lokalami użytkowymi. Teza uchwały sprowadza się do stwierdzenia, że w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. c) u.p.o.l.
7. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, zarzucając naruszenie:
1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 70 § 1 o.p., art. 15zzr ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm., dalej "ustawa COVID"), a także art. 1 a ust. 1 pkt 3 i ust. 2a pkt 1 oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a i b u.p.o.l.
2) przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 122 i art. 191 o.p.
Zdaniem spółki, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 70 § 1 o.p., gdyż przed jej wydaniem zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2015 r. wygasło wskutek przedawnienia. Przewidziany w art. 70 § 1 o.p. termin przedawnienia tego zobowiązania upływał w dniu 31 grudnia 2020 r. Jednocześnie bezspornym jest, że w sprawie nie wystąpiło żadne z zdarzeń, które zgodnie z zapisami art. 70 o.p. skutkuje zawieszeniem lub przerwaniem biegu terminu przedawnienia. Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie został zawieszony na mocy przepisu szczególnego - art. 15zzr ust. 1 ustawy COVID, który odnosi się do terminów (w szczególności przedawnienia) przewidzianych przepisami prawa administracyjnego, a nie do terminów, o których mowa w przepisach prawa podatkowego. Skarżąca podniosła, że Minister Finansów w odpowiedzi z dnia 1 maja 2020 r. znak: SP5.055.2.2020 na pismo Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorstw: wyjaśnił, iż "(...) przepis art. 15zzr ust. 1 UCOVID regulujący nierozpoczęcie lub zawieszenie biegu terminów przewidzianych przepisami prawa administracyjnego nie dotyczy terminów określonych w przepisach prawa podatkowego."
Uzasadniając zarzut naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 3 i ust. 2a pkt 1 oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a i b u.p.o.l., skarżąca argumentowała, że z treści art. 2 ust 4 ustawy o własności lokali wynika, że garaże wolnostojące mogą stanowić "pomieszczenia przynależne" w rozumieniu tego przepisu, podobnie jak pozostałe obiekty zakwalifikowane w takim sposób w ww. ustawie (piwnica, strych, komórka). Nieuwzględnienie powyższej okoliczności przez organ podatkowy i bezpośrednie odniesienie do spornych garaży wniosków dotyczących opodatkowania obiektów o zupełnie innym statusie prawnym, tj. garaży stanowiących wyodrębnione lokale użytkowe, świadczy o naruszeniu art. 122 i art. 191 o.p. - co stanowi samodzielną przesłankę uchylenia decyzji.
Niezależnie od powyższego, skarżąca stwierdziła, że powyższa okoliczność umożliwia kwalifikację spornych garaży będących w posiadaniu osób fizycznych jako obiektów związanych z budynkami mieszkalnymi, wyłączonych z pojęcia budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, skarżąca wskazała, że garaże wybudowane i użytkowane przez osoby fizyczne, które są wprost wymienione jako "pomieszczenia przynależne" w ustawie o własności lokali, podobnie jak pozostałe obiekty zakwalifikowane w taki sposób w ww. ustawie (piwnica, strych, komórka), służą zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych osób fizycznych. Wobec tego brak jest podstaw do kwalifikowania ich jako budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Uwaga ta dotyczy również gruntu, na którym garaż ten się znajduje. Z tego względu bezpodstawne jest opodatkowanie ich w decyzji według stawek przewidzianych dla "budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej". Taka kwalifikacja oznacza, iż decyzja została wydana z naruszeniem art. 1a ust. 1 pkt 3, ust. 2a pkt 1 i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a i b u.p.o.l.
8. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Zaskarżoną decyzję należało uchylić, jednakże z innych przyczyn niż wskazanych w skardze.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu przedawnienia, Sąd uznaje go za bezzasadny. Wbrew argumentacji skarżącej, art. 15zzr ust. 1 ustawy o COVID ma zastosowanie do określonych w prawie podatkowym terminów przedawnienia. Sąd podziela poglądy wyrażone już w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyrok WSA w Opolu z dnia 10 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Op 158/21), że za tezą taką przemawia wykładnia funkcjonalna (funkcja, którą przepisy prawa podatkowego pełnią w systemie prawa jest tożsama z funkcją jaką pełnią przepisy prawa podatkowego), celowościowa (przepisy ustawy COVID ograniczyły możliwość działania organów całej administracji, w tym także podatkowej), systemowa zewnętrzna (przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie różnicują spraw ogólnoadministracyjnych od spraw podatkowych - art. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych - sprawy sądowoadministracyjne) oraz prokonstytucyjna (art. 184 Konstytucji RP stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej). Należy także dodać, że prawo administracyjne historycznie wykształciło się z prawa daninowego, które obok prawa karnego były pierwszymi gałęziami prawa publicznego - wykładnia historyczna.
Stanowisko powyższe wyrażone zostało również w orzeczeniach: WSA w Łodzi w wyroku z dnia 3 grudnia 2020 r. I SA/Łd 362/20; WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 17 stycznia 2021 r., I SA/Sz 965/20; WSA w Warszawie w wyroku z dnia 6 maja 2021 r., VIII SA/Wa 280/21; WSA w Bydgoszczy wyroku z dnia 25 maja 2021 r., I SA/Bd 147/21; WSA w Kielcach w wyroku z dnia 31 maja 2021 r., I SA/Ke 185/21), które Sąd w pełni podziela. Z powyższych względów Sąd nie podziela stanowiska Ministra Finansów wyrażonego w powołanym przez skarżącą piśmie z dnia 1 maja 2020 r.
Przechodząc do meritum sprawy, Sąd zwraca uwagę, iż sporne zagadnienie – opodatkowania garaży osób fizycznych znajdujących się na gruntach będących w użytkowaniu wieczystym spółki, było rozstrzygane przez WSA w Gliwicach w sprawie ze skargi spółki na decyzję Kolegium w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r.; wyrok z dnia 14 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 168/21. Mając powyższe na względzie, w pełni podzielając ocenę prawną WSA w Gliwicach wyrażoną w powołanym wyżej wyroku, w dalszej części uzasadnienia Sąd przywoła rozważania prawne w nim zawarte.
Wbrew twierdzeniom skarżącej, Sąd nie ma wątpliwości co do tego, że jeżeli wolnostojące garaże usytuowane są poza budynkiem mieszkalnym, to żadną miarą nie mogą być one opodatkowane przy zastosowaniu stawek podatkowych, właściwych dla wymiaru podatku od nieruchomości od budynków mieszkalnych. O takim, a nie innym rozstrzygnięciu w przedmiotowej sprawie przesądziła natomiast analiza podatkowego stanu faktycznego, kształtującego obowiązek podatkowy i zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości. Sprawia ona, iż w przekonaniu Sądu z samego faktu bycia właścicielem lub posiadaczem określonej substancji majątkowej (gruntu lub budynku) przez osobę prowadząca działalność gospodarczą nie wynika opodatkowanie tych rzeczy według stawek podatkowych właściwych dla prowadzenia działalności gospodarczej.
Nie ulega wątpliwości, że podatek od nieruchomości jest daniną od majątku. Dzieje się tak, ponieważ przedmiotem opodatkowania w podatku od nieruchomości nie jest uzyskiwanie przychodów, dochodów, czy obrotów z rzeczy należących do podatnika. W przypadku tej daniny publicznej powstanie obowiązku i zobowiązania podatkowego, a następnie wymiar podatku są natomiast konsekwencją bycia właścicielem, samoistnym posiadaczem, użytkownikiem wieczystym, czy posiadaczem określonych kategorii nieruchomości (por. art. 3 ust. 1 u.p.o.l.). Jednocześnie jednak, ustawodawca różnicuje obciążenie podatkowe wspomnianą daniną publiczną w nawiązaniu od tego, jakim celom służą grunty czy budynki należące do podatnika i z tego powodu są objęte obowiązkiem podatkowym w podatku od nieruchomości. Odbywa się to w szczególności w ten sposób, że powierzchnie gruntów, czy powierzchnie użytkowe budynków są opodatkowane przy zastosowaniu zróżnicowanych stawek podatkowych (por. art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.). Jak łatwo zauważyć, w tym katalogu, w najwyższej wysokości zostały ukształtowane współczynniki służące wymiarowi podatku od nieruchomości od gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ustawodawca zakłada bowiem, że tak użytkowane nieruchomości są źródłem korzyści ekonomicznych, osiąganych przez podatników z ich aktywności gospodarczej. Poprzez uzyskanie podatku od nieruchomości ustalonego lub określonego w wyższej kwocie, w przysporzeniach tych partycypuje zaś także gmina jako podmiot uprawniony z tytułu wspomnianej daniny publicznej. Dzieje się tak, chociaż – jak już wcześniej wspomniano – podatek od nieruchomości nie jest daniną od przychodu, dochodu, czy obrotu realizowanego przez podatnika.
Przedstawione spostrzeżenie determinuje sposób rozumienia przez Sąd art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W myśl tego przepisu, grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to co do zasady (z wyjątkami wskazanymi w art. 1a ust. 2a u.p.o.l.) grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Skoro jednak obciążenie podatkowe podatkiem od nieruchomości jest różne w zależności od tego, jak (dla jakich celów) jest wykorzystywana określona nieruchomość, samo jej posiadanie przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą nie może być utożsamiane z tym, że służy ona tego rodzaju aktywności - ma z nią związek (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 2021 r., sygn. akt III FSK 2595/21, por. także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 11 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Rz 1/21).
W tym kontekście, w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy nie ma wątpliwości co do przysługującego skarżącej prawa użytkowania wieczystego gruntów, oddanych w dzierżawę osobom fizycznym, które na tym terenie wybudowały użytkowane przez siebie garaże. Zdaniem Sądu, okoliczność że użytkownikiem wieczystym gruntu jest spółka, a ta ponad wszelką wątpliwość prowadzi działalność gospodarczą nie przesądza jednak o sposobie opodatkowania garaży (wysokości stawek podatkowych, stosowanych w celu wymiaru podatku). Jak bowiem wynika ze stanu faktycznego ustalonego podczas postępowania podatkowego, budynki te nie są wykorzystywane przez spółkę (a wcześniej przez jej poprzednika prawnego), ale przez osoby fizyczne, które je wybudowały i użytkują na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej ze skarżącą. Tym samym, to aktywność tych podmiotów realizowana w 2015 r. jest miarodajna dla ustalenia wysokości stawek podatkowych, służących wymiarowi podatku od nieruchomości.
Jeżeli wspomniane osoby fizyczne, w garażach przechowują swoje prywatne samochody, nie sposób opodatkować tych budynków jako związanych z działalnością gospodarczą. W tym wypadku, dla dokonania wymiaru podatku właściwa jest natomiast stawka podatkowa, właściwa dla pozostałych budynków lub ich części (por. art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. Jeśli natomiast garaże służą dzierżawcom do wykonywania działalności gospodarczej (są z nią związane), w tym zakresie zasadne jest określenie podatnikowi podatku od nieruchomości wg. stawki podatkowej, właściwej dla tego rodzaju aktywności (por. art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) – d) u.p.o.l.). Ponieważ kwestii tych nie badano w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego, Sąd uchylił decyzję ostateczną.
Analizując sprawę ponownie, organ odwoławczy powinien wziąć pod uwagę spostrzeżenia sformułowane przez Sąd, dotyczące uksztaltowania stawek podatkowych, służących wymiarowi podatku od nieruchomości i ustalić sposób wykorzystywania garaży i gruntów, na których te są posadowione przez ich dzierżawców (poszczególne osoby fizyczne) w 2015 r.
W tym stanie rzeczy, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Stało się tak na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2019 r., poz. 2325 – zwanej dalej "p.p.s.a.").
Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 206 p.p.s.a., na które to koszty składają się: wpis od skargi, opłata od udzielonego pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w połowie stawki wynikającej z § 2 pkt 6) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 256). Powołany art. 206 p.p.s.a. pozwala Sądowi miarkować koszty postępowania. W warunkach rozpatrywanej sprawy Sąd uznał, że zachodzą podstawy do obniżenia wynagrodzenia pełnomocnika o połowę, gdyż zarzuty skargi okazały się bezzasadne; Sąd, mając na względzie art. 134 § 1 p.p.s.a uchylił zaskarżoną decyzję z innych przyczyn niż wskazanych w skardze. Z tych powodów, zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz skarżącej ww. kosztów postępowania, Sąd uznaje za odpowiednie.