I SA/Gl 514/23

I SA/Gl 514/23 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2024-04-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-04-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Anna Rotter
Anna Tyszkiewicz-Ziętek /sprawozdawca/
Monika Krywow /przewodniczący/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2647
art. 39, art. 42 ust. 2 pkt 1
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krywow, Sędziowie WSA Anna Rotter, Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Arkadiusz Kmiotek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi A. sp. z o. o. w K. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 26 stycznia 2023 r. nr 0115-KDIT2.4011.685.2022.1.MM UNP: 1860209 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę.
Uzasadnienie
W interpretacji indywidualnej z dnia 26 stycznia 2023 r. nr 0115-KDIT2.4011.685.2022.1.MM UNP: 1860209 Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor KIS) działając na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm., dalej O.p.) stwierdził, że stanowisko A sp. z o.o. w K. (dalej: wnioskodawca, Spółka, skarżąca) przedstawione we wniosku z dnia 23 czerwca 2023 r. w kwestii czy w związku z zakwalifikowaniem przychodów jednego z pracowników Spółki za lata 2018-2020 do niewłaściwego źródła przychodów należy składać korekty deklaracji PIT-11 i PIT-4R za te lata jest nieprawidłowe.
We wniosku o wydanie tej interpretacji indywidualnej przedstawiono następujący stan faktyczny:
Skarżącej Spółce - jako płatnikowi - wydana została decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 30 września 2020 r., zgodnie z którą od dnia 28 maja 2018 r. pracownik Spółki nie podlegał obowiązkowo ubezpieczeniu emerytalnemu, rentowemu, chorobowemu i wypadkowemu.
Pracownik zatrudniony był w Spółce na podstawie umowy o pracę z dnia
1 października 2013 r. na stanowisku Dyrektora ds. organizacyjno-zarządczych. W dniu 28 maja 2018 r. pracownik nabył 100 udziałów Spółki, co stanowiło 100% kapitału. Tym samym stał się jedynym wspólnikiem sp. z o. o.
W ocenie ZUS posiadanie statusu wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością decyduje o podleganiu przez niego ubezpieczeniom społecznym jako osoby prowadzącej działalność gospodarczą, powyższe wyłącza możliwość stosunku pracy.
Wobec powyższego skarżąca przekwalifikowała stosunek pracy na kontrakt menadżerski. W dniu 8 stycznia 2020 r. zawarto porozumienie w przedmiocie rozliczenia wynagrodzenia za świadczone usługi menadżerskie, w którym: strony potwierdziły ustalenie nieistnienia stosunku pracy na podstawie umowy o pracę z dnia 1 października 2013 r., począwszy od dnia 28 maja 2018 r. z uwagi na treść ww. decyzji ZUS z dnia 30 września 2020 r. Strony uzgodniły, iż z tytułu usług menadżerskich wykonawca otrzymał począwszy od miesiąca czerwca 2018 r. wynagrodzenie. Uzgodniono też, że wypłacone na podstawie umowy o pracę z dnia 1 października 2013 r. wynagrodzenie, począwszy od 28 maja 2018 r., jak też wszelkie dokonane w ramach tego stosunku pracy potrącenia, w tym na poczet należności publicznoprawnych, po tym dniu, uznaje się za wypłacone za świadczone usługi menadżerskie i dokonuje się na podstawie Porozumienia ich rozliczenia, tj. ustalenie podstawy ich zapłaty, jak zapłata wynagrodzenia z tytułu świadczenia umowy zlecenia.
Strony zgodnie postanowiły, że począwszy od dnia 1 lutego 2021 r. wykonawca otrzymywał będzie ryczałtowe, miesięczne wynagrodzenie z tytułu świadczonych usług. Za styczeń 2021 r. było wypłacone jeszcze wynagrodzenie etatowe, a następnie wszystko było korygowane. Konieczne było prawidłowe naliczenie podatku dochodowego oraz zwrot pracownikowi nadpłaconych składek ZUS za lata 2018 - 2020.
W 2021 r. uzyskano informację z ZUS o nieprawidłowości dokonanych korekt z uwagi na brak obowiązku pobierania także składki zdrowotnej z tytułu zawartego kontraktu.
Składki były wypłacone pracownikowi w maju 2021 r. - po zrobieniu korekt - bez uwzględnienia korekty składki zdrowotnej oraz w sierpniu 2021 r. po rozliczeniu tychże składek.
W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:
Czy w takiej sytuacji Spółka powinna skorygować PIT-4R oraz PIT-11, a jeżeli tak, to czy za lata 2018 - 2020, czy za rok 2021, w którym dokonano korekt za te lata i ponownych rozliczeń?
Zdaniem skarżącej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - Dz. U. z 2022 r., poz. 2647 ze zm., dalej: u.p.d.o.f. (tj. art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 27b ust. 1 pkt 1 lit. b i ust. 2, art. 32 ust. 2 i 3b, art. 38 ust. 1a oraz art. 39 ust. 1) za lata 2018 - 2020 informacje PIT-11 i deklaracje PIT- 4 były prawidłowe, gdyż odzwierciedlały faktycznie pobrane wówczas kwoty składek na ubezpieczenia społeczne i na ubezpieczenie zdrowotne, ze środków pracownika. W deklaracji PIT-4R wykazano faktycznie pobrane w danym roku zaliczki na podatek dochodowy pracownika. W ocenie skarżącej nie miała ona obowiązku składania korekt deklaracji za lata 2018 - 2020 oraz jednorazowo w roku dokonania ponownych rozliczeń (2021).
W dniu 26 stycznia 2023 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał interpretację indywidualną nr 0115-KDIT2.4011.685.2022.l.MM, w której przedstawione wyżej stanowisko skarżącej uznał za nieprawidłowe.
W interpretacji tej wskazał, że skoro skarżąca - jako płatnik - wystawiła pracownikowi (Dyrektorowi ds. organizacyjno-zarządczych) informacje PIT-11 za lata 2018 - 2020, wykazując w nich przychód ze stosunku pracy, który - w związku z przeprowadzoną kontrolą ZUS i zawartym porozumieniem - został zakwalifikowany do przychodów z działalności wykonywanej osobiście (kontrakt menadżerski), to zasadne jest skorygowanie deklaracji PIT-11 za ww. lata, tak aby ich treść była zgodna ze stanem faktycznym. Tylko bowiem wystawienie informacji wykazującej faktycznie osiągnięty przez ww. podatnika przychód, który zakwalifikowany zostanie do właściwego źródła przychodów i faktycznie pobrane w poszczególnych latach zaliczki na podatek dochodowy oraz składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne (czyli bez uwzględnienia rozliczeń dokonanych w 2021 r.) stanowi realizację przez płatnika obowiązku wynikającego z art. 39 i art. 42 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f.
Korekta deklaracji powinna zatem dotyczyć przeniesienia kwot wynagrodzenia (za okres wskazany w porozumieniu) z pozycji dotyczącej wynagrodzeń ze stosunku pracy do pozycji dotyczącej działalności wykonywanej osobiście. Natomiast w korygowanych informacjach PIT - 11 nie należało zmieniać faktycznie zapłaconych w latach 2018-2020 składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, gdyż kwoty tych składek zostały zwrócone pracownikowi przez ZUS za pośrednictwem skarżącej dopiero w 2021 r. Skutki podatkowe tego zwrotu dotyczą zatem 2021 r.
Z uwagi na zmianę kwalifikacji umowy za lata 2018-2020 zawartej z Dyrektorem ds. organizacyjno-zarządczych zasadne jest również złożenie korekt deklaracji PIT-4R, w której należy wykazać kwoty zaliczek od wynagrodzeń tej osoby (za ww. okres) we właściwych pozycjach dotyczących działalności wykonywanej osobiście.
W skardze na powyższą interpretację, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik skarżącej zarzucił
- niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisów prawa materialnego, tj.: art. 31, art. 32 ust. 1, art. 32 ust. 2, art. 32 ust. 3b, art. 38 ust. la, art. 39 ust. 1, art. 41 ust. 1, art. 41 ust. 1a, art. 42 ust. 1a, art. 42 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. poprzez błędne uznanie, że w związku ze zmianą po roku podatkowym kwalifikacji źródła przychodu wobec zakwestionowania tytułu prawnego wypłaconego wynagrodzenia w decyzji ZUS płatnik podatku dochodowego zobowiązany jest do skorygowania deklaracji PIT-4R oraz informacji PIT -11 w taki sposób, że powinien przenieść kwoty wynagrodzenia z pierwotnie zadeklarowanej do faktycznie wypłaconej, w sytuacji, w której płatnikowi do takiego postępowania brakuje podstawy prawnej zarówno w przepisach materialnych dotyczących podatku jak i wobec instytucji płatnika, która ogranicza się do poboru podatku i poinformowania organu podatkowego o dokonanym potrąceniu.
Wobec tak sformułowanych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowo-administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny podtrzymał w całości dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.) podlegała indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego z dnia 26 stycznia 2023 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.
Sporna w niniejszej sprawie jest kwestia, czy w związku z zakwalifikowaniem przychodów jednego z pracowników Spółki za lata 2018-2020 do niewłaściwego źródła przychodów należy składać korekty deklaracji PIT-11 i PIT-4R za ww. lata.
Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f. opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
W treści art. 10 ust. 1 powołanej ustawy, zostały określone źródła przychodów, w pkt 1 ujęto m.in. stosunek pracy, a w pkt 2 - działalność wykonywaną osobiście.
Zgodnie z art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. za przychody ze stosunku służbowego uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Stosownie do art. 13 pkt 9 tej ustawy za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się przychody uzyskane na podstawie umów o zarządzanie przedsiębiorstwem, kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze, w tym przychody z tego rodzaju umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej – z wyjątkiem przychodów, o których mowa w pkt 7.
Z art. 13 pkt 7 u.p.d.o.f. wynika zaś, że za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych.
Zgodnie z art. 31 u.p.d.o.f., uchylonym ustawą z dnia 9 czerwca 2022 r. (Dz. U. z 2022 r., poz. 1265), która weszła w życie 1 stycznia 2023 r. osoby prawne są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego.
W myśl art. 32 ust. 1 ww. ustawy, mającego zastosowanie do dochodów uzyskiwanych do 31 grudnia 2019 r. zaliczki, o których mowa w art. 31, za miesiące od stycznia do grudnia, z zastrzeżeniem ust. 1a, wynoszą:
1) za miesiące od początku roku do miesiąca włącznie, w którym dochód podatnika uzyskany od początku roku w tym zakładzie pracy przekroczył kwotę stanowiącą górną granicę pierwszego przedziału skali - 18% dochodu uzyskanego w danym miesiącu;
2) za miesiące następujące po miesiącu, w którym dochód uzyskany od początku roku przekroczył kwotę, o której mowa w pkt 1 - 32% dochodu uzyskanego w danym miesiącu.
Stosownie do art. 32 ust. 1 ww. ustawy, brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2020 r. Zaliczki, o których mowa w art. 31, za miesiące od stycznia do grudnia, z zastrzeżeniem ust. 1a, wynoszą:
1) za miesiące, w których dochód podatnika uzyskany od początku roku w tym zakładzie pracy nie przekroczył kwoty stanowiącej górną granicę pierwszego przedziału skali - 17% dochodu uzyskanego w danym miesiącu;
2) za miesiąc, w którym dochód podatnika uzyskany od początku roku w tym zakładzie pracy przekroczył kwotę stanowiącą górną granicę pierwszego przedziału skali - 17% od tej części dochodu uzyskanego w tym miesiącu, która nie przekroczyła tej kwoty, i 32% od nadwyżki ponad kwotę stanowiącą górną granicę pierwszego przedziału skali; 3) za miesiące następujące po miesiącu, o którym mowa w pkt 2 - 32% dochodu uzyskanego w danym miesiącu.
Na mocy art. 32 ust. 2 tej ustawy za dochód, o którym mowa w ust. 1 i 1a, uważa się uzyskane w ciągu miesiąca przychody w rozumieniu art. 12 oraz zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez płatnika, po odliczeniu kosztów uzyskania w wysokości określonej w art. 22 ust. 2 pkt 1 albo 3 lub w ust. 9 pkt 1-3 oraz po odliczeniu potrąconych przez płatnika w danym miesiącu składek na ubezpieczenie społeczne, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b lub pkt 2a.
Zgodnie z art. 32 ust. 3b u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2021 r. obliczoną zaliczkę zmniejsza się o kwotę składki na ubezpieczenie zdrowotne, o której mowa w art. 27b, pobranej w tym miesiącu przez zakład pracy ze środków podatnika.
W myśl art. 38 ust. 1a ww. ustawy, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2022 r. w terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o których mowa w art. 31 i art. 33-35, są obowiązani przesłać do właściwego urzędu skarbowego, roczną deklarację, według ustalonego wzoru.
Z treści art. 39 ust. 1 u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2021 r., wynika, że: płatnicy, o których mowa w art. 31, art. 33 i art. 35, są obowiązani przesłać podatnikowi i właściwemu urzędowi skarbowemu, imienne informacje sporządzone według ustalonego wzoru. Informację, o której mowa w zdaniu pierwszym, sporządza się również w przypadku dokonywania wypłaty świadczeń określonych w art. 21 ust. 1 pkt 46, 74 i 148. W informacji tej wykazuje się również dochody zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych umów międzynarodowych.
Z kolei art. 41 ust. 1 u.p.d.o.f. stanowi, że osoby prawne, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
Na mocy art. 41 ust. 1a u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2021 r. zaliczkę od dochodów, o których mowa w ust. 1, obliczoną w sposób określony w tym przepisie zmniejsza się o kwotę składki na ubezpieczenie zdrowotne, o której mowa w art. 27b, pobranej ze środków podatnika przez płatnika, o którym mowa w ust. 1. Jak wynika z art. 42 ust. 1a u.p.d.o.f. w terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o których mowa w art. 41, są obowiązani przesłać do właściwego urzędu skarbowego ,roczne deklaracje, według ustalonego wzoru. Przepis art. 38 ust. 1b stosuje się odpowiednio.
Zgodnie z art. 42 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani przesłać podatnikom, o których mowa w art. 3 ust. 1 oraz właściwym urzędom skarbowym imienne informacje o wysokości dochodu, o którym mowa w art. 41 ust. 1, sporządzone według ustalonego wzoru.
W kontekście przywołanych wyżej przepisów wskazać należy, że u.p.d.o.f. nakłada na płatników m.in. obowiązek sporządzenia i przekazania podatnikowi i urzędowi skarbowemu w ustawowym terminie informacji według ustalonego wzoru. W sytuacji, gdy informacje te zostały sporządzone nieprawidłowo, możliwe jest ich skorygowanie na zasadach określonych w Ordynacji podatkowej.
Zgodnie z art. 3 pkt 5 O.p. ilekroć w ustawie jest mowa o deklaracjach - rozumie się przez to również zeznania, wykazy, zestawienia, sprawozdania oraz informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci.
Z przepisu art. 81 § 1 ww. ustawy wynika, że jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację, co następuje poprzez złożenie deklaracji korygującej (§ 2).
Korekta deklaracji, o której mowa w art. 81 § 1 O.p. ma na celu poprawienie błędu i może dotyczyć każdej jej pozycji (o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej). Niewątpliwie zakwalifikowanie przychodu pracownika do niewłaściwego źródła przychodu stanowi przesłankę do złożenia korekty, o której mowa w ww. przepisie.
Tym samym nie sposób zgodzić się z zarzutem skarżącej, że do takiego postępowania (składania korekt informacji podatkowych) brakuje podstawy prawnej zarówno w przepisach materialnych dotyczących podatku, jak i wobec instytucji płatnika, która ogranicza się do poboru podatku i poinformowania organu podatkowego o dokonanym potrąceniu.
Bezpodstawny jest zatem zarzut niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisów prawa materialnego.
W zaskarżonej interpretacji wskazano, że skoro w opisanej sytuacji skarżąca - jako płatnik - wystawiła pracownikowi (Dyrektorowi ds. organizacyjno-zarządczych) informacje PIT-11 za lata 2018-2020, wykazując w nich przychód ze stosunku pracy, który - w związku z przeprowadzoną kontrolą ZUS i zawartym porozumieniem - został zakwalifikowany do przychodów z działalności wykonywanej osobiście (kontrakt menadżerski), to zasadne jest skorygowanie deklaracji PIT-11 za ww. lata, tak aby ich treść była zgodna ze stanem faktycznym. Tylko bowiem wystawienie informacji wykazującej faktycznie osiągnięty przez ww. podatnika przychód, który zakwalifikowany zostanie do właściwego źródła przychodów i faktycznie pobrane w poszczególnych latach zaliczki na podatek dochodowy oraz składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne (czyli bez uwzględnienia rozliczeń dokonanych w 2021 r.) stanowi realizację przez płatnika obowiązku wynikającego z art. 39 i art. 42 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.p. Korekta deklaracji powinna zatem dotyczyć przeniesienia kwot wynagrodzenia (za okres wskazany w porozumieniu) z pozycji dotyczącej wynagrodzeń ze stosunku pracy do pozycji dotyczącej działalności wykonywanej osobiście. (...) Z uwagi na zmianę kwalifikacji umowy za lata 2018-2020 zawartej z Dyrektorem ds. organizacyjno-zarządczych zasadne jest również złożenie korekt deklaracji PIT-4R, w której należy wykazać kwoty zaliczek od wynagrodzeń tej osoby (za ww. okres) we właściwych pozycjach dotyczących działalności wykonywanej osobiście.
Skorygowanie informacji w sposób powyżej wskazany stanowi zatem czynność typowo techniczną polegającą jedynie na przeniesieniu kwot wskazanych w tych informacjach do innych rubryk (czyli prawidłowe zakwalifikowanie wynagrodzenia tegoż pracownika do odpowiedniego źródła przychodu), tak by dane zawarte w tych informacjach odzwierciedlały rzeczywisty stan faktyczny.
Należy podzielić pogląd organu interpretacyjnego, że tylko wystawienie informacji wykazującej faktycznie osiągnięty przez ww. podatnika przychód, który zakwalifikowany zostanie do właściwego źródła przychodów i faktycznie pobrane w poszczególnych latach zaliczki na podatek dochodowy oraz składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne (czyli bez uwzględnienia rozliczeń dokonanych w 2021 r.) stanowi realizację przez płatnika obowiązku wynikającego z art. 39 i art. 42 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f.
Nieuprawnione jest zatem twierdzenie skarżącej, że tak sporządzona korekta informacji "kreuje nową rzeczywistość". Z kontrolowanej interpretacji absolutnie nie wynika, by skarżąca w korektach informacji miała zmieniać wysokość kwot potrąconych w danym roku podatkowym ze środków podatnika. W zaskarżonej interpretacji zaznaczono, że w korygowanych informacjach PIT-11 nie należy zmieniać faktycznie zapłaconych w latach 2018-2020 składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne (gdyż kwoty tych składek zostały zwrócone przez ZUS za pośrednictwem skarżącej dopiero w 2021 r. i dopiero za miesiąc, w którym składki te zostały zwrócone podatnikowi skarżącej powinna ona dokonać stosownego rozliczenia).
Zauważyć także należy, że w istocie powołane przez Spółkę interpretacje indywidualne nie wspierają prezentowanego przez nią w odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego stanowiska. W interpretacjach tych wyjaśniono m.in., że po roku podatkowym wnioskodawca nie ma możliwości dokonania korekt informacji PIT-11 i deklaracji PIT-4R wystawianych za wcześniejsze lata w zakresie składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne oraz zaliczek na podatek dochodowy, wskazując, że "wystawione informacje i deklaracje odzwierciedlały zaistniały w tamtych latach stan faktyczny, a więc wysokość pobranych przez płatnika składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, a nie wysokość składek należnych, a także wysokość faktycznie pobranych zaliczek na podatek dochodowy, w związku z czym brak jest podstaw prawnych do ich korygowania. Tożsamy pogląd co do braku możliwości korygowania wysokości składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne wyraził organ w zaskarżonej interpretacji. Jednocześnie zasadnie wskazał na dopuszczalność (wymóg) korygowania informacji w zakresie zakwalifikowania przychodu pracownika do określonego źródła przychodów.
Jak więc wykazano powyżej zaskarżona interpretacja nie narusza prawa, wobec czego skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalono.