I SA/Gl 497/21

I SA/Gl 497/21 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2021-07-14
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-04-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Nita /przewodniczący/
Agata Ćwik-Bury /sprawozdawca/
Monika Krywow
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I GSK 937/22 - Wyrok NSA z 2025-09-03
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1427
art. 33 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1325
art. 60 par. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Nita, Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Asesor WSA Monika Krywow, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 lipca 2021 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.
Uzasadnienie
1. Działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) oraz art. 17, 18, art. 33 § 1 i art. 34 § 4 i 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1427, dalej: ustawa egzekucyjna), Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: Dyrektor) po rozpoznaniu zażalenia A.M. (dalej: skarżąca) na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. (dalej: Naczelnik) z dnia [...] r. nr [...] uznające:
- za uzasadniony zarzut nieistnienia dochodzonego obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej, objętego tytułem wykonawczym Prezydenta Miasta K. (dalej: Prezydent Miasta) z dnia [...]r. nr [...], za okres 10 sierpnia 2016 r. (część E poz. 2 ww. tytułu wykonawczego) oraz za okres 28 października 2016 r. (część E poz. 20 ww. tytułu wykonawczego) i w tym zakresie umarzające postępowanie egzekucyjne,
- za nieuzasadnione zarzuty dot. nieistnienia obowiązku objętego ww. tytułem wykonawczym nr [...], za okresy wymienione w części E poz. 1 oraz poz. od 3 do 19 oraz od 21 do 71 ww. tytułu wykonawczego oraz kosztów upomnienia, o których mowa w art. 15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji
- utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
2. Postępowanie przed organami administracji.
2.1. Z zaskarżonego postanowienia wynika, że Naczelnik prowadzi wobec skarżącej postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego Prezydenta Miasta z dnia [...]r. nr [...], obejmującego zaległości w opłatach dodatkowych za nieuiszczenie opłat za postój pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w strefie płatnego parkowania miasta K. w łącznej kwocie należności głównej [...] zł. Zawiadomieniem [...]r. nr [...] zajął rachunek bankowy zobowiązanej w A S.A. w W. Powyższe zawiadomienie wraz z odpisem tytułu wykonawczego nr [...] doręczono skarżącej w dniu [...] r.
W dniu 9 listopada 2017 r. skarżąca w terminie przewidzianym art. 27 § 1 pkt 9 ustawy egzekucyjnej, złożyła zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej, w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r., tj. zarzut nieistnienia obowiązku wykazanego w tytule wykonawczym Prezydenta Miasta z dnia [...]r. nr [...], wnosząc jednocześnie o umorzenie postępowania egzekucyjnego i zwrot wyegzekwowanej należności. Skarżąca podkreśliła, że tytuł ww. wykonawczy Prezydenta Miasta dotyczy opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania Miasta K. w okresie od 8 sierpnia 2016 r. do 17 lipca 2017 r., jednakże opłaty za postój pojazdu były uiszczane gotówką u inkasenta lub w parkomacie oraz przelewem w datach podanych w zarzutach.
Zobowiązana dowodziła, że zgodnie z art. 2 § 2 i art. 76 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2020, poz. 1325, dalej: o.p.), mającym zastosowanie do opłat za parkowanie oraz opłat dodatkowych, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 13f ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych(tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 2068 ze zm., dalej: ustawa o drogach publicznych), nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości oraz bieżących zobowiązań, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu. Tymczasem zarządca drogi zwracał uiszczane opłaty za postój pojazdu, naliczając, w tym samym czasie opłaty dodatkowe, pomimo że zgodnie z ww. przepisem zobowiązany był zaliczyć nadpłatę uiszczonych opłat za postój pojazdu na poczet bieżących, bądź zaległych opłat. Zwrot opłaty oznacza zatem, że brak było zaległych i bieżących opłat za parkowanie pojazdu, bądź też nadpłata - wbrew obowiązkowi — nie została zaliczona na poczet zobowiązań z tego tytułu. Tytuł wykonawczy wystawiony został więc niezgodnie ze stanem rzeczywistym, a opłaty dodatkowe zostały naliczone nieprawidłowo. Zarządca drogi nie tylko naliczał opłaty dodatkowe w dniach, kiedy mógł i powinien zaliczyć nadpłaty na poczet opłat za postój pojazdu, ale też nie uwzględniał dokonanych wpłat z tego tytułu.
Ponadto, zdaniem skarżącej termin wynikający z art. 60 § 1 o.p. dotyczący zapłaty w obrocie bezgotówkowym, to data obciążenia rachunku, a nie wpływu środków na rachunek wierzyciela.
2.2. Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] wierzyciel - Prezydent Miasta - uznał za zasadny zarzut nieistnienia obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłat za postój pojazdu w dniu 10 sierpnia 2016 r., wykazanego w części E poz. 2 tytułu wykonawczego z dnia [...]r. nr [...], natomiast za niezasadny uznał zarzut nieistnienia opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłat za postój pojazdu w pozostałych dniach, wymienionych w części E ww. tytułu wykonawczego.
Dodatkowo pismem z dnia 19 marca 2018 r. nr [...] wierzyciel poinformował organ egzekucyjny, że na postanowienie z dnia [...]r. nr [...], doręczone [...] r., nie zostało w ustawowo przewidzianym terminie wniesione zażalenie. Mając więc powyższe na uwadze, postanowienie wierzyciela w przedmiotowej sprawie jest ostateczne.
Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Naczelnik uznał za zasadny zarzut nieistnienia opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu w dniu 10 sierpnia 2016 r., wykazanego w części E poz. 2 ww. tytułu wykonawczego Prezydenta Miasta i w tej części umorzył postępowanie egzekucyjne, natomiast za niezasadny uznał zarzut nieistnienia obowiązku za okresy wymienione w części E poz. 1 i od 3 do 71 tego tytułu wykonawczego.
Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Dyrektor utrzymał w mocy ww. zaskarżone rozstrzygnięcie Naczelnika
2.2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 8 stycznia 2019 r. I SA/Gl 951/18 uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora wraz z poprzedzającym je postanowieniem Naczelnika z dnia [...]r.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż rozpoznając ponownie sprawę wierzyciel dokona szczegółowej analizy wezwań z podaniem ich numerów, dat oraz wartości, z przyporządkowaniem dokonanych przez skarżącą płatności - zarówno w odniesieniu do dat (i tym samym terminów wynikających z uchwał Rady Miasta Katowice nr XXXIV/755/13 z 6 marca 2013 r. i nr XXX/589/16 z dnia 14 września 2016 r.) jak i ich wysokości, a następnie w oparciu odniesie się do podniesionych przez skarżącą zarzutów. Organ winien wziąć pod uwagę, że opłatą dodatkową można obciążyć jedynie w przypadku braku opłaty za postój, nie zaś w przypadku jej uiszczenia, a następnie błędnego jej zwrotu na rzecz korzystającego z postoju. Dla ustalenia daty zapłaty znaczenie ma data obciążenia rachunku, a nie data wystawienia polecenia bądź data zwiększenia kwoty na rachunku wierzyciela.
2.3. Ostatecznym postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Prezydent uznał:
- za zasadny zarzut dotyczący nieistnienia obowiązku objętego ww. tytułem wykonawczym w zakresie opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłat za postoje pojazdu w strefie płatnego parkowania miasta K. ujętych w wezwaniach nr [...] z dnia [...]r. (część E poz. 2 ww. tytułu wykonawczego) oraz nr [...] z dnia [...] r. (część E poz. 20 ww. tytułu wykonawczego),
- za niezasadny zarzut dotyczący nieistnienia obowiązku z tytułu opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłat za postoje pojazdu w strefie płatnego parkowania miasta K. objętego ww. tytułem wykonawczym (część E poz. 1 oraz od 3 do 19 oraz od 21 do 71) oraz kosztów upomnienia, o których mowa w art. 15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
W uzasadnieniu postanowienia wierzyciel podkreślił, iż w toku postępowania wyjaśniającego przeprowadził dowody z wezwań do uiszczenia opłaty za parkowanie wskazanych [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...], upomnień o nr [...] wystawionego w dniu [...]r. oraz [...] wystawionego w dniu [...]r. wraz ze zwrotnymi potwierdzeniami odbioru, informacji z CEPiK dla potwierdzenia własności pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] adresu zam. właściciela, biletów parkingowych o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] oraz wyciągów z rachunku bankowego MZUiM K. dotyczących wpłat dokonywanych względem wezwań objętych zaskarżonym tytułem wykonawczym.
Dodatkowo wyjaśnił, iż włączył do materiału dowodowego wezwania o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], celem weryfikacji czasu postoju, a także tabelę opisującą zwroty dokonane przez wierzyciela i pierwotne przelewy dokonane na poczet konkretnych postojów nieujętych w tytule wykonawczym w okresie, którego dotyczy trwające postępowanie.
W ocenie wierzyciela wezwania sporządzone przez inkasentów są wiarygodne i nie sposób założyć, że inkasenci którzy je wystawili czynili to w złej wierze bez faktycznego ujawnienia postoju pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w strefie płatnego parkowania miasta K. w dniach i godzinach w nich określonych. Z wezwań wynika więc jednoznacznie, że przedmiotowy pojazd parkował w dniach: 8 sierpnia 2016 r., 10 sierpnia 2016 r., 24 sierpnia 2016 r., 26 sierpnia 2016 r., 31 sierpnia 2016 r., 7 września 2016 r., 8 września 2016 r., 19 września 2016 r. (dwa postoje), 23 września 2016 r., 28 września 2016 r., 29 września 2016 r., 4 października 2016 r., 5 października 2016 r., 10 października 2016 r. (dwa postoje), 13 października 2016 r., 14 października 2016 r. (dwa postoje), 28 października 2016 r., 3 listopada 2016 r., 7 listopada 2016 r., 24 listopada 2016 r., 25 listopada 2016 r., 1 grudnia 2016 r., 13 grudnia 2016 r., (dwa postoje), 16 grudnia 2016 r. (dwa postoje), 19 grudnia 2016 r., 23 grudnia 2016 r., 2 stycznia 2017 r. (dwa postoje), 3 stycznia 2017 r., 4 stycznia 2017 r. (dwa postoje), 9 stycznia 2017 r., 10 stycznia 2017 r., 13 stycznia 2017 r., 18 stycznia 2017 r. (dwa postoje), 26 stycznia 2017 r. (dwa postoje), 3 lutego 2017 r., 20 lutego 2017 r., 22 lutego 2017 r., 2 marca 2017 r., 6 marca 2017 r., 24 marca 2017 r., 27 marca 2017 r., 29 marca 2017 r., 3 kwietnia 2017 r., 10 kwietnia 2017 r., 12 kwietnia 2017 r., 8 maja 2017 r., 12 maja 2017 r., 17 maja 2017 r., 22 maja 2017 r., 31 maja 2017 r., 5 czerwca 2017 r., 12 czerwca 2017r., 14 czerwca 2017 r., 19 czerwca 2017 r., 21 czerwca 2017 r., 23 czerwca 2017 r., 26 czerwca 2017 r., 3 lipca 2017 r., (dwa postoje), 5 lipca 2017 r., 6 lipca 2017 r. oraz 17 lipca 2017 r. w wyznaczonym miejscu w strefie płatnego parkowania. Zobowiązana nie kwestionuje okoliczności, iż w dniach objętych ww. tytułem wykonawczym korzystała ze strefy płatnego parkowania miasta K. Dodatkowo okoliczność, iż zobowiązana uiszczała opłaty w zaniżonej wysokości wskazuje na pośrednie uznanie niniejszych należności względem Miasta K.
Wierzyciel wyjaśnił, iż w odniesieniu do zarzutu wskazującego na nieistnienie obowiązku zapłaty przez zobowiązaną opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłat za postoje w SPP Miasta K. z uwagi na prawidłowe uiszczenie opłat za postój stwierdzić należy, iż zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (potwierdzeń wpłat oraz wezwań do uiszczenia opłat za postoje) ustalił, że w odniesieniu do postojów ujętych w wezwaniach do uiszczenia opłat za postoje o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] wpłata nastąpiła po terminie na wniesienie wymaganej opłaty za postój, co skutkowało powstaniem z mocy prawa opłaty dodatkowej w stosunku do ww. postojów. Następnie, w odniesieniu do postojów ujętych w wezwaniach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] opłaty za postój dokonywane były w terminie na uiszczenie opłaty w stawkach za rozpoczęte godziny postoju, jednak każdorazowo w niższej kwocie niż należność wynikająca z czasu postoju wskazanego przez inkasenta na wezwaniu.
Wezwania sporządzone przez inkasentów są w ocenie wierzyciela wiarygodne i nie sposób założyć, że inkasenci, którzy wystawiali wezwania czynili to w złej wierze bez faktycznego ujawnienia postoju pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w SPP Miasta K. w dniach i godzinach wskazanych w ich treści. Z kolei w odniesieniu do wezwań o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] MZUiM w K. nie odnotował żadnej wpłaty, jak również zobowiązana nie przedłożyła dowodu wpłaty w dokumentach dołączonych do zarzutów.
Powyższe ustalono na podstawie akt sprawy - potwierdzeń przelewów oraz wezwań do uiszczenia opłat za postoje w strefie płatnego parkowania.
Dodatkowo wierzyciel wskazał, iż uzasadnienie postanowienia z dnia [...]r. zawiera wymaganą przez WSA szczegółową analizę wezwań ujętych w tytule wykonawczym z uwzględnieniem ich numerów, dat oraz wartości, z przyporządkowaniem dokonanych przez skarżącą płatności.
Ponadto, odnosząc się do przelewu z dnia 16 lutego 2017 r. na kwotę [...] zł tytułem postoju z dnia 3 lutego 2017 r., zauważył, że opłacono nim w całości postój z dnia 3 lutego 2017 r. ujęty w wezwaniu [...], który trwał od godziny 10.00 do 12.50 i należało go opłacić kwotą [...] zł. W związku z wniesieniem opłaty w prawidłowej kwocie i terminie, postój ten nie został objęty zaskarżonym tytułem wykonawczym i nie jest przedmiotem niniejszego postępowania.
Z tytułu kolejnego postoju z dnia 3 lutego 2017 r. (ujętego w wezwaniu o numerze [...]) nie została uiszczona jakakolwiek wpłata, w związku z czym wobec nieuiszczenia opłaty w wymaganej wysokości i terminie, powstał obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej, wezwanie o numerze z [...] zostało ujęte w zaskarżonym tytule wykonawczym. Jedynie w zakresie:
- postoju ujętego w wezwaniu nr [...] z dnia [...]r. wierzyciel odstąpił od pobierania opłaty dodatkowej z uwagi na uiszczenie wymaganej opłaty za postój w przepisanym terminie (przelew z dnia 14 listopada 2016 r. został wykonany w terminie na opłacenie ww. postoju, gdyż początkowo termin 14 dni upływał w Narodowe Święto Niepodległości dnia 11 listopada 2016 r.),
- postoju z dnia 10 sierpnia 2016 r. ujętego w wezwaniu o numerze [...] wierzyciel odstąpił od pobierania opłaty dodatkowej z uwagi na uiszczenie wymaganej opłaty za postój w przepisanym terminie biletami o numerach [...] (od 11.35 do 13.30) oraz [...] (13.30 do 16.30).
Wierzyciel podkreślił przy tym, że w stosunku do postoju ujętego w wezwaniu nr [...] z dnia [...]r. nie odstępuje od pobierania opłaty dodatkowej, gdyż bilet parkingowy nr [...] dotyczy postoju innego pojazdu samochodowego.
Pozostałe zgromadzone w postępowaniu bilety parkingowe nie są związane z przedmiotem postępowania, bowiem nie dotyczą postojów wskazanych w zaskarżonym tytule wykonawczym, a ponadto bilety o numerach: [...], [...] i [...] nie dotyczącą strefy płatnego parkowania Miasta K., ale są dowodami uiszczenia opłaty w innych strefach. Załączone przez skarżącą kserokopie wezwań do uiszczenia opłaty za postój o numerach [...] i [...] również nie są związane z przedmiotem postępowania, bowiem nie dotyczą postojów wskazanych w zaskarżonym tytule wykonawczym.
Jednocześnie wierzyciel podkreślił, że co prawda w stosunku do postoju z dnia 4 października 2016 r. został dokonany w sposób nieprawidłowy zwrot kwoty [...] zł na rachunek bankowy zobowiązanej, jednakże postój ten należało opłacić kwotą [...] zł, w związku z czym ten zwrot w żadnym wypadku nie spowodował nieuprawnionego naliczenia opłaty dodatkowej względem ww. postoju.
Odnosząc się do zarzutu zobowiązanej dotyczącego dokonywania zwrotów wierzyciel zauważył, że zgodnie z § 5 uchwały wysokość stawek opłat za postój pojazdów uzależniona jest od czasu postoju pojazdu w strefie płatnego parkowania.
Mając na uwadze powyższe, zgodnie z treścią § 3 ust. 2 Regulaminu poboru opłat w strefie płatnego parkowania miasta K. stanowiącego załącznik nr 2 do uchwał Rady Miasta Katowice nr XXXIV/755/13 z 6 marca 2013 r. i nr XXX/ 589/16 z dnia 14 września 2016 r., w przypadku dokonywania wpłat przelewem należy wskazać datę postoju oraz numer rejestracyjny pojazdu samochodowego lub numer wezwania do uiszczenia opłaty za postój pojazdu.
Tymczasem skarżąca dokonując wpłat tytułem opłat za postoje udzielała w tytule przelewu konkretnych dyspozycji poprzez wskazanie numeru rejestracyjnego pojazdu oraz daty postoju lub numeru wezwania. Wierzyciel podkreślił, że Miejski Zarząd Ulic i Mostów w K. nie ma podstaw do samodzielnego dysponowania środkami uiszczonymi tytułem konkretnego postoju. W związku z tym, w przypadku gdy zobowiązana w tytule przelewu wskazywała datę, w której brak było koniecznych do uiszczenia należności z tytułu opłat za postoje w strefie płatnego parkowania lub wpłacała w terminie na uiszczenie danej opłaty zawyżoną kwotę względem koniecznej do uiszczenia opłaty wynikającej z wezwania do uiszczenia opłaty za postój, wierzyciel - po wcześniejszym rozliczeniu wpłaty zgodnie z tytułem przelewu określonym przez zobowiązaną - dokonywał zwrotu pozostałej kwoty z uwagi na brak możliwości dalszego dysponowania tymi środkami.
Poza tym, po szczegółowej weryfikacji wpłat dokonywanych przez zobowiązaną przelewem, wierzyciel stwierdził, że były one rozliczane prawidłowo, zgodnie z dyspozycjami przelewu wskazanymi przez zobowiązaną i treścią przepisu § 3 ust. 2 Regulaminu poboru opłat w strefie płatnego parkowania miasta K. stanowiącego załącznik nr 2 do ww. uchwał, który stanowi, że "w przypadku dokonywania wpłat przelewem należy wskazać datę postoju oraz numer rejestracyjny pojazdu samochodowego lub numer wezwania do uiszczenia opłaty za postój pojazdu", na który to przepis wskazał WSA w wyroku z dnia 8 stycznia 2019 r.
Dodatkowo w ww. postanowieniu wierzyciel zawarł tabelę opisującą zwroty dokonane przez wierzyciela i pierwotne przelewy dokonane na poczet konkretnych postojów w okresie, którego dotyczy trwające postępowanie. Wierzyciel podkreślił przy tym, że nie są związane z należnościami wskazanymi w tytule wykonawczym o numerze [...]z uwagi na fakt, że wpłaty te uiszczone zostały zgodnie z treścią przepisu § 3 ust. 2 Regulaminu poboru opłat w strefie płatnego parkowania miasta K. stanowiącego załącznik nr 2 do ww. uchwał, na poczet innych postojów w innych dniach, nie zaś tych, które zostały wskazane w ww. tytule wykonawczym.
Natomiast, odnosząc się do terminu dokonania zapłaty i twierdzeń zobowiązanej podniesionych w zarzutach z dnia [...]r. wierzyciel wskazał, iż zgodnie z art. 60 § 1 pkt 2 o.p. za termin dokonania zapłaty podatku uważa się w obrocie bezgotówkowym dzień obciążenia rachunku bankowego podatnika, rachunku podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej lub rachunku płatniczego podatnika w instytucji płatniczej lub instytucji pieniądza elektronicznego na podstawie polecenia przelewu lub zapłaty za pomocą innego niż polecenie przelewu instrumentu płatniczego, zwanego dalej "innym instrumentem płatniczym". Zdaniem wierzyciela, nie można zatem uznać, by zlecenie transakcji było równoznaczne z obciążeniem rachunku bankowego posiadacza rachunku.
W związku z powyższym oraz na podstawie załączonych do akt sprawy wyciągów z rachunku bankowego Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w K., a także wyciągów z rachunku bankowego załączonych przez zobowiązaną, wierzyciel ustalił, że w odniesieniu do postojów ujętych w wezwaniach do uiszczenia opłat za parkowanie o numerach; [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] obciążenie rachunku bankowego zobowiązanej nastąpiło po terminie na uiszczenie wymaganej opłaty. W ocenie wierzyciela zobowiązana nie wykazała, że w stosunku do ww. opłat za postoje oplata została wniesiona w terminie na jej uiszczenie. Z kolei wierzyciel wykazał, że opłata w ww. przypadkach uiszczona została po terminie na jej uiszczenie. W związku z powyższym wierzyciel wskazał, że niniejszy zarzut zobowiązanej nie zasługuje na uwzględnienie.
Dodatkowo wierzyciel podkreślił, że załączone przez zobowiązaną do zażalenia z dnia 14 października 2019 r. wydruki wykazują jedynie datę zlecenia wykonania transakcji, nie zaś - w przeciwieństwie do dowodów załączonych przez wierzyciela - na datę obciążenia rachunku bankowego podatnika. Dodaje też, że załączony przez zobowiązaną do ww. zażalenia przelew z dnia 19 czerwca 2017 r. nie mógł zostać zaliczony -- wbrew tytułowi przelewu - na poczet opłat za postoje pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], gdyż dotyczył on pojazdu o numerze rejestracyjnym [...].
Reasumując, obowiązek zapłaty opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłat za postój pojazdu o nr rejestracyjnym [...] w strefie płatnego parkowania miasta K. został skierowany do egzekucji na podstawie poprawnych ustaleń faktycznych wierzyciela.
Ponadto obowiązek objęty tytułem wykonawczym nr [...] pozostaje aktualny, a jedynie w zakresie postojów z dnia 10 sierpnia 2016 r. i 28 października 2016 r. wierzyciel postanowił odstąpić od pobierania opłat dodatkowych z uwagi na opłacenie niniejszych postojów w terminie wymaganą kwotą.
Pismem z dnia 7 maja 2020 r. nr [...] Miejski Zarząd Ulic i Mostów w K. poinformował organ egzekucyjny, że za dzień doręczenia postanowienia Prezydenta Miasta z dnia [...]r. nr [...] uznano dzień [...]r., bowiem przesyłka zawierająca przedmiotowe postanowienie, adresowana do zobowiązanej, była dwukrotnie awizowana tj. w dniach [...]r. oraz [...]r. pod adresem wskazanym w zarzutach zobowiązanej, jednakże mimo upływu ustawowych terminów nie została podjęta. Wobec tego postanowienie wierzyciela w przedmiotowej sprawie jest ostateczne.
Konsekwentnie Naczelnik dysponując ostatecznym stanowiskiem wierzyciela w kwestii zarzutów, postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] uznał za uzasadniony zarzut nieistnienia dochodzonego obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej, objętego tytułem wykonawczym Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r. nr [...], za okres 10 sierpnia 2016 r. (część E poz. 2 ww. tytułu wykonawczego) oraz za okres 28 października 2016 r. (część E poz. 20 ww. tytułu wykonawczego) i w tej części umorzył postępowanie egzekucyjne, oraz uznał za nieuzasadnione zarzuty na postępowanie egzekucyjne w pozostałej części w zakresie obowiązku objętego ww. tytułem wykonawczym nr [...], za okresy wymienione w części E poz. 1 oraz poz. od 3 do 19 oraz od 21 do 71 ww. tytułu wykonawczego oraz kosztów upomnienia, o których mowa w art. 15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Organ egzekucyjny wyjaśnił, iż zgodnie z art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej, w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów z tym, że w zakresie zarzutów o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 przepisu, w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r., stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.
Przedmiotowy tytuł wykonawczy został zrealizowany w całości w dniu 2 listopada 2017 r., a wyegzekwowane środki zostały przekazane do wierzyciela. Koszty egzekucyjne w łącznej kwocie [...] zł naliczone od podstawy roszczenia wskazanego w części E poz. 2 tytułu wykonawczego w kwocie [...] zł oraz w części E poz. 20 w kwocie [...] zł przedmiotowego tytułu wykonawczego, zostaną zwrócone po uprawomocnieniu postanowienia z dnia [...]r. nr [...] na rachunek skarżącej.
2.4. W zażaleniu skarżąca, zaskarżając ww. postanowienie w części, w jakiej uznano za niezasadne zarzuty nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym wystawionym w dniu [...]r. nr [...], zarzuciła naruszenie art. 60 § 1 i art. 76 § 1 w zw. z art. 2 § 2 o.p. poprzez ich niezastosowanie oraz art. 13f ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia w punkcie 2 i uwzględnienie zgłoszonych zarzutów.
W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Stanowisko wierzyciela nie jest ostateczne, ponieważ nie zostało jej doręczone i nie miała możliwości się z nim zapoznać. Skarżąca podtrzymała też zarzuty, że opłaty zostały naliczone, pomimo uiszczenia opłat za postój oraz złożenia dowodów ich uiszczenia gotówką u inkasenta lub w parkomacie bądź przelewem. Wyjaśniła, że zgodnie z art. 76 § 1 o.p. nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości oraz bieżących zobowiązań, natomiast zarządca drogi zwracał uiszczane opłaty za postój, naliczając w tym czasie opłaty dodatkowe, mimo że był zobowiązany zaliczyć nadpłatę na poczet bieżących bądź zaległych opłat.
Miejski Zarząd Ulic i Mostów w K. pismem z dnia 27 lipca 2020 r. nr [...] poinformował organ nadzoru, że pismem z dnia 14 lipca 2020 r. skarżąca zwróciła się do organu odwoławczego o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...]r. nr [...].
2.5. W zaskarżonym postanowieniu z dnia [...]r. nr [...] Dyrektor w pierwszej kolejności wskazał, że w świetle art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej, w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020r., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, z tym, że w zakresie zgłoszonych zarzutów z art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela wiąże organ egzekucyjny.
Uznanie przez wierzyciela za niesłuszne zarzutów zgłoszonych przez skarżącą, wymienionych w art. 33 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej, dotyczących postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...]w części E poz. 1 oraz poz. od 3 do 19 oraz poz. od 21 do 71 - musiało bowiem skutkować akceptacją tego stanowiska przez organ egzekucyjny. Wierzyciel w ostatecznym postanowieniu z dnia [...]r. nr [...], wskazał, że pojazd zobowiązanej o nr rej. [...] parkował w dniach wskazanych w wezwaniach do uiszczenia opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania.
Dalej Dyrektor argumentował, że obowiązek ponoszenia opłat za parkowanie/postoje pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania wynika z przepisów ustawy o drogach publicznych.
Zgodnie z przepisem art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, korzystający z dróg publicznych są zobowiązani do ponoszenia opłat m.in. za parkowanie/postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania.
Obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie/postoje powstaje z mocy prawa, a jej pobór uzależniony jest od pozostawienia pojazdu samochodowego w wyznaczonym miejscu w strefie płatnego parkowania, ustalonej znakami D-44 przy wjeździe i D-45 przy wyjeździć.
W przypadku nieuiszczenia opłaty za parkowanie/postój pojazdu bezpośrednio u inkasenta w ciągu 14 dni od dnia postoju na każdej ulicy w strefie płatnego parkowania, w kasie lub przelewem na rachunek bankowy Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w K., zgodnie z art. 13f cyt. ustawy oraz uchwały Rady Miasta Katowice z dnia 6.03.2013 r. nr XXXIV/775/13 ze zm. i odpowiednio uchwały Rady Miasta Katowice z dnia 14.09.2016 r. nr XXX/589/l 6 ze zm. pobiera się opłatę dodatkową w wysokości [...] zł.
Zarówno obowiązek ustalenia zapłaty opłaty parkingowej jak i opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty parkingowej nie wymaga dodatkowego aktu administracyjnego w formie decyzji lub postanowienia, bowiem powstaje z mocy ustawy.
Stosownie do postanowień ww. uchwały Rady Miejskiej opłaty parkingowe w związku z parkowaniem pojazdu w strefie płatnego parkowania pobierane były w godzinach od 9 do 17, a ich wysokość uzależniona była od czasu postoju.
W myśl § 6 ust. 1 Regulaminu poboru opłat w strefie płatnego parkowania miasta Katowice stanowiącego załącznik nr 2 do ww. uchwały z dnia 14.09.2016 r. nr XXX/589/16, korzystający z parkującego w strefie pojazdu obowiązany jest do uiszczenia opłaty niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od daty postoju.
W myśl natomiast § 6 ust. 4 ww. Regulaminu poboru opłat w strefie płatnego parkowania miasta K., jedynie wpłaty zrealizowane po upływie terminu 14 dni od dnia postoju podlegają zaliczeniu na poczet opłaty dodatkowej, co każdorazowo obniża kwotę należnego zobowiązania z tego tytułu.
Z § 3 i 4 uchwały z 14.09.2016 r. wynika natomiast, że opłata dodatkowa może być wniesiona gotówką do kasy MZUiM, przelewem na rachunek bankowy, a także poprzez parkomaty.
Nieuregulowanie opłat parkingowych w pełnej wysokości lub przewidzianym terminie powodowało konieczność naliczenia i zapłaty opłaty dodatkowej za nieuiszczone parkowanie, przewidziane w art. 13f ust. 1 ustawy o drogach publicznych.
Prezydent Miasta dowiódł, iż poza dwoma opłatami wynikającymi z wezwania nr [...] oraz nr [...], wszystkie nałożone na zobowiązaną opłaty, ujęte w tytule wykonawczym z dnia [...]r. nr [...] w pozycjach E.2. oraz E.20. ww. tytułu wykonawczego są prawidłowe i podlegają egzekucji, więc zarzuty z dnia [...]r. nieistnienia obowiązku zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej, w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r., są bezpodstawne.
W konsekwencji, wobec wiążącego charakteru odpowiedzi wierzyciela, organ egzekucyjny, w zakresie podniesionych zarzutów - nieistnienia obowiązku - nie mógł zająć stanowiska odmiennego od stanowiska wierzyciela, gdyż naruszyłby dyspozycję art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej, w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r., co w kontekście zasady działania na podstawie i w granicach przepisów prawa stanowiłoby działanie niedopuszczalne.
Podkreślenia w tej sprawie wymaga fakt, iż jak wynika z pisma wierzyciela z dnia 27 lipca 2020 r. nr [...], skarżąca pismem z dnia 14 lipca 2020 r. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie Prezydenta Miasta, niemniej istotnie organ egzekucyjny wydając zaskarżone postanowienie dysponował ostatecznym stanowiskiem wierzyciela w sprawie złożonych przez zobowiązaną zarzutów na postępowanie egzekucyjne.
Na marginesie wskazać więc należy, iż ewentualne przywrócenie terminu uwzględnienie zażalenia przez wierzyciela stanowić może podstawę do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 12 października 2016 r. sygn. akt I SA/Bd 513/16).
Organ egzekucyjny bowiem jest związany stanowiskiem wierzyciela, zawartym w ostatecznym postanowieniu z dnia [...]r. Nie jest więc uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia podstaw do uwzględnienia zarzutów i badania w tym trybie stanowiska wierzyciela. Organ egzekucyjny nie może wnikać w merytoryczną zasadność stwierdzenia obowiązku będącego przedmiotem egzekucji, skoro w tym zakresie sprawa może być przedmiotem analizy w odrębnym postępowaniu wskutek wniesionego zażalenia na stanowisko wierzyciela. Zobowiązany, który w drodze przysługujących mu odrębnych środków prawnych nie podważył wiążącej organy egzekucyjne merytorycznej oceny wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów egzekucyjnych, nie może żądać ponownej kontroli wypowiedzi wierzyciela w ramach postępowania w przedmiocie postanowienia organu egzekucyjnego o odmowie uwzględnienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Prawomocne postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela wyklucza rozważanie zasadności zarzutów zgłoszonych na podstawie przepisu art. 33 pkt 1-5 ustawy egzekucyjnej, w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r., w sprawie dotyczącej postanowienia organu egzekucyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2019 r. I GSK 1382/18).
Reasumując, zaskarżone postanowienie Naczelnika z dnia [...]r. nr [...] uznające za uzasadniony zarzut nieistnienia dochodzonego obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej, objętego tytułem wykonawczym Prezydenta Miasta z dnia [...]r. nr [...], za okres 10 sierpnia 2016 r. (część E poz. 2 ww. tytułu wykonawczego) oraz za okres 28 października 2016 r. (część E poz. 20 ww. tytułu wykonawczego) i w tej części umarzające postępowanie egzekucyjne oraz uznające za nieuzasadnione zarzuty z dnia [...]r. na prowadzone postępowanie egzekucyjne, prowadzone w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...]w pozostałym zakresie - nie narusza prawa.
3. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.
3.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji oraz postanowienia Prezydenta Miasta z dnia [...]r. nr [...], zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 60 § 1 i art. 76 § 1 w zw. z art. 2 § 2 o.p. poprzez ich niezastosowanie oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 13 f ust. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Podniosła także, że organ załatwił sprawę w sposób niezgodny ze wskazanym przez WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 8 stycznia 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 951/18 oraz wydał decyzję mniej korzystną dla skarżącej od poprzednio wydanej decyzji.
W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że sąd administracyjny nie jest związany stanowiskiem wierzyciela wyrażonym w ostatecznym postanowieniu w sprawie zarzutów wniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 ustawy egzekucyjnej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 stycznia 2018 r. I SA/WR 938/17, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2017r. III SA/WA 1068/17).
Zdaniem skarżącej wierzyciel oraz organy egzekucyjne nie wzięły pod uwagę, że opłaty zostały naliczone, pomimo że opłaty za postój były uiszczane gotówką u inkasenta lub w parkomacie oraz przelewem. Ponadto, zarządca drogi uwzględniał zaniżone opłaty za postój, nie uwzględniał natomiast nadpłat w opłatach.
Dodatkowo skarżąca wskazał przykłady, które jej zdaniem potwierdzają, że zarządca rozlicza opłaty w sposób nierzetelny i nieprzewidywalny. Podkreśliła również, że zaskarżone postanowienie jest mniej korzystne dla skarżącej od poprzednio wydanego w tej sprawie decyzji, mimo iż w wyroku z dnia 8 maja 1987r. SA/Lu 259/87, Sąd orzekł, że "zakaz reformationis in peius dotyczy całego przebiegu postępowania administracyjnego, a nie wyłącznie jednej z jego faz."
3.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie.
4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
4.1. Skarga okazała się niezasadna.
4.2. Na wstępie wskazać należy, że zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (który to wyjątek nie ma w niniejszej sprawie zastosowania).
4.3. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Dyrektora z dnia [...]r. w części uznającej za nieuzasadnione zarzuty skarżącej odnoszące się do kwestii nieistnienia obowiązku oraz stanowisko wierzyciela – Prezydenta Miasta z dnia [...]r.
4.4. Na wstępie wskazać należy, że instytucja zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym służy ochronie zobowiązanego, a ta wyraża się w tym, że właściwy organ bada, czy egzekucja zasadnie jest prowadzona, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2019 r. II FSK 22/17), a treść art. 33 § 1 pkt 1-10 ustawy egzekucyjnej, który zawiera enumeratywne wyliczenie przyczyn, mogących stanowić podstawę prawną zarzutu zgłoszonego przez zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. I tak zgłoszony przez skarżącego zarzut nieistnienia obowiązku mieści się w punkcie 1 art. 33 § 1 ustawy egzekucyjnej, zgodnie z którym podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Natomiast art. 34 § 1 ww. ustawy. reguluje, w jakich przypadkach organ egzekucyjny rozpatruje zarzuty po uzyskaniu stanowiska wierzyciela i kiedy wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Zatem zgodnie z art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 tejże ustawy, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 ww. ustawy, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.
Zgodnie z art. 33 § 1 ustawy egzekucyjnej, w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r., podstawą do wniesienia zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego może być:
1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;
2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;
3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;
4) błąd co do osoby zobowiązanego;
5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;
6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;
7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;
8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;
9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;
10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.
W świetle art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej, w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, z tym, że w zakresie zgłoszonych zarzutów z art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela wiąże organ egzekucyjny.
Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 ustawy egzekucyjnej w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego zobowiązanemu przysługują zarzuty z art. 33 § 1 ustawy egzekucyjnej, w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020r., wnoszone w terminie 7 dni od daty otrzymania odpisu tytułu wykonawczego, o czym informuje pouczenie zawarte w formularzu tytułu wykonawczego.
4.5. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia oraz stanowiska wierzyciela Sąd doszedł do przekonania, że nie naruszają one prawa.
Przypomnieć należy, że skarżąca wskazała na nieistnienie egzekwowanego obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej, objętego tytułem wykonawczym Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r. nr [...] (art. 33 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej). Zasadnie zatem Dyrektor zaskarżonym postanowieniem uznał ww. zarzuty za nieuzasadnione. Stanowisko to znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, w którym szczegółowo odniesiono się do zarzutów skarżącej, a Sąd nie znalazł podstaw by stanowisko to zakwestionować.
Sąd w pierwszej kolejności dokonał kontroli legalności stanowiska wierzyciela przedstawionego w ostatecznym postanowieniu z dnia [...]r., którym organ egzekucyjny był związany i nie doszukał się naruszenia prawa skutkującego koniecznością jego wyeliminowania z obrotu prawnego.
Zdaniem Sądu zasadnie wierzyciel uznał za niesłuszne zarzuty zgłoszone przez skarżącą, wymienionych w art. 33 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej, w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r., dotyczących postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] w części E poz. 1 oraz poz. od 3 do 19 oraz poz. od 21 do 71. Tym samym, akceptacja tego stanowiska przez organ egzekucyjny nie narusza prawa.
Przypomnieć zatem należy, że wierzyciel w ostatecznym postanowieniu z dnia [...]r. nr [...], wskazał, że pojazd zobowiązanej o nr rej. [...] parkował w dniach wskazanych w wezwaniach do uiszczenia opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania.
Wierzyciel włączył do materiału dowodowego wezwania o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], celem weryfikacji czasu postoju, a także tabelę opisującą zwroty dokonane przez wierzyciela i pierwotne przelewy dokonane na poczet konkretnych postojów nieujętych w tytule wykonawczym w okresie, którego dotyczy trwające postępowanie.
Wierzyciel wyjaśnił, iż wezwania sporządzone przez inkasentów są wiarygodne i nie sposób założyć, że inkasenci którzy je wystawili czynili to w złej wierze bez faktycznego ujawnienia postoju pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w strefie płatnego parkowania miasta K. w dniach i godzinach w nich określonych. Z wezwań wynika więc jednoznacznie, że przedmiotowy pojazd parkował w dniach wskazanych na str. 5 zaskarżonego postanowienia – stronie stanowiska wierzyciela...................................
Podkreślić także należy, że organy egzekucyjne były w rozpoznawanej sprawie stanowiskiem wierzyciela związane, co oznacza brak uprawnień do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia podstaw do uwzględnienia zarzutów i badania w tym trybie stanowiska wierzyciela. Trafnie zatem Dyrektor podnosi, że organ egzekucyjny nie może wnikać w merytoryczną zasadność stwierdzenia obowiązku będącego przedmiotem egzekucji, skoro w tym zakresie sprawa może być przedmiotem analizy w odrębnym postępowaniu wskutek wniesionego zażalenia na stanowisko wierzyciela.
Zobowiązany, który w drodze przysługujących mu odrębnych środków prawnych nie podważył wiążącej organy egzekucyjne merytorycznej oceny wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów egzekucyjnych, nie może żądać ponownej kontroli wypowiedzi wierzyciela w ramach postępowania w przedmiocie postanowienia organu egzekucyjnego o odmowie uwzględnienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Prawomocne postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela wyklucza rozważanie zasadności zarzutów zgłoszonych na podstawie przepisu art. 33 pkt 1-5 ustawy egzekucyjnej, w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r., w sprawie dotyczącej postanowienia organu egzekucyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2019 r. I GSK 1382/18).
Nie ulega wątpliwości, że obowiązek ponoszenia opłat za parkowanie/postoje pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania wynika z przepisów ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, korzystający z dróg publicznych są zobowiązani do ponoszenia opłat m.in. za parkowanie/postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania.
Obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie/postoje powstaje z mocy prawa, a jej pobór uzależniony jest od pozostawienia pojazdu samochodowego w wyznaczonym miejscu w strefie płatnego parkowania, ustalonej znakami D-44 przy wjeździe i D-45 przy wyjeździć.
W przypadku nieuiszczenia opłaty za parkowanie/postój pojazdu bezpośrednio u inkasenta w ciągu 14 dni od dnia postoju na każdej ulicy w strefie płatnego parkowania, w kasie lub przelewem na rachunek bankowy Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w K., zgodnie z art. 13f cyt. ustawy oraz uchwały Rady Miasta Katowice z dnia 6.03.2013 r. nr XXXIV/775/13 ze zm. i odpowiednio uchwały Rady Miasta Katowice z dnia 14.09.2016 r. nr XXX/589/l 6 ze zm. pobiera się opłatę dodatkową w wysokości [...] zł.
Zarówno obowiązek ustalenia zapłaty opłaty parkingowej jak i opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty parkingowej nie wymaga dodatkowego aktu administracyjnego w formie decyzji lub postanowienia, bowiem powstaje z mocy ustawy.
Stosownie do postanowień ww. uchwały Rady Miejskiej opłaty parkingowe w związku z parkowaniem pojazdu w strefie płatnego parkowania pobierane były w godzinach od 9 do 17, a ich wysokość uzależniona była od czasu postoju.
W myśl § 6 ust. 1 Regulaminu poboru opłat w strefie płatnego parkowania miasta K. stanowiącego załącznik nr 2 do ww. uchwały z dnia 14.09.2016 r. nr XXX/589/16, korzystający z parkującego w strefie pojazdu obowiązany jest do uiszczenia opłaty niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od daty postoju.
W myśl natomiast § 6 ust. 4 ww. Regulaminu poboru opłat w strefie płatnego parkowania miasta K., jedynie wpłaty zrealizowane po upływie terminu 14 dni od dnia postoju podlegają zaliczeniu na poczet opłaty dodatkowej, co każdorazowo obniża kwotę należnego zobowiązania z tego tytułu.
Z § 3 i 4 uchwały z 14.09.2016 r. wynika natomiast, że opłata dodatkowa może być wniesiona gotówką do kasy MZUiM, przelewem na rachunek bankowy, a także poprzez parkomaty.
Nieuregulowanie opłat parkingowych w pełnej wysokości lub przewidzianym terminie powodowało konieczność naliczenia i zapłaty opłaty dodatkowej za nieuiszczone parkowanie, przewidziane w art. 13f ust. 1 ustawy o drogach publicznych.
Zdaniem Sądu, z zaskarżonego postanowienia wynika bezsprzecznie, iż poza dwoma opłatami wynikającymi z wezwania nr [...] oraz nr [...], wszystkie nałożone na zobowiązaną opłaty, ujęte w tytule wykonawczym z dnia [...]r. nr [...] w pozycjach E.2. oraz E.20. ww. tytułu wykonawczego są prawidłowe i podlegają egzekucji, więc zarzuty z dnia 6 listopada 2017 r. nieistnienia obowiązku zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej, w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r., są bezpodstawne.
Tym samym nieistnienia egzekwowanego obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej, w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r.) jest bezzasadny.
Reasumując, zaskarżone postanowienie Naczelnika z dnia [...]r. nr [...] uznające za uzasadniony zarzut nieistnienia dochodzonego obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej, objętego tytułem wykonawczym Prezydenta Miasta z dnia [...]r. nr [...], za okres 10 sierpnia 2016 r. (część E poz. 2 ww. tytułu wykonawczego) oraz za okres 28 października 2016 r. (część E poz. 20 ww. tytułu wykonawczego) i w tej części umarzające postępowanie egzekucyjne oraz uznające za nieuzasadnione zarzuty z dnia 6 listopada 2017 r. na prowadzone postępowanie egzekucyjne, prowadzone w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...]w pozostałym zakresie - nie narusza prawa.
4.6. Zdaniem Sądu skarżąca nie wykazała naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 60 § 1 i art. 76 § 1 w zw. z art. 2 § 2 o.p. poprzez ich niezastosowanie oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 13 f ust. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.
Odnosząc się do terminu dokonania zapłaty zasadnie wierzyciel wskazał, iż zgodnie z art. 60 § 1 pkt 2 o.p., za termin dokonania zapłaty podatku uważa się w obrocie bezgotówkowym dzień obciążenia rachunku bankowego podatnika, rachunku podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej lub rachunku płatniczego podatnika w instytucji płatniczej lub instytucji pieniądza elektronicznego na podstawie polecenia przelewu lub zapłaty za pomocą innego niż polecenie przelewu instrumentu płatniczego, zwanego dalej "innym instrumentem płatniczym". Zdaniem wierzyciela, nie można zatem uznać, by zlecenie transakcji było równoznaczne z obciążeniem rachunku bankowego posiadacza rachunku.
W związku z powyższym oraz na podstawie załączonych do akt sprawy wyciągów z rachunku bankowego Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w K., a także wyciągów z rachunku bankowego załączonych przez zobowiązaną, wierzyciel ustalił, że w odniesieniu do postojów ujętych w wezwaniach do uiszczenia opłat za parkowanie o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] obciążenie rachunku bankowego zobowiązanej nastąpiło po terminie na uiszczenie wymaganej opłaty.
Zdaniem Sądu prawidłowe jest stanowisko wierzyciela, iż skarżąca nie wykazała, że w stosunku do ww. opłat za postoje opłata została wniesiona w terminie na jej uiszczenie. Opłata w ww. przypadkach uiszczona została po terminie na jej uiszczenie. Tym samym stanowisko skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.
Z zaskarżonego postanowienia wynika, że skarżąca dokonując wpłat tytułem opłat za postoje udzielała w tytule przelewu konkretnych dyspozycji poprzez wskazanie numeru rejestracyjnego pojazdu oraz daty postoju lub numeru wezwania. Wierzyciel podkreślił, że Miejski Zarząd Ulic i Mostów w K. nie ma podstaw do samodzielnego dysponowania środkami uiszczonymi tytułem konkretnego postoju. W związku z tym, w przypadku gdy skarżąca w tytule przelewu wskazywała datę, w której brak było koniecznych do uiszczenia należności z tytułu opłat za postoje w strefie płatnego parkowania lub wpłacała w terminie na uiszczenie danej opłaty zawyżoną kwotę względem koniecznej do uiszczenia opłaty wynikającej z wezwania do uiszczenia opłaty za postój, wierzyciel - po wcześniejszym rozliczeniu wpłaty zgodnie z tytułem przelewu określonym przez zobowiązaną - dokonywał zwrotu pozostałej kwoty z uwagi na brak możliwości dalszego dysponowania tymi środkami.
Niezależnie od powyższego, po szczegółowej weryfikacji wpłat dokonywanych przez skarżącą przelewem, wierzyciel stwierdził, że były one rozliczane prawidłowo, zgodnie z dyspozycjami przelewu wskazanymi przez zobowiązaną i treścią przepisu § 3 ust. 2 Regulaminu poboru opłat w strefie płatnego parkowania miasta K. stanowiącego załącznik nr 2 do ww. uchwał, który stanowi, że "w przypadku dokonywania wpłat przelewem należy wskazać datę postoju oraz numer rejestracyjny pojazdu samochodowego lub numer wezwania do uiszczenia opłaty za postój pojazdu", na który to przepis wskazał WSA w wyroku z dnia 8 stycznia 2019 r.
Należy także zwrócić uwagę na fakt, iż w wydanym postanowieniu wierzyciel zawarł tabelę opisującą zwroty dokonane przez wierzyciela i pierwotne przelewy dokonane na poczet konkretnych postojów w okresie, którego dotyczy trwające postępowanie. Wyjaśnił także, że nie są związane z należnościami wskazanymi w tytule wykonawczym o numerze [...] z uwagi na fakt, że wpłaty te uiszczone zostały zgodnie z treścią przepisu § 3 ust. 2 Regulaminu poboru opłat w strefie płatnego parkowania miasta K. stanowiącego załącznik nr 2 do ww. uchwał, na poczet innych postojów w innych dniach, nie zaś tych, które zostały wskazane w ww. tytule wykonawczym.
4.7. Odnosząc się w dalszej kolejności do terminu dokonania zapłaty i twierdzeń zobowiązanej podniesionych w zarzutach z dnia 6 listopada 2017 r. wierzyciel wskazał, iż zgodnie z art. 60 § 1 pkt 2 o.p. za termin dokonania zapłaty podatku uważa się w obrocie bezgotówkowym dzień obciążenia rachunku bankowego podatnika, rachunku podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej lub rachunku płatniczego podatnika w instytucji płatniczej lub instytucji pieniądza elektronicznego na podstawie polecenia przelewu lub zapłaty za pomocą innego niż polecenie przelewu instrumentu płatniczego, zwanego dalej "innym instrumentem płatniczym". Zdaniem wierzyciela, nie można zatem uznać, by zlecenie transakcji było równoznaczne z obciążeniem rachunku bankowego posiadacza rachunku.
W związku z powyższym oraz na podstawie załączonych do akt sprawy wyciągów z rachunku bankowego Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w K., a także wyciągów z rachunku bankowego załączonych przez zobowiązaną, wierzyciel ustalił, że w odniesieniu do postojów ujętych w wezwaniach do uiszczenia opłat za parkowanie o numerach; [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] obciążenie rachunku bankowego zobowiązanej nastąpiło po terminie na uiszczenie wymaganej opłaty. W ocenie wierzyciela zobowiązana nie wykazała, że w stosunku do ww. opłat za postoje oplata została wniesiona w terminie na jej uiszczenie. Z kolei wierzyciel wykazał, że opłata w ww. przypadkach uiszczona została po terminie na jej uiszczenie. W związku z powyższym wierzyciel wskazał, że niniejszy zarzut zobowiązanej nie zasługuje na uwzględnienie.
Dodatkowo wierzyciel podkreślił, że załączone przez zobowiązaną do zażalenia z dnia 14 października 2019 r. wydruki wykazują jedynie datę zlecenia wykonania transakcji, nie zaś - w przeciwieństwie do dowodów załączonych przez wierzyciela - na datę obciążenia rachunku bankowego podatnika. Dodaje też, że załączony przez zobowiązaną do ww. zażalenia przelew z dnia 19 czerwca 2017 r. nie mógł zostać zaliczony -- wbrew tytułowi przelewu - na poczet opłat za postoje pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], gdyż dotyczył on pojazdu o numerze rejestracyjnym [...].
Reasumując, obowiązek zapłaty opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłat za postój pojazdu o nr rejestracyjnym [...] w strefie płatnego parkowania miasta K. został skierowany do egzekucji na podstawie poprawnych ustaleń faktycznych wierzyciela.
Ponadto obowiązek objęty tytułem wykonawczym nr [...] pozostaje aktualny, a jedynie w zakresie postojów z dnia 10 sierpnia 2016 r. i 28 października 2016 r. wierzyciel postanowił odstąpić od pobierania opłat dodatkowych z uwagi na opłacenie niniejszych postojów w terminie wymaganą kwotą.
Tym samym nie można przyjąć, jak chce tego skarżąca, że organy egzekucyjne nie wzięły pod uwagę, że opłaty zostały naliczone, pomimo że opłaty za postój były uiszczane gotówką u inkasenta lub w parkomacie oraz przelewem. Ponadto, zarządca drogi uwzględniał zaniżone opłaty za postój, nie uwzględniał natomiast nadpłat w opłatach.
4.8. Nie można także przyjąć, że organ załatwił sprawę w sposób niezgodny ze wskazanym przez WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 8 stycznia 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 951/18 oraz wydał decyzję mniej korzystną dla skarżącej od poprzednio wydanej decyzji.
Przypomnieć bowiem należy, że zaskarżonym postanowieniem za uzasadniony Dyrektor uznał zarzut nieistnienia dochodzonego obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej, objętego tytułem wykonawczym Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r. nr [...], za okres 10 sierpnia 2016 r. (część E poz. 2 ww. tytułu wykonawczego) oraz za okres 28 października 2016 r. (część E poz. 20 ww. tytułu wykonawczego) i w tym zakresie umarzające postępowanie egzekucyjne.
Za nieuzasadnione zarzuty dot. nieistnienia obowiązku objętego ww. tytułem wykonawczym nr [...], za okresy wymienione w części E poz. 1 oraz poz. od 3 do 19 oraz od 21 do 71 ww. tytułu wykonawczego oraz kosztów upomnienia, o których mowa w art. 15 ustawy egzekucyjnej.
Natomiast poprzednie uchylone wyrokiem tut. Sądu z dnia rozstrzygnięcie Dyrektora w zakresie uznania za zasadny zarzut nieistnienia opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu w dniu 10 sierpnia 2016 r., wykazanego w części E poz. 2 tytułu wykonawczego Prezydenta Miasta z dnia [...]r. nr [...] i w tej części umorzył postępowanie egzekucyjne, było tożsame w swej treści. Natomiast za niezasadny uznał zarzut nieistnienia obowiązku za okresy wymienione w części E poz. 1 i od 3 do 71 tego tytułu wykonawczego.
Tym samym nie doszło do naruszenia zasady reformationis in peius.
4.9. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił, uznając ją za bezzasadną.