III SA/Łd 494/19

III SA/Łd 494/19 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2019-08-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-05-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Ewa Alberciak /przewodniczący sprawozdawca/
Irena Krzemieniewska
Monika Krzyżaniak
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I GSK 2186/19 - Wyrok NSA z 2023-09-22
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1314
art. 1a pkt 2, 12 lit. a, art. 26 par. 5 pkt 1, art. 32, art. 54 par. 1, 4, 5, 5a, art. 59 par. 1 pkt 2, 7, art. 67 par. 1, art. 80 par. 1, 3
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
Sentencja
Dnia 20 sierpnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2019 roku sprawy ze skargi J. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 17 § 1 i art. 54 § 1 i § 5 w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.), zwanej dalej u.p.e.a., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. z [...] r. o oddaleniu jako nieuzasadnionej skargi na czynność egzekucyjną, polegającą na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego zawiadomieniem z 8 listopada 2018 r. nr [...] (cz. nr 1[...]), na podstawie tytułu wykonawczego nr [...].
W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:
18 czerwca 2018 r. A S.A. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej wystawił na J. P. tytuł wykonawczy nr [...] obejmujący należności z tytułu opłat abonamentowych RTV za okres od czerwca 2013 r. do marca 2018 r. Tytuł wykonawczy został przekazany do Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W., celem realizacji w trybie egzekucji administracyjnej. Organ egzekucyjny zawiadomieniem z 8 listopada 2018 r. nr [...] przy użyciu systemu teleinformatycznego zajął wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w B S.A. na poczet należności objętych tytułem wykonawczym nr [...]. Wydruk powyższego zawiadomienia o zajęciu wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono J. P. 16 listopada 2018 r. w trybie art. 43 k.p.a. 16 listopada 2018 r. do organu egzekucyjnego wpłynęła kwota przekazana przez B S. A. tytułem realizacji zajęcia dokonanego zawiadomieniem z 8 listopada 2018 r., która pokryła w całości należności dochodzone w niniejszym postępowaniu egzekucyjnym.
21 listopada 2018 r. pełnomocnik J. P. złożył pismo zatytułowane "Skarga dłużnika na czynności Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W. nr zawiadomienia [...] z dnia 8 listopada 2018 r.".
Powołując art. 54 § 1, § 3 i § 4 u.p.e.a. pełnomocnik wskazał, że zaskarża czynności Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W., polegające na zajęciu wierzytelności skarżącego z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w B S.A. oraz wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego, ewentualnie zwolnienie rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych spod zajęcia egzekucyjnego, cofnięcie zakazu wypłaty z rachunku bankowego w B S.A.
Zaskarżonym czynnościom egzekucyjnym pełnomocnik strony zarzucił naruszenie:
1) § 13 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez błędną wykładnię i uznanie, że tytuł wykonawczy może zostać wystawiony, a w konsekwencji postępowanie egzekucyjne w sprawie egzekucji należności abonamentowej RTV może być wszczęte, bez uprzedniego doręczenia upomnienia, bowiem na zobowiązanym ciąży ustawowy obowiązek obliczenia lub uiszczenia należności pieniężnej bez wezwania;
2) art. 15 § w związku z art. 27 § 3 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i niedoręczenie dłużnikowi pisemnego upomnienia, zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, w sytuacji gdy wierzyciel miał taki obowiązek, bowiem przepisy szczególne nie stanowią inaczej;
3) § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiowych i telewizyjnych, przez niezastosowanie i brak skutecznego powiadomienia skarżącego o nadaniu mu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, skutkiem czego "nastąpiła utrata ważności wcześniej zarejestrowanego odbiornika TV", wobec czego operator publiczny nie mógł w ogóle naliczyć opłaty abonamentowej;
4) art. 59 § 1 pkt 2 i pkt 7 u.p.e.a. poprzez jego błędne niezastosowanie w sprawie, w sytuacji gdy w niniejszej sprawie zachodzą dwie przesłanki umorzenia postępowania, bowiem obowiązek zapłaty opłaty abonamentowej nie powstał, a nawet gdyby przyjąć że powstał, to zobowiązanemu nie doręczono wymaganego upomnienia.
W piśmie z 8 stycznia 2019 r. skarżący wyjaśnił, że w piśmie z 21 listopada 2018 r. zawarta została skarga na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu wierzytelności skarżącego z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w B S.A. oraz wniosek o umorzenie postępowania, bowiem w ocenie dłużnika zostały spełnione przesłanki przewidziane w art. 33 § 1 pkt 1, 2 i 7 u.p.e.a.
Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.- W. po rozpatrzeniu pisma z 21 listopada 2018 r., uzupełnionego pismem z 8 stycznia 2019 r., w części dotyczącej skargi na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu zawiadomieniem z 8 listopada 2018 r. wierzytelności z rachunku bankowego w B S.A. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wydał 28 stycznia 2019 r. postanowienie, którym oddalił skargę jako nieuzasadnioną.
W zażaleniu na powyższe skarżący zarzucił naruszenie:
- art. 124 § 1 k.p.a. przez brak w zaskarżonym rozstrzygnięciu prawidłowego i pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego, w szczególności brak odniesienia się do argumentacji faktycznej i prawnej podniesionej w toku postępowania;
- art. 124 § 2 k.p.a. przez jego niezastosowanie i niewyjaśnienie podstawy prawnej wydanego postanowienia oraz niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których odmówił innym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej, co skutkowało brakiem wyraźnego wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, z jakich powodów organ uznał, że zawiadomienie z 30 października 2014 r. nie budziło żadnych wątpliwości pod względem jego legalności, a w konsekwencji powyższego uniemożliwienie weryfikacji wydanego postanowienia z punktu widzenia prawidłowości zastosowania art. 80 k.p.a.;
- art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. przez niepodjęcie z urzędu działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, bez wzięcia pod uwagę wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia jej rozstrzygnięcia, a w konsekwencji niewyjaśnienie, czy działania podejmowane w niniejszym postępowaniu egzekucyjnym rzeczywiście były działaniami zgodnymi z prawem, w szczególności z jakiego powodu nie doręczono dłużnikowi upomnienia;
- art. 6 w związku z art. 8 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę praworządności i zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, z uwagi na zaniechanie ustosunkowania się do zgłoszonych przez skarżącego wniosków i twierdzeń, w tym przede wszystkim w zakresie niedoręczenia dłużnikowi upomnienia;
- art. 11 k.p.a. przez brak wyczerpującego wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy.
Organ drugiej instancji uznając za legalną działalność organu egzekucyjnego polegającą na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, wskazał, że jest to środek egzekucyjny wyszczególniony w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. Nie dopatrzono się uchybień formalnych w zaskarżonej czynności organu egzekucyjnego, ponieważ sporządzone przez organ egzekucyjny zawiadomienie o zajęciu spełnia wymogi, określone dla tego rodzaju dokumentów w art. 67 § 1a, § 2 i § 2a u.p.e.a. Zaskarżona czynność egzekucyjna została dokonana prawidłowo. W trybie skargi na czynność egzekucyjną ocenie podlegają wyłącznie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Skarga wniesiona w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. nie przysługuje na czynności egzekucyjne o charakterze procesowym, w stosunku do których ustawodawca przewidział inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenia na postanowienia lub wniesienie pozwu do sądu. Skarga, o której mowa w art. 54 § 1 u.p.e.a. dotyczy samych czynności wykonawczych postępowania egzekucyjnego. W związku z powyższym w skardze na czynności egzekucyjne mogą być podniesione tylko te okoliczności, które nie są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia. W przypadku skargi na czynności egzekucyjne ocenie podlega prawidłowość czynności organu egzekucyjnego dokonanych w ramach zastosowanego środka egzekucyjnego.
Argumentacja w zakresie naruszenia art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. (tj. zarzut niedoręczenia zobowiązanemu upomnienia), wykracza poza zakres przedmiotowy skargi na czynności egzekucyjne, a zatem nie może być przedmiotem rozpatrywania w niniejszym postępowaniu. Z analogicznych względów, przedmiotem analizy w niniejszej sprawie nie może być również zarzut naruszenia art. 15 § 1 w związku z art. 27 § 3 oraz art. 59 § 1 pkt 2 i pkt 7 u.p.e.a., § 13 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W toku niniejszego postępowania ocenie nie może podlegać kwestia nadania skarżącemu indywidualnego numeru identyfikacyjnego w miejsce imiennej książeczki i powiadomienia o tym fakcie strony. Tym samym organ odwoławczy nie może odnieść się merytorycznie do zarzutu naruszenia § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Organ drugiej instancji podkreślił, że przedmiotem niniejszego postępowania zainicjowanego pismem strony z 21 listopada 2018 r. nie jest wniosek o zwolnienia składnika majątku zobowiązanego spod egzekucji, lecz skarga na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem. Organ egzekucyjny podjął niezbędne działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz dokonał wnikliwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego z punktu widzenia prawidłowości czynności organu egzekucyjnego dokonanych w ramach zastosowanego środka egzekucyjnego. Powyższe znalazło następnie odzwierciedlenie w uzasadnieniu postanowienia z [...].
W skardze na powyższe postanowienie pełnomocnik J. P. wniósł o jego uchylenie wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu pierwszej instancji, przekazanie niniejszej sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji oraz zasądzenie od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie:
1) art. 124 § 1 k.p.a. poprzez brak w zaskarżonym postanowieniu prawidłowego i pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego, w szczególności brak odniesienia się do argumentacji faktycznej i prawnej podniesionej przez pełnomocnika J. P. w toku postępowania;
2) art. 124 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niezamieszczenie w uzasadnieniu postanowienia uzasadnienia faktycznego postanowienia, jak również niewyjaśnienie podstawy prawnej wydanego postanowienia oraz niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których odmówił innym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej, a w konsekwencji brak wyraźnego wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z jakich powodów organ uznał, iż istniały podstawy do zajęcia rachunków bankowych oraz wkładów oszczędnościowych dłużnika;
3) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie z urzędu działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a to w konsekwencji braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, bez wzięcia pod uwagę wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia jej rozstrzygnięcia, w konsekwencji niewyjaśnienie z jakiego powodu nie doręczono dłużnikowi pisemnego upomnienia zawierającego wezwanie do dobrowolnego uiszczenia zaległości;
4) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sprawie w sposób naruszający zasadę praworządności i zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, z uwagi na zaniechanie ustosunkowania się do zgłaszanych przez skarżącego twierdzeń i wniosków, w tym przede wszystkim w zakresie niedoręczenia dłużnikowi pisemnego upomnienia zawierającego zobowiązanie do dobrowolnego spełnienia świadczenia;
5) art. 11 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia przesłanek przez organ administracji publicznej, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, w konsekwencji powołanie się przez organ na te przesłanki w sposób ogólny, w sytuacji gdy w myśl tej zasady właściwe uzasadnienie postanowienia w postępowaniu administracyjnym winno być tak zredagowane, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możności zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy;
6) art. 59 § 1 pkt 2 i 7 u.p.e.a. poprzez jego błędne niezastosowanie, w sytuacji gdy w niniejszej sprawie zachodziła nie jedna, a dwie przesłanki umorzenia postępowania, bowiem obowiązek zapłaty opłaty abonamentowej nie powstał, a nawet gdyby przyjąć, że powstał, to zobowiązanemu nie doręczono wymaganego upomnienia;
7) § 13 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez błędną wykładnię i uznanie, że tytuł wykonawczy może zostać wystawiony, a w konsekwencji postępowanie egzekucyjne w sprawie egzekucji należności abonamentowej RTV może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia, bowiem na zobowiązanym ciąży ustawowy obowiązek obliczenia lub uiszczenia należności pieniężnej bez wezwania;
8) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy nie zostały spełnione ustawowe przesłanki jego zastosowania i w konsekwencji utrzymano w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika Ł. Urzędu Skarbowego Ł.-W. w Ł. oddalające skargę na czynność polegającą na zajęciu wierzytelności oraz wkładów oszczędnościowych z kilku rachunków bankowych na raz;
9) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego błędne niezastosowanie, w sytuacji gdy przy dokonaniu prawidłowej oceny wydanego w sprawie postanowienia organ drugiej instancji powinien je uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi drugiej instancji;
10) § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiotelefonicznych i telewizyjnych poprzez błędne niezastosowanie, w sytuacji gdy w sprawie zostało wykazane, że skarżący nie został skutecznie powiadomiony o nadaniu mu numeru indentyfikacyjnego przez operatora publicznego, a tym samym nastąpiła utrata ważności wcześniej zarejestrowanego odbiornika TV, wobec czego operator publiczny nie mógł w ogóle naliczyć opłaty abonamentowej, a tym bardziej jej egzekwować.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 - dalej p.p.s.a.) - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Przeprowadzona przez Sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną, zostało wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do wyeliminowania go z obrotu prawnego.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 54 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w § 1, wnosi się w terminie 14 od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej (art. 54 § 4 u.p.e.a.). W myśl art. 54 § 5 u.p.e.a. w sprawie skarg, o których mowa w § 1 i 2, postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie. W przypadku uwzględnienia skargi na czynności egzekucyjne organ egzekucyjny uchyla zakwestionowaną czynność egzekucyjną lub usuwa stwierdzone wady czynności (art. 54 § 5a u.p.e.a.).
Należy zaznaczyć, że skarga na czynność egzekucyjną jest przysługującym zobowiązanemu środkiem prawnym o charakterze subsydiarnym i stanowi uzupełnienie innych środków zaskarżenia, przysługujących zobowiązanemu w postępowaniu egzekucyjnym. W postępowaniu skargowym z art. 54 § 1 u.p.e.a. dopuszcza się badanie jedynie tych czynności, które przynależą organowi egzekucyjnemu, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej. Postępowanie to ma charakter komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego (por. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2015r., sygn. akt II FSK 778/13; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015r., sygn. akt II FSK 1688/13; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2015r., sygn. akt III SA/Wa 3396/14, wyrok NSA z dnia 24 października 2014r., sygn. akt II GSK 1377/13).
Skarga na czynności egzekucyjne, składana w trybie art. 54 u.p.e.a., nie może więc być traktowana jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny lub egzekutora w toku całego postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA z dnia 22 września 2010r., sygn. akt II FSK 568/09 oraz wyroki WSA w Warszawie z 9 listopada 2008r., sygn. akt III SA/Wa 644/08 i z dnia 11 kwietnia 2008r., sygn. akt III SA/Wa 139/09, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Skarga, o której mowa w art. 54 u.p.e.a. służy zaskarżaniu czynności o charakterze wykonawczym (zob. Dariusz Jankowiak [w:] Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Komentarz 2005, wyd. Unimex, Wrocław 2005 r., s. 390). Nie jest zatem możliwe w trybie tego środka prawnego podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, czy też osób trzecich.
Czynność egzekucyjna została zdefiniowana w art. 1a pkt 2 u.p.e.a., jako wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Katalog środków egzekucyjnych w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych został określony w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Jednym z wymienionych środków egzekucyjnych, jest egzekucja z rachunków bankowych (art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a.).
Tryb postępowania w przypadku stosowania egzekucji z innych wierzytelności pieniężnych został uregulowany w Rozdziale 4 Działu II ustawy o postępowaniu egzekucyjnych w administracji.
Zgodnie z art. 80 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz niezwłocznie po upływie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego.
Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia (§ 2).
W myśl art. 80 § 3 u.p.e.a. jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że w dniu 18 czerwca 2018r. A S.A. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej wystawił wobec J.P. tytuł wykonawczy o numerze [...] obejmujący należności z tytułu opłat abonamentowych RTV za okres od czerwca 2013 r. do marca 2018 r. Tytuł wykonawczy został przekazany do Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W., celem realizacji w trybie egzekucji administracyjnej. Organ egzekucyjny zawiadomieniem z 8 listopada 2018 r. nr [...] przy użyciu systemu teleinformatycznego zajął wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w B S.A. na poczet należności objętych tytułem wykonawczym nr [...]. Wydruk powyższego zawiadomienia o zajęciu wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono J. P. 16 listopada 2018 r. 16 listopada 2018 r. do organu egzekucyjnego wpłynęła kwota przekazana przez B S.A. tytułem realizacji zajęcia dokonanego zawiadomieniem z 8 listopada 2018 r., która pokryła w całości należności dochodzone w niniejszym postępowaniu egzekucyjnym.
Natomiast w dniu 26 listopada 2018r. do organu egzekucyjnego wpłynęło pismo skarżącego z dnia 21 listopada 2017r. zawierające skargę na czynność egzekucyjną na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a..
Odnosząc się do przedstawionych w skardze na czynność egzekucyjną zarzutów należy wskazać, że wszczęcie egzekucji administracyjnej rozumianej jako jedno ze stadium postępowania egzekucyjnego związane jest z doręczeniem zobowiązanemu tytułu wykonawczego (art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a.). Doręczenia dokonuje organ egzekucyjny lub egzekutor w momencie przystąpienia do czynności egzekucyjnych, o ile odpis tytułu wykonawczego nie został wcześniej doręczony (art. 32 u.p.e.a.). Wiąże się to z faktem, że organ egzekucyjny przystępując do czynności egzekucyjnych w egzekucji należności pieniężnych od razu dokonuje zajęcia wierzytelności lub innego prawa majątkowego (por.: art. 67 § 1 u.p.e.a.). Stanowiący podstawę wszczęcia egzekucji w administracyjnej tytuł wykonawczy musi spełniać warunki przewidziane w art. 27 pkt 1-14 u.p.e.a.
Zdaniem Sądu, w kontekście wymagań zawartych w art. 80 u.p.e.a., zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego skarżącego zostało dokonane w sposób prawidłowy. Pismo z dnia 8 listopada 2018 r., którym organ dokonał zawiadomienia o zajęciu wierzytelności zawiera wszelkie wymagane elementy. Skarżący nie kwestionuje także wskazanego sposobu obliczenia egzekwowanych należności, a kwota należności głównej odpowiada wartości wskazanej w tytule wykonawczym będącym podstawą egzekucji. Sporządzone przez organ pismo zawiera także stosowne pouczenia. W aktach sprawy znajdują się także potwierdzenia odebrania pisma, którym organ dokonał zawiadomienie o zajęciu wierzytelności.
Wobec powyższego, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do kwestionowania w drodze skargi na czynności egzekucyjne dokonanego przez organ zajęcia wierzytelności.
Podkreślić należy, że skarga z art. 54 § 1 u.p.e.a. przysługuje zobowiązanemu na konkretną czynność egzekucyjną. Skarżący wniósł w sprawie skargę na dokonane przez organ zajęcie. Skarżący nie kwestionuje jednak zastosowania ww. regulacji prawnej i innych przepisów związanych z samym zajęciem egzekucyjnym.
Jak słusznie zauważył organ i jak już wyżej wskazano, postępowanie wszczęte skargą na czynności egzekucyjne stanowi jedynie fragment postępowania egzekucyjnego i nie prowadzi do kontroli całego postępowania egzekucyjnego. Postępowanie to ma na celu dokonanie pod względem zgodności z prawem oceny podejmowanych przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czynności faktycznych podejmowanych już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, wydawanych w toku egzekucji aktów, na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie czy zarzuty. Zatem podstawą skargi może być fakt, że dana czynność jest przeprowadzana niezgodnie z zasadami lub w niewłaściwej formie.
W związku z powyższym, nie jest zasadnym podnoszenie w trybie skargi na czynności egzekucyjne zarzutu wadliwie wystawionego tytułu wykonawczego - co w sprawie czyni skarżący. Na marginesie wskazać należy, że wbrew zarzutom skargi, z tytułu wykonawczego wynika, że skarżącemu zostało doręczone upomnienie w dniu 30 marca 2018 r.
Zaskarżone postanowienie, a w szczególności jego uzasadnienie spełnia wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a., odnosi się do wszystkich zarzutów zawartych w zażaleniu, wskazując na ustalone fakty, które zostały udowodnione i wyjaśnia podstawę prawną rozstrzygnięcia, co umożliwiło Sądowi rzetelne przeprowadzenie kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Pozostałe natomiast podniesione przez skarżącego zarzuty nie mają wpływu na ocenę legalności zaskarżonego postanowienia.
Wobec powyższego brak jest podstaw do uznania, że organ odwoławczy naruszył art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. i art. 18 u.p.e.a., a także art. 6, 8, 11 k.p.a. oraz 59 § 1 pkt 2 i 7 u.p.e.a.
Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.
eg