I SA/GL 450/20

I SA/Gl 450/20 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2020-12-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-04-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Nita
Beata Machcińska
Eugeniusz Christ /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
III FSK 4159/21 - Wyrok NSA z 2024-02-06
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2014 poz 849
art. 1a ust. 1  pkt 3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędziowie WSA Beata Machcińska, Adam Nita, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 r. po wznowieniu postępowania oddala skargę.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej (dalej SKO lub Kolegium) decyzją z dnia [...] znak: [...], po rozpatrzeniu sprawy z odwołania pana S. P. (dalej podatnik lub strona), od decyzji Wójta Gminy w S. (dalej organ podatkowy) z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie uchylenia w całości ostatecznej decyzji z dnia [...] i ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym na rok 2017 w kwocie [...]zł, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. 2019. 900 z późn. zm.), art. 1a ust. 1 pkt 1-3, art. 2 ust. 1 pkt 1-3, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1-3, art. 5 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. 2017. 1785 z późn. zm.) – dalej ustawa podatkowa, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4, art. 6 ust. 1 pkt 2, art. 6c ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. 2017. 1892 z późn. zm.), art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3, art. 4 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (t.j. Dz. U. 2017. 1821), utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego.
Uzasadniając rozstrzygnięcie SKO stwierdziło, że w decyzji pierwszoinstancyjnej organ podatkowy wskazał, że decyzją ostateczną z dnia [...] ustalił stronie wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 r. w kwocie [...]zł. Podstawą wymiaru podatku od nieruchomości była złożona w dniu 21 czerwca 2012 r. informacja w sprawie podatku od nieruchomości, w której zadeklarowano do opodatkowania: budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...]m2, budynki pozostałe o pow. [...] m2, budowle o wartości [...]zł oraz powierzchnia gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej [...]m2. Podatek rolny naliczono od gruntów: RV o pow. [...]ha, ŁIV o pow. [...]ha, PsIV o pow. [...]ha. Podatek leśny naliczono od lasów o pow. [...]ha. Organ podatkowy zauważył, że zgodnie z ewidencją gruntów Starostwa Powiatowego w Z. podatnik w roku 2017 figuruje jako właściciel gruntów o ogólnej powierzchni [...]ha, natomiast w złożonej informacji strona wskazała i też tak były opodatkowane grunty o łącznej pow. [...]ha. Podniósł, że w dniu 17 listopada 2017 r. podatnik złożył w organie korektę informacji w podatku od nieruchomości, informację w sprawie podatku rolnego i podatku leśnego na rok 2017. Złożona korekta informacji w podatku od nieruchomości dotyczyła zmniejszenia powierzchni użytkowej budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej o [...] m2 zwiększenia powierzchni użytkowej budynków pozostałych, wykazania budynku mieszkalnego o pow. użytkowej [...] m2 oraz zwiększenia powierzchni gruntów związanych z działalnością gospodarczą o [...] m2, wykazania gruntów pozostałych o powierzchni [...]m2 i budowli o wartości [...]zł. Ponadto podatnik poinformował organ, że nie cała powierzchnia budynku o nr ewidencyjnym [...] zajęta jest pod działalność gospodarczą, a jedynie jej część tj. około [...] m2. Pozostała część tj. [...]m2 stanowi jedynie część gospodarczą przydomową i nie jest związana z prowadzoną działalnością co powinno skutkować, zdaniem strony, przyjęciem podstawowej stawki podatkowej.
We wskazanych wyżej okolicznościach organ podatkowy wznowił postępowanie podatkowe w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za przedmiotowy rok podatkowy, a następnie, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, wydał decyzję z dnia [...], którą to w wyniku odwołania Kolegium uchyliło w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Rozpoznając ponownie sprawę organ podatkowy ustalił, że podatnik w 2017 r. prowadził na terenie gminy S. w budynku o nr ewidencyjnym [...] działalność gospodarczą, oraz że od [...]2010 r. zamknięto działalność obejmującą [...], [...], [...]. Obecnie prowadzona jest działalność związana z produkcją i [...].
W dniu 28 sierpnia 2018 r. podatnik złożył kolejną korektę informacji IN-1 w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2017, w której wykazał: budynek mieszkalny o powierzchni [...] m2, budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...]m2, budynki pozostałe o powierzchni [...] m2, budowle o wartości [...]zł, grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej [...]m2, grunty pozostałe [...] m2. Podstawą złożenia informacji była wykonana w dniu [...]2018 r. inwentaryzacja pomieszczeń: część użytkowa i inwentaryzacja pomieszczeń wyłączonych z użytkowania budynku o numerze ewidencyjnym [...], sporządzona przez uprawnionego rzeczoznawcę ds. wycen. Ponadto podatnik przedłożył spis pomieszczeń budynku o nr ewidencyjnym [...], w którym wykazał [...]m2 powierzchni części użytkowej jego firmy i [...] m2 powierzchni wyłączonej z użytkowania tej firmy. Organ podatkowy podniósł, że budynek o numerze ewidencyjnym [...] w ewidencji gruntów i budynków posiada klasyfikację odpowiednio: budynek handlowo-usługowy, Ba – tereny przemysłowe, więc co do zasady posiada funkcję niemieszkalną, stanowi własność osoby fizycznej, jest w posiadaniu przedsiębiorcy. Wobec powyższego nie ma podstaw do przyjęcia, że pomieszczenia o powierzchni [...] m2 niewykorzystywane obecnie do prowadzonej działalności gospodarczej nie mogą być wykorzystywane do działalności gospodarczej ze względów technicznych. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organ podatkowy wydał decyzję z dnia [...], którą to w wyniku odwołania Kolegium ponownie uchyliło w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ podatkowy uznał, że budynek oznaczony w ewidencji gruntów i budynków nr [...] o powierzchni użytkowej [...]m2 należało opodatkować według stawek właściwych dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ponadto ustalił, że stan faktyczny sprawy będący podstawą opodatkowania nieruchomości (spornego budynku nr [...] – [...]) nie uległ zmianie od daty zakupu tj. od [...]1997 r. do [...]2017 r. Istnieje więź pomiędzy działalnością gospodarczą prowadzoną przez stronę, a nieruchomością podlegającą opodatkowaniu. Podatnik aktem notarialnym zakupił budynek [...], w którym była prowadzona działalność gospodarcza. Według informacji podatnika z dnia 26 kwietnia 2019 r. nieruchomość nr [...] zabudowana budynkami [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, w poczet kosztów uzyskania przychodu został wliczony podatek od nieruchomości, co wynikało z faktu uiszczenia go w wysokości wskazanej w decyzji.
Od decyzji tej, odwołanie złożył pełnomocnik strony, zarzucając:
1) naruszenie prawa materialnego, a to art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej, poprzez przyjęcie, że samo posiadanie nieruchomości niemieszkalnej i nieobjętej wyłączeniem ze względów technicznych przez przedsiębiorcę jest wystarczające dla opodatkowania jej najwyższą stawką jak za budynki i grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej,
2) sprzeczność istotnych ustaleń ze zgromadzonym materiałem dowodowym, skutkującym ustaleniem, że wysokość zobowiązania podatkowego za rok 2017 wynosi [...]zł w sytuacji gdy powierzchnia nieruchomości związana z prowadzeniem działalności gospodarczej w budynku ewidencyjnym [...] wynosi ok. [...]m2, a pozostała część stanowi jedynie przydomową, nie związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej,
3) naruszenie prawa procesowego polegającego na prowadzeniu postępowania dowodowego w sposób nie wyczerpujący i nie zmierzający do ustalenia, jaka powierzchnia nieruchomości i czy w ogóle związana jest z prowadzoną działalnością gospodarczą.
W dniu [...]2020 r. Kolegium przeprowadziło wizję lokalną (oględziny) budynku nr [...], podczas której sporządzono dokumentację zdjęciową, zaś podatnik oświadczył, iż przedstawiona część budynku nr [...] jest odcięta od wody, prądu i ogrzewania i ten stan istnieje od 2010 r.
Następnie SKO stwierdziło, że istota sporu pomiędzy odwołującym się, a organem podatkowym sprowadza się do kwestii opodatkowania podatkiem od nieruchomości całego budynku (nr [...]) według stawki związanej z działalnością gospodarczą ([...]m2), podczas gdy strona twierdzi, że tylko część tego budynku (tj. [...]m2) powinna podlegać opodatkowaniu najwyższą stawką, a pozostała część budynku (tj. [...] m2) nie jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. W dalszej kolejności przytoczyło obowiązującą w badanym roku podatkowym treść art. 1 ust. 1 i art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej.
Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych i wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r. SK 13/15, SKO stwierdziło, że w przypadku podatników będących osobami fizycznymi sam fakt posiadania nieruchomości przez osobę będącą przedsiębiorcą nie jest wystarczający do uznania jej za związaną z działalnością gospodarczą. Konieczne jest ustalenie, czy nieruchomość ta wchodzi w skład przedsiębiorstwa prowadzonego przez tę osobę czy też stanowi majątek osobisty, odrębny od majątku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. W tym kontekście Kolegium wskazało, że sporna nieruchomość – działka nr [...] (prawo wieczystego użytkowania i własność budynków) została zakupiona przez podatnika wraz z żoną w dniu [...]1997 r. w związku z prowadzoną przez nich działalnością gospodarczą. Następnie prawo wieczystego użytkowania gruntów zostało przekształcone w prawo własności decyzją Wójta Gminy z dnia [...], po czym małżonkowie ci działający jako wspólnicy A Spółka jawna w dniu [...]2002 r. nabyli działki [...], [...] i [...], a likwidator tej spółki protokołem z dnia [...]2008 r. przekazał działkę [...] wspólnikom Spółki, a następnie w dniu [...]2008 r. sprzedał żonie podatnika działki [...], [...] i [...]. Kolegium stwierdziło, że podatnik jest wpisany do ewidencji działalności gospodarczej, która została rozpoczęta w dniu [...]2006 r. w przedmiocie [...] i [...] i produkcji [...] (z [...]). Decyzją z dnia [...] Powiatowy Lekarz Weterynarii w Z. wykreślił zakład podatnika z rejestru podmiotów objętych nadzorem co było równoznaczne z zaprzestaniem przez podatnika działalności obejmującej [...], [...], [...]. Pomieszczenia nieużytkowane przez firmę podatnika to pomieszczenia [...], zaś sporny budynek [...] ([...]), zgodnie z ewidencją gruntów i budynków posiada klasyfikację odpowiednio budynek handlowo-usługowy, Ba-tereny przemysłowe.
SKO zauważyło, że danymi z rejestru gruntów i budynków organ podatkowy był związany zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne. Dodało, że w dniu [...]2020 r. przeprowadziło wizję lokalną (oględziny) budynku nr [...] położonego na działce nr [...] stwierdzając, że zgodnie z oświadczeniem strony budynek ten jest odcięty od wody, prądu i ogrzewania i stan taki istnieje od 2010 r. Na drzwiach wejściowych znajdowała się kartka "NIECZYNNE". W jednym pomieszczeniu znajdowały się resztki mebli kuchennych, kartony ze słoikami, stara kanapa, resztki starych mebli do wyrzucenia, a pozostałe pomieszczenia były puste.
Mając na względzie zebrany w sprawie materiał dowodowy SKO ustaliło, że nie ma podstaw do przyjęcia, iż pomieszczenia budynku nr [...] o pow. [...] m2, które od roku 2010 nie są wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej nie mogą być wykorzystywane do tej działalności ze względów technicznych. Wyjaśnił, że poczynając od 1 stycznia 2016 r. przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej uległ zmianie zgodnie z którą, z kategorii budynków, gruntów i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wyłączono budynki mieszkalne i grunty związane z tymi budynkami, a także grunty, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d oraz budynki, budowle i ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego (art. 67 ust. 1 ustawy budowlanej) lub organu nadzoru górniczego na podstawie której wyłączono budynek, budowle lub ich części z użytkowania. Tak więc co do zasady wszystkie budynki lub ich części, z wyjątkiem budynków mieszkalnych – niezależnie od sposobów wykorzystania, jeżeli znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy traktowane muszą być jako związane z działalnością gospodarczą tego podmiotu.
W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżący reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, domagając się jej uchylenia w całości zarzucił:
1) rażące naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej poprzez przyjęcie, że samo posiadanie nieruchomości niemieszkalnej i nieobjętej wyłączeniem ze względów technicznych przez przedsiębiorcę jest wystarczające dla opodatkowania jej najwyższą stawką jak za budynki i grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej,
2) sprzeczność istotnych ustaleń ze zgromadzonym materiałem dowodowym, skutkującym ustaleniem niewłaściwej wysokości zobowiązania przedmiotowego, w sytuacji, gdy powierzchnia nieruchomości związana z prowadzeniem działalności gospodarczej w budynku ewidencyjnym [...] wynosi [...]m2, a pozostała część stanowi jedynie część przydomową, nie związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą,
3) naruszenie prawa procesowego, polegającego na prowadzeniu postępowania dowodowego w sposób niewyczerpujący i nie zmierzający do ustalenia jaka powierzchnia nieruchomości i czy w ogóle związana jest z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Uzasadniając skargę pełnomocnik skarżącego wskazał, że nieruchomość nr [...], zabudowana budynkami o nr: [...], [...], [...], [...], [...] i [...] nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych i nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, w poczet kosztów uzyskania przychodów zaliczone zostały koszty remontowe, a to w 2017 r. – [...], [...] zł, a w 2016 r. – [...]zł netto, z tym, że koszty remontu nie dotyczyły części budynku nr [...], o powierzchni ponad [...]m2, która stanowi jedynie część gospodarczą, przydomową i nie jest związana z prowadzoną działalnością, koszty nabycia nie obciążają prowadzonej działalności gospodarczej. Zdaniem pełnomocnika strony nieruchomości będące w posiadaniu osoby fizycznej, które nie wchodzą w skład przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55 (1) k.c. winny być opodatkowane stawką podstawową. Przyznał, że znaczna część budynku ([...]) stoi pusta, a w części nie zajętej pod działalność gospodarczą znajdują się rzeczy przechowywane, takie jak kosiarka, sprzęty gospodarstwa domowego itd. Budynek [...]sąsiaduje z budynkiem mieszkalnym, w którym zamieszkuje podatnik. Decyzją Powiatowego Inspektoratu Weterynarii z dnia [...] wykreślono firmę skarżącego z rejestru podmiotów objętych nadzorem. Według pełnomocnika nie wykonywanie działalności w zakresie [...] i nie wykorzystywanie części powierzchni z nią związanych, powinno mieć wpływ dla wymiaru zobowiązania podatkowego. Powołał się przy tym na orzeczenie WSA w Krakowie z dnia 27 września 2019 r. sygn. akt I SA/Kr 899/19, NSA z dnia 19 września 2019 r. sygn. akt II FSK 3134/18 i z dnia 12 czerwca 2012 r. sygn. akt II FSK 2288/10.
Pełnomocnik skarżącego zauważył, że materiał dowodowy nie wskazuje, aby przedmiotowa nieruchomość wchodziła w skład przedsiębiorstwa, którego właścicielem jest skarżący, zaś kluczowe znaczenie na ustalenie w tym zakresie, a więc to czy skarżący wprowadził przedmiotową nieruchomość do ewidencji środków trwałych, czy dokonano odpisów amortyzacyjnych, czy wliczono jakiekolwiek wydatki w poczet kosztów uzyskania przychodu, czy wliczono w ramach prowadzonej działalności gospodarczej jakiekolwiek nakłady remontowe, modernizacyjne w poczet pośrednich lub bezpośrednich kosztów uzyskania przychodu. Stwierdził, że sporna nieruchomość nigdy nie została wprowadzona w środki trwałe przedsiębiorstwa.
Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko i jego argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga okazała się bezzasadna.
Na wstępie stwierdzić należy, że zarządzeniem przewodniczącego Wydziału niniejsza sprawa, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020. 374 ze zm.), została przekazana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Przystępując do oceny legalności zaskarżonej decyzji trzeba wskazać, że przedmiotem sporu było ustalenie zakresu stosowania przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej w sytuacji, gdy część budynku niemieszkalnego, będącego w posiadaniu przedsiębiorcy, nie jest wykorzystywana w prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, przy czym względy techniczne nie stoją na przeszkodzie w takim wykorzystaniu, zaś podatnik część tę przeznaczył m.in. na składowanie przedmiotów nie związanych z jego działalnością gospodarczą.
Według organów podatkowych sporne pomieszczenia będące w posiadaniu przedsiębiorcy i mogące być wykorzystywane do działalności gospodarczej powinny być opodatkowane jako związane z tą działalnością, zaś zdaniem skarżącego samo posiadanie nieruchomości niemieszkalnej i nieobjętej wyłączeniem ze względów technicznych przez przedsiębiorcę nie jest wystarczające dla takiego opodatkowania.
Poza sporem było, że skarżący jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą dotyczącą [...] i [...] i [...], sporny budynek służył do takiej działalności – stanowił [...] ([...]), zaś z końcem 2009 r. zakład podatnika został wykreślony przez odpowiedni organ weterynaryjny z rejestru podmiotów objętych nadzorem co wiązało się z zaprzestaniem działalności podatnika obejmującej [...], [...] czy [...]. Przedmiotowy budynek został odcięty od mediów, nie został wyburzony, nieruchomość na której jest posadowiony nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych, nie dokonuje się z tego tytułu odpisów amortyzacyjnych, natomiast w poczet kosztów uzyskania przychodu z działalności gospodarczej podatnika, został wliczony podatek od tej nieruchomości w całości za lata 2015-2017. W skardze podatnik przyznał, że w poczet kosztów uzyskania w 2016 i 2017 r. zaliczone zostały koszty remontowe z tym, że nie dotyczyły one spornej części przedmiotowego budynku. Sporny budynek w rejestrze gruntów i budynków ujęty był jako budynek handlowo-usługowy (Ba – tereny przemysłowe).
Zgodnie z brzmieniem art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej, obowiązującym w badanym okresie, za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Przepis ust. 2a pkt 1 i 3 przewiduje, że do gruntów, budynków i budowli związanych z działalnością gospodarczą nie zalicza się budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami (pkt 1), budynków (...), w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której nowa a art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (...), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek (...) lub jego część z użytkowania (pkt 3). Od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej ustalane są odrębne stawki podatkowe (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy podatkowej). "Co do zasady, sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę gruntu, budynku lub budowli przesądza o zakwalifikowaniu ich jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - niezależnie od tego, czy przedsiębiorca na bieżąco w całości, bądź tylko w części z nich korzysta" (tak wyrok WSA w Gliwicach z dnia 21 października 2020 r. sygn. akt I SA/Gl 666/20). "Tymczasowe niewykorzystywanie danego obiektu dla celów działalności gospodarczej nie uprawnia do przyjęcia, że nie stanowi on nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych" (tak wyrok WSA w Łodzi z dnia 12 sierpnia 2020 r. sygn. akt I SA/Łd 33/20). "Ujęcie nieruchomości w ewidencji środków trwałych, czy dokonywanie odpisów amortyzacyjnych, albo też zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących nieruchomości, przesądza o jej gospodarczym przeznaczeniu. Jednakże nie są to jedyne kryteria decydujące o takiej kwalifikacji np. gruntu czy też budynku. Do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zaliczone winny być również te grunty lub budynki, które przejściowo nie są wykorzystywane przez podatnika w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, ale ich cechy oraz rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej powodują, że mogą być one wykorzystywane na ten cel" (tak wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 czerwca 2020 r. sygn. akt I SA/Go 207/20). "Okoliczność niewykorzystywania wszystkich części nieruchomości, tj. poszczególnych pomieszczeń czy też małych fragmentów terenów nie świadczy o tym, że nie jest ona związana z prowadzoną działalnością gospodarczą" (tak wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20 lutego 2020 r. sygn. akt I SA/Gl 1433/19).
Skoro, jak ustalono w niniejszej sprawie, skarżący jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w przedmiocie [...] oraz produkcji [...] wyłączając [...], zaś będący w jego posiadaniu sporny budynek jest budynkiem handlowo-usługowym położonym na gruntach klasyfikowanych jako tereny przemysłowe, używanym wcześniej jako [...] ([...]) i nabytym przez skarżącego w tym charakterze, to tym samym budynek taki jest związany z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej. Budynek ten (w całości) może służyć wykonywaniu takiej działalności, a nadto jest związany z tą działalnością skoro nie zaistniały okoliczności z mocy prawa wyłączające ten związek, a określone w art. 1a ust. 2a ustawy podatkowej. Ustalenie, że od 1 stycznia 2010 r., z uwagi na decyzję władz weterynaryjnych, w budynku tym nie prowadzi się [...], [...] czy [...], ani to, że obecnie budynek (jego część) faktycznie nie jest przez skarżącego używany do prowadzonej działalności i został odcięty od wody, prądu czy ogrzewania, ani to, że w niektórych pomieszczeniach tego budynku znajdują się rzeczy skarżącego nie służące prowadzeniu działalności gospodarczej nie powoduje braku związku spornego budynku z działalnością gospodarczą podatnika. Dodać należy, że to sam skarżący zdecydował o tym, by od 2010 r. w budynku tym (części jego pomieszczeń) nie prowadzić działalności gospodarczej. Tym niemniej sporny budynek w całości może takiej działalności służyć czemu podatnik nie przeczy. Należy przy tym podkreślić, że poczynając od 2016 r. "względy techniczne", o których mowa w skardze nie mają żadnego znaczenia dla oceny związania danego podmiotu opodatkowania z działalnością gospodarczą podatnika.
Fakt, że pewne pomieszczenia w przedmiotowym budynku zajęte zostały przez skarżącego jako miejsce przechowywania resztek starych mebli, słoików, czy kosiarki nie powoduje ustania ich związku z działalnością gospodarczą podatnika i ustaleniu, że służą one wyłącznie do osobistego użytku skarżącego, czy by nie wchodziły w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa, stanowiły jego majątek osobisty, odrębny od majątku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Mimo, iż budynek ten ani nieruchomość, na której został posadowiony nie został przez skarżącego ujęty w ewidencji środków trwałych i nie dokonuje on odpisów amortyzacyjnych od tych składów majątkowych to jednak w poczet kosztów uzyskania przychodów wliczał podatek od tej nieruchomości, a nadto w budynku tym, jak sam przyznał w skardze, dokonywał w latach 2016-2017 remontów, zaś wydatki z tego tytułu zostały również zaliczone przez podatnika do kosztów uzyskania przychodów z prowadzonej działalności. Fakt, iż tylko w części budynku działalność taka jest prowadzona i że remonty te dotyczyły tylko tej części budynku, o określonej powierzchni, nie wyłącza z takiej działalności innych jego części lub powierzchni. W przypadku budynków niemieszkalnych, a takim jest sporny budynek kwestia jego zajęcia w całości lub w części na prowadzenie działalności gospodarczej nie ma znaczenia dla określania stawki podatkowej. Budynki takie i ich części podlegają stawce najwyższej związanej z działalnością gospodarczą. Nie może zrywać związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą danego budynku tylko to, że podatnik uznał, iż w część pomieszczeń tej nieruchomości przeznaczy na rzeczy mu zbędne lub potrzebne przy pracach przydomowych. Zajęcie części budynku niemieszkalnego skarżącego prowadzi do prowadzenia działalności gospodarczej i będącego w jego posiadaniu, na rzeczy osobistego użytku podatnika nie związane z tą działalnością nie powoduje zmiany charakteru tego budynku lub jego pomieszczeń i jego związku w całości z działalnością gospodarczą podatnika. Oznacza to, że w przypadku, gdy dany budynek nie jest budynkiem mieszkalnym kwestia jego zajęcia bądź nie na prowadzenie działalności gospodarczej jest nieistotna dla celów podatkowych, a tym samym również nieistotne jest jego faktyczne użytkowanie w innych niż gospodarcze celach w sytuacji, gdy budynek ten nie utracił charakteru budynku niemieszkalnego klasyfikowanego jako handlowo-usługowy, zaś podatnik na trwale nie wyodrębnił części tego budynku (jego pomieszczeń), z przeznaczeniem na inne cele, co miałoby wpływ na jego zakwalifikowanie w odpowiedniej ewidencji.
Sąd stwierdza, że prowadząc postępowanie podatkowe organy nie naruszyły przepisów procedury w tym dowodowej, gdyż zebrały wszelki dostępny materiał dowodowy, który dogłębnie rozpatrzyły i uwzględniły w dokonanych w sposób prawidłowy ustaleniach. To, że ustalenia te nie były zgodne ze stanowiskiem skarżącego nie powoduje ich błędności czy niezupełności. Organy słusznie stwierdziły, że sporny budynek w całości związany jest z działalnością gospodarczą podatnika i dlatego opodatkowały całą jego powierzchnię zgodnie z tym ustaleniem, a nie tylko tę część którą podatnik wskazał jako związaną z działalnością gospodarczą. Skoro takiemu opodatkowaniu podlegała cała powierzchnia budynku ([...]) to tym samym nie było konieczności ustalenia jego powierzchni w zależności do kwestii zajmowania poszczególnych jego pomieszczeń. Organ odwoławczy aby dokładniej rozpoznać sprawę przeprowadził oględziny przedmiotowego budynku, które potwierdziły, iż budynek ten w stanie z dnia oględzin, mógł służyć działalności gospodarczej prowadzonej przed podatnika i tylko od jego woli zależy to czy budynek w tym charakterze będzie wykorzystywany.
Wbrew twierdzeniom skargi organy podatkowe nie przyjęły, że samo posiadanie nieruchomości niemieszkalnej (budynek i grunt) przez przedsiębiorcę stanowiło o jego opodatkowaniu stawką jak za związane z działalnością gospodarczą wskazywały bowiem elementy stanu faktycznego, w tym wliczenie podatku od tej nieruchomości do kosztów uzyskania przychodu z działalności gospodarczej, czy możliwość wykorzystania nieużytkowanej części budynku do takiej działalności i jej nabycie do prowadzenia takiej działalności, jako przemawiające za uznaniem, iż sporna nieruchomość, mimo iż należy do przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną, nie stanowi jego majątku innego niż związany z działalnością gospodarczą.
W związku z powyższym Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób opisany w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2019. 2325) i na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalił.