I SA/GL 449/25

I SA/Gl 449/25 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-11-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-04-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Anna Rotter
Paweł Kornacki /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Pyszny
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 707
art. 1a ust. 1 pkt 1 i pkt 5, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 7
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.)
Dz.U. 2025 poz 111
art. 47 par. 1 i par. 2, art. 68 par. 1, art. 122, art. 187 par. 1, art. 191
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Piotr Pyszny, Sędzia WSA Anna Rotter, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2025 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 31 stycznia 2025 r. nr SKO.F/41.4/1185/2024/20392 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2022 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 163 (sto sześćdziesiąt trzy) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
1. L. K. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 31 stycznia 2025 r., nr SKO.F/41.4/1185/2024/20392 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2022 r.
2. Stan sprawy.
2.1. Prezydent Miasta B. 25 października 2024 r. wydał wobec skarżącego nakaz płatniczy nr [...] w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2022. Ustalił nim skarżącemu łączne zobowiązanie pieniężne od nieruchomości położonej w B. przy ul. [...], działka nr [...], w wysokości 4.064 zł. Do opodatkowania przyjął:
a) grunty "pozostałe" o powierzchni 5.213 m2;
b) budynki "pozostałe" o powierzchni 184,60 m2.
Grunty sklasyfikowane jako łąki i pastwiska klasy V o powierzchni 0,0270 ha zostały zwolnione z opodatkowania.
Decyzja została doręczona skarżącemu 5 listopada 2024 r.
Prezydent Miasta wskazał, że na podstawie oświadczeń skarżącego oraz jego żony i syna, ustalił iż przedmioty opodatkowania nie były związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Nawiązując do stanowiska podatnika zaznaczył, że garaże mogą zostać opodatkowane jako budynki pomimo, że nie mają bram, ponieważ zły stan techniczny mający wpływ na wykorzystywanie obiektu tego nie wyklucza.
Dodał, że powierzchnię użytkową opodatkowanych "zabudowań" ustalił na podstawie wykonanych przez organ podatkowy pomiarów, natomiast powierzchnię gruntów na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków.
2.2. Kolegium zaskarżoną decyzją z 31 stycznia 2025 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Nawiązując do argumentów odwołania, Kolegium wskazało, że w tej sprawie znajduje zastosowanie art. 68 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111, ze zm. – dalej: o.p.), według którego organ podatkowy ma 3 lata na wydanie i doręczenie decyzji konstytutywnej. Poza tym, termin ten dotyczy doręczenia decyzji organu pierwszej instancji. W niniejszej sprawie został zachowany.
Kolegium nadmieniło również, że podzielenie w decyzji na rok 2022 płatności podatku na cztery raty po 1.016 zł, tak jak wnioskuje podatnik, nie spowodowałoby zmiany terminu ich płatności. Nakaz płatniczy na łączne zobowiązanie pieniężne został bowiem wydany 25 października 2024 r., doręczony 5 listopada 2024 r., co zgodnie z art. 47 § 2 o.p. oznacza, że termin płatności wszystkich czterech rat należy ustalić na 14 dni od doręczenia decyzji wymiarowej.
Wreszcie, w nawiązaniu do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2024 r. poz. 1151, ze zm. – dalej: p.g.k.), Kolegium zasygnalizowało moc wiążącą ewidencji gruntów i budynków. W tym zakresie organ odwoławczy zauważył, że w ewidencji znajdują się "budynki transportu i łączności" oraz "pozostałe budynki niemieszkalne". Opodatkowanie obiektów jako budynków potwierdziły także przeprowadzone na terenie nieruchomości oględziny, które pozwoliły ustalić, że obiekty te mają wszystkie elementy definicji budynku. Podczas tej czynności dokonano również pomiaru tych obiektów. Kolegium wskazało ponadto, że zły stan techniczny (brak drzwi) nie wyłącza opodatkowania garaży, gdyż dla wystąpienia przesłanki "wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych" nie jest konieczne zamknięcie obiektu ze wszystkich stron.
2.3. W skardze podatnik wniósł o unieważnienie w całości zaskarżonej decyzji (cytat) "zgodnie z Art. 247 § 1 punkt 3 Op lub z Art 156 § 1 pkt 2 Kpa i rozstrzygnięcie zgodnie z Naszą Skargą Sygn akt I SAB/GI 18/24, która dotyczy ponaglenia tych podatków czyli wydania decyzji płatnej w 4 ratach".
W uzasadnieniu skargi – sformułowanej jednocześnie wobec analogicznych decyzji dotyczących trzech lat podatkowych tj. od 2021 r. do 2023 r. - na wstępie nawiązał do terminu 3 lat wynikającego z art. 68 § 1 o.p. oraz terminu z art. 35 § 3a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572, ze zm. – dalej: k.p.a.). Zasygnalizował, że wszystkie decyzje (dotyczące ww. trzech lat podatkowych) mają takie samo uzasadnienie i nic nie stało na przeszkodzie, aby je unieważnić i zobowiązać Urząd Miasta do "napisania nowych" z uwzględnieniem 4 rat.
Do skargi załączył też kopię protokołu z 16 lipca 2020 r., jak to ujął "z wizji lokalnej wykonanej przez pracowników Urzędu Miasta". Wskazał, że pierwszą czynnością jakiej dokonał organ było wydanie postanowienia z 31 października 2023 r., a więc 3,5 roku po "wizji". W ocenie skarżącego organ podjął wszystkie czynności po to, aby sztucznie przesunąć termin wydania decyzji, zaś Kolegium wskazało, że postanowieniem z 23 grudnia 2024 r. ponaglenie uznało za nieuzasadnione.
Skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja nosi datę 31 stycznia 2025 r., a z dniem 1 stycznia 2025 r. zaczęła obowiązywać nowelizacja ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2025 r. poz. 707, ze zm. – dalej: u.p.o.l.). Przepis art. 6 ust. 7 tej ustawy stanowi, że podatek jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminach: do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego.
Następnie skarżący zauważył, że zgodnie z ustawą podatek powinien być liczony od powierzchni użytkowej, zaś wyliczono podatek od powierzchni zabudowy. Te dwa określenia nie są jednak tożsame.
Wreszcie skarżący zasygnalizował, że przedmiotowe garaże, które kiedyś były budynkami, zgodnie z nowelizacją zmieniły status i stały się budowlami. W tej mierze odwołał się do wyroku WSA w Kielcach z 24 maja 2012 r., I SA/Ke 172/12 i zakwestionował stanowisko Kolegium, że do istnienia budynku "nie jest konieczne zamknięcie obiektu ze wszystkich stron".
Skarżący swoje argumenty powtórzył w piśmie z 10 maja 2025 r.
2.4. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
3. Skarga została uwzględniona, jednakże z innych przyczyn aniżeli w niej wskazane. Stosownie bowiem do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 925, ze zm. – dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - z zastrzeżeniem art. 57a, który w tej sprawie nie ma zastosowania.
4.1. Skarżący nietrafnie odnosi się do terminu wydania kontrolowanej decyzji. W tym zakresie zasadnie Kolegium argumentuje, że art. 68 § 1 o.p. stanowi, iż zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Decyzja (nakaz płatniczy) dotycząca łącznego zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości oraz w podatku rolnym konstytuuje zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2 o.p. W tym przypadku, decyzja (nakaz płatniczy) została doręczona skarżącemu (podatnikowi) 5 listopada 2024 r., a wskazany termin 3 lat upływa z dniem 31 grudnia 2025 r.
Z kolei, powoływany przez skarżącego art. 35 § 3a k.p.a. w niniejszej sprawie nie ma zastosowania, bo postępowanie podatkowe było prowadzone na podstawie ustawy – Ordynacja podatkowa (por. art. 3 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 1 pkt 3 o.p.). Odpowiednik tej regulacji, zawarty w art. 139 § 1-4 o.p., ma charakter procesowy, co oznacza, że upływ wskazanych tam terminów nie pozbawia organów podatkowych zdolności do orzekania, ani nie powoduje sam przez się wadliwości decyzji wydanej w postępowaniu, jeśli nawet zostanie uznane, że było ono prowadzone w sposób przewlekły (por. P. Pietrasz [w:] Ordynacja podatkowa. Tom II. Procedury podatkowe. Art. 120-344. Komentarz aktualizowany, red. L. Etel, LEX/el. 2025, art. 139, teza 2).
Dlatego, także bez znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy jest to, czy organ podejmował czynności opieszale, z opóźnieniem (np. 3 i pół roku po kontroli podatkowej), czy ponaglenie zostało uznane za zasadne i wreszcie to, czy Sąd na skutek skargi podatnika uznał, że postępowanie podatkowe poprzedzające wydanie decyzji wymiarowej było prowadzone w sposób przewlekły.
4.2. Nietrafne są uwagi skarżącego dotyczące braku określenia w decyzji organu pierwszej instancji płatności podatku w ratach.
W tym zakresie Kolegium zasadnie wskazało, że art. 6 ust. 7 u.p.o.l. stanowi, iż podatek od nieruchomości jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminach: do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego. Analogiczną regulację zawiera art. 6a ust. 6 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2025 r. poz. 1344). Jednak trzeba mieć na uwadze, że decyzja Prezydenta Miasta ustalająca łączne zobowiązanie pieniężne za 2022 r. została doręczona podatnikowi 5 listopada 2024 r., a więc już po upływie terminów płatności poszczególnych rat. W tej sytuacji znaczenia nabierają regulacje art. 47 § 1 i 2 o.p. Wynika z nich, że jeżeli przepisy prawa podatkowego określają kalendarzowo raty podatku, a decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego nie została doręczona co najmniej na 14 dni przed terminem pierwszej raty podatku, obowiązuje termin określony w art. 47 § 1 o.p., czyli termin płatności podatku wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego (por. B. Dauter, W. Gurba [w:] S. Babiarz, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, A. Olesińska, J. Rudowski, B. Dauter, W. Gurba, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. XII, Warszawa 2024, art. 47, teza 2). Także w orzecznictwie wskazuje się, że decyzje ustalające zobowiązanie w łącznym zobowiązaniu pieniężnym, wydane i doręczone po upływie terminów płatności wynikających z art. 6 ust. 7 u.p.o.l. czy art. 6a ust. 6 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym, powinny wskazywać jeden termin płatności całego zobowiązania podatkowego, zgodnie z art. 47 § 1 i 2 o.p. (por. wyrok WSA w Białymstoku z 23 grudnia 2013 r., I SA/Bk 510/13; przywoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sprawie, termin płatności podatku (w całości, a już nie w ratach) wiązał się z upływem terminu 14 dni od doręczenia skarżącemu decyzji ustalającej i przypadał na 20 listopada 2024 r.
4.3. Również nietrafnie skarżący podnosi, że zgodnie z nowelizacją u.p.o.l., z dniem 1 stycznia 2025 r. przedmiotowe garaże "stały się budowlą". W tym zakresie Sąd wskazuje, że dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji dotyczącej ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2022 r. znaczenie ma brzmienie ustawy podatkowej w tymże roku. Dlatego zmiany u.p.o.l. po 2022 r. nie są istotne dla tej sprawy.
4.4. Skarżący nie ma również racji co do tego, że do zakwalifikowania danego obiektu budowlanego do kategorii budynku konieczne jest, aby obiekt ten "był zamknięty ze wszystkich stron", co oznacza, że pozbawienie obiektu (garażu) bramy, wyklucza uznanie go za budynek.
W tym zakresie Sąd zauważa, że jest to teza zbyt ogólna. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2022 r., budynek to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Przy czym, "przegroda budowlana" wydzielająca budynek z przestrzeni nie musi być "ścianą" w tradycyjnym tego słowa znaczeniu. Funkcje przegrody budowlanej mogą pełnić inne elementy składowe budynku. Istotne jest to, aby wyznaczały one granice obiektu w terenie. Dlatego, dla spełnienia przez obiekt budowlany przesłanki wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych nie jest konieczne zamknięcie obiektu ze wszystkich stron. Wystarczy, że istniejące przegrody zakreślają granice obiektu (por. R. Dowgier, L. Etel [w:] R. Dowgier, L. Etel, Podatek od nieruchomości. Komentarz, Warszawa 2025, art. 1a, teza 9; wyrok WSA w Warszawie z 25 października 2016 r., III SA/Wa 2429/15; wyrok NSA z 7 marca 2019 r., II FSK 573/17).
To oznacza, że stwierdzenie braku drzwi w garażu nie wystarcza do wykluczenia zaliczenia takiego obiektu budowlanego do kategorii budynku. W orzecznictwie wskazuje się, że obiekt pozostaje budynkiem nawet wówczas, gdy ze względów technicznych, prawnych, czy faktycznych, nie jest i nie może być wykorzystywany zgodnie z przeznaczeniem. Brak okien, schodów wewnętrznych, czy części dachu lub ogólna dewastacja budynku, pozbawienie znajdujących się w nim mediów, czy jego niewykorzystywanie, nie powoduje utraty przez taki obiekt cech budynku (wyrok NSA z 19 marca 2019 r., II FSK 3232/17).
5.1. Kolegium dokonało jednak wadliwej kontroli decyzji Prezydenta Miasta, ponieważ zaakceptowało naruszenie przez organ pierwszej instancji przepisów dotyczących gromadzenia oraz oceny dowodów. Mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
5.2. Zgodnie z art. 122 o.p. (w brzmieniu obowiązującym w czasie postępowania podatkowego) w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Stosownie do art. 187 § 1 o.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a jak stanowi art. 191 o.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
5.3. Jak wynika z decyzji Prezydenta Miasta oraz decyzji Kolegium, istotne, jeśli nie kluczowe, znaczenie dowodowe dla poczynienia ustaleń w zakresie podatkowego stanu faktycznego miała czynność – jak to określiło Kolegium (str. 4 decyzji) – "oględzin".
Sąd stwierdza, że w przekazanych aktach administracyjnych (łącznych dla trzech spraw, dotyczących lat podatkowych 2021-2023) znajdują się dwa protokoły "z kontroli podatkowej przeprowadzonej dnia 16.07.2020 roku przez pracowników (...) działających z upoważnienia Prezydenta Miasta B. (...)". Jako przedmiot oględzin w obu przypadkach wskazano nieruchomość w B., ul. [...] (w aktach administracyjnych oznaczone jako karty nr 22 i 21). Jest to zbieżne z określeniem "adresu opodatkowanej nieruchomości" w decyzji organu pierwszej instancji.
Zastrzeżenia Sądu budzi jednak to, że nie można ustalić związku pomiędzy budynkami objętymi opodatkowaniem w decyzji, w której jako podstawę opodatkowania przyjęto 184,60 m2, a budynkami, czy szerzej obiektami budowlanymi, które zostały opisane w powołanych protokołach.
5.4. Otóż, w protokole oznaczonym jako karta 22 (którego kopię skarżący dołączył do skargi – k. 5, 6, 7 akt sądowych) opisano różne obiekty budowlane i co do niektórych z nich dokonano pomiarów. Z tego dokumentu wynika, że na nieruchomości skarżącego znajdują się:
a) wiata, nienaniesiona w "EGiB", służąca do gromadzenia drewna i innych materiałów – nie dokonano jej pomiarów;
b) obiekt budowalny, widoczny w "EGiB", będący "magazynem podręcznym". Z protokołu wynika, że dokonano pomiarów 7 pomieszczeń tego obiektu, a rezultaty pomiarów są następujące:
1) pomieszczenie - 5,13m x 5,81m
2) pomieszczenie – 6,59m x 5,16m
3) pomieszczenie – 6,63 x 4,95m
4) pomieszczenie – 6,69m x 5,36m
5) pomieszczenie – 6,85m x 5,21m
6) pomieszczenie – 5,46m x 12,5m
7) pomieszczenie – 5,78m x 2,84m.
Wskazano zarazem przy opisie pomieszczenia nr 5, że "Ostania część nie posiada dachu".
c) Odnotowano również, że na "końcu budynku" znajduje się wiata. Nie dokonano jej pomiarów.
Poza tym, w protokole oznaczonym jako karta 21 akt administracyjnych również odnotowano lokalizację budynków i dokonano pomiarów pomieszczeń. Dalej idące i szczegółowe wskazania wyników przeprowadzanej czynności nie są możliwe, ponieważ załączona do akt administracyjnych kopia jest nieczytelna, a tym samym nieprzydatna dowodowo. Taką samą uwagę należałoby odnieść do poprzedniego protokołu, jednak załączona do skargi kopia (w pełni czytelna) pozwoliła Sądowi na odtworzenie treści tego dokumentu.
5.5. Sąd stwierdza, że ani z decyzji Prezydenta Miasta, ani z decyzji Kolegium nie wynika jakie konkretnie obiekty zostały uznane za budynki i w konsekwencji opodatkowane. Decyzja organu pierwszej instancji wskazuje tylko, że opodatkowano budynki o łącznej podstawie opodatkowania (czyli powierzchni użytkowej – argument z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.) 184,60m2.
Tymczasem, uwzględnienie wyników pomiarów 7 pomieszczeń obiektu budowlanego opisanego w protokole z karty 22 akt administracyjnych wskazuje, że suma ich powierzchni wynosi 252,84 m2. Żaden z organów nie wyjaśnił, które zatem części budynku - "pomieszczenia" zostały opodatkowane, a które pomięto i dlaczego.
Dodatkowo, w tym protokole wskazano, że na gruncie posadowione zostały także dwie "wiaty". To również komplikuje ustalenie, które obiekty w rzeczywistości stanowiły w tej sprawie przedmiot opodatkowania.
Ponadto, skoro w aktach administracyjnych znajduje się kolejny protokół "z kontroli podatkowej" (oznaczony jako karta 21), to zakładając prakseologię działania organów podatkowych, także i ten dokument powinien mieć znaczenie dla niniejszej sprawy. Jeśli tak, to uprawnione jest założenie, że wymienione w nim obiekty również mogły stanowić w tej sprawie przedmiot opodatkowania. Jak już wskazano, kopia tego protokołu jest nieczytelna, ale zdaje się wynikać z niego, że także w nim opisane zostały obiekty budowlane oraz ich "pomieszczenia", które zostały wymierzone.
Sąd stwierdza ponadto, że treść wyżej wskazanych "protokołów" wskazuje, że w ramach opisanych w nich czynności zostały wykonane łącznie 34 zdjęcia. W aktach administracyjnych jednak nie znajdują się ich kopie. Zatem, do akt postępowania podatkowego zostały załączone niekompletne dokumenty z kontroli podatkowej, co w tym konkretnym przypadku znacznie utrudnia, jeśli nie uniemożliwia, realną, a nie tylko iluzoryczną kontrolę prawidłowości stosowania prawa przez organ podatkowy.
Biorąc powyższe pod uwagę: Sąd nie jest w stanie ustalić, czy Prezydent Miasta opodatkował tylko niektóre "pomieszczenia" (części budynku), których pomiaru dokonał a jeśli tak, to które konkretnie, czy może niektóre "pomieszczenia" oraz jedną lub obie "wiaty" (pomimo tego, że w protokole nie zawarto pomiarów "wiat"). Jeśli nie można ustalić, które konkretnie obiekty i w jakim zakresie zostały opodatkowane, to w konsekwencji Sąd nie może zweryfikować, czy te obiekty rzeczywiście spełniają kryteria budynku (art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.), co kwestionuje skarżący. Ma to znaczenie choćby w kontekście fotografii, które przedstawił podatnik jeszcze na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji. Do pisma z 7 sierpnia 2024 r. (data wpływu do organu – por. k. 20 akt. adm.) zostały załączone fotografie na których znajduje się zrujnowany (zawalony) obiekt, którego uznanie za przedmiot opodatkowania (budynek) wydaje się bardzo dyskusyjne. W samym protokole kontroli wskazano m.in., że "Ostatnia część obiektu nie posiada dachu." (k. 6 akt sądowych).
W tym stanie rzeczy, błędem Kolegium było zaaprobowanie tak istotnych niejasności. Decyzja organu odwoławczego nie zawiera uwag w tej materii. Wymyka się zatem spod pełnej kontroli Sądu w zakresie przedmiotu opodatkowania. Zatem, już z tego powodu zaskarżona decyzja zasługuje na uchylenie po myśli art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p.
5.6. Sąd doszukał się istotnych błędów postępowania dowodowego także w sferze ustalenia podstawy opodatkowania.
Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. podstawę opodatkowania dla budynków (lub ich części) stanowi powierzchnia użytkowa. Z kolei, stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. przez pojęcie "powierzchnia użytkowa budynku lub jego części" należy rozumieć powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe.
Z zaoferowanego sądowi przez organy podatkowe materiału dowodowego nie wynika w jaki sposób została ustalona powierzchnia użytkowa opodatkowanych obiektów. W szczególności, czy zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. To uniemożliwia skontrolowanie prawidłowości decyzji i w tym aspekcie. Tym samym Sąd nie może odnieść, się do zarzutu skarżącego, że "podatek ma być liczony od powierzchni użytkowej" a nie od powierzchni zabudowy. Jest to kolejny powód uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p.
6. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd nie jest związany wnioskami skarżącego. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd stwierdza nieważność decyzji (lub postanowienia) w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach – w tym przypadku w art. 247 o.p. Z uwagi na to, że wskazane powyżej uchybienia organu podatkowego nie wyczerpują znamion żadnej z przesłanek nieważności decyzji, nie było podstaw do takiej reakcji Sądu, choć postulowanej w skardze.
Sąd nie miał także kompetencji do orzeczenia wobec Prezydenta Miasta "nawiązki na rzecz Domu Dziecka", o co wnosił skarżący na rozprawie. Ustawodawca nie wyposażył bowiem sądu administracyjnego w możliwość zastosowania takiego rozstrzygnięcia. Co prawda, w art. 145a § 3, art. 149 § 2 i art. 154 § 7 p.p.s.a. została przewidziana możliwość obciążenia organu administracyjnego przez sąd administracyjny "sumą pieniężną", jednak te przepisy w niniejszej sprawie nie mają zastosowania.
7. W postępowaniu ponownym należy w pierwszej kolejności dołączyć do akt sprawy czytelne i kompletne (m.in. z fotografiami) dokumenty z kontroli podatkowej. Treść protokołów (k. 21 i 22 akt adm.) sugeruje, że są to protokoły kontroli, o których mowa w art. 290 o.p. Stosownie do art. 180 § 1 art. i 181 o.p. mogą one stanowić dowód w postępowaniu podatkowym, ale powinny być czytelne i zupełne.
W dalszej kolejności, organ podatkowy powinien precyzyjnie ustalić i opisać w uzasadnieniu decyzji przedmiot opodatkowania. W tej sprawie dotyczy to szczególnie obiektów, które mogą stanowić budynki oraz ich cech konstrukcyjnych (art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). Uwaga ta odnosi się także do podstawy opodatkowania budynków, to jest sposobu ustalenia ich powierzchni użytkowej stosownie do wymagań art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l.
Jeśli uzupełnienie materiału dowodowego o kompletne dokumenty z kontroli podatkowej nie będzie wystarczające do ustalenia stanu faktycznego sprawy, organ powinien przeprowadzić dodatkowe konieczne czynności dowodowe.
8. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę 163 zł złożył się tylko wpis, ponieważ skarżący działający osobiście, nie wykazał, że poniósł inne koszty niezbędne do celowego dochodzenia jego praw.