I SA/GL 442/22

I SA/Gl 442/22 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2022-09-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-04-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Anna Rotter
Anna Tyszkiewicz-Ziętek
Bożena Pindel /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
II FSK 410/23 - Wyrok NSA z 2024-01-24
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 223 § 2 pkt 1 w zw. z art. 150
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.), Sędziowie WSA Anna Rotter, Anna Tyszkiewicz-Ziętek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 września 2022 r. sprawy ze skargi T. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 2 lutego 2022 r. nr 2401-IOD-2.4102.126.2021 UNP: 2401-22-024701 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 2 lutego 2022 r. nr 2401-IOD-2.4102.126.2021 UNP: 2401-22-024701 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach ‒ działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.; dalej O.p.) ‒ stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania przez podatniczkę T. K. (dalej także skarżąca) od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. (dalej organ I instancji) z 13 sierpnia 2021 r., nr [...], ustalającej wysokość należnego zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2016 r. w kwocie 43.935 zł.
W uzasadnieniu postanowienia organ przedstawił następujący stan faktyczny oraz argumentację prawną.
Ww. decyzją z 13 sierpnia 2021 r. organ I instancji ustalił podatniczce wysokość należnego zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2016 r. Decyzję, zawierającą odpowiednie pouczenie o możliwości, terminie i trybie wniesienia odwołania, doręczono za pośrednictwem operatora pocztowego, do rąk ustanowionego w sprawie pełnomocnika. W złożonym do sprawy pełnomocnictwie z 5 czerwca 2019 r. (data wpływu do organu), widniał adres do doręczeń w kraju pełnomocnika strony, tj.: T. K1., [...] C., W., ul. [...].
Organ odwoławczy ustalił, że z treści zapisów na potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej zaskarżoną odwołaniem decyzję organu I instancji wynika, że przesyłka była awizowana dwukrotnie - w dniu 16 sierpnia 2021 r. i powtórnie w dniu 24 sierpnia 2021 r. Z potwierdzenia odbioru wynika także, że poinformowano adresata, iż pismo pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji odbiorcy w placówce pocztowej C., natomiast zawiadomienie o tym umieszczono "na drzwiach mieszkania adresata". W związku natomiast z niepodjęciem awizowanego pisma w terminie, w dniu 31 sierpnia 2021 r., postanowiono o dokonaniu jego zwrotu do nadawcy, przy czym wpływ do organu I instancji miał miejsce - 1 września 2021 r.
Podatniczka 15 października 2021 r. złożyła do organu I instancji pismo zawierające prośbę "o wydanie kserokopii decyzji ustalającej wysokość należnego zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nie ujawnionych nr [...] wydanej w dniu 13.08.2021". W dniu 5 listopada 2021 r. strona odebrała przesyłkę zawierającą między innymi kserokopię decyzji organu I instancji z 13 sierpnia 2021 r. Kolejno, w dniu 19 listopada 2021 r. nadane zostało w placówce pocztowej odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z 13 sierpnia 2021 r.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej przytoczył regulacje prawne dotyczące sposobu doręczeń pism stronom w toku postępowania podatkowego oraz terminu do wniesienia odwołania od decyzji. Przyjął, że skoro w przedmiotowej sprawie doręczenie zaskarżonej decyzji organu I instancji nastąpiło w sposób wskazany w art. 150 O.p. w dniu 30 sierpnia 2021 r., to ustawowy termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 13 września 2021 r. Tak więc wniesienie odwołania w dniu 19 listopada 2021 r. (data nadania przesyłki listowej w placówce pocztowej), nastąpiło z uchybieniem powołanego wyżej art. 223 § 2 pkt 1 O.p., zgodnie z którym odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie.
Podkreślono, że w aktach sprawy, obok koperty ze stosownymi adnotacjami, znajduje się również potwierdzenie odbioru przesyłki, zawierającej zaskarżoną decyzję, na którym przedstawiciel poczty − doręczyciel − zawarł informacje o: datach awizowania przesyłki, miejscu pozostawienia na okres 14 dni przesyłki do dyspozycji adresata oraz wskazał, że zawiadomienie o pozostawieniu pisma w Urzędzie Pocztowym C., wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszczono "na drzwiach mieszkania adresata". Adnotacje na zwróconej przesyłce (zamieszczone na kopercie lub na zwrotnym potwierdzeniu odbioru) opatrzone natomiast zostały stosownymi pieczątkami i podpisami, a zatem mają walor dokumentu urzędowego i mogą stanowić dowód tego, co zostało w nich stwierdzone.
Podatniczka, w ustawowym terminie do jej wniesienia, złożyła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 150 § 1 i 2 O.p. poprzez błędne uznanie, że w rozpatrywanej sprawie spełnione zostały przesłanki pozwalające przyjąć, iż miało miejsce skuteczne doręczenie wydanej wobec niego decyzji, w trybie określonego w tym artykule doręczenia zastępczego.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi, po przytoczeniu przepisów stanowiących o sposobie doręczania pism stronom postępowania podatkowego, wskazano, iż wprawdzie na kopercie, w której wysłana została decyzja, widniały pieczątki doręczyciela, że pismo było dwukrotnie awizowane, to jednak brak jest informacji, gdzie umieszczono awizo. Jest to zaś niezwykle istotne, gdyż skarżący nie posiada skrzynki na listy.
Skarżąca podkreśliła, że sama informacja o awizowaniu przesyłki nie jest równoznaczna z potwierdzeniem faktu pozostawienia zawiadomienia o miejscu złożenia przesyłki ani o miejscu umieszczenia tego zawiadomienia. W języku prawnym termin "awizo" względnie "awizowano", podobnie jak w języku potocznym, oznacza jedynie tyle, iż pisemnie zawiadomiono o nadejściu przesyłki, nie obejmuje natomiast miejsca pozostawienia zawiadomienia. Tak więc informacja udzielona przez Pocztę Polską SA mogła jedynie służyć wykazaniu spełnienia przesłanek określonych w art. 150 § 1a O.p (dotyczących dwukrotnego awizowania), natomiast w żaden sposób nie odnosiła się dokonania czynności, o których mowa w art. 150 § 2 O.p.
W treści uzasadnienia skargi zwrócono również uwagę, iż potwierdzenie odbioru przesłanej decyzji nie zawiera jakiejkolwiek informacji, czy dokonano powtórnego zawiadomienia o pozostawieniu przedmiotowej przesyłki w urzędzie pocztowym oraz czy zostało ono umieszczone w jednym z miejsc wskazanych w art. 150 § 2 O.p., co nie pozwala przyjąć, że w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka w postaci dwukrotnego zawiadomienia strony o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym.
Skarżąca stwierdziła, na podstawie przytoczonych wyżej okoliczności, że w aktach sprawy brak jest dokumentu, który potwierdziłby, że powtórne zawiadomienie zawierało informację o miejscu pozostawienia pisma oraz wskazywało miejsce, gdzie zostało to zawiadomienie umieszczone, a zatem brak jest podstaw do uznania, iż nastąpiło skuteczne doręczenie decyzji w trybie zastępczym określonym w art. 150 O.p.
W odpowiedzi na złożoną w niniejszej sprawie skargę, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o oddalenie skargi i powtórzył argumentację podniesioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W treści pisma dodano, że pomimo twierdzeń strony odnoszących się do braku prawidłowego awizowania przesyłki, w spornej sprawie nie wszczęto postępowania reklamacyjnego w celu obalenia domniemania prawdziwości informacji zawartych na potwierdzeniu odbioru zaskarżonej decyzji.
Wskazano również, że bez znaczenia dla sprawy pozostaje także podniesiona w skardze okoliczność, że strona nie posiada skrzynki na listy. Zgodnie bowiem z art. 150 § 2 O.p. zawiadomienie, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, między innymi na drzwiach mieszkania adresata, co miało miejsce w niniejszej sprawie.
Organ wskazał również, że strona nie wszczęła postępowania reklamacyjnego w celu obalenia domniemania prawdziwości informacji zawartych na potwierdzeniu odbioru decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w trybie uproszczonym zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna.
Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 w związku z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej P.p.s.a.) – podlegało postanowienie wydane przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej stwierdzające wniesienie odwołania przez skarżącą od decyzji określającej jej wysokość należnego zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2016 r., z uchybieniem ustawowo określonego terminu.
Zgodnie ze stanowiącym podstawę rozstrzygnięcia przepisem art. 228 O.p., organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania (§ 1 pkt 2), a postanowienie w tym przedmiocie jest ostateczne (§ 2). Utrwalone w orzecznictwie i piśmiennictwie rozumienie tej normy prawnej wskazuje, że ma ona charakter kategoryczny i bezwarunkowy. Dlatego też każde, nawet nieznaczne, przekroczenie terminu stanowi samoistną podstawę do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie. Stwierdzenie niedotrzymania terminu do złożenia środka zaskarżenia nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Uchybienie terminowi do wniesienia środka odwoławczego jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi.
Brzmienie tego przepisu nie pozostawia zatem wątpliwości, że stwierdzenie przez organ odwoławczy uchybienia terminowi do wniesienia odwołania powinno nastąpić w przypadku ustalenia, że odwołujący przekroczył termin określony w art. 223 § 2 O.p. Zgodnie z treścią tego przepisu, odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji stronie. Podejmując zatem rozstrzygnięcie na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. organ odwoławczy ogranicza się wyłącznie do badania, w jakim dniu miało miejsce prawidłowe doręczenie decyzji oraz ustalenia, kiedy zostało wniesione odwołanie od tej decyzji. To te elementy są kluczowe przy ocenie dochowania lub niedochowania 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania od decyzji podatkowej i to one przesądzają o ocenie zgodności z prawem postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.
Zatem Sąd, rozpoznając skargę na postanowienie orzekające o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, ogranicza się jedynie do zbadania prawnych przesłanek wydania takiego postanowienia.
Z istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy wynika, że:
- skarżąca w dniu 5 czerwca 2019 r. udzieliła T. K1. pełnomocnictwa szczególnego do reprezentowania jej w postępowaniu dotyczącym zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2016 r. Do akt złożono pełnomocnictwo na druku PPS-1, gdzie w pkt 46-55 wskazano adres pełnomocnika: W. [...] C. ul. [...] (str. 16-19 akt administracyjnych);
- przesyłka zawierająca dwie decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia 13 sierpnia 2021 r. (jedna dotycząca podatnika E. K., druga podatniczki T. K.) została skierowana do rąk ich wspólnie ustanowionego pełnomocnika T. K1. na wskazany adres;
- przesyłka została nadana za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 13 sierpnia 2021 r. (data stempla pocztowego), listem poleconym na adres ustanowionego w sprawie pełnomocnika skarżącego (na ww. adres);
- zgodnie z adnotacjami widniejącymi na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłkę dwukrotnie awizowano w dniach 16 sierpnia 2021 r. oraz 24 sierpnia 2021 r. Z powodu niepodjęcia przesyłki w terminie, została ona zwrócona do nadawcy 31 sierpnia 2021 r.;
- na dowodzie doręczenia znajduje się stosowna adnotacja (oraz podpis doręczyciela) o niedoręczeniu przesyłki w dniu 16 sierpnia 2021 r. z powodu niemożności doręczenia jej w sposób wskazany w pkt 1 - przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w urzędzie pocztowym w miejscowości C., zaś awiza pozostawiono (odpowiednio w dniach: 16 sierpnia 2021 r. i 24 sierpnia 2021 r.), przy czym doręczyciel zaznaczył, że awizo pozostawiono "na drzwiach mieszkania adresata", tj. na drzwiach wskazanego w pełnomocnictwie adresu, w którym pełnomocnik wykonuje swoje czynności (co wynika z zakreśleń doręczyciela w pkt 2 zwrotnego potwierdzenia odbioru);
- z adnotacji poczynionej na kopercie w dniu 24 sierpnia 2021 r. wynika, że zostało sporządzone powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru korespondencji w terminie kolejnych siedmiu dni, które doręczono na ww. adres, bowiem odnotowano "powtórne awizo 24.08.2021", potwierdzając dokonanie tej czynności podpisem, ponadto widnieje tam odcisk datownika operatora pocztowego z tą samą datą;
- odcisk datownika wskazujący datę "31082021" oraz pieczątka "ZWROT nie podjęto w terminie" dowodzi, że przesyłkę tę przechowywano przez kolejne siedem dni i po upływie tego terminu odesłano organowi wysyłającemu, odzwierciedlają to także adnotacje na zwrotnym potwierdzeniu odbioru;
- adnotacje o awizowaniu znajdujące się na kopercie zawierają informację, czy jest to pierwsze awizo czy powtórne, okrągłą pieczęć placówki doręczającej wraz z datą, a ponadto zostały każdorazowo opatrzone parafą osoby doręczającej oraz umieszczoną datą podjęcia próby doręczenia.
Obowiązujące w dacie doręczenia omawianej przesyłki przepisy Ordynacji podatkowej stanowiły:
- art. 144 § 1 pkt 1, organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem, za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, pracowników urzędu obsługującego ten organ, funkcjonariuszy lub upoważnionych pracowników innego organu podatkowego, lub przez organy lub osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów;
- art. 145 § 1, pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi;
- art. 145 § 2, jeżeli ustanowiono pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie;
- art. 149, w przypadku nieobecności adresata w miejscu zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, a gdyby go nie było lub odmówił przyjęcia pisma - sąsiadowi, zarządcy domu lub dozorcy - gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi, zarządcy domu lub dozorcy umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata, lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję, na której zamieszkuje adresat lub której adres wskazano jako adres do doręczeń;
- art. 150 § 1, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149:
1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;
2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę;
- art. 150 § 2, zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata;
- art. 150 § 3, w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy;
- art. 150 § 4, w przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy;
- art. 223 § 1, odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję;
- art. 223 § 2 pkt 1, odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie.
Decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 13 sierpnia 2021 r. została uznana za skutecznie doręczoną podatniczce, w trybie art. 150 § 4 O.p. w dniu 30 sierpnia 2021 r., zatem ustawowy termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 13 września 2021 r.
Skarżącej, na jej wniosek, została doręczona w dniu 5 listopada 2021 r. kserokopia ww. decyzji, od której wniosła odwołanie w dniu 19 listopada 2021 r. Z akt sprawy nie wynika, aby wraz z odwołaniem strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
Zaznaczyć należy, że stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania wymaga wcześniejszego ustalenia skuteczności doręczenia decyzji. W ocenie Sądu organ prawidłowo przyjął, że w sprawie doszło do skutecznego doręczenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia 13 sierpnia 2021 r. w trybie określonym w art. 150 O.p. Doręczenie przewidziane w tym przepisie oparte jest na domniemaniu, że pismo dotarło do rąk adresata i że w ten sposób doręczenie zostało dokonane prawidłowo. Domniemanie to jednak może być przez adresata obalone poprzez uprawdopodobnienie, że nie został zawiadomiony o przeznaczonym dla niego piśmie, złożonym w pocztowej placówce oddawczej. Nie jest przy tym wystarczające samo zaprzeczenie adresata, że nie powziął wiadomości o złożeniu go w danym urzędzie, lecz konieczne jest poparcie twierdzenia dowodami na uprawdopodobnienie okoliczności niepowzięcia wiadomości o piśmie (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 17 września 2002 r., SK 35/01 OTK - A 2002, nr 5, poz. 60).
Analiza akt sprawy w pełni potwierdza stwierdzenie organu o skutecznym doręczeniu w trybie art. 150 O.p. ww. decyzji organu I instancji. Zgodnie z adnotacjami widniejącymi na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru przedmiotowej korespondencji, przesyłka zawierająca decyzję z 13 sierpnia 2021 r. doręczana była pocztą listem poleconym i została awizowana przez operatora pocztowego w osobie doręczyciela w dniu 16 sierpnia 2021 r. oraz powtórnie w dniu 24 sierpnia 2021 r., a następnie zwrócona do nadawcy w dniu 31 sierpnia 2021 r. Zarówno na dowodzie doręczenia, jak również na kopercie załączonej do akt administracyjnych znajdują się stosowne adnotacje, które opisano wyżej.
Podkreślić należy, że pocztowy dowód doręczenia przesyłki jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 § 2 O.p., co oznacza, że stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Wprawdzie możliwe jest przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego (art. 194 § 3 O.p.), ale należy mieć na uwadze, że również w postępowaniu podatkowym ciężar przeprowadzenia dowodu, spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi skutki prawne. Skarżący nie podważył skutecznie wiarygodności zwrotnego potwierdzenia odbioru.
Uwzględniając, że znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji organu I instancji stanowi dokument urzędowy, z którym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści, Sąd dokonał jego oceny i uznał, że dokument ten zawiera wszelkie niezbędne informacje zarówno co do sposobu awizowania, dat tej czynności, wreszcie zwrotu przesyłki do nadawcy. Podzielić zatem należy stanowisko organu odwoławczego, że przesyłka kierowana do skarżącego została prawidłowo doręczona w trybie art. 150 O.p., w dniu 30 sierpnia 2021 r. Skarżąca zaś nie składała reklamacji w sprawie tak dokonanego doręczenia. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że przy doręczeniu decyzji doszło do naruszenia art. 150 O.p. Domniemanie wynikające z tego przepisu może być obalone, ale jedynie wówczas, gdy adresat skutecznie wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością.
Wbrew zarzutom skargi na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zamieszczono – w trybie art. 150 § 2 o.p. – informację o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w miejscowości C.. Skoro zaś stosowną informację (awizo) umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a skarżąca sama przyznaje w skardze, że nie posiada skrzynki na listy, to oznacza, iż prawidłowo doręczyciel ustalił tę okoliczność, bowiem pozostawił informację "na drzwiach mieszkania adresata". Brak jakichkolwiek podstaw aby kwestionować, fakt pozostawienia także tzw. drugiego awiza z tożsamymi informacjami. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru załączonego do akt sprawy widnieje także data drugiego awiza – 24 sierpnia 2021 r.
Za chybione uznać należy argumenty podniesione w uzasadnieniu stanowiska zaprezentowanego przez skarżącego. Z uzasadnienia postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 2 lutego 2022 r. w sposób jednoznaczny wynika, iż w ramach postępowania podatkowego spełnione zostały wszelkie wymogi konieczne do uznania doręczenia zastępczego za w pełni skuteczne względem strony. Żadna z przywołanych przez stronę okoliczności nie znalazła odzwierciedlenia w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, a w szczególności w dokumentach wytworzonych w związku z doręczeniem pełnomocnikowi strony decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z 13 sierpnia 2021 roku.
Podsumowując stwierdzić należy, że uchybienie terminowi jest okolicznością obiektywną, nie podlega żadnym ocenom ani stopniowaniu. Dlatego w razie jego stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. Nawet nieznaczne przekroczenie obowiązującego terminu stanowi jego uchybienie i obliguje organ odwoławczy do wydania postanowienia o wskazanej treści. Wniesienie odwołania od decyzji w dniu 19 listopada 2021 r. (data nadania przesyłki listowej w placówce pocztowej), nastąpiło z uchybieniem powołanego wyżej art. 223 § 2 pkt 1 O.p.
Z powodów wyżej wskazanych, Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a to obligowało do jej oddalenia na podstawie art. 151 P.p.s.a.