I SA/GL 429/22

I SA/Gl 429/22 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2022-09-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-04-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Anna Rotter
Borys Marasek /sprawozdawca/
Paweł Kornacki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1427
art. 33 par. 2 pkt 1
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki, Sędziowie WSA Borys Marasek (spr.), Anna Rotter, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 września 2022 r. sprawy ze skargi B. S. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 26 stycznia 2022 r. nr COF.OUR.6375.44380.2019 ŁD.PM.ZZ 12249927 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2022 r. nr COF.OUR.6375.44380.2019, Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej Spółki Akcyjnej (dalej: wierzyciel, Dyrektor COF), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., dalej k.p.a.); art. 18, art. 34 § 2 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 z późn. zm., dalej u.p.e.a.) oraz w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1689 z późn. zm., dalej u.o.a.), po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez B. S. (dalej: skarżąca, zobowiązana), utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 4 listopada 2019 r. nr COF.OUR.6375.44380.2019, którym oddalono zarzut nieistnienia obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym numer 194004E1-64/KR/2019 z dnia 24 lipca 2019 r.
Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej w związku z brakiem realizacji należności z tytułu zaległych opłat abonamentowych przez skarżącą, przekazał za pośrednictwem platformy ePUAP, do Naczelnika Urzędu Skarbowego K,, tytuł wykonawczy nr 194004E1-641KR12019 z dnia 24 lipca 2019 r.
Przedmiotowy tytuł wykonawczy, na dzień 24 lipca 2019 r., obejmował zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od stycznia 2014 r. do kwietnia 2019 r. w kwocie 428,80 złotych oraz koszty upomnienia w kwocie 11,60 zł.
W dniu 11 września 2019 r. organ egzekucyjny przekazał na konto wierzyciela całość wyegzekwowanego zobowiązania objętego w/w tytułem wykonawczym.
Pismem z dnia 11 września 2019 r., skarżąca złożyła do organu egzekucyjnego zarzut, w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
Do zarzutów zobowiązana dołączyła kopię orzeczenia obwodowej Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia z dnia 7 kwietnia 1997 r.
Naczelnik Urzędu Skarbowego K. pismem z dnia 23 września 2019 r. przekazał wierzycielowi zarzut z dnia 11 września 2019 r. złożony w ustawowym terminie. Dodatkowo organ załączył uwierzytelnioną kserokopię zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia 23 stycznia 2019 r. wraz z potwierdzeniem odbioru przez dłużnika zajętej wierzytelności.
Stanowisko wierzyciela na wniesione zarzuty zostało zawarte w postanowieniu Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej z dnia 4 listopada 2019 r. znak: COF.OUR.6375.443802019, w którym uznano zarzut nieistnienia obowiązku za niezasadny.
Do postanowienia załączono duplikat Zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych z dnia 27 sierpnia 2008 r.
Skarżąca złożyła zażalenie na postanowienie wierzyciela z dnia 4 listopada 2019 r.
Stanowisko wierzyciela w sprawie wniesionego zażalenia zostało zawarte w postanowieniu Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej z dnia 28 stycznia 2020 r. znak: COF.OUR.6375.44380.2019, w którym Dyrektor COF postanowił utrzymać w mocy postanowienie z dnia 4 listopada 2019 r.
Postanowieniem z dnia 19 lutego 2020 r. znak [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego K. uznał za nieuzasadnione zarzuty wniesione przez skarżącą.
Z uwagi na dalszy brak opłat abonamentowych, w dniu 21 października 2020 r. wierzyciel przesłał do skarżącej upomnienie nr [...], obejmujące zaległość za okres od maja 2014 r. do stycznia 2020 r. (od lutego 2020 r., z uwagi na ukończenie 75 lat przez skarżącą, uzyskała ona zwolnienie od opłat abonamentowych).
Pismem z dnia 17 listopada 2020 r., skarżąca poinformowała wierzyciela, iż w sprawie tytułu wykonawczego i prowadzonego postępowania zarzutowego, została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Pismem z dnia 17 listopada 2021 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego K. przekazał do wierzyciela prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygn. akt I SA/Kr 125/21, uchylający postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 6 lipca 2021 r. i poprzedzające je postanowienie organu l instancji, a także postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej z dnia 28 stycznia 2020 r.
W uzasadnieniu tego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że użyte w § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia słowo "powiadomienie" oznacza, że przesłanie zawiadomienia przesyłką nierejestrowaną, bez potwierdzenia odbioru, na prawidłowy adres strony, czyniło zadość wymogom określonym w § 5 ust. 2 rozporządzenia, gdyż normodawca nie określił żadnej szczególnej formy tego powiadomienia, zastrzegł jedynie, aby odpowiadało ono wzorowi określonemu w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Sąd stwierdził jednak, że pomimo, że obowiązek uiszczenia opłaty wynika z u.o.a. i nie zależy w istocie od faktu rejestracji odbiornika, to realizacja przez Pocztę Polską S.A. powiadomień wynikających z § 5 ust. 2 rozporządzenia miała istotne znaczenie. Poczta Polska S.A. zobowiązana była przesłać do wszystkich zarejestrowanych abonentów zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta wraz z pięcioma odcinkami spersonalizowanych formularzy polecenia przelewu/wpłaty gotówki wraz z numerem rachunku bankowego dedykowanego wpłatom RTV (osiem ostatnich cyfr tego rachunku stanowiło indywidualny numer identyfikacyjny abonenta) oraz dwa druki zamówienia na spersonalizowane formularze polecenia przelewu/wpłaty gotówki. Powyższa okoliczność jest wypełnieniem ważnego obowiązku informacyjnego nałożonego na wierzyciela. W związku z tym, w niniejszej sprawie, na podstawie dokumentów przedstawionych wówczas przez wierzyciela, nie można było przyjąć, że wierzyciel wykazał, iż wykonał względem skarżącej ww. obowiązek informacyjny. Wyjaśnienia wierzyciela przedstawione w wydanych w sprawie postanowieniach, Sąd uznał za niewystarczające, gdyż nie tylko nie dowodziły, że przesyłka z pismem informacyjnym została skarżącej doręczona, ale również, że została nadana w urzędzie pocztowym. Do postanowienia z dnia 4 listopada 2019 r. wierzyciel załączył jedynie wydruk duplikatu zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, jednak nie przedstawił żadnego wiarygodnego dowodu, że poza wygenerowaniem ww. pisma, doszło do jego wysłania skarżącej. Sąd wskazał, że wierzyciel przedłożył dowód, który sam sporządził w sposób, który nie pozwala zweryfikować przedstawionego przezeń stanowiska. Tymczasem skarżąca twierdziła, że spornego zawiadomienia nie otrzymała i że nie istnieje wobec niej w ogóle obowiązek. Wierzyciel natomiast, w toku postępowania administracyjnego, nie przedstawił dowodu nadania przesyłki dłużnikowi. Sąd nie zanegował twierdzeń Dyrektora Poczty Polskiej, że żaden przepis ustawy abonamentowej nie wymaga, aby obowiązek informacyjny był realizowany przy pomocy przesyłek rejestrowanych - listów poleconych, wskazał jednak, że w przypadku sporu, ciężar dowodu doręczenia pisma, spoczywa na stronie spełniającej obowiązek informacyjny. Wierzyciel nie wykazał wówczas, że spełnił wobec skarżącej ww. obowiązek informacyjny, tj. aby wysłał, a nie tylko wygenerował ww. pismo z systemu komputerowego.
Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2022 r. znak: COF.OUR.6375.44380.2019, wierzyciel zajął ponownie stanowisko w sprawie wniesionego zażalenia z dnia 26 listopada 2019 r., w którym Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej postanowił utrzymać w mocy postanowienie z dnia 4 listopada 2019 r. znak: COF.OUR.6375.44380.2019.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżąca zarzuciła, iż dołączone do postanowienia potwierdzenia dokonywanych przelewów i przyporządkowany numer identyfikacyjny nie wynikają z jej dokumentów wpłat. Skarżąca stwierdziła, że nie wpisywała numeru identyfikacyjnego bo go nie znała, natomiast wierzyciel nie przedstawił dokumentu, że zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, zostało nadane w placówce pocztowej i doręczone skarżącej.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonego postanowienia, uznać należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub z naruszeniem przepisów postępowania, mającym wpływ na wynik sprawy. Wobec braku naruszeń prawa o takim ciężarze gatunkowym, nie było podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Na wstępie Sąd wskazuje, że art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.) umożliwia wniesienie skargi na każde postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie.
Poddanym kontroli Sądu rozstrzygnięciem, Dyrektor COF utrzymał w mocy własne postanowienie, którym uznano za niezasadne zarzuty nieistnienia obowiązku.
Odnosząc się do zarzutu skarżącej nieistnienia obowiązku, wskazać należy, że na imię i nazwisko skarżącej zgłoszono odbiornik RTV i dotyczyło to nieaktualnego już miejsca zamieszkania zobowiązanej. Okoliczność tę udokumentowano odcinkiem "U" nr [...] z dnia 7 stycznia 1999 r., gdzie w rubryce "imię i nazwisko (nazwa) abonenta" oraz w rubryce "adres", wpisane zostały dane skarżącej, natomiast w rubryce "podpis posiadacza odbiornika" widnieje podpis skarżącej, a także potwierdzeniami dokonywania przez skarżącą opłat abonamentowych. Wobec powyższego przyjąć należy, że taka rejestracja miała miejsce, czemu skarżąca nie przeczy. Zrodziło to więc obowiązek skarżącej do ponoszenia opłat abonamentowych.
Zgodzić się należy z poglądem, że zarejestrowanie odbiornika bez jego późniejszego wyrejestrowania, czego skarżąca nie wykazała, stanowi wystarczającą przesłankę istnienia obowiązku uiszczania opłat za jego używanie (opłata abonamentowa), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej, obowiązków o charakterze pieniężnym. Zobowiązany, wnosząc zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.), winien przedstawić dowody potwierdzające, że ten obowiązek nie istnieje (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2019 r. sygn. I GSK 928/18, Lex nr 2645539).
Obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej trwa więc do czasu wyrejestrowania odbiornika RTV, choćby użytkownik odbiornika faktycznie go nie użytkował lub nawet go nie posiadał. Zasadnym jest również stanowisko, że zmiana miejsca zamieszkania, sprzedaż lokalu, gdzie użytkowany był zarejestrowany odbiornik RTV, i brak rejestracji odbiornika RTV w nowym miejscu zamieszkania, nie jest okolicznością, która zwalnia z obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej. Zatem, skoro doszło do rejestracji odbiornika RTV w 1999 r. na nazwisko skarżącej na ul. [...] w K., to późniejsza zmiana miejsca zamieszkania skarżącej, nie zwalnia jej z obowiązku regulowania należności z tytułu opłat abonamentowych. Taki skutek wywołuje natomiast wyrejestrowanie takiego odbiornika. Warunkiem koniecznym dla wykazania nieistnienia obowiązku, w tym przypadku powinności uiszczania opłaty abonamentowej, jest przedstawienie dokumentu potwierdzającego dokonanie wspomnianej czynności. Podkreślić należy, że ciężar udowodnienia tego faktu spoczywa na podmiocie, który wywodzi z tego korzystne dla siebie skutki, a więc na zobowiązanej. Skoro skarżąca nie legitymuje się takim dowodem pochodzącym sprzed okresu dochodzonych zaległości, to wierzyciel prawidłowo przyjął niezasadność zarzutu z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. W tej sytuacji wierzyciel zasadnie dochodzi wymagalnych opłat abonamentowych.
Zobowiązana podnosi zarzuty co do prawidłowości nadania jej indywidulanego numeru identyfikacyjnego użytkownika odbiorników RTV. Stwierdziła bowiem, że nie została jej doręczona taka informacja.
Zgodnie § 5 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników, stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (ust. 1). Operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia, z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia (ust. 2).
Z § 5 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, wynika że Poczta Polska Spółka Akcyjna, była zobligowana do tego, aby wszystkim zarejestrowanym w dniu wejścia w życie wspomnianego aktu wykonawczego, nadać indywidulany numer identyfikacyjny, a także zawiadomić ich o tym fakcie. Podkreślić przy tym należy, że wskazany przepis stanowi o "powiadomieniu" użytkowników, a zatem o przesłaniu zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej (bez potwierdzenia odbioru), na adres abonenta, pod którym rejestracja nastąpiła.
Podkreślić należy, że nadanie indywidualnego numeru indentyfikacyjnego, nie było tożsame z anulowaniem zgłoszonych przez użytkowników wcześniejszych wniosków rejestracyjnych, ale stanowiło wyłącznie element przejścia do innego systemu rozliczania abonamentu, gdzie zastąpiono imienną książeczkę opłat, indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Nadanie tego numeru miało przede wszystkim walor techniczny w zakresie zmiany sposobu obsługi należności i kontaktów z abonentem. Zatem skoro skarżąca nie dopełniła wymogów formalno-prawnych związanych z wyrejestrowaniem odbiornika RTV, to Poczta Polska Spółka Akcyjna, zobligowana była do nadania zobowiązanej wspomnianego numeru.
Prowadząc postępowanie po uchyleniu postanowienia Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej z dnia 28 stycznia 2020 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 29 marca 2021 r. sygn. akt I SA/Kr 125/21, Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej uzyskał od B. SA informację z dnia 13 stycznia 2022 r., w której B. poinformował organ, że na rachunek bankowy wskazany w zawiadomieniu o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych z dnia 27 sierpnia 2008 r., wpłynęły następujące wpłaty:
- 81,20 zł w dniu 3 sierpnia 2010 r., wpłacający: B. S. ul. [...], [...] K., tytuł wpłaty: "opłata za radio z 15.07.2010 rok za|wiadaomienie plus odsetki 7 zł";
- 47,85 zł w dniu 2 maja 2011 r., wpłacający: B. S. ul. [...], [...] K., tytuł wpłaty: "opłata za radio".
Z powyższego wynika, że skarżącej, już w dniach dokonania w/w wpłat, znany był nr rachunku bankowego wskazany w zawiadomieniu o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych z dnia 27 sierpnia 2008 r., którego osiem ostatnich cyfr, stanowi indywidualny numer identyfikacyjny abonenta, zatem organ wykazał aktualnie wypełnienie tego obowiązku informacyjnego wobec skarżącej. Tym samym, w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, organ wypełnił obowiązki nałożone na niego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 29 marca 2021 r. sygn. akt I SA/Kr 125/21.
W wyroku z dnia 16 marca 2010 r. sygn. K 24/08 (opubl. Lex nr 564548), wydanym w przedmiocie zgodności z Konstytucją RP art. 7 ust. 1, 3, 5 i 6 u.o.a. - dotyczących charakteru uiszczania opłat abonamentowych, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że ustalanie wysokości należnego abonamentu - czy to w drodze samoobliczenia (gdy abonent sam ustala kwotę, którą winien uiścić na rachunek COF za jeden albo kilka miesięcy), czy też w trybie pozaprocesowym przez kierownika COF, jest czynnością materialno-techniczną, dotyczącą obowiązku wynikającego wprost z przepisu prawa, a zatem tryb decyzyjny nie jest konieczny. Z ustawy wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Innymi słowy, stwierdzenie, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu, pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych.
Oznacza to, że obowiązek regulowania opłat z tytułu używania odbiorników RTV, powstaje z mocy prawa, po zarejestrowaniu odbiornika. Opłaty te są należne od osoby dokonującej rejestracji odbiornika. Wierzycielowi przysługuje w tym przypadku prawo egzekwowania opłat z mocy ustawy. Podstawę wystawienia tytułu wykonawczego stanowi przepis prawa, a nie akt administracyjny (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2020 r. sygn. II FSK 429/18, Lex nr 2782085).
Jeżeli więc organ wykazał dokonanie rejestracji odbiornika RTV, to abonent podnoszący nieistnienie obowiązku uiszczania opłat powinien z kolei wykazać wyrejestrowanie tegoż odbiornika (por. np.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 listopada 2021 r., sygn. I SA/Gl 1156/21, opubl. w CBOSA).
Reasumując niezasadny okazał się zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.).
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd stwierdził, że Dyrektor COF w toku postępowania, uzupełnionego po uchyleniu postanowienia Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej z dnia 28 stycznia 2020 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 29 marca 2021 r. sygn. akt I SA/Kr 125/21, podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy, dokonując jego oceny w zgodzie z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego. Ustalenia poczynione przez Dyrektora COF, znajdują potwierdzenie w zgromadzonych w sprawie dowodach, zaś skarżąca nie przedstawiła dowodów, które podważałyby istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, uznane przez organ za udowodnione. Dyrektor COF przeprowadził dowody z dokumentów, które pozwoliły na pełną kontrolę postanowienia. Zebrany w toku postępowania materiał dowodowy pozwalał na ustalenie prawidłowego stanu faktycznego sprawy. Obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego ciąży na organie administracji i zgodnie z nim w toku postępowania organ administracji podejmuje wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Niewątpliwie postępowanie powinno doprowadzić do zrekonstruowania konkretnego stanu faktycznego, czyli winno obejmować te fakty i dowody, które mają prawne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Dyrektor COF działał w granicach prawa, a rozpoznając sprawę co do jej istoty, podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym, prawidłowo ocenił wartość dowodową poszczególnych dowodów.
Mając na uwadze powyższe, na zasadzie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.