I SA/Gl 421/17

I SA/Gl 421/17 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2017-10-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-03-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Agata Ćwik-Bury /sprawozdawca/
Beata Machcińska
Eugeniusz Christ /przewodniczący/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2014 poz 849
art. 1a ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
Dz.U. 2015 poz 613
art. 191, art. 122, art. 127, art. 187 par. 1, art. 210 par. 1 pkt 4 i pkt 6
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Agata Ćwik-Bury ( spr.), Beata Machcińska, Protokolant st. sekr. sąd. Marta Mielczarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 października 2017 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 387 (trzysta osiemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
1. Przedmiotem skargi M. S. (dalej: skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. (dalej: SKO, organ odwoławczy, organ drugiej instancji) z dnia [...] r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. (dalej: organ pierwszej instancji, prezydent) z dnia [...] r.nr [...] w sprawie ustalenia T. N. (dalej: strona) i skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016r. w kwocie [...] zł.
2. Postępowanie przed organami administracji
2.1. Powołaną wyżej decyzją prezydent ustalił stronie i skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości zabudowanej garażami blaszanymi położonymi przy ul. [...] w R. (B.) w kwocie [...] zł.
2.2. Od decyzji tej strona wniosła odwołanie zarzucając organowi pierwszej instancji błędne przyjęcie, że posadowione na nieruchomości gruntowej garaże zamontowane do betonowej płyty fundamentowej poprzez kotwy są trwale związane z gruntem. W ocenie strony, w rzeczywistości garaże te przymocowane są do betonowej płyty fundamentowej nie poprzez kotwy, a poprzez metalowe łączniki, co zostało wyraźnie wskazane w załączniku do złożonej w dniu 8.12.2016r. "Informacji o gruntach i obiektach budowlanych". Teren nieruchomości został utwardzony za pomocą płyty betonowej, na której stawiane są blaszane garaże. Twierdzenia organu o tym, że konstrukcja składa się m.in. z fundamentu są niezgodne ze stanem faktycznym. Ponadto konstrukcja garaży umożliwia ich przeniesienie w zupełnie inne miejsce, gdzie będą one użytkowane w sposób zgodny z przeznaczeniem i bez jakiegokolwiek uszczerbku na swojej substancji. W związku z tym, że konstrukcja garaży nie jest trwale związana z płytą fundamentową będącą osobnym elementem budowlanym i istnieje możliwość swobodnego przenoszenia garaży bez naruszania substancji ich konstrukcji nie można przyjąć, iż garaże te spełniają kryteria, by uznać je za budynek. A zatem nie podlegają opodatkowaniu.
Dalej strona argumentowała, iż jej stanowisko wpierają regulacje Kodeksu cywilnego. W rozumieniu kodeksu cywilnego częścią składową gruntu są w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania (art. 48). Z kolei jako część składową rzeczy należy zakwalifikować wszystko to co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo odłączanego przedmiotu.
W orzecznictwie wskazuje się, że: "Budynki (i inne budowle) tylko wtedy stanowią część składową nieruchomości gruntowej (gruntu), gdy są z nim trwale związane. W przeciwnym razie stanowią rzecz ruchomą. Wszelkie budowle tylko przejściowo lub w nietrwały sposób związane z gruntem nie stanowią jego części składowej. Dotyczy to w szczególności baraków, kiosków, pawilonów itp." (wyrok Sądu Najwyższego z 11 lutego 1998r. III CKN 358/97).
Przedmiotowe garaże nie są częścią składową gruntu i tym samym nie są budynkami w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. W związku z tym nie podlegają obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku od nieruchomości.
Strona podniosła, iż z umów najmu jednoznacznie wynika, że garaże nie stanowią własności Miasta R.. Ponadto umowy te przewidują także usunięcie garaży po zakończeniu najmu. Organ zatem w sposób nie budzący wątpliwości traktuje blaszane garaże jako własność strony, tym samym jako ruchomość, rzecz nie związaną trwale z gruntem.
2.3. Zaskarżaną decyzją SKO utrzymało w mocy ww decyzję prezydenta.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2014 poz. 849 z poźn. zm., dalej: u.p.o.l.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:
1) grunty;
2) budynki lub ich części;
3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych w art. 1a ust. 1 stanowi, że użyte w ustawie określenia oznaczają:
1) budynek - obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach;
2) budowla - obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem;
3) grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.
Dalej organ odwoławczy argumentował, iż zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013 poz. 1409 z późn. zm.) ilekroć w tej ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Zgodnie z art. 3 pkt 2 ww. ustawy ilekroć w tej ustawie jest mowa o budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Natomiast art. 3 pkt 9 ww. ustawy stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o urządzeniach budowlanych - należy przez to rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.
Dalej SKO wskazało, iż w myśl art. 3 ust. 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:
1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;
2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;
3) użytkownikami wieczystymi gruntów;
4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:
a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Nieruchomości Rolnych lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,
b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.
Dalej organ drugiej instancji argumentował, że z akt sprawy wynika, że na podstawie umów z Miastem R. strona najmowała:
- część działki nr [...] o powierzchni [...] m2 i użytku Bi, położonej w R.przy ul. [...], na której usytuowany jest garaż blaszany nr [...] - umowa nr [...] z dnia [...] r.,
- część działki nr [...] o powierzchni [...] m2 i użytku Tr, położonej w R. przy ul. [...], na której w 2015 r. postawione zostały 4 garaże blaszane - umowa nr [...] z dnia [...] r.
Aneksem nr [...] do umowy nr [...] z dnia [...] r. dokonano z dniem 1.02.2016 r. zwiększenia powierzchni najmowanego gruntu z [...] m2 do [...] m2 oraz we wstępnej części umowy dopisano skarżącą. Podatnicy w dniu 27.05.2016 r. złożyli druk "informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych gruntach i lasach", w którym podali tylko powierzchnię gruntu. Po wezwaniu uzupełnili druk o klasę gruntu, powierzchnię i wysokość garaży.
Z aneksu do umowy obowiązującego od 1.02.2016 r. wynika, że od lutego 2016 r. strona i skarżąca są najemcami gruntu własności Miasta R. pod garaże, a tym samym, w ocenie SKO, w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 4 lit. a) u.p.o.l., są podatnikami podatku od nieruchomości od najmowanego gruntu oraz od usytuowanych na tym gruncie garaży.
Strona w trakcie postępowań podatkowych za lata 2015-2016 przedstawiła organowi pierwszej instancji projekt budowlany garaży, z którego wynika, że garaże posadowione w 2015 r. przy ul. [...] są konstrukcji stalowej, postawione na płycie fundamentowej gr. 20 cm. Z betony klasy C20/25 ze zbrojeniem w postaci siatek zbrojeniowych #8 150x150 ułożonych w dwóch warstwach. Całość konstrukcji stalowej zamocowana do płyty fundamentowej kotwami.
SKO ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu wskazał, że pojęcie trwałego związania z gruntem nie zostało zdefiniowane w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z orzecznictwem przez trwałe związanie z gruntem należy rozumieć "mocne połączenie w takim stopniu, że odłączenie spowodowałoby zasadniczą zmianę w sensie technicznym uniemożliwiającą np. ponowne posadowienie danego obiektu w innym miejscu bez konieczności ponownego przygotowania podłoża. Sama tylko techniczna możliwość przeniesienia obiektu na inne miejsce nie ma zatem istotnego znaczenia" (por. wyrok NSA z 29.07.2010 r. sygn.. akt II OSK 1233/09). Z kolei w wyroku z dnia 16.12.2009 r. sygn. akt II OSK 1958/08 NSA podkreślił, że "żaden z przepisów Prawa budowlanego nie uzależnia kwalifikacji obiektu od metody, techniki i technologii jego wykonania, czy od tego, że w każdej chwili może on być rozebrany. O tym czy obiekt jest trwale związany z gruntem, czy też nie, nie świadczy sposób w jaki zagłębiono go w gruncie ani technika w jakiej to wykonano, ale masa całkowita obiektu i jego rozmiary, które wymagają trwałego związania z gruntem ze względów bezpieczeństwa (wyrok NSA z 23.06.2006 r., II OSK 923/05)".
SKO podkreślił, że w aktualnym stanie techniki sposób wykonania fundamentu może być różny. Ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika, że garaże posiadają ściany, dach, fundament oraz są trwale związane z gruntem. Fakt, że konstrukcja zawiera śrubowe połączenie ścian poprzez metalowe łączniki z płytą fundamentową jest wynikiem przyjętego procesu technologicznego. Obiekt taki nie może być, w sposób zapewniający bezpieczeństwo użytkowania przemieszczany swobodnie i umieszczany w dowolnym miejscu bez odpowiedniego przygotowania terenu. Wobec powyższego przedmiotowe garaże są budynkami w rozumieniu art. 1 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.
3. Postępowanie przed Sądem I instancji
3.1. W skardze pełnomocnik strony zarzucił SKO naruszenie:
- art. 7 k.p.a. poprzez podjęcie decyzji bez uznania słusznego interesu strony i nieuwzględnieniu sytuacji wynikającej z zawartej ze strona umowy i sposobu traktowania w niej garaży blaszanych przez organ wydający decyzję wymiarową,
- art. 77 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności umów najmu,
- prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 2 ust. 1 u.p.o.l., poprzez uznanie, że blaszane garaże, niezwiązane faktycznie stale z gruntem, stanowią budynek,
- prawa materialnego tj. art. 3 ust. 1 pkt. 1 i pkt 4 lit. a) u.p.o.l. poprzez wskazanie wykluczających się podstaw do określenia stronie i skarżącej jako podatników podatku od nieruchomości.
Mając na uwadze powyższe pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej decyzji prezydenta i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania oraz przyznanie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego od organu I instancji według norm przepisanych.
3.2. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, organ odwoławczy stwierdził, iż z umów najmu na które powołuje się pełnomocnik strony wynika jedynie, że po zakończeniu najmu istniejący garaż (garaże) należy we własnym zakresie i na własny koszt usunąć, a teren uporządkować niezależnie od wcześniej uzyskanych pozwoleń. Jednak z tego zapisu nie wynika, jak sugeruje pełnomocnik strony, iż ww. garaż nie jest trwale z gruntem związany. Zarówno organ I instancji, jak też SKO w swoim rozstrzygnięciu wykazało, iż garaże które są własnością podatników są trwale związane z gruntem.
W ocenie SKO art. 3 pkt 1 i pkt 4 lit. a) u.p.o.l. nie wykluczają. Podatnicy jako właściciele garaży są zobowiązani do zapłaty podatku od nieruchomości na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, a jako wynajmujący grunt od jednostki samorządu terytorialnego są do zapłaty podatku od nieruchomości na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l.
3.3. Na rozprawie w dniu 31 października 2017r. pełnomocnik skarżącej na poparcie swojego stanowiska przywołał wyrok WSA w Gliwicach z dnia 4 marca 2016r. II SA/Gl 861/15.
4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
4.1. Skarga okazała się zasadna.
4.2. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017r., poz. 1369, p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na decyzje administracyjne.
Art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi natomiast, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a.
4.3. Z uwagi na fakt, że w skardze zarzucono zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego jak i procesowego w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego, gdyż dopiero prawidłowo ustalony stan faktyczny i jego, zgodna z art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm., dalej: O.p.), ocena pozwala na zastosowanie w sprawie odpowiednich przepisów prawa materialnego.
4.4. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynika sprawy, a zatem w obrocie prawnym nie może się ostać.
Przede wszystkim uzasadnienie zaskarżonej decyzji, nie spełnia wymogów określonych w art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 O.p., co uniemożliwia Sądowi dokonanie sądowej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia i przesądzenie sprawy co do meritum.
Przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 O.p. decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa (art. 210 § 4 o.p.).
Proces rozumowania organu, wnioski dotyczące oceny dowodów i argumenty przemawiające za przyjęciem określonej opinii, winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji tak, by adresat, a nadto sąd dokonujący kontroli legalności aktu, miał możliwość zapoznania się nie tylko ze stwierdzeniem organu, ale także z analizą, jaką organ przeprowadził w stosunku do każdego z dowodów i przyczyn, dla których niektóre dowody zostały uznane za wiarygodne, a innym odmówiono wiarygodności (wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 lipca 2017r., VIII SA/Wa 344/17, LEX nr 23285310.
Oceniając zaskarżoną decyzję w zakreślonym wyżej zakresie wskazać przyjdzie, że wymogom art. 210 O.p. organ odwoławczy nie sprostał.
4.5. Odnosząc się w pierwszej kolejności do stanu faktycznego sprawy, zdaniem Sądu SKO naruszył art. 122 i art. 187 § 1 O.p., poprzez nierozpatrzenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W kontekście powołanych przepisów nie ulega wątpliwości, iż dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy podatkowej musi być dominującym celem postępowania podatkowego, a zwłaszcza tej jego części, która nazywana jest postępowaniem dowodowym (por. A. Hanusz, Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego, Kraków 2004, s. 236 i n.). W postępowaniu tym przyjęto również jako obowiązującą zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.). W myśl tej zasady organy podatkowe nie są skrępowane regułami dotyczącymi wartości poszczególnych dowodów, orzekają na podstawie własnego przekonania, popartego zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Mają także obowiązek oceny wszystkich zebranych w sprawie dowodów, każdego z nich z osobna i we wzajemnych ich związku. Zgodnie natomiast z zasadą prawdy obiektywnej (art. 122 i art. 187 § 1 O.p.) organ podatkowy jest zobowiązany zebrać i wyczerpująco rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać przyjdzie, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest ustaleń faktycznych w odniesieniu do opodatkowanych garaży - ich liczby, powierzchni. Ponadto, co istotne dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości, brak ustaleń co do ich statusu prawnego garaży w kontekście zawartych przez skarżącą i stronę umów najmu, których SKO nie poddał należytej ocenie w granicach określonych w art. 191 O.p.
4.6. Ponadto z art. 127 O.p. wynika, iż postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne. Innymi słowy, zainicjowanie postępowania odwoławczego powoduje konieczność powtórnego rozstrzygnięcia tej samej sprawy, a nie jedynie kontrolę zasadności argumentów podnoszonych przeciwko orzeczeniu organu pierwszej instancji (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 21 marca 2017r., I SA/Gl 1212/16, LEX nr 2271152).
Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje natomiast, iż SKO nie rozpoznał sprawy ponownie, a nadto nie ustosunkował się do podniesionych w odwołaniu zarzutów.
Z akt sprawy wynika, iż skarżąca oraz strona kwestionowały zarówno uznanie posadowionych na gruncie blaszanych garaży jako nieruchomości gruntowych jak i ich opodatkowanie podatkiem od nieruchomości. Jeśli można przyjąć, że do kwestii spornych garaży jako nieruchomości gruntowych SKO odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, to nie ma wątpliwości, iż pominął drugą sporną kwestię ograniczając się do stwierdzenia: "Z aneksu do umowy obowiązującego od 1.02.2016 r. wynika, że od lutego 2016 r. Pan T. N. i Pani M. S. są najemcami gruntu własności Miasta R. pod garaże, a tym samym w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 4 lit. a) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych są podatnikami podatku od nieruchomości od najmowanego gruntu oraz od usytuowanych na tym gruncie garaży".
W kontekście powyższego zdaniem Sądu SKO skoncentrowało się wyłącznie na definicji budowli – garaży blaszanych natomiast nie wyjaśniło podstawy prawnej zaskarżonej decyzji w aspekcie zarzutów zawartych w odwołaniu.
4.7. Mając na uwadze powyższe nie sposób przyjąć, że organ odwoławczy będąc w świetle: (1) art. 187 § 1 O.p. obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, (2) art. 191 O.p. ocenić na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, działał zgodnie z zasadą praworządności wyrażoną w art. 120 O.p., (3) organ II instancji nie podjął, po myśli art. 122 O.p., wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym.
W konsekwencji, z uwagi na naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ustalony przez SKO stan faktyczny nie może stanowić podstawy rozstrzygnięcia spornej kwestii opodatkowania podatkiem od nieruchomości. A zatem ustosunkowanie się do zarzutów prawa materialnego i rozstrzygnięcie co do meritum uznać należy za przedwczesne.
4.8. Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy ustali stan faktyczny z poszanowanie naruszonych w zaskarżonej decyzji przepisów procesowych oraz dokona jego oceny. Prawidłowo ustalony stan faktyczny i jego ocena dokonana w granicach wyznaczonych art. 191 O.p. pozwoli SKO na prawidłową subsumpcje przepisów prawa materialnego. Powyższe powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji zgodnie z art. 210 O.p.
4.9. Mając na uwadze powyższe Sąd, na zasadzie art. 145 § pkt 1 c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.