I SA/Gl 389/24

I SA/Gl 389/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2024-10-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-03-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Anna Rotter
Bożena Pindel /przewodniczący/
Katarzyna Stuła-Marcela /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 70
art. 2 ust. 1. art. 1a ust. 1 pkt 1, pkt 2,  pkt 3, art. 3 pkt 3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel, Sędziowie WSA Anna Rotter, Katarzyna Stuła-Marcela (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 października 2024 r. sprawy ze skargi A. K., M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 26 stycznia 2024 r. nr SKO.F/41.4/1618/2023/24961 w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2023 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
1. Zaskarżoną decyzją z dnia 26 stycznia 2024 r., nr SKO.F/41.4/1618/2023/24961 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: "SKO", "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołania A. K. i M.K.(dalej: "Podatnicy", "Skarżący"), utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta C.(dalej: "organ pierwszej instancji") z dnia 24 października 2023 r. nr [...] w sprawie podatku od nieruchomości za 2023 rok.
2. Stan sprawy przedstawia się następująco:
2.1. Z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Wydział Geodezji Urzędu Miasta C. wynika, że Podatnicy są współużytkownikami wieczystymi działki gruntu nr [...] o obszarze 1.565 m2 oznaczonej symbolem "Bp" oraz współwłaścicielami posadowionych na niej budynków przy ul. [...]. Ponadto, zgodnie z zawiadomieniem o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków z dnia 28 lutego 2023 r., ujawniono na przedmiotowej nieruchomości osiem budynków transportu i łączności stanowiących zespoły garaży o łącznej powierzchni zabudowy wynoszącej 475 m2. Postanowieniem z dnia 7 marca 2023 r. organ pierwszej instancji wszczął postępowanie w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za rok 2023 dotyczący nieruchomości położonej w C. przy ul. [...]. Jednocześnie organ pierwszej instancji ustalił, że w dniu 8 września 2022 r. odbyły się oględziny ww. nieruchomości, w trakcie których ustalono, że na przedmiotowej nieruchomości znajdują się:
1) drewniany budynek (kiosk [...]), posadowiony na ławie fundamentowej, jednokondygnacyjny, bez podpiwniczenia o łącznej powierzchni użytkowej wynoszącej 23,61 m2, w tym 3,76 m2 o wysokości pomieszczeń poniżej 2,20 m, zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej przez PHU L ;
2) jednokondygnacyjny budynek, z blachy falistej, posadowiony na fundamencie z dwoma kanałami warsztatowymi, o powierzchni użytkowej wynoszącej 47,00 m2 i wysokości powyżej 2,20 m, zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej przez PHU L ;
3) dwa garaże blaszane na wylewce betonowej o powierzchni użytkowej wynoszącej 35,20 m2, w tym powierzchnia użytkowa wynosząca 5,86m2 jest o wysokości poniżej 2,20 m, zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej przez PHU L ;
4) ciąg dziewięciu garaży blaszanych o konstrukcji stalowej na fundamencie z płyty żelbetonowej zbrojonej siatką o łącznej powierzchni użytkowej wynoszącej 159,75 m2, w tym powierzchnia użytkowa wynosząca 26,37 m2 jest o wysokości poniżej 2,20 m i wynajmowane osobom fizycznym w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przez Podatniczkę;
5) ciąg dwunastu garaży blaszanych o konstrukcji stalowej, na fundamencie z płyty żelbetonowej zbrojonej siatką i zgodnie z oświadczeniem współwłaścicieli przedmiotowe garaże są o łącznej powierzchni użytkowej wynoszącej 213,00 m2 w tym powierzchnia użytkowa wynosząca 35,16 m2 jest o wysokości poniżej 2,20 m, garaże wynajmowane osobom fizycznym w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przez Podatniczkę.
2.2. Po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego organ pierwszej instancji decyzją z 24 października 2023 r. ustalił Podatnikom podatek od nieruchomości za 2023 r. w kwocie 14.744,36 zł.
2.3. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli Podatnicy, działając za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika, domagając się jej uchylenia. Zarzucili jej naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383), dalej: "O.p.", poprzez nienależyte i niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego i w konsekwencji oparcie rozstrzygnięcia na materiale fragmentarycznym, niezebraniu materiału dowodowego koniecznego do wydania decyzji oraz poczynieniu ustaleń niespójnych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i dowolność tych ustaleń, co bez wątpienia jest zaprzeczeniem zasady nakazującej organom administracji publicznej działać na podstawie i w granicach prawa oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, jak również niewyjaśnienie istoty sprawy i nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego. Zarzucono ponadto sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez błędne uznanie, iż posadowione na gruncie budowle stanowią budynki.
2.4. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania SKO decyzją z 26 stycznia
2024 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyjaśniło, że w ostatniej informacji podatkowej, złożonej 28 stycznia 2010 r., Podatnicy zadeklarowali związane z prowadzeniem działalności gospodarczej grunty o pow. 1565 m2 i budynki o pow. użytkowej 21,50 m2, a także budynki pozostałe - garaże o pow. użytkowej wynoszącej 108 m2. Do 2021 r. organ podatkowy ustalał zobowiązanie w podatku od nieruchomości zgodnie z informacją Podatników. Natomiast postanowieniem z dnia 11 lipca 2022 r. zostało wszczęte postępowanie w sprawie ustalenia tego zobowiązania za rok 2022, gdyż powzięta została wątpliwość co do wykazanej kwalifikacji i stawki przedmiotów opodatkowania. Stąd też w dniu 8 września 2022 r. przeprowadzone zostały oględziny, z których sporządzony został protokół. Protokół ten został postanowieniem z dnia 19 września 2023 r. włączony do postępowania w sprawie ustalenia wysokości w podatku od nieruchomości za 2023 r. Na tej podstawie organ ustalił Podatnikom wysokość zobowiązania podatkowego, przyjmując do opodatkowania budynki lub ich części związane z działalnością gospodarczą o pow. uż. 442,98 m2, grunty związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 1565 m2 oraz budowle o wartości 9.000,00 zł.
Opierając się na dowodzie z oględzin oraz na projektach budowlanych organ podatkowy ustalił, że 13 garaży położonych na działce nr [...] posadowionych jest na betonowej płycie o grubości 10-20 cm z betonu, płycie fundamentowej zbrojonej krzyżowo, podłoże wykonano na podbudowie 20-30 cm podsypki żwirowo-pisakowej, chudego betonu częściowo zbrojonego o grubości 5 cm orz płyty betonowej zbrojonej krzyżowo o grubości 10 cm. Natomiast ciąg 12 garaży posadowiony jest na fundamencie z płyty żelbetonowej zbrojonej siatką na podkładzie z chudego betonu o grubości 10 cm i posadzkach z płyt żelbetonowych.
Stąd też w ocenie SKO garaże te spełniają definicję budynku zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 70 z późn. zm.), dalej: "u.p.o.l.", ponieważ są trwale związane z gruntem, posiadają przegrody budowlane, fundamenty oraz dach. Garaże posiadają betonową posadzkę, poprzez którą są na stałe połączone z gruntem. Betonowa posadzka, jako dolny element konstrukcyjny, jest osadzona w ziemi na stałe i pełni dla obiektu rolę fundamentu. Garaże mają też dach oraz wydzielające go z przestrzeni przegrody, czyli ściany z blachy. Równocześnie organ odwoławczy podzielił ocenę, zgodnie z którą nawet jeśli dany obiekt budowlany jest przestawny, to nie oznacza jeszcze, że nie jest on trwale związany z gruntem. Dla trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia również okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów czy wielkość zagłębienia w gruncie. Istotne jest czy posadowienie obiektu jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję. SKO stwierdziło, że związanie obiektów jest na tyle trwałe, że opiera się siłom przyrody. Co więcej, trwałość związania przejawia się w tym, że nie jest możliwe przeniesienie obiektu w inne miejsce, bez przygotowania w tym miejscu nowego fundamentu. Płyty fundamentowej nie można bowiem bezpośrednio przenieść na inny grunt, lecz wymagane jest specjalne przygotowanie podłoża i wykonanie nowej płyty. Ponadto fundament płytowy jest elementem konstrukcyjnym obiektu, a użytkowanie obiektu bez fundamentu nie byłoby możliwe, zwłaszcza w przypadku obiektu o tak dużym gabarycie. Zatem wykładnia organu pierwszej instancji i ustalenia co do trwałego związania obiektu z gruntem są prawidłowe.
Jednocześnie ustalono, że umowy najmu zawierane były przez Podatniczkę jako prowadzącą działalność gospodarczą "Wynajem", a przychody i koszty związane z nieruchomością położoną w C. przy ul. [...] ujęte są w księgach podatkowych jej firmy. Przedmiotowa nieruchomość została też ujęta przez Podatniczkę w ewidencji księgowej firmy, co jest zgodne z przedmiotem prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, którą stanowi wynajem i zarządzanie nieruchomościami. W konsekwencji wszystkie przedmioty opodatkowano stawką związaną z działalnością gospodarczą.
2.5. Skarżący, zastępowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, domagając się jej uchylenia, wstrzymania jej wykonania oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie zarzucili:
- naruszenie art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p. poprzez nienależyte i niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego i w konsekwencji oparcie rozstrzygnięcia na materiale fragmentarycznym, niezebraniu materiału dowodowego koniecznego do wydania decyzji oraz poczynieniu ustaleń niespójnych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i dowolność tych ustaleń, co bez wątpienia jest zaprzeczeniem zasady nakazującej organom administracji publicznej działać na podstawie i w granicach prawa oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, oraz niewyjaśnienie istoty sprawy i nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego,
- sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez błędne uznanie, iż posadowione na gruncie budowle stanowią budynki.
W uzasadnieniu pełnomocnik Skarżących rozwinął powyższe zarzuty. Podkreślił, że przez trwałe związanie z gruntem należy rozumieć stateczne i trwałe przytwierdzenie obiektu do fundamentu. W takim przypadku bowiem przeniesienie obiektu w inne miejsce wymaga wykonania robót ziemnych.
2.6. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawarta w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
3. Przedmiotowa skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Kwestia sporna sprowadza się do zakwalifikowania przez organ obiektów posadowionych na działce nr [...] przy ul. [...] jako trwale związane z gruntem, a w konsekwencji zaliczenie ich do kategorii budynków.
W pierwszej kolejności Sąd podkreśla, że problematyka opodatkowania przedmiotowej nieruchomości była już poddana kontroli tut. Sądu, który wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 1471/23, oddalił skargę Podatników na decyzję SKO w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2022 rok. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela argumentację zawartą w powyższych orzeczeniach i przyjmuje ją za własną.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle, będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Z kolei w myśl art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. budynek to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Budowla definiowana jest jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.). Pojęcie budynku zdefiniowane zostało ponadto w art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.), dalej: "P.b.". Przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.
W tym miejscu przytoczyć należy wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 13 września 2011 r., sygn. P 33/09, z którego wynika, że za budowle dla celów podatkowych mogą zostać uznane jedynie budowle wymienione expressis verbis w art. 3 pkt 3 P.b., w innych przepisach tej ustawy lub w załączniku do niej, będące wraz z instalacjami i urządzeniami obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 1 lit. b) P.b., czyli pod warunkiem, że stanowią one całość techniczno-użytkową. Tym samym, jedynie obiekty wyraźnie wymienione w art. 3 pkt 3 P.b., załączniku do tej ustawy oraz innych przepisach rangi ustawowej mogą być uznane za budowle stanowiące przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Również Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że z punktu widzenia standardów konstytucyjnych nie sposób zaakceptować sytuacji, gdy jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości byłyby traktowane budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 P.b. nienależące do kategorii obiektów, które expressis verbis wymieniono w tym przepisie lub w pozostałych przepisach tej ustawy oraz załączniku do niej. Oznacza to, że nie każdy obiekt budowlany kwalifikowany do budowli w rozumieniu Prawa budowlanego może zostać uznany za budowlę w ujęciu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a w konsekwencji nie każdy obiekt budowlany zaliczony do budowli w rozumieniu Prawa budowlanego może podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 3 lutego 2014 r., sygn. akt II FPS 11/13, LEX nr 1418673).
Z zacytowanych powyżej definicji budynku zawartych w przepisach prawa budowlanego oraz ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynikają 4 warunki, które musi łącznie spełnić dany obiektu budowlany, aby zostać zakwalifikowanym do budowli, tj. być trwale związany z gruntem, być wydzielonym z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadać fundamenty oraz posiadać dach. O ile kwestia posiadania fundamentów czy dachu nie stwarza trudności interpretacyjnych, o tyle pojęcie "trwałego związania z gruntem" było wielokrotnie przedmiotem rozważań judykatury. I tak przez trwałe związanie z gruntem należy rozumieć takie połączenie danej budowli (budynku) z gruntem, które ma charakter techniczno-użytkowy, uwzględniający z jednej strony związek budynku z podłożem, a z drugiej to, że jako konstrukcja przestrzenna musi oprzeć się czynnikom mogącym zniszczyć jego konstrukcję ustawioną na fundamencie (por. wyroki NSA z dnia 3 kwietnia
2014 r., sygn. akt II FSK 895/12, LEX nr 1485456; z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1405/10, LEX nr 1104106). Co istotne, o tym czy obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem nie przesądza sposób w jaki posadowiono go w gruncie czy na gruncie, jak również technika w jakiej tego dokonano. O trwałym bądź nietrwałym związaniu obiektu budowlanego z gruntem nie decyduje też technologia wykonania fundamentu oraz możliwości techniczne przeniesienia tego obiektu w inne miejsce. Podstawowe znaczenie ma natomiast ustalenie, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom zewnętrznym mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję.
Przechodząc do pojęcia "wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych", w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, że dla spełnienia tej przesłanki nie jest konieczne zamknięcie obiektu ze wszystkich stron. Funkcją przegrody budowlanej obiektu budowlanego ma być wyodrębnienie tego obiektu z przestrzeni zewnętrznej w taki sposób, gdzie da się co do zasady opisać, która część przestrzeni ogólnej należy do przestrzeni obiektu, a która jest przestrzenią zewnętrzną w stosunku do obiektu. Przegroda budowlana nie musi być przy tym ścianą (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2016 r., sygn. akt II FSK 1581/15, LEX nr 2032356). Pojęciem przegrody budowlanej, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. należy objąć również takie elementy struktury budynku, jak np. filary, słupy czy kolumny, które w sensie konstrukcyjnym mogą pełnić tę samą funkcję co ściana i które strukturalnie wydzielają budynek lub jego część z przestrzeni (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2015 r., sygn. akt II FSK 2086/13, LEX nr 1798487). Wydzielenie z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych nie oznacza więc tylko takiej sytuacji, w której obiekt budowlany musi być zamknięty ze wszystkich stron i zabezpieczony przed wpływem czynników zewnętrznych. Wystarczy bowiem, aby istniejące przegrody zakreśliły granice obiektu. Równocześnie Naczelny Sąd Administracyjny zakwestionował pogląd, w myśl którego przegrody budowlane będące elementem konstrukcyjnym budynku powinny trwale łączyć się zarówno z dachem, jak i podłożem, gdyż warunek ten nie wynika z treści art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. (por. wyrok NSA z dnia 26 września 2018 r., sygn. akt II FSK 2769/16, LEX nr 2585296).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd zauważył, że w toku prowadzonego postępowania Skarżący nie podważali okoliczności, iż sporne obiekty posiadają fundamenty, dach oraz są wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Zakwestionowali jedynie przesłankę trwałego związania z gruntem tych obiektów, podnosząc że garaż blaszany nie może zostać zakwalifikowany z tego względu jako budynek, lecz stanowi budowlę.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że sporne obiekty wzniesione zostały na podstawie decyzji nr [...] Prezydenta Miasta C. z 10 stycznia 2007 r. zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę parkingu strzeżonego dla samochodów osobowych przy ul. [...], która została zmieniona decyzją nr [...] z dnia 23 kwietnia 2007 r. w ten sposób, że zatwierdzony został projekt zamienny dla wcześniej zatwierdzonego projektu, który dotyczył zmniejszenia ilości miejsc parkingowych i budowy kiosku [...] oraz decyzji nr [...] z dnia 5 września 2014 r. Prezydenta Miasta C. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zespołu garaży przy ul. [...]. Spornych 13 garaży położonych na działce nr [...] posadowionych jest na betonowej płycie o grubości 10-20 cm z betonu, płycie fundamentowej zazbrojonej krzyżowo, podłoże wykonano na podbudowie 20-30 cm podsypki żwirowo-pisakowej, chudego betonu częściowo zbrojonego o grubości 5 cm oraz płyty betonowej zbrojonej krzyżowo o grubości 10 cm. Natomiast ciąg 12 garaży posadowiony jest na fundamencie z płyty żelbetonowej zbrojonej siatką na podkładzie z chudego betonu o grubości 10 cm i posadzkach z płyt żelbetonowych. Przedmiotowe obiekty posiadają betonową posadzkę, poprzez tę posadzkę są na stałe połączone z gruntem. Betonowa posadzka, jako dolny element konstrukcyjny, jest osadzona w ziemi na stałe i pełni dla obiektu rolę fundamentu.
Biorąc pod uwagę tak ustalony stan faktyczny, zdaniem Sądu organy podatkowe w sposób prawidłowy zakwalifikowały sporne obiekty jako budynki w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., a tym samym dokonały ich prawidłowej kwalifikacji prawnopodatkowej. W oparciu o przeprowadzone oględziny ustalono bowiem, że obiekty te wydzielone są z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych – mają ściany i dach z blachy, posiadają fundamenty w postaci płyty fundamentowej zazbrojonej. Garaże posiadają betonową posadzkę, poprzez którą są na stałe połączone z gruntem. Betonowa posadzka, jako dolny element konstrukcyjny, jest osadzona w ziemi na stałe i pełni dla obiektu rolę fundamentu. Garaże mają też dach oraz wydzielające go z przestrzeni przegrody, czyli ściany z blachy. Budynki te są użytkowane w charakterze magazynów od kilkudziesięciu lat, ich konstrukcja i trwałe związanie z gruntem zapewniają im stabilność i przeciwdziałają czynnikom zewnętrznym.
Odpowiadając na argumentację strony skarżącej, według której przez trwałe związanie z gruntem należy rozumieć skuteczne i trwałe przytwierdzenie obiektu do fundamentu, przez co przeniesienie go w inne miejsce wymaga wykonania robót ziemnych, Sąd podkreśla, że odłączenie przedmiotowych obiektów od fundamentów spowodowałoby, że przestałyby one istnieć. Jak już wskazano powyżej, trwałe związanie z gruntem oznacza związanie na tyle mocne, iż odłączenie obiektu spowodowałoby zasadniczą jego zmianę w sensie technicznym, uniemożliwiającą ponowne jego posadowienie w innym miejscu bez konieczności ponownego przygotowania podłoża. W związku z powyższym Sąd podziela stanowisko organu, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z obiektem budowlanym trwale związanym z gruntem. Argumentacja strony skarżącej dotycząca rozumienia pojęcia "trwałego związania z gruntem" nie znajduje zaś potwierdzenia zarówno w doktrynie, jak i judykaturze.
Mając powyższe na względzie, Sąd nie dostrzegając naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), orzekł jak w sentencji wyroku.