I SA/Gl 388/20

I SA/Gl 388/20 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2020-11-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-03-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Nita /przewodniczący/
Anna Tyszkiewicz-Ziętek /sprawozdawca/
Katarzyna Stuła-Marcela
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Sygn. powiązane
I FSK 422/21 - Postanowienie NSA z 2024-10-31
I SA/Go 388/20 - Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp. z 2020-12-16
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Uchylono zaskarżony akt w części
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2174
art. 43 ust. 1 pkt 32
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Nita, Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela, Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 listopada 2020 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A w T. na interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla interpretację w zaskarżonej części, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Zaskarżoną interpretacją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm., dalej: O.p.) po ponownym rozpatrzeniu sprawy w związku z wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 5 kwietnia 2018 r., sygn. akt III SA/Gl 1019/17 stwierdził, że stanowisko Stowarzyszenia A (dalej: Stowarzyszenie, Wnioskodawca, strona skarżąca) przedstawione we wniosku z dnia 19 lipca 2017 r., uzupełnionym pismem z dnia 22 września 2017 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie:
- opodatkowania usług świadczonych na rzecz uczestników zajęć w postaci [...]- jest prawidłowe;
- opodatkowania opłat wpisowego pobieranych od sportowców lub amatorów za udział w imprezach sportowych, takich jak: zawody w skokach i powożeniu organizowane na rzecz tych osób w celu uprawiania sportu - jest nieprawidłowe.
Opisując dotychczasowy przebieg postępowania organ interpretacyjny podał, że w dniu 21 lipca 2017 r. wpłynął wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania usług świadczonych przez wnioskodawcę. W dniu [...]r. wydano indywidualną interpretację nr [...], stwierdzając, że stanowisko strony jest nieprawidłowe. WSA w Gliwicach prawomocnym wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2018 r., sygn. akt III SA/Gl 1019/17 uchylił tą interpretację, wobec czego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w tym orzeczeniu wiążą organ interpretacyjny.
Rozpatrując zatem ponownie wniosek strony na wstępie podano, że przedstawiono w nim następujący stan faktyczny.
Stowarzyszenie jest dobrowolnym, samorządnym, trwałym zrzeszeniem o celach niezarobkowych posiadającym osobowość prawną. Stowarzyszenie nie jest zarejestrowane jako czynny podatnik VAT - korzysta ze zwolnienia przedmiotowego. Podstawowym celem Stowarzyszenia określonym w statucie jest promocja sportów konnych, w szczególności jeździectwa, skoków konnych oraz powożenia. Ponadto, celem statutowym jest wspieranie właściwego rozwoju dzieci i młodzieży poprzez promocję aktywnego, zdrowego trybu życia w oparciu o pozytywne wartości stojące za społeczną rolą sportu oraz wychowania fizycznego. Stowarzyszenie powołane zostało, aby wesprzeć rozwój sportów konnych w województwie [...] i nie tylko. Dba o stworzenie optymalnych warunków do dalszego doskonalenia, dla osób uprawiających sport na każdym etapie ich rozwoju.
Stowarzyszenie realizuje swoje cele głównie poprzez:
1) działalność szkoleniową, warsztatową i treningową,
2)organizację zawodów sportowych - krajowych i międzynarodowych,
3) działalność sportową, w dyscyplinach konnych na rzecz dzieci, młodzieży i osób dorosłych, w tym osób niepełnosprawnych,
4) współdziałanie z innymi organizacjami, stowarzyszeniami, fundacjami w zakresie promocji kultury fizycznej, sportów jeździeckich,
5)kształtowanie pozytywnych cech charakteru i osobowości poprzez uczestnictwo w realizacji zadań sportowych.
Zgodnie ze statutem, działalność statutowa wnioskodawcy może być prowadzona jako działalność nieodpłatna lub jako działalność odpłatna w rozumieniu przepisów UOPP. Zgodnie z art. 8 ust. 1 UOPP, działalnością odpłatną pożytku publicznego jest m.in. działalność prowadzona przez organizacje pozarządowe i podmioty wymienione w art. 3 ust. 3 w sferze określonych zadań publicznych, za które pobierają one wynagrodzenie (art. 4 UOPP przewiduje, że sfera zadań publicznych obejmuje m.in. wspieranie i upowszechnianie kultury fizycznej). Na mocy statutu prowadzona przez Stowarzyszenie odpłatna działalność pożytku publicznego obejmuje w szczególności: organizowanie zawodów w skokach i powożeniu, prowadzenie akademii jeździeckiej, szkółki jeździeckiej oraz parkurów. Na działalności statutowej odpłatnej Stowarzyszenie nie osiąga zysku. Statut Stowarzyszenia przewiduje prowadzenie działalności gospodarczej - będącej działalnością uzupełniającą podstawową działalność pożytku publicznego wnioskodawcy. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej wnioskodawca nie działa w celu osiągnięcia zysku, a cała ewentualna nadwyżka przychodów nad kosztami przeznaczona jest na prowadzenie działalności statutowej pożytku publicznego. W szczególności w przypadku osiągnięcia zysków z tytułu działalności w zakresie prowadzenia szkółek jeździeckich są one przeznaczane w całości na kontynuację lub doskonalenie świadczonych usług. Stowarzyszenie świadczy również usługi sponsoringu i reklamy, jednak cały osiągnięty w ten sposób zysk przeznaczany jest na pokrycie kosztów organizacji zawodów sportowych, rozwój i udoskonalenie działalności statutowej. Szkółki jeździeckie, akademie i parkury organizowane są na terenie dzierżawionego ośrodka jeździeckiego. Uczestnicy zajęć wpłacają na konto Stowarzyszenia lub do kasy opłaty za świadczone usługi. Na ich podstawie dokonuje się zapisów uczestników na zajęcia. Stowarzyszenie przeznacza uiszczone opłaty na rzecz wynagrodzeń trenerów i opłat związanych z dzierżawą ośrodka. Prowadzone zajęcia mają na celu rozwój i promocję sportów konnych, a także umożliwienie uprawiania sportu - jeździectwa. Zawody sportowe są również organizowane na terenie dzierżawionego ośrodka jeździeckiego. Stowarzyszenie pobiera opłatę wpisową od uczestników zawodów, przeznaczoną na pokrycie kosztów organizacji zawodów. Opłata pokrywa start zawodnika w zawodach oraz pobyt konia w miejscu organizacji zawodów na czas ich trwania. Opłaty uiszczane są na konto Stowarzyszenia lub w kasie i warunkują udział w zawodach. Jeżeli chodzi o udział widzów w zawodach - Stowarzyszenie nie pobiera opłat za wstęp na opisane imprezy. W uzupełnieniu wniosku podano, że wnioskodawca jest zarejestrowanym w KRS oraz wpisanym do rejestru stowarzyszeń i innych organizacji społecznych i zawodowych stowarzyszeniem, którego głównym celem jest działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu, jakim jest jeździectwo. Usługi prowadzenia zajęć w postaci [...], są usługami ściśle związanymi ze sportem i wychowaniem fizycznym. Świadczone są przez Stowarzyszenie, którego celem statutowym jest działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu. Organizowane są w celu umożliwienia uprawniania sportu, jakim jest jeździectwo. W kwestii organizacji zawodów zaznaczono, że są one konieczne do organizowania i uprawiania sportu, jakim jest powożenie czy skoki przez przeszkody. Dają możliwość uprawniania sportu zarówno amatorom, jak i sportowcom. Stowarzyszenie jako organizator nie jest nastawione na osiągnięcie zysku. Kwoty pobierane jako wpisowe mają charakter zapłaty za usługi (możliwość wzięcia udziału w zawodach).
W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.
Czy niżej wymienione usługi świadczone przez Stowarzyszenie, którego celem statutowym jest działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu, są opodatkowane podatkiem VAT, tj.:
1) usługi świadczone na rzecz uczestników zajęć w postaci [...]
2) opłaty wpisowe pobierane od sportowców lub amatorów za udział w imprezach sportowych, takich jak: zawody w skokach i powożeniu organizowane na rzecz tych osób w celu uprawiania sportu?
Zdaniem Wnioskodawcy, wymienione wyżej usługi objęte są zwolnieniem od podatku VAT, stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174, ze zm., dalej: u.p.t.u.).
Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 32 u.p.t.u. zwalnia się od podatku usługi ściśle związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym świadczone przez kluby sportowe, związki sportowe oraz związki stowarzyszeń i innych osób prawnych, których celem statutowym jest działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu, pod warunkiem, że:
a) są one konieczne do organizowania i uprawiania sportu lub organizowania wychowania fizycznego i uczestnictwa w nim,
b) świadczący te usługi nie są nastawieni na osiąganie zysku,
c) są one świadczone na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu fizycznym
- z wyłączeniem usług związanych z działalnością marketingową oraz reklamowo-promocyjną, wstępu na imprezy sportowe, usług odpłatnego prowadzenia statków przeznaczonych do uprawiania sportu i rekreacji, usług odpłatnego zakwaterowania związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym oraz usług wynajmu sprzętu sportowego i obiektów sportowych za odpłatnością.
Usługi prowadzenia zajęć w postaci [...] są usługami ściśle związanymi ze sportem i wychowaniem fizycznym. Świadczone są przez Stowarzyszenie, którego celem statutowym jest działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu. Organizowane są w celu umożliwienia uprawiania sportu, jakim jest jeździectwo. Z kolei, zawody są one konieczne do organizowania i uprawiania sportu, jakim jest powożenie czy skoki przez przeszkody. Dają możliwość uprawiania sportu zarówno amatorom, jaki i sportowcom. Stowarzyszenie jako organizator nie jest nastawione na osiągnięcie zysku. Kwoty pobierane jako wpisowe mają charakter zapłaty za usługi (możliwość wzięcia udziału w zawodach).
Powołany powyżej art. 43 ust. 1 pkt 32 u.p.t.u. stanowi odzwierciedlenie regulacji zawartych w art. 132 ust. 1 lit. m) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. IJ. IJE L 347, s. 1, z późn. zm.), zgodnie z którym państwa członkowskie zwalniają świadczenie niektórych usług ściśle związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym przez organizacje nienastawione na osiąganie zysku na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu fizycznym.
Stosownie do art. 2 ust. 1 ww. ustawy, sportem są wszelkie formy aktywności fizycznej, które przez uczestnictwo doraźne lub zorganizowane wpływają na wypracowanie lub poprawienie kondycji fizycznej i psychicznej, rozwój stosunków społecznych lub osiąganie wyników sportowych na wszelkich poziomach.
Na poparcie swojego stanowiska wnioskodawca przywołał interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...]r. nr [...] (dotyczącą zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 32 u.p.t.u. opłat za treningi piłkarskie dzieci i młodzieży) oraz interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...]r. nr [...] (dotycząca zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT opłat pobieranych od sportowców lub amatorów za udział w zawodach balonowych i samolotowych).
Zdaniem Wnioskodawcy, przesłanka o charakterze podmiotowym jest spełniona wówczas, gdy świadczącym usługę jest podmiot, którego celem statutowym jest działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu, co ma miejsce w analizowanym przypadku. Stowarzyszenie spełnia przesłankę podmiotową, bowiem jest podmiotem wymienionym w ww. przepisie art. 43 ust. 1 pkt 32 u.p.t.u.
Przesłanki przedmiotowe także są spełnione, gdyż opłaty za zajęcia sportowe, jak i opłaty od sportowców lub amatorów za udział w zawodach sportowych to opłaty za usługi ściśle związane ze sportem, konieczne do organizowania i uprawiania sportu.
Organ interpretacyjny stwierdził, że powyższe stanowisko wnioskodawcy w zakresie opodatkowania:
- usług świadczonych na rzecz uczestników zajęć w postaci [...] - jest prawidłowe,
- opłat wpisowego pobieranych od sportowców lub amatorów za udział w imprezach sportowych, takich jak: zawody w skokach i powożeniu organizowane na rzecz tych osób w celu uprawiania sportu - jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie tej oceny rozpoczęto od wskazania, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym, bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku orzeczenia WSA w Gliwicach z dnia 5 kwietnia 2018 r., sygn. akt III SA/Gl 1019/17.
Dalej organ interpretacyjny zacytował art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 41 ust. 1, art. 146a pkt 1, art. 41 ust. 13 u.p.t.u., wskazując, że z powyższych przepisów wynika, iż w przypadku gdy ani ustawa, ani przepisy wykonawcze nie przewidują dla danego świadczenia obniżonej stawki, bądź zwolnienia, należy je opodatkować według 23% stawki podatku. Jednocześnie zaznaczono, że odstępstwo od zasady powszechności i równości opodatkowania, zastosowanie obniżonej stawki podatku lub zwolnienia od podatku od towarów i usług możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej upoważnienia.
Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 32 u.p.t.u. zwalnia się od podatku usługi ściśle związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym świadczone przez kluby sportowe, związki sportowe oraz związki stowarzyszeń i innych osób prawnych, których celem statutowym jest działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu, pod warunkiem, że:
a) są one konieczne do organizowania i uprawiania sportu lub organizowania wychowania fizycznego i uczestniczenia w nim,
b) świadczący te usługi nie są nastawieni na osiąganie zysków,
c) są one świadczone na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu fizycznym
- z wyłączeniem usług związanych z działalnością marketingową oraz reklamowo-promocyjną, wstępu na imprezy sportowe, usług odpłatnego prowadzenia statków przeznaczonych do uprawiania sportu i rekreacji, usług odpłatnego zakwaterowania związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym oraz usług wynajmu sprzętu sportowego i obiektów sportowych za odpłatnością.
Powołany przepis stanowi odzwierciedlenie regulacji zawartych w art. 132 ust. 1 lit. m) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. IJE L Nr 347 z 11.12.2006 r., s. 1. z późn. zm., dalej: Dyrektywa 2006/112/WE Rady), zgodnie z którym państwa członkowskie zwalniają świadczenie niektórych usług ściśle związanych ze sportem łub wychowaniem fizycznym, przez organizacje nienastawione na osiąganie zysku na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu fizycznym.
W myśl art. 43 ust. 17 ustawy - zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a, nie mają zastosowania do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z usługami podstawowymi, jeżeli:
1) nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a lub
2) ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających z takiego zwolnienia.
Natomiast stosownie do art. 43 ust. 18 u.p.t.u., zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 31, 32 i 33 lit. a, stosuje się, pod warunkiem że podmioty wykonujące czynności, o których mowa w tych przepisach, nie osiągają w sposób systematyczny zysków z tej działalności, a w przypadku ich osiągnięcia są one przeznaczane w całości na kontynuację lub doskonalenie świadczonych usług.
Wobec powyższego organ interpretacyjny stwierdził, że ze zwolnienia od podatku na mocy wymienionych przepisów mogą korzystać usługi ściśle związane ze sportem świadczone przez kluby sportowe, związki sportowe oraz związki stowarzyszeń i innych osób prawnych, których celem statutowym jest działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu jeżeli są one konieczne do organizowania i uprawiania sportu, świadczący te usługi nie jest nastawiony na osiąganie zysków oraz usługi świadczone są na rzecz osób uprawiających sport. Przy czym z niniejszego zwolnienia wyłączone są usługi związane z działalnością marketingową oraz reklamowo-promocyjną, wstępu na imprezy sportowe, usługi odpłatnego prowadzenia statków przeznaczonych do uprawiania sportu i rekreacji, usługi odpłatnego zakwaterowania związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym oraz usługi wynajmu sprzętu sportowego i obiektów sportowych za odpłatnością.
Niespełnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek (podmiotowej lub przedmiotowej) powoduje, że świadczenie usług nie korzysta ze zwolnienia od podatku na podstawie omawianej regulacji. Zgodnie z brzmieniem ustawy zwolnieniu podlegają usługi "ściśle" związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym. Przepisy ustawy nie zawierają definicji "ścisłego" związku usług ze sportem lub wychowaniem fizycznym. W pewnym zakresie do kwestii tej odniósł się TSUE w wyroku z dnia 16 października 2008 r. w sprawie C-253/07, w którym wyjaśnił, że świadczenie usług ściśle związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym "może być zwolnione tylko wtedy, gdy są one konieczne do dokonywania transakcji podlegających zwolnieniu, tj. uprawiania sportu lub wychowania fizycznego" (pkt 22). Ponadto TSUE podkreślił, że "Zwolnienie transakcji należy zatem ustalić w szczególności w zależności od charakteru świadczonych usług oraz ich związku ze sportem lub wychowaniem fizycznym" (pkt 23). Natomiast w wyroku z dnia 21 lutego 2013 r. w sprawie C-18/12, TSUE wskazał, że "w odniesieniu do art. 132 ust. 1 lit. rn) Dyrektywy VAT należy stwierdzić, że przepis ten, według jego brzmienia, dotyczy uprawiania sportu i wychowania fizycznego w ogóle. Mając na względzie owo brzmienie, intencją rzeczonego przepisu nie jest przyznanie zwolnienia jedynie niektórym dziedzinom sportu". Z wyroku tego wynika również, że art. 132 ust. 1 lit. m) Dyrektywy 2006/112/WE Rady, w celu jego stosowania nie wymaga, aby aktywność sportowa była podejmowana na określonym poziomie, na przykład zawodowym, ani też, aby ta aktywność była podejmowana w określony sposób, tj. regularnie lub w sposób zorganizowany.
Celem powołanego przepisu Dyrektywy 2006/112/WE Rady jest wspieranie niektórych rodzajów działalności interesu publicznego, czyli usług mających ścisły związek z uprawianiem sportu lub z wychowaniem fizycznym, które są świadczone przez organizacje nienastawione na osiąganie zysku na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu fizycznym. Przepis ten ma zatem na celu wspieranie podejmowania takiej aktywności przez szerokie warstwy społeczeństwa. Interpretacja tego przepisu ograniczająca zakres stosowania zwolnienia, jakie on przewiduje, do aktywności sportowej podejmowanej w sposób zorganizowany, systematyczny lub mający na celu udział w zawodach sportowych, byłaby sprzeczna z rzeczonym celem. W konstatacji Trybunał stwierdził, że "art. 132 ust. 1 lit. m) Dyrektywy 2006/112/WE Rady należy interpretować w ten sposób, iż niezorganizowana, niesystematyczna i niemająca na celu udziału w zawodach aktywność sportowa może być uznana za uprawianie sportu w rozumieniu tego przepisu".
W kontekście powyższego organ interpretacyjny zauważył, że omawiane zwolnienie doznaje pewnego ograniczenia ze względu na status usługodawcy. Mając jednak na uwadze wydany w niniejszej sprawie wyrok oraz opis sprawy stwierdzono, że spełniona została przesłanka podmiotowa do zastosowania zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 32 u.p.t.u.
W ocenie organu interpretacyjnego przesłanka przedmiotowa spełniona jest natomiast jedynie w odniesieniu do usług świadczonych na rzecz uczestników zajęć w postaci [...]. Są to bowiem usługi ściśle związane ze sportem i wychowaniem fizycznym, organizowane w celu umożliwienia uprawiania sportu jakim jest jeździectwo, a zatem konieczne do organizowania i uprawiana sportu. Wnioskodawca świadczy je na rzecz osób uprawiających sport - uczestników zajęć. Ponadto, wnioskodawca nie działa w celu osiągnięcia zysku, a cała ewentualna nadwyżka przychodów nad kosztami przeznaczona jest na prowadzenie działalności statutowej pożytku publicznego. Do tego zakresu usług zwolnienie z art. 43 ust. 1 pkt 32 u.p.t.u. znajduje zatem zastosowanie i stanowisko Stowarzyszenia w tej materii jest prawidłowe.
Wbrew natomiast stanowisku wnioskodawcy ze zwolnienia tego nie korzystają usługi polegające na umożliwieniu sportowcom i amatorom wzięcia udziału w zawodach w skokach i powożeniu, za które zainteresowany pobiera opłaty w postaci wpisowego.
W tym zakresie wskazano, że w myśl art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług, wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 1 14 ust. 1. Stosownie do art. 146a pkt 2 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2018 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz w tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%. W załączniku nr 3 do ustawy, zawierającym wykaz towarów i usług opodatkowanych stawką podatku w wysokości 8% w pozycji 185 wymieniono, bez względu na symbol PKWiU, "Wstęp na imprezy sportowe". Dalej zauważono, że przepisy ustawy nie zawierają definicji pojęcia "rekreacja". Sięgając zatem do wykładni językowej, mając na uwadze definicje słownikowe oraz brzmienie poz. 185 załącznika nr 3, na potrzeby stosowania art. 41 ust. 2 w zw. z art. 146a pkt 2 u.p.t.u. uznano za rekreację różne formy aktywności mające służyć wypoczynkowi i zdrowiu. Dalej zauważono, że ustawodawca objął obniżoną stawką podatku od towarów i usług w wysokości 8% wstęp na imprezy sportowe. Nie określił jednak ani form, ani kategorii "wstępu", do których ma zastosowanie obniżona stawka podatku w wysokości 8%. Słownik Języka Polskiego (www.sjp.pwn.pl) definiuje pojęcie wstępu wskazując m.in., że jest to "możliwość wejścia gdzieś, prawo uczestniczenia w czymś". Zatem pod pojęciem "wstępu" w rozumieniu poz. 185 załącznika nr 3 do ustawy należy rozumieć możliwość wejścia gdzieś, prawo uczestniczenia w czymś, przy czym nie ma znaczenia forma biletu (lub opłaty), tzn. czy jest to opłata startowa, jednorazowy bilet, czy karnet upoważniający do kilku wejść. Dodatkowo zaakcentowano, że wejścia (wstępu) nie można kojarzyć tylko z możliwością wejścia np. do określonego miejsca (pomieszczenia). Ze wstępem w rozumieniu tych przepisów związane jest określone świadczenie (typowe dla danego obiektu). I tak np. z nabyciem biletu wstępu do teatru związana jest możliwość obejrzenia przedstawienia, w przypadku parku rozrywki - możliwość korzystania z określonych urządzeń, sali tanecznej - możliwość tańczenia, z nabyciem biletu wstępu na imprezę sportową wiąże się możliwość obejrzenia rozgrywanych na danym obiekcie zawodów, a z nabyciem biletu wstępu na siłownię - możliwość wykonywania ćwiczeń siłowych przy wykorzystaniu znajdujących się na jej terenie przyrządów, do parku narodowego - możliwość oglądania obiektów przyrodniczych znajdujących się na jego terenie. Powyższe rozumienie pojęcia "wstępu" zostało potwierdzone w interpretacji ogólnej Ministra Finansów z dnia 2 grudnia 2014 r. nr PT1/033/32/354/LJU/14.
Dalej organ interpretacyjny zacytował art. 29a ust. 1 u.p.t.u. oraz przywołał orzecznictwo TSUE (wyroki: C-349/96, C-41/04) i stwierdził, że daje ono podstawę do skonstruowania zasadniczej tezy, że każde świadczenie należy traktować odrębnie. Dopiero, gdy kilka świadczeń wykonywanych przez podatnika jest ze sobą ściśle powiązanych w ten sposób, że tworzą obiektywnie, z ekonomicznego i gospodarczego punktu widzenia, jedno świadczenie, nie należy dokonywać sztucznego podziału tego świadczenia dla celów podatkowych. Świadczenie złożone ma miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy ma charakter świadczenia podstawowego i świadczenia pomocniczego (lub świadczeń pomocniczych), tj. takich, które umożliwiają skorzystanie (względnie lepsze skorzystanie) ze świadczenia podstawowego lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia podstawowego. Jeżeli jednak świadczenia te można, bez popadania w sztuczność, rozdzielić, tak że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy - wówczas świadczenia takie powinny być traktowane jako dwa niezależnie opodatkowane świadczenia.
Odnosząc powyższe do okoliczności rozpatrywanej sprawy stwierdzono, że świadczenie, za które Stowarzyszenie pobiera opłatę wpisową, jest świadczeniem złożonym, w którym świadczeniem głównym jest wstęp na zawody sportowe. Wstęp w okolicznościach opisanej sprawy jest rozumiany jako "prawo do uczestniczenia w czymś". W tym przypadku jest to prawo do uczestniczenia w imprezie sportowej - startu zawodnika w zawodach. Świadczenie dodatkowe, które obejmuje pobyt konia w miejscu organizacji zawodów na czas ich trwania, nie stanowi celu samego w sobie i należy je traktować jako element pewnej większej całości, stanowiącej jedno świadczenie, w którym usługa wstępu na imprezę sportową ma charakter usługi głównej.
Wobec powyższego stwierdzono, że usługa polegająca na umożliwieniu zawodnikom udziału w zawodach, za które pobierana jest opłata wpisowa nie jest objęta zwolnieniem z opodatkowania na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 32 u.p.t.u. Podlega ona opodatkowaniu zgodnie z art. 41 ust. 2, w powiązaniu z art. 146a pkt 2 tej ustawy i w zw. z poz. 185 załącznika nr 3 do ustawy preferencyjną stawką w wysokości 8%.
Odnosząc się do powołanych przez wnioskodawcę interpretacji zauważono, że wydano je w indywidualnych sprawach, nie stanowią one źródła prawa i organ nie jest nimi związany. Zauważono przy tym, że w identycznym stanie prawnym i faktycznym rozstrzygnięcia powinny być tożsame. Podlegają one weryfikacji i w razie potrzeby właściwy organ stosuje regulację z art. 14e § 1 O.p.
Powyższa interpretacja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w części, w której uznano stanowisko skarżącego za nieprawidłowe.
Reprezentujący stronę skarżącą radca prawny zarzucił naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy tj.: art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy z dnia 11 marca 2014 r. u.p.t.u. w zw. z art. 132 ust. 1 lit. m Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE L 347 z 11.12.2006, ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że opłata wpisowego jest tożsama z opłatą za wejście na imprezę sportową i jako taka nie podlega zwolnieniu od opodatkowania na podstawie powołanych powyżej przepisów.
Wobec tak sformułowanych zarzutów pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji w zaskarżonym zakresie oraz zasądzenie na rzecz Stowarzyszenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi na wstępie opisano dotychczasowy przebieg postępowania i stanowiska stron.
Dalej podkreślono, że skarżący prowadzi działalność sportową, zarówno w rozumieniu, potocznym jak i formalnym, co potwierdził WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 5 kwietnia 2018 r., sygn. akt III SA/Gl 1019/17. Ponadto skarżący działając w formie stowarzyszenia, przesądził, że świadczone przez niego usługi nie są nastawione na osiągnięcie zysku. Co za tym idzie wszelkie środki pieniężne pobierane przez stronę, jako organizatora wydarzeń sportowych mają na celu wyłącznie pokrycie kosztów organizacyjnych oraz umożliwienie uprawiania jeździectwa przez amatorów i sportowców zawodowych.
Krajowe prawodawstwo podatkowe przewiduje szereg zwolnień podatkowych uwarunkowanych kryteriami podmiotowymi (spełnianie ich przez skarżącego przesądził już WSA w Gliwicach we wspomnianym wyżej wyroku) i przedmiotowymi (te, co do pobierania opłat za wpisowe, są przedmiotem sporu w niniejszej sprawie).
Wskazane powyżej podatkowe zwolnienie przedmiotowe jest powtórzeniem regulacji prawa wspólnotowego, a konkretnie art. 132 ust. 1 lit. m Dyrektywy2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE L 347 z 11.12.2006, ze zm.). W związku z charakterem ustrojowym norm prawa wspólnotowego prawo krajowe należy interpretować wyłącznie w zgodzie z prawem Unii Europejskiej, a co za tym idzie także zgodnie z organem uprawnionym do jego interpretacji, tj. TSUE.
Zdaniem skarżącego opłaty pobierane od sportowców lub amatorów za udział w zawodach sportowych wypełniają przesłanki przedmiotowe zwolnienia, ponieważ są to opłaty za usługi ściśle związane ze sportem, konieczne do organizowania zawodów i uprawiania sportu. Tymczasem organ interpretacyjny przyjął, że są to opłaty za wstęp na wydarzenie sportowe, a więc wyłączone ze zwolnienia. Przykłady, które organ uznał za analogiczne wskazują na nieprawidłowe rozumienie pojęć ustawowych, skutkujące błędną wykładnią prawa. I tak, zakupienie biletu do teatru nie jest czynnością odpowiadającą uiszczeniu, w jakiejkolwiek formie, opłaty wpisowej. Tak zwany "bilet do teatru" jest de facto zawarciem umowy, potwierdzającej prawo kupującego do obejrzenia spektaklu, co zatem idzie wejście na teren teatru ma charakter wtórny, nie jest to podstawowy cel zakupu biletu. Ponadto zakup biletu do teatru nie daje kupującemu (zazwyczaj) prawa do wystąpienia w sztuce.
Opłata wpisowa pobierana od zawodników biorących udział w zawodach sportowych organizowanych przez skarżącego stanowi działalność ściśle związaną z działalnością sportową. Wskazuje na to szereg okoliczności faktycznych i prawnych. Po pierwsze częstokroć zawody sportowe stanowią zwieńczenie długotrwałego procesu treningowego, czyli inaczej mówiąc czasu poświęconego na uprawianie sportu w danej dziedzinie sportowej. Bezsprzeczne jest także to, że samo uczestniczenie w zawodach sportowych jest aktywnością sportową. Opłata wpisowa umożliwia zatem osobom, które ją uiszczają, wzięcie udziału w zawodach, to jest wykonywanie aktywności fizycznej według określonych w danej dziedzinie sportowej zasad w celu wygrania rywalizacji z innymi zawodnikami. Nie jest to zatem tożsame z opłatą za wstęp na imprezę sportową. Prawidłowe zastosowanie analogii z zakupem biletu do teatru prowadzi do słusznego wniosku, że zakup prawa wejścia na imprezę sportową uprawnia do jej obserwowania w roli kibica, tak jak uprawnia kupującego bilet do teatru do obejrzenia przygotowanej sztuki.
Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej wykładnia językowa pojęcia "wstęp" dokonana przez organ przy użyciu Wielkiego Słownika Języka Polskiego jest powierzchowna i tendencyjna. Słownikowa definicja tego pojęcia w części mówiącej o "prawie uczestnictwa w czymś" nie powinna być rozumiana w sposób przyjęty przez organ nie tylko ze względu na logikę, ale także ze względu na reguły funkcjonalności - każda osoba uiszczająca opłatę za wstęp, według definicji przyjętej przez organ, byłaby uprawniona do aktywnego wzięcia udziału w danym wydarzeniu, a jak powszechnie wiadomo jest ona uprawniona jedynie do jego obserwowania.
Autor skargi zwrócił też uwagę, że w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji organ powołał się na interpretację ogólną Ministra Finansów z dnia 2 grudnia 2014 r. nr PT1/033/32/345/LJU/14, która wyraźnie potwierdza zaprezentowane powyżej stanowisko Stowarzyszenia, gdyż wskazano w niej, że z nabyciem biletu wstępu na imprezę sportową wiąże się możliwość obejrzenia rozgrywanych na danym obiekcie zwodów (...).."
W tym miejscu podkreślono, że skarżący wnioskował o wydanie interpretacji w zakresie zwolnienia od opodatkowania opłat wpisowego, które dotyczą wyłącznie uczestników czynnych danych zawodów sportowych, a organ bezpodstawnie zastosował do nich per analogiam przepisy podatkowe dotyczące uczestników biernych. Zdaniem skarżącego uiszczenie opłaty za wstęp na imprezę sportową w jakikolwiek sposób, co należy określać jako "uczestnictwo bierne" podlega opodatkowaniu na zasadach określonych w u.p.t.u. Natomiast uiszczenie wpisowego, co należy określać jako "uczestnictwo czynne", jako czynność ściśle związana z wykonywaniem aktywności sportowej podlega zwolnieniu od opodatkowania na zasadzie art. 43 ust. 1 pkt 32 u.p.t.u.
Dalej podkreślono, że skarżący jest organizacją non-profit, przeznacza kwoty uzyskane tytułem opłat wpisowych na pokrycie kosztów organizacji zawodów sportowych. Prawidłowe byłoby opodatkowanie stawką VAT 8% biletów wstępu na zawody sportowe dla widzów (uczestników biernych), jednakże bilety takie na imprezy sportowe organizowane przez skarżącego są darmowe ze względu na prowadzoną przez niego statutową działalność non-profit.
Pełnomocnik skarżącego zwrócił także uwagę na charakter przedmiotowego zwolnienia. Przywołał wyrok NSA z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt I FSK 585/13, w którym wskazano, że z treści tej normy wynika, że ma ono charakter bezwarunkowy w sensie materialnym. Oznacza to, że Państwa Członkowskie nie mogą drogą regulacji krajowych odstąpić od udzielenia tego zwolnienia albo go ograniczyć. Zwolnienia te mają na celu uprzywilejowanie niektórych rodzajów działalności w interesie publicznym (por. wyrok TSUE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie C- 357/07 pkt 32). Państwa Członkowskie nie mogą drogą regulacji krajowych odstąpić od udzielenia tego zwolnienia albo go ograniczyć, tym bardziej takie ograniczenie nie może nastąpić w drodze interpretacji indywidualnej.
W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że "wstęp" nie oznacza jedynie uczestnictwa biernego, ale także uczestnictwo czynne. Pogląd ten podzielono w przywołanych przez organ wyrokach: NSA z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt I FSK 311/13 oraz z dnia 20 grudnia 2016 r., sygn. akt I FSK 829/15, WSA w Bydgoszczy z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Bd 1044/12 oraz WSA w Krakowie z dnia 28 września 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 889/12, przyjmując, że pojęcia "wstęp" nie można ograniczać wyłącznie do wejścia do obiektu, bez możliwości korzystania ze znajdujących się tam urządzeń i atrakcji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Skarga okazała się zasadna.
Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 dalej: p.p.s.a.) podlegała indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego z dnia [...] r. w zaskarżonej części, t.j. w zakresie, w którym organ interpretacyjny stwierdził, że stanowisko skarżącego Stowarzyszenia dotyczące zwolnienia z opodatkowania podatkiem od towarów i usług opłat wpisowego pobieranych od sportowców lub amatorów za udział w zawodach w skokach i powożeniu organizowanych na rzecz tych osób w celu uprawiania sportu jest nieprawidłowe.
Kontrolę tę rozpocząć należy od wskazania, że zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Zarzuty skargi oraz powołana podstawa prawna wiążą sąd administracyjny.
Wskazać także należy, że wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, z późn. zm.) w związku z Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału.
Wnioskując o wydanie zaskarżonej interpretacji skarżący domagał się m.in. potwierdzenia, że opłaty wpisowe pobierane od sportowców lub amatorów za udział w imprezach sportowych takich jak zawody w skokach i powożeniu organizowane na rzecz tych osób w celu uprawiania sportu są objęte zwolnieniem z opodatkowania przewidzianym w art. 43 ust. 1 pkt 32 u.p.t.u.. Opłaty te, pokrywające start zawodnika oraz pobyt konia w miejscu organizacji zawodów na czas ich trwania, stanowią bowiem opłaty za usługi ściśle związane ze sportem, konieczne do organizowania i uprawiania sportu.
Negując to stanowisko organ interpretacyjny stwierdził, że pod pojęciem "wstęp" należy rozumieć prawo uczestniczenia w czymś, w tym przypadku jest to prawo do uczestniczenia w imprezie sportowej - startu zawodnika w zawodach, co stanowi usługę główną. Pobyt konia w miejscu organizacji zawodów jest natomiast świadczeniem dodatkowym.
Rozstrzygając tak zarysowany spór Sąd posłuży się argumentacją przedstawioną w wyroku WSA w Gorzowie Wlkp.: z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Go 194/20 (wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), którą w pełni podziela.
Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 32 u.p.t.u. zwalnia się od podatku usługi ściśle związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym świadczone przez kluby sportowe, związki sportowe oraz związki stowarzyszeń i innych osób prawnych, których celem statutowym jest działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu, pod warunkiem że:
a) są one konieczne do organizowania i uprawiania sportu lub organizowania wychowania fizycznego i uczestniczenia w nim,
b) świadczący te usługi nie są nastawieni na osiąganie zysków,
c) są one świadczone na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu fizycznym
- z wyłączeniem usług związanych z działalnością marketingową oraz reklamowo-promocyjną, wstępu na imprezy sportowe, usług odpłatnego prowadzenia statków przeznaczonych do uprawiania sportu i rekreacji, usług odpłatnego zakwaterowania związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym oraz usług wynajmu sprzętu sportowego i obiektów sportowych za odpłatnością.
Przepis ten jest implementacją art. 132 ust. 1 lit. m Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE.L 347 z 11 grudnia 2006, str. 1, z późn. zm., dalej "Dyrektywa 112", który stanowi, że państwa członkowskie zwalniają (z podatku od towarów i usług) świadczenie niektórych usług ściśle związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym, przez organizacje nienastawione na osiąganie zysku na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu fizycznym.
Z powołanych wyżej przepisów ustawy wynika, że zwalnia się od podatku wyłącznie usługi ściśle związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym. U.p.t.u. zawiera wyłączenia ze zwolnienia m.in. usług związanych ze wstępem na imprezy sportowe, usług wynajmu sprzętu sportowego i obiektów sportowych za odpłatnością.
Organ interpretacyjny uznał, że świadczenie, za które Stowarzyszenie pobiera opłaty wpisowe jest świadczeniem złożonym, w którym świadczeniem głównym jest wstęp na imprezę sportową (zawody w skokach i powożeniu), a świadczeniem dodatkowym pobyt konia w miejscu zawodów.
W ocenie Sądu organ nieprawidłowo przyjął, że sformułowanie "wstęp na imprezy sportowe", użyte w art. 43 ust. 1 pkt 32 u.p.t.u. dotyczy wstępu w charakterze zawodnika. Czym innym jest bowiem wstęp uczestników (zawodników) imprezy sportowej, a czym innym jest wstęp uczestników np. widzów/kibiców na imprezę sportową. Wstęp na imprezę sportową w charakterze uczestnika związany jest z możliwością aktywnego udziału w zawodach, natomiast wstęp widzów/kibiców na imprezę sportową związany jest z możliwością uczestniczenia biernego tj. oglądania imprezy sportowej.
Zdaniem Sądu w analizowanym stanie faktycznym wstęp na imprezę sportową dotyczy jedynie widzów/kibiców. Są to bowiem dwa zupełnie odmienne rodzaje uczestnictwa. Trudno o ściślej związaną ze sportem i wychowaniem fizycznym czynność niż współzawodnictwo w skokach czy w powożeniu. Jak zasadnie wskazano w skardze opłata wpisowa pobierana jest w związku z działalnością stricte sportową. Niewątpliwie zawody sportowe stanowią zwieńczenie długotrwałego procesu treningowego, a samo uczestniczenie w zawodach sportowych jest aktywnością sportową. Opłata wpisowa umożliwia zatem osobom, które ją uiszczają, wzięcie udziału w zawodach, to jest wykonywanie aktywności fizycznej według określonych w danej dziedzinie sportowej zasad w celu wygrania rywalizacji z innymi zawodnikami. Nie jest to zatem tożsame z opłatą za wstęp na imprezę sportową, które uprawnia do jej obserwowania, a nie wystąpienia w roli zawodnika. Okoliczność, iż z przyczyn oczywistych zawodnik musi znaleźć się w miejscu organizowania zawodów (przebywać w obrębie przestrzeni wydzielonej dla odbycia zawodów) nie oznacza, że uiszczona przez niego opłata startowa jest opłatą za wstęp na imprezę sportową w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 32 u.p.t.u. oraz art. 132 ust. 1 lit. m Dyrektywy 112. Przywołane przez organ przykłady i orzeczenia odnoszą się do odmiennych stanów faktycznych. W niniejszej sprawie nie jest bowiem istotne to, czy opłacenie wstępu ma gwarantować zachowania aktywne czy pasywne, ale to, że zawodnik "wstępuje" na imprezę celem uprawiania sportu
Podobnie na omawianą kwestię zapatrywał się Naczelny Sąd Administracyjny. W stanie prawnym obowiązującym w 2007 r. brzmienie przepisu art. 43 ust. 1 w zw. z poz. 11 pkt 4 zał. nr 4 ustawy o VAT na dzień 20 lipca 2009 r. zawierało zwolnienie m.in. usług związanych z rekreacją i sportem, a wyłączenie obejmowało usługi w zakresie działalności stadionów i innych obiektów sportowych oraz wstępu na imprezy sportowe. W ocenie NSA rozegranie meczu piłkarskiego mieści się w pojęciu usług związanych z rekreacją i sportem i nie jest objęte ustawowym wyłączeniem. Ponadto NSA zwrócił uwagę, że wyłączenie obejmowało działalność prowadzoną na stadionie o charakterze komercyjnym, a nie w sensie sportowym, tj. rozegranie meczu (por. wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2011 r., sygn. akt I FSK 634/10).
Jak więc wykazano podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy z dnia 11 marca 2014 r. u.p.t.u. w zw. z art. 132 ust. 1 lit. m Dyrektywy 112poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że opłata wpisowego jest tożsama z opłatą za wejście na imprezę sportową i jako taka nie podlega zwolnieniu od opodatkowania na podstawie powołanych powyżej przepisów jest zasadny.
Mając na uwadze powyższe Sąd uchylił zaskarżoną interpretację na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. w zaskarżonej części, zobowiązując organ interpretacyjny, aby uwzględnił powyższą argumentację.
O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 657 zł, obejmujący uiszczony wpis od skargi (200 zł), koszty zastępstwa procesowego (480 zł) określone w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 265) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł).