I SA/Gl 341/25

I SA/Gl 341/25 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-09-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-03-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Anna Rotter
Katarzyna Stuła-Marcela /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Pyszny
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 58, art. 59
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Stuła-Marcela (spr.), Sędzia WSA Piotr Pyszny, Sędzia WSA Anna Rotter, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 września 2025 r. sprawy ze skargi W. S. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 23 grudnia 2024 r. nr COF.OUR.635.6985.2024 KA.PK.ZZ1 05982896 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia, 2. zasądza od Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
1. W. S. (dalej: skarżąca) wniosła skargę na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach (dalej: organ) z 23 grudnia 2024 r nr 23 grudnia 2024 r. nr COF.OUR.635.6985.2024 KA.PK.ZZ1 05982896 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia.
2. Stan sprawy.
2.1. W dniu 7 listopada 2024 r. organ wydał postanowienie w myśl art. 58 i art. 59 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm. - k.p.a.), w związku ze złożonym przez skarżącą wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 8 sierpnia 2024 r.
W postanowieniu z dnia 7 listopada 2024 r. wierzyciel odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 8 sierpnia 2024 r., ponieważ nie zostały spełnione przesłanki wynikające z przywołanego art. 58 § 1 i 2 k.p.a.
2.2. Na wyżej wymienione postanowienie - zgodnie z pouczeniem - skarżąca złożyła zażalenie po rozpatrzeniu, którego organ mocą postanowienia zaskarżonego w nn. sprawie, utrzymał je w mocy.
W uzasadnieniu organ wskazał, że postanowienie z dnia 8 sierpnia 2024 r. uznano za doręczone w myśl art. 44 § 4 k.p.a., na okoliczność czego załączono dowód w postaci dokumentu elektronicznego wygenerowanego w dniu 7 listopada 2024 r. z systemu Poczty Polskiej S.A.
Jak wynika z zapisów umieszczonych w raporcie zintegrowanego systemu teleinformatycznego załączonego do postanowienia z dnia 7 listopada 2024 r., w dniu 13 sierpnia 2024 r. dokonana była próba doręczenia przesyłki poleconej numer [...]. Przesyłki nie udało się doręczyć i w dniu 13 sierpnia 2024 r. przesyłka była awizowana. Ponowna awizacja przesyłki nastąpiła w dniu 21 sierpnia 2024 r. Na skutek niepodjęcia przesyłki w terminie 14 dni od pierwszego awiza, przesyłka została odesłana do nadawcy w dniu 29 sierpnia 2024 r. Awizacje pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata.
Zgodnie z art. 44 § 1 k.p.a., w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 ww. ustawy, operator pocztowy (w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe - tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz.1640 z póżn. zm.) przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej.
W myśl art. 44 § 2 i 3 k.p.a. zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia.
Natomiast w myśl art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
Aby przewidziane w art. 44 § 4 k.p.a. domniemanie doręczenia było skuteczne, przesyłka zawierająca pismo musi być zaadresowana na prawidłowy adres, co w niniejszej sprawie zostało spełnione.
Jak wskazano w postanowieniu z dnia 7 listopada 2024 r. w kwestii prawidłowości zaadresowania do skarżącej przesyłki zawierającej postanowienie z dnia 8 sierpnia 2024 r. pod adres: ul. [...], [...] B., wierzyciel słusznie nie stwierdził uchybień, gdyż ten właśnie adres został przez skarżącą podany w piśmie z dnia 3 lipca 2024 r., jak również Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. dysponuje adresem: ul. [...] w B.. Poczta Polska S.A. postąpiła zgodnie ze wskazaniem skarżącej, co przy braku aktualnego adresu zameldowania było jedyną i słuszną przesłanką do zrealizowania w prawidłowy sposób przesyłki postanowienia z dnia 8 sierpnia 2024 r.
Nie zostały również naruszone procedury awizacji przesyłki zawierającej postanowienie 8 sierpnia 2024 r. o czym świadczą adnotacje umieszczone w raporcie zintegrowanego systemu teleinformatycznego.
Organ wskazał również, że w piśmie nadanym w dniu 18 listopada 2024 r. (stanowiącym zażalenie na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia) skarżąca nie podniosła żadnych nowych przesłanek, które mogłyby mieć jednoznaczny bezpośredni wpływ na przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie zarzutów.
3.1. Na ww. postanowienie z dnia 23 grudnia 2024 r. skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach.
W skardze wskazała, że od lat jej adresem zamieszkania jest ulica [...] w B.. Adres wskazany w piśmie jest adresem, który błędnie podała przepisując adres wskazany na pierwotnym piśmie Poczty Polskiej. Korzysta z uprzejmości osób tam zamieszkujących, które przekazują jej co do zasady korespondencję lub awiza. Nie otrzymała jednak stosownego awiza co do postanowienia z dnia 8 sierpnia 2024 r.
Podkreśliła, że jako osoba, która otrzymuje świadczenie pielęgnacyjne jest zwolniona z opłat abonamentowych. Treść postanowienia Poczty Polskiej oznacza, że mimo, że jest zwolniona z opłat na mocy ustawy to faktycznie będzie je niesłusznie ponosić za szereg lat.
Ponadto podała, że w 2016 r. zbyła nieruchomość przy ul. [...] w B.. Z tego co pamięta dopełniła obowiązki związane ze zgłoszeniem zmiany adresu oraz faktu, że nie korzysta z odbiorników radiofonicznego i telewizyjnego. Nie zachowałam na to dowodu, bo nie przypuszczała, że po tylu latach będzie to kwestionowane.
Podkreśliła, że nie doręczono jej upomnienia, które miałoby zostać jej doręczone dnia 17 sierpnia 2022 r. na adres mieszkania ul. [...] w B., które to mieszkanie sprzedała w 2016 r. Od szeregu lat mieszka przy ulicy [...] w B. i nigdy nie było sytuacji, w której pismo urzędowe nie zostało jej doręczone, o ile zostało wysłane na prawidłowy adres.
W jej ocenie nie ponosi winy za uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia.
3.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
4. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm. – p.p.s.a.) sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów.
Rozpoznając sprawę sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż zostały powołane w skardze.
5. Na wstępie wskazać trzeba, że instytucja przywrócenia terminu procesowego w postępowaniu administracyjnym została uregulowana w art. 58 i 59 k.p.a.
Zgodnie z art. 58 k.p.a. przesłankami przywrócenia terminu są: uprawdopodobnienie braku winy w jego uchybieniu, złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia, równoczesne dopełnienie czynności, której dokonania w terminie uchybiono.
W niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie ma jednak właściwa wykładnia i zastosowanie przez organ art. 59 k.p.a.
Zgodnie z treścią art. 59 § 1 k.p.a. o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie. Natomiast stosownie do treści art. 59 § 2 k.p.a. o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia.
Powyższy przepis w sposób odmienny reguluje zatem tryb rozpoznawania wniosków o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia (§ 2) oraz wniosków o przywrócenie terminu do dokonania pozostałych czynności w postępowaniu administracyjnym (§ 1).
W tym ostatnim przypadku przepis ten wskazuje, że na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu służy stronie zażalenie. Natomiast użyte w art. 59 § 2 k.p.a. sformułowanie "postanawia ostatecznie" wskazuje, że od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) lub zażalenia, zażalenie nie przysługuje. Postanowienie takie, jako kończące postępowanie, podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego, stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.
W zależności zatem od rodzaju czynności, której terminowi uchybiono, różna jest właściwość organów do rozpoznania takiego wniosku oraz różne są konsekwencje dotyczące środków zaskarżenia.
Z akt sprawy wynika, że organ w wyniku rozpatrzenia zażalenia skarżącej utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie z dnia 7 listopada 2024 r. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 8 sierpnia 2024 r.
W świetle powyższego stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie Poczty Polskiej z 23 grudnia 2024 r. wydane zostało bez podstawy prawnej, skoro organ ten rozpoznał środek zaskarżenia od postanowienia, od którego przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują możliwości wniesienia takiego środka. Postanowienie odmawiające przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia jest bowiem ostateczne, tj. zamyka postępowanie w sprawie.
Dlatego postanowienie to wyczerpuje określone w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przesłanki skutkujące stwierdzeniem jego nieważności. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.
Tym samym pouczenie zawarte w postanowieniu z 7 listopada 2024 r. dotyczące możliwości wniesienia zażalenia jest błędne.
Zaznaczyć przy tym trzeba, że stosownie do treści art. 112 k.p.a. błędne pouczenie co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia.
Organ winien rozważyć, za zgodą skarżącej, czy złożone - na skutek wadliwego pouczenia – zażalenie na postanowienie z 7 listopada 2024 r. , w istocie nie jest skargą do sądu. Błąd w pouczeniu może w tej sytuacji stanowić także podstawę do przywrócenia terminu do wniesienia skargi i o konieczności złożenia takiego wniosku wraz ze skargą, organ ten winien skarżącą pouczyć. W ramach zasady informowania stron, organ winien pouczyć skarżącą w kwestii uzupełnienia wnoszonych przez nią pism w taki sposób, by nie poniosła ona szkody na skutek wadliwego działania organu przy rozpoznawaniu jej sprawy.
6. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., orzekł jak w wyroku.
7. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 209 p.p.s.a. Do podlegających zasądzeniu kosztów postępowania sądowego, sąd zaliczył uiszczony wpis w wysokości 100 zł.