I SA/Gl 319/24

I SA/Gl 319/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2024-09-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-03-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Bożena Pindel
Katarzyna Stuła-Marcela /sprawozdawca/
Piotr Pyszny /przewodniczący/
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2505
art. 33 par. 1 i par. 2
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Pyszny, Sędziowie WSA Bożena Pindel, Katarzyna Stuła-Marcela (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 września 2024 r. sprawy ze skargi S. K. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 15 stycznia 2024 r. nr COF.OUR.635.8307.2023 ŁD.BK.ZZ 08289551 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.
Uzasadnienie
1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 stycznia 2024 r., nr COF.OUR.635.8307.2023 ŁD.BK.ZZ 08289551, Poczta Polska S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach (dalej: "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu zażalenia S.K. (dalej: "Zobowiązany", "Skarżący"), utrzymała w mocy postanowienie z dnia 29 września 2023 r., znak: COF.OUR.635.8307.2023 ŁD.JJ.P 08289551 w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
2. Stan sprawy przedstawia się następująco:
2.1. Pismem z dnia 23 sierpnia 2023 r. Zobowiązany wniósł zarzut nieistnienia obowiązku w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym w związku z brakiem realizacji należności z tytułu zaległych opłat abonamentowych, w oparciu o tytuł wykonawczy o numerze 20403E1-63/SZ/2023 z dnia 11 sierpnia 2023 r. Tytuł ten obejmował zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od stycznia 2018 r. do marca 2023 r. w kwocie 29.742,00 zł, odsetki za zwłokę w wysokości 9.873,78 zł oraz koszty upomnienia w wysokości 16,00 zł, które powinny być uiszczane w związku z zarejestrowaniem odbiorników telewizyjnych w obiekcie hotelowym [...]. W swoim piśmie Zobowiązany wyjaśnił, że od 1 stycznia
2016 r. obiekt hotelowy jest dzierżawiony przez I sp. z o.o. z siedzibą w G., reprezentowaną przez M.Z., który zgodnie z umową dzierżawy jest zobowiązany do płacenia wszystkich opłat związanych z dzierżawionym obiektem. Dodał, że zwrócił się do organu o wyrejestrowanie odbiorników z dniem 1 stycznia 2016 r. W załączeniu do korespondencji przekazał umowę dzierżawy z dnia 3 grudnia 2015 r.
Po przeprowadzeniu postępowania w tym zakresie postanowieniem z dnia 29 września 2023 r. organ oddalił zarzut nieistnienia obowiązku.
2.2. W piśmie stanowiącym zażalenie Zobowiązany wniósł o uchylenie postanowienia z dnia 29 września 2023 r. i ponowne rozpoznanie sprawy. Wniósł jednocześnie o przesłuchanie świadka M.Z. na okoliczność przejęcia przez spółkę I obiektu [...] położonego w S., należącego do Zobowiązanego. Zobowiązany wyjaśnił, że na mocy zawartej umowy dzierżawy przekazał Spółce posiadanie całego obiektu. Spółka ta miała zajmować się wszelkimi opłatami, w tym opłatami z tytułu abonamentu radiofonicznego i telewizyjnego. Zobowiązany dodał, że w chwili obecnej mieszka w Niemczech. Jest osobą schorowaną i w 2017 roku orzeczono wobec niego niepełnosprawność w zakresie 60% uszczerbku na zdrowiu. Stąd też powinien być zwolniony od opłaty abonamentowej. Do zażalenia załączona została umowa dzierżawy oraz legitymacja osoby niepełnosprawnej.
2.3. W celu uzupełnienia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy pismem z 21 listopada 2023 r. wezwał pełnomocnika Zobowiązanego do nadesłania szeregu wymienionych w wezwaniu dokumentów: na okoliczność uiszczania opłat abonamentowych za przejęte odbiorniki w ramach umowy dzierżawy, na okoliczność, iż odbiorniki telewizyjne wchodziły w skład umowy dzierżawy, a także protokołu zdawczo-odbiorczego, który miał zostać spisany w dniu 3 stycznia 2016 r. pomiędzy Zobowiązanym a dzierżawcą.
W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik Zobowiązanego nadesłał oświadczenie z dnia 8 grudnia 2023 r., w którym Spółka stwierdziła, że na podstawie umowy dzierżawy przejęła 38 sztuk odbiorników telewizyjnych od Zobowiązanego, a także protokół likwidacji majątku trwałego/wyposażenia z dnia 31 maja 2022 r. (utylizacji 38 odbiorników telewizyjnych). Wskazał również numer [...] jako numer zgłoszenia rejestracji odbiorników przez Spółkę.
2.4. Po rozpatrzeniu zażalenia organ odwoławczy postanowieniem z 15 stycznia 2024 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie z 29 września 2023 r. Na wstępie wyjaśnił, że przedmiotem sporu pozostaje brak dopełnienia formalności w zakresie wyrejestrowania przez Zobowiązanego odbiorników z końcem roku 2015 z uwagi na sporządzoną w dniu 3 grudnia 2015 r. umowę dzierżawy obiektu hotelowego [...] przez spółkę I, reprezentowaną przez M.Z. i przejęcia wraz z obiektem hotelowym odbiorników telewizyjnych w nim się znajdujących, jak również obowiązku wnoszenia za nie opłat abonamentowych. W ocenie Zobowiązanego skoro nie używa on w obiekcie hotelowymi odbiorników z uwagi na jego wydzierżawienie, to obalone zostało domniemanie wynikające z treści art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1689), dalej: "ustawa abonamentowa". Ponadto w ocenie Zobowiązanego fakt, że nie zamieszkuje na terenie Polski i jest osobą niepełnosprawną stanowi podstawę do nieobciążania go przedmiotową opłatą.
Organ odwoławczy wskazał, że w dniu 25 czerwca 2013 r. w Urzędzie Pocztowym w S. dokonana została przez Zobowiązanego rejestracja 20 odbiorników telewizyjnych. Z nadesłanych przez niego dokumentów wynika, że w wyniku umowy dzierżawy doszło do przejęcia 38 odbiorników telewizyjnych przez Spółkę, a protokół z dnia 31 maja 2022 r. świadczy o ich utylizacji. Równocześnie Zobowiązany nie wykazał, że opłaty abonamentowe były wnoszone przez dzierżawcę obiektu hotelowego. Podany przez Zobowiązanego numer [...] jako numer zgłoszenia rejestracji odbiorników przez Spółkę I, stanowi numer zgłoszenia przyjęty na stronie internetowej Poczty Polskiej S.A. Oznacza to, że Spółka wyraziła chęć rejestracji odbiorników. Nie czyni to jednak zadość procesowi rejestracji. Spółka nie dopełniła bowiem wszystkich formalności dotyczących internetowego zgłoszenia rejestracji odbiorników telewizyjnych znajdujących się obiekcie [...], zainicjowanych numerem zgłoszenia [...], co oznacza, że po upływie 60 dni zgłoszenie to zostało automatycznie usunięte z aplikacji. Organ odwoławczy zauważył ponadto, że omawiane zgłoszenie miało miejsce dopiero w dniu 19 lipca 2023 r. Nie stwierdził w bazie danych o abonentach Poczty Polskiej, aby Spółka w 2016 roku, jak i latach późniejszych, zgłosiła skutecznie rejestrację odbiorników i wnosiła za nie opłaty abonamentowe.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności organ odwoławczy uznał, że Zobowiązany, który w dniu 25 czerwca 2013 r. zgłosił rejestrację 20 odbiorników telewizyjnych znajdujących się w obiekcie hotelowym [...], a następnie nie zgłosił ich wyrejestrowania w sposób przewidziany w obowiązujących przepisach prawnych, obowiązany jest do pokrycia zobowiązania wskazanego w tytule wykonawczym. Co więcej, zdaniem organu odwoławczego wobec posiadanej dokumentacji brak jest podstaw do przeprowadzenia żądanych przez Zobowiązanego dowodów z przesłuchania świadka.
Odnosząc się do okoliczności, iż Zobowiązany zamieszkuje obecnie w Niemczech i jest osobą schorowaną organ odwoławczy wyjaśnił, że uprawnienia do zwolnienia od opłat abonamentowych nie przysługują w miejscach prowadzenia działalności gospodarczej, miejscach pracy, gdyż przepisy prawne nie określają takiej sytuacji. Zwolnienie od obowiązku uiszczania opłat abonamentowych, uzyskane w ramach gospodarstwa domowego nie obejmuje używania odbiorników w miejscu pracy czy prowadzonej działalności gospodarczej abonenta. Na osobach fizycznych w miejscu ich pracy czy prowadzenia działalności gospodarczej spoczywa obowiązek rejestracji każdego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, użytkowanego w lokalach lub budynkach zajmowanych w ramach prowadzonej działalności. Obowiązek ten wynika z art. 2 ust. 4 ustawy abonamentowej.
2.5. Skarżący, zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, domagając się uchylenia przedmiotowego postanowienia. Jednocześnie zarzucił mu naruszenie:
- art. 6, art. 7 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775), dalej: "k.p.a." w związku z art. 2 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie i rozstrzygnięcie sprawy wyłącznie zgodnie z majątkowym interesem organu, który będąc także przedsiębiorstwem i spółką prawa handlowego jest oczywiście osobiście zainteresowany, aby sporne sprawy związane z abonamentem były rozstrzygane na jego korzyść, gdyż na podstawie umowy z KRRiTV czerpie zyski z pobranych opłat abonamentowych,
- art. 2 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej poprzez jego wadliwe zastosowanie i przyjęcie, iż zaistniały przesłanki do obciążenia Skarżącego opłatą za abonament RTV,
- art. 7 ust. 1 ustawy abonamentowej poprzez jego wadliwe zastosowanie i przyjęcie, że operator przeprowadził właściwą kontrolę i ustalił, że Skarżący posiada i używa w S. przy ul. [...] odbiorniki RTV, podczas gdy nie tylko tam nie przebywa, gdyż mieszka w Niemczech, ale przekazał cały obiekt wraz z wyposażeniem (w tym odbiornikami RTV) na rzecz spółki I,
- art. 78 i art. 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie stosownego postępowania dowodowego, przez co niemożliwe było ustalenie stanu faktycznego sprawy i należyte rozpatrzenie materiału dowodowego, a tym samym prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy, a także dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego,
- art. 18, art. 19, art. 20, art. 21, art. 49 oraz art. 50 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej poprzez wskazanie, iż zwolnienia przewidziane w art. 4 ustawy abonamentowej dotyczą wyłącznie obywateli polskich mieszkających w Polsce i legitymujących się orzeczeniem o niepełnosprawności wydanym przez polski organ rentowy, co stanowi naruszenie zakazu dyskryminacji obywateli UE ze względu na miejsce zamieszkania i spowodowało bezpośrednio, iż Skarżący mimo legitymowania się orzeczeniem o niepełnosprawności wydanym przez niemiecki organ rentowy, nie mógł skorzystać z przewidzianego zwolnienia,
- art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niesprzyjający pogłębianiu zaufania do władzy publicznej.
2.6. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
3. Przedmiotowa skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Kwestia sporna sprowadza się do kwestii zasadności stanowiska organu co do istnienia obowiązku zapłaty należności powstałej z tytułu zaległych opłat abonamentowych, a w konsekwencji – oceny legalności rozstrzygnięć oddalających zarzut zgłoszony w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
4.1. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że podstawą do wniesienia zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym jest art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2505), dalej: "u.p.e.a.". W myśl § 1 tego przepisu zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Zobowiązany, wnosząc zarzut, kwestionuje możliwość prowadzenia egzekucji, podważając prawidłowość tytułu wykonawczego. Z tytułu wykonawczego wynika domniemanie istnienia obowiązku oraz spełnienia wszystkich przesłanek dopuszczalności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, dlatego zobowiązany, wnosząc zarzut, obowiązany jest wskazać na uchybienia enumeratywnie wymienione w § 2 omawianego przepisu. Tak więc zgodnie z treścią art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:
1) nieistnienie obowiązku;
2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,
c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
3) błąd co do zobowiązanego;
4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
W analizowanej sprawie Skarżący sformułował zarzut nieistnienia obowiązku, tj. zarzut z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., z uwagi na wydzierżawienie przez niego obiektu hotelowego wraz ze znajdującymi się w nim odbiornikami innemu podmiotowi (Spółce I), który zobowiązał się do uiszczania opłat abonamentowych.
Pojęcie nieistnienia obowiązku w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał, na przykład z mocy prawa albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też, gdy obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie, lecz przed rozpatrzeniem zarzutów. Przez nieistnienie obowiązku należy rozumieć nie tylko brak należności głównej lub odsetek za zwłokę, lecz również brak innych należności objętych tytułem wykonawczym, w tym kosztów egzekucyjnych. Przyjmuje się, że podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku zobowiązany powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa takich jak przedawnienie lub wydanie aktu o uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2022 r., sygn. akt III FSK 1222/22, LEX nr 3446992).
4.2. Opłaty za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zostały ustawowo uregulowane mocą art. 21 pkt 1 ustawy z 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do spraw Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja" (Dz.U. z 1960 r. poz. 307 ze zm.), dodanego do niej z dniem 1 marca 1985 r., a ich wysokość była kształtowana przez tzw. Radiokomitet w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen i ogłaszana w wielokrotnie zmienianym zarządzeniu przewodniczącego Radiokomitetu z 31 października 1985 r. w sprawie opłat za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (M.P. Nr 41 poz. 264 ze zm.). W dniu 1 marca 1993 r. weszła w życie ustawa z 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t.j. Dz.U. z 2004 r. poz. 2531 ze zm.). Jej przepisy regulowały problematykę opłat abonamentowych (art. 48) oraz obowiązek rejestracji odbiorników (art. 49). Ustawodawca połączył w niej obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70 poz. 338) posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy między innymi o zaprzestaniu używania odbiornika. Z dniem 16 czerwca 2005 r. weszła w życie aktualnie obowiązująca ustawa abonamentowa. Na jej podstawie obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych ciążył zarówno na osobach, w stosunku do których powstał on w okresie od wejścia w życie ustawy abonamentowej, ale również na osobach, które w dniu wejścia w życie tej ustawy spełniały wymogi objęcia obowiązkiem abonamentowym, a zatem posiadały zarejestrowany odbiornik.
W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną jest dokonanie przez Skarżącego rejestracji 20 odbiorników telewizyjnych w dniu 25 czerwca 2013 r. (a więc już w okresie obowiązywania ustawy abonamentowej), o czym świadczy załączona do akt poświadczona za zgodność z oryginałem kopia wniosku o rejestrację odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych. Fakt dokonania rejestracji zrodził zatem obowiązek strony skarżącej do ponoszenia opłat abonamentowych. Obowiązek uiszczania opłat abonamentowych powstaje bowiem od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce pocztowej Poczty Polskiej S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych (por. wyrok NSA z 30 stycznia 2018 r. sygn. akt II GSK 3012/17, Lex nr 2479090). Z akt administracyjnych sprawy nie wynika jednak, aby Skarżący dokonał wyrejestrowania odbiorników. Sam Skarżący również na taki dowód nie wskazuje. Zdaniem Sądu jest to okoliczność wystarczająca do stwierdzenia, że sporny obowiązek nie przestał istnieć. Zobowiązany, chcąc skutecznie podnieść zarzut nieistnienia obowiązku, powinien przedstawić dowody potwierdzające wyrejestrowanie odbiornika RTV. Stosownie bowiem do art. 2 ust. 1 i 3 ustawy abonamentowej, za używanie odbiorników RTV pobiera się opłaty abonamentowe, przy czym powstanie obowiązku uiszczenia opłaty wiąże się z dokonaniem rejestracji odbiornika. Fakt rejestracji odbiornika RTV w tej sprawie został wykazany przez organ. Po zarejestrowaniu odbiornika RTV uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 236/13, LEX nr 1339652). Zatem, jeśli w sprawie bezsporne jest dokonanie rejestracji odbiornika RTV, to abonent podnoszący nieistnienie obowiązku uiszczania opłat powinien wykazać wyrejestrowanie tego odbiornika, co znajduje oparcie w § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. poz. 1342) oraz § 11-12 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676).
4.3. Odnosząc się do kwestii zawarcia przez Skarżącego umowy dzierżawy obiektu hotelowego z I sp. z o.o. i przekazania odbiorników RTV wydzierżawiającemu, Sąd uznał argumentację Skarżącego za niezasadną. Opłata abonamentowa przypisana jest bowiem do abonenta i nie jest związana z prawem własności lokalu czy jego wydzierżawieniem. Skarżący, w przypadku zaprzestania używania odbiorników telewizyjnych z dniem zawarcia umowy dzierżawy, powinien był dopełnić w placówce pocztowej formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiorników. Tymczasem z ustaleń dokonanych przez organ wynika, iż formalności te nie zostały dopełnione do dnia wydania kwestionowanego postanowienia.
Co istotne, wbrew twierdzeniu Skarżącego, Spółka I nie dopełniła formalności związanych z internetowym zgłoszeniem rejestracji odbiorników telewizyjnych, znajdujących się w wydzierżawionym obiekcie. Powoływane przez Skarżącego zgłoszenie numer [...] zostało automatycznie anulowane. Co więcej, miało ono miejsce dopiero w dniu 19 lipca 2023 r. W bazie danych Poczty Polskiej S.A. nie stwierdzono, aby Spółka w 2016 roku, jak i w latach późniejszych dokonała skutecznego zgłoszenia rejestracji odbiorników, a tym samym aby uiszczała z tego tytułu opłaty abonamentowe. Dowodu takiego nie przedłożył również sam Skarżący, pomimo wyraźnie sformułowanego wezwania w tym zakresie. W konsekwencji, jeśli strona skarżąca nie dokonała wyrejestrowania odbiorników telewizyjnych, a Spółka I nie uiszczała stosownej opłaty abonamentowej z tytułu korzystania z ww. odbiorników, to w tych okolicznościach uprawnione było uznanie, że zarzut nieistnienia zobowiązania z tytułu opłaty abonamentowej nie jest zasadny. Dopóki bowiem posiadacz odbiornika telewizyjnego nie wyrejestruje tego odbiornika, dopóty ciąży na nim obowiązek uiszczania opłat abonamentowych, choćby faktycznie skarżący nie użytkował odbiornika (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2019 r., sygn. akt I GSK 837/18).
4.4. Przechodząc do akcentowanych przez Skarżącego uprawnień do zwolnienia od opłat abonamentowych z tytułu posiadanego stopnia niepełnosprawności i faktu zamieszkiwania poza granicami kraju wskazać należy, iż zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy abonamentowej, zwalnia się od opłat abonamentowych osoby, co do których orzeczono o:
a) zaliczeniu do I grupy inwalidów lub
b) całkowitej niezdolności do pracy, na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 53, 252, 568, 1222 i 1578), lub
c) znacznym stopniu niepełnosprawności, na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 426, 568 i 875), lub
d) trwałej lub okresowej całkowitej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym, na podstawie ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2020 r. poz. 174 i 782);
W myśl art. 4 ust. 3 ustawy abonamentowej, zwolnienia określone w ust. 1 pkt 1 i 3-8 przysługują od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym złożono w placówce pocztowej oświadczenie o spełnianiu warunków do korzystania z tych zwolnień i przedstawiono dokumenty potwierdzające uprawnienie do tych zwolnień. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji określi, w drodze rozporządzenia:
1) rodzaje dokumentów potwierdzających uprawnienia do zwolnień od opłat abonamentowych,
2) wzór oświadczenia, o którym mowa w ust. 3
- z uwzględnieniem dokumentów wydawanych przez uprawnione organy oraz nieobciążania osób korzystających ze zwolnień nadmiernymi utrudnieniami (art. 4 ust. 5 ustawy abonamentowej).
Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że Skarżący nie dopełnił wymogów formalnych nałożonych przez powyższe przepisy. Pomimo, że na etapie zażalenia nadesłał on kopię legitymacji osoby niepełnosprawnej, to nie złożył stosownych oświadczeń w tym zakresie zgodnie z wymaganiami określonymi w powyższych przepisach. Tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia żądanego zwolnienia. Organ nie działa bowiem w takim zakresie z urzędu (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 1297/15, LEX nr 2205628).
4.5. Końcowo odpowiadając na zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego w zakresie braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, Sąd dostrzegł, że obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego nałożony na organy administracji publicznej, stanowi gwarancję realizacji zasady prawdy obiektywnej (materialnej) statuowanej przepisem art. 7 k.p.a. Jest oczywiste, że organ administracji publicznej jest zobowiązany do podjęcia czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i do rozpatrzenia tego zgromadzonego materiału (art. 77 § 1 k.p.a.). Realizacja tego obowiązku wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego co do wszystkich okoliczności stanowiących fakty prawotwórcze, a następnie dokonania wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu (art. 107 § 3 w związku z art. 11 k.p.a.). Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organ wypełnił ciążące na nim obowiązki w zakresie gromadzenia i analizy materiału dowodowego. Oceny tej nie zmienia podnoszony przez Skarżącego zarzut nieprzeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka. Okoliczności, które miałyby być stwierdzone tym dowodem pozostawały bowiem bez wpływu na wydane rozstrzygnięcie, gdyż fakt przejęcia obiektu hotelowego wraz z odbiornikami przez inny podmiot, zostało już udokumentowane nadesłaną umową dzierżawy. Okolicznościami nieudokumentowanymi przez Skarżącego pozostają wciąż fakt wyrejestrowania przez niego odbiorników oraz uiszczania opłaty abonamentowej przez dzierżawcę obiektu hotelowego.
5. Mając powyższe na względzie, Sąd nie dostrzegając naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), orzekł jak w sentencji wyroku.