I SA/Gl 317/16

I SA/Gl 317/16 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2023-12-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-03-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Eugeniusz Christ /przewodniczący sprawozdawca/
Monika Krywow
Piotr Pyszny
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2015 poz 613
art. 59 § 1 pkt 9, art. 70 § 1 i § 4, art. 208
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędziowie: Asesor WSA Piotr Pyszny, Sędzia WSA Monika Krywow, Protokolant Specjalista Magdalena Kurpis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi O. S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 15 grudnia 2015 r. nr SKO/F/423/2686/15474/15 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta T. z dnia 4 września 2015 r. nr [...] i umarza postępowanie podatkowe, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 6.900 zł (słownie: sześć tysięcy dziewięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 15 grudnia 2015 r. Nr SKO/F/423/2686/15474/15, wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. 2015. 613), po rozpatrzeniu odwołania O S.A. w W. (dalej Spółka lub strona) od decyzji Burmistrza Miasta T. (dalej organ podatkowy) z dnia 4 września 2015 r. Nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej SKO lub Kolegium) utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego.
Uzasadniając rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że decyzją z dnia 4 września 2015 r. organ podatkowy określił Spółce wysokość przedmiotowego podatku za 2010 r. w kwocie 111.271 zł. W odwołaniu od tej decyzji strona zarzuciła naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 2 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podnosząc, że Spółka przestała być właścicielem kanalizacji kablowej, zaś pozostała właścicielem przebiegających przez tę kanalizację linii kablowych co zdaniem Spółki oznacza, iż brak jest podatnika właściciela całości techniczno-użytkowej w postaci kanalizacji i umieszczanych w niej kabli.
SKO ustaliło, że w 2010 r. T S.A. obecnie O S.A. zadeklarowała do opodatkowania grunty związane z działalnością gospodarczą o pow. 3194,30 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 1.711,95m2, budowle o wartości 339.552 zł. Organ podatkowy wezwał Spółkę do złożenia korekty deklaracji z uwzględnieniem w podstawie opodatkowania linii kablowych położnych w kanalizacji kablowej. Spółka oświadczyła, że linie kablowe nie stanowią budowli. W toku postępowania podatkowego Spółka wyjaśniła, że wartość obiektów nieuwzględnionych w deklaracji podatkowej za 2010 r., które były nieprawidłowo ujmowane w latach wcześniejszych wynosi 5.888.074,70 zł. W decyzji organ podatkowy przyjął do podstawy opodatkowania w okresie od stycznia do lipca wartość deklarowaną przez Spółkę powiększoną o wartość wyłączonych z opodatkowania linii telekomunikacyjnych. Natomiast w pozostałym okresie 2010 r. przyjął wartość deklarowaną przez Spółkę, bez powiększania o wartość linii kablowych.
Kolegium wyjaśniło, że nie budzi wątpliwości kwalifikacja linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej jako budowli w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. 2014. 849 ze zm.) dalej ustawa podatkowa. Zauważyło, że sądy administracyjne prezentują jednolite stanowisko, iż linie kablowe położone w kanalizacji kablowej podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, przy czym dotyczyło to sytuacji gdy właścicielem tych przedmiotów był jeden podmiot. Tymczasem w niniejszej sprawie ustalono, że w dniu 31 stycznia 2009 r. T S.A. (poprzednik Spółki), jako korzystający oraz T1 Sp. z o.o. jako finansujący zawarły umowę sprzedaży i leasingu zwrotnego każdego z ruchomych składników majątkowych wskazanych w załączniku do umowy. Ustalono, że przedmiot tej transakcji obejmował m.in. kable umieszczone bezpośrednio w ziemi, linie kablowe, maszty i wieże, sieci telefoniczne itd. bez kabli umieszczonych w kanalizacji. Zdaniem Kolegium dla kwalifikacji linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej jako budowli nie ma znaczenia czy linie te wraz z kanalizacją stanowią własność tego samego podmiotu czy też mają różnych właścicieli. SKO przywołało treść art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy podatkowej, a nadto art. 3 pkt 1 lit. b i art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym do 17 lipca 2010 r., a następnie powołało się na wyrok NSA z dnia 27 maja 2010 r. sygn. akt II FSK 1674/09, stwierdzając, że kanalizacja kablowa jest samodzielnym obiektem budowlanym, jednakże bez wypełnienia jej kablami nie pełni ona żadnej konkretnej funkcji użytkowej. Dopiero kanalizacja kablowa i położone w niej kable stanowią w całości budowlę sieciową (sieć techniczną), o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Kolegium podkreśliło, że sieć telekomunikacyjna została ujęta jako obiekt budowlany w załączniku do tej ustawy oraz została zdefiniowana w ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne. Co do możliwości opodatkowania samych linii kablowych w sytuacji, gdy inny podmiot jest właścicielem kanalizacji, w której te linie są ułożone Kolegium podzieloło pogląd WSA w Krakowie wyrażony w wyroku z dnia 5 czerwca 2015 r. sygn. akt I SA/Kr 243/15 przytaczając obszerny fragment tego rozstrzygnięcia.
Kolegium zauważyło, że dopiero w ustawie z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych wyłączono z zakresu definicji obiektu budowlanego kable zainstalowane w kanalizacji kablowej. Ponadto obowiązujący od 17 lipca 2010 r. przepis art. 3 pkt 3a Prawa budowlanego wyłączył traktowanie kabli zainstalowanych w kanalizacji kablowej jako obiektów budowlanych co oznaczało, że od tego dnia linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie stanowią przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości.
Tym samym, zdaniem SKO, organ podatkowy prawidłowo przyjął, że opodatkowaniu jako budowle do końca lipca 2010 r. podlegały linie kablowe usytuowane w kanalizacji kablowej.
W skardze na to rozstrzygnięcie, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżąca Spółka reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie:
- art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 208 oraz w związku z art. 70 § 1 O.p. przez dokonanie rozstrzygnięcia merytorycznego w sytuacji, w której nastąpiło przedawnienie zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2010, w związku z czym należało uchylić decyzję pierwszoinstancyjną i umorzyć postępowanie w sprawie podatkowej,
- art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 w związku z art. 3 ust. 1
pkt 1 ustawy podatkowej, gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo że w 2010 r. – ze względu na to, że własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych nie pokrywa się – nie stanowią one dla Spółki budowli w rozumieniu ustawy podatkowej.
Uzasadniając skargę Spółka stwierdziła, że w dniu doręczenia zaskarżonej decyzji (za 2010 r.) sporne zobowiązanie było już przedawnione. Ponadto zdaniem skarżącej w sytuacji, gdy właścicielem kanalizacji, przez którą przebiegają linie kablowe, jest inny podmiot niż właściciel linii kablowych, linie te nie mogą zostać uznane za budowle podlegające podatkowi od nieruchomości. Powołała się przy tym na wyrok NSA z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt II FSK 1498/12 wskazując, że z wyroku tego jednocześnie wynika, iż nie jest możliwe samodzielne opodatkowanie linii kablowych, zaś w sytuacji, w której przebiegają one przez cudzą kanalizację, ich właściciel nie jest podatnikiem od całości techniczno-użytkowej budowli, którą tworzą wraz z kanalizacją. Powołała się również na inne wyroki sądów administracyjnych w tej kwestii i nie zgodziła się z tezami zawartymi w wyroku WSA w Krakowie z dnia 3 czerwca 2015 r. sygn. akt I SA/Kr 243/15.
Odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko i jego argumentację.
Postanowieniem z dnia 10 października 2016 r. Sąd zawiesił postępowanie w sprawie, a następnie postanowieniem z dnia 14 listopada 2023 r. postępowanie to podjął.
Pismem z dnia 20 grudnia 2023 r. Spółka wskazała na kwestie związane z wpływem na rozstrzygnięcie sprawy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 lipca 2023 r. SK 14/21.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga okazała się zasadna.
Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji wskazać należy, że dotyczyła ona opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2010 r. należących do Spółki przedmiotów w tym budowli, a w szczególności kabli umieszczonych w kanalizacji kablowej w sytuacji, gdy Spółka nie była właścicielem tej kanalizacji, a jedynie samych ułożonych w niej kabli.
Sąd zauważa, że w skardze na decyzję odwoławczą Spółka podniosła zarzut przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podkreślając, że w momencie doręczenia tej decyzji zobowiązanie to było już przedawnione.
W związku z przedmiotowym zarzutem Sąd stwierdza, że zgodnie z treścią art. 59 § 1 pkt 9 O.p. zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek przedawnienia. W myśl art. 70 § 1 i § 4 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego w którym upłynął termin płatności podatku (§ 1), bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony (§ 4 zd. 1). Stosownie do brzmienia art. 236a O.p. decyzja nieostateczna nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Zgodnie z art. 239 e O.p. decyzja ostateczna podlega wykonaniu, chyba że wstrzymano jej wykonanie. Decyzję doręcza się stronie na piśmie (art. 211 O.p.). Organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili doręczenia (art. 212 zd. 1 O.p.). Decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne (art. 128 zd. 1 O.p.).
Powyższe oznacza, że wykonaniu podlegają decyzje nieostateczne, którym nadano rygor natychmiastowej wykonalności bądź decyzja ostateczna. Dodać przy tym należy, że "do przerwania biegu terminu przedawnienia dochodzi w sytuacji, gdy zastosowano środek egzekucyjny, ale wcześniej doręczono nieostateczną decyzję wymiarową, jak również postanowienie o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Brak doręczenia takiej decyzji, czy też postanowienia o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, nie skutkuje skutecznym przerwaniem biegu terminu przedawnienia" (tak wyrok NSA z dnia 17 maja 2022 r. sygn. akt III FSK 619/21). Dodać należy, że doręczenie decyzji wymiarowej ostatecznej lub nieostatecznej ma istotne znaczenie dla prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W obrocie prawnym istnieje tylko i wyłącznie decyzja doręczona, czyli dopóki decyzja nie zostanie doręczona, dopóty nie wywołuje ona żadnych skutków, w tym nie może być poddany egzekucji określony w niej obowiązek. Wykonaniu nie podlega decyzja nieostateczna, chyba że nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności.
W myśl art. 60 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. 2023. 2505) dalej ustawa egzekucyjna, umorzenie postępowania egzekucyjnego powoduje uchylenie czynności egzekucyjnych. Oznacza to, że "umorzenie na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 i art. 60 § 1 u.p.e.a. postępowania egzekucyjnego, powoduje unicestwienie materialnoprawnych skutków zastosowania środka egzekucyjnego, w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 o.p." (tak wyrok z dnia 28 sierpnia 2018 r. sygn. akt II FSK 2294/16).
Poza sporem w sprawie było, że przedmiotowe zobowiązanie podatkowe dotyczyło podatku od nieruchomości za rok 2010. Termin płatności tego podatku upływa z końcem 2010 r. zaś termin jego przedawnienia z dniem 31 grudnia 2015 r. Decyzja organu podatkowego określająca wysokość przedmiotowego zobowiązania wydana została w dniu 4 września 2015 r., a decyzja odwoławcza w dniu 15 grudnia 2015 r. (doręczona Spółce w dniu 4 stycznia 2016 r.). Nieostatecznej decyzji organu podatkowego nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności.
Niesporne było także, iż organ podatkowy działając jako wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy obejmujący sporne zobowiązanie podatkowe i skierował go do organu egzekucyjnego, który zawiadomieniem z dnia 19 grudnia 2015 r. dokonał zajęcia wierzytelności Spółki z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu doręczono Spółce w dniu 29 grudnia 2015 r. Spółka zgłosiła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wskazując m.in. że decyzji organu podatkowego nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności (art. 33 § 1 pkt 2 ustawy egzekucyjnej) w brzmieniu obowiązującym przed dniem 30 lipca 2020 r.). Postanowieniem z dnia 12 lutego 2016 r. wierzyciel uznał zarzuty za niezasadne, zaś Kolegium postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2016 r. uchyliło to postanowienie. Kolejnym postanowieniem z dnia 22 września 2016 r. wierzyciel uznał zarzuty za nieuzasadnione, a SKO utrzymało w mocy to postanowienie. Następnie organ egzekucyjny uznał złożone przez Spółkę zarzuty za nieuzasadnione, a Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia 27 czerwca 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie organu podatkowego. Na rozstrzygnięcie to skargę do WSA w Warszawie wniosła Spółka, a Sąd ten prawomocnym wyrokiem oddalił skargę. NSA wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2022 r. (po uchyleniu wcześniejszego wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2018 r.) orzekł o uchyleniu postanowień organów egzekucyjnych i wierzycielskich. W wyroku tym Sąd stwierdził, że brak doręczenia decyzji wymiarowej przed wszczęciem egzekucji, a w przypadku prowadzenia egzekucji na podstawie decyzji organu pierwszej instancji, brak doręczenia przed wszczęciem egzekucji postanowienia o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, mogą być przedmiotem zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 ustawy egzekucyjnej.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy wierzyciel postanowieniem z dnia 3 marca 2023 r. uznał zarzuty Spółki za nieuzasadnione, a SKO postanowieniem z dnia 6 czerwca 2023 r. uchylił postanowienie wierzyciela w części, w jakiej organ ten uznał za nieuzasadniony zarzut braku wymagalności obowiązku i uznało ten zarzut za zasadny, a w pozostałej części utrzymało w mocy postanowienie wierzyciela. Z kolei ostatecznym postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2023 r. organ egzekucyjny uznał za niezasadne zarzuty dotyczące nieistnienia obowiązku, w zakresie odsetek (art. 33 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej) oraz podjęcia egzekucji na postawie tytułu wykonawczego, który nie spełnił wymagań określonych w art. 27 ustawy egzekucyjnej (art. 33 § 1 pkt 10 ustawy egzekucyjnej) zaś za uzasadnione zarzuty w zakresie braku wymagalności obowiązku (art. 33 § 1 pkt 2 ustawy egzekucyjnej) oraz w zakresie niedopuszczalności egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 pkt 6 ustawy egzekucyjnej). Postanowieniem tym organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego organu podatkowego odnoszące się do spornych należności pieniężnych. W uzasadnieniu tego postanowienia organ egzekucyjny wskazał, że był związany stanowiskiem WSA w Warszawie III SA/Wa 1252/22, zgodnie z którym do doręczenia decyzji ostatecznej nie doszło przed dniem wszczęcia egzekucji, egzekwowana należność wynikała z decyzji nieostatecznej, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności. Decyzja SKO z dnia 15 grudnia 2015 r. została doręczona dopiero w dniu 4 stycznia 2016 r. i dopiero od dnia jej doręczenia mogła wywołać skutki prawne. Sąd zauważył, że w dniu wszczęcia egzekucji (w dniu 29 grudnia 2015 r.) nie doszło jeszcze do doręczenia decyzji ostatecznej, zaś decyzji nieostatecznej nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności. Tym samym obowiązek nie był wymagalny.
W myśl art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2023. 1634) dalej ustawa p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko stronę i sąd który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. "Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może ona już być ponownie badana. Implikuje to zakaz formułowania nowych ocen prawnych - zarówno przez sądy, jak i przez organy - sprzecznych z dotychczasowym stanowiskiem wyrażonym przez sąd" (tak wyrok NSA z dnia 9 lutego 2023 r. sygn. akt II FSK 1802/20). Skoro zatem WSA w Warszawie w prawomocnym wyroku z dnia 10 sierpnia 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 1252/22 wyraził ocenę prawną co do braku istnienia wymagalności obowiązku wynikającego z decyzji podatkowych będących przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie to tym samym kwestia ta nie może być przyjmowana przez Sąd orzekający w sprawie w sposób odmienny.
Należało więc uznać, że na podstawie decyzji nieostatecznej, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności przed dniem upływu terminu przedawnienia spornego zobowiązania nie można było skutecznie wszcząć postępowania egzekucyjnego w ramach którego zastosowano by środek egzekucyjny powodujący przerwanie biegu terminu przedawnienia. Podobnie nie można było prowadzić egzekucji na podstawie wystawionego tytułu wykonawczego w oparciu o decyzję ostateczną, którą doręczono stronie po dniu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, którego dotyczyła mimo, iż została ona wydana (sprzedana) jeszcze przed upływem tego terminu. Dodać przy tym należy, że prowadzone na podstawie przedmiotowego tytułu wykonawczego, obejmujące sporne zobowiązanie podatkowe, postępowanie egzekucyjne zostało ostatecznie umorzone z uwagi na brak wymagalności tego podatku co oznacza, że skutki zastosowania podjętych w jego toku środków egzekucyjnych zostały unicestwione.
Skoro w sprawie nie doszło do zaistnienia okoliczności z art. 70 § 4 O.p. przerywającej bieg terminu przedawnienia Sąd stwierdza, że przedmiotowe zobowiązanie uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2015 r., a tym samym zobowiązanie to wygasło co powoduje niemożność orzekania w sprawie tego zobowiązania. Sąd zauważa, że organy podatkowe nie przedstawiły żadnych innych okoliczności lub zdarzeń mających wpływ na bieg terminu przedawnienia przewidzianych w art. 70 O.p. Zgodnie z treścią art. 208 § 1 O.p. gdy postępowanie z jakichkolwiek przyczyn stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzje o umorzeniu postępowania. W myśl art. 145 § 3 ustawy p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 1 i 2, Sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. "Umorzenie postępowania nie zależy od woli sądu, lecz od stwierdzenia istnienia obiektywnej przyczyny bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego" (tak wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 października 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 446/19).
W sytuacji, gdy nie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia wskutek zastosowania środka egzekucyjnego w sposób zgodny z prawem gdyż wystawiony tytuł wykonawczy nie dotyczył wymagalnego, w dacie wszczęcia postępowania egzekucyjnego i zastosowania środka egzekucyjnego obowiązku wynikającego bądź z nieostatecznej decyzji podatkowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, bądź doręczenia podatnikowi decyzji ostatecznej, sporne zobowiązanie podatkowe wygasło z dniem 31 grudnia 2015 r., a przez to postępowanie podatkowe w sprawie stało się bezprzedmiotowe.
W tym stanie prawnym zbędne okazało się badanie prawidłowości i zasadności zastosowanych przepisów prawa podatkowego w tym orzekania o możliwości opodatkowania spornych linii kablowych.
Z tych przyczyn Sąd wobec stwierdzenia naruszenia prawa w sposób opisany w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c przy zastosowaniu przepisów art. 135 i art. 145 § 3 oraz art. 200 p.p.s.a. i § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. 2023.1964) orzekł jak w wyroku.