I SA/Gl 31/04

I SA/Gl 31/04 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2005-01-12
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-02-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Eugeniusz Christ /przewodniczący/
Małgorzata Wolf-Mendecka
Teresa Randak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób prawnych
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 54 poz. 654
art. 15 ust. 6, art. 16a ust. 1, art. 16 ust. 1 pkt 51
Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 14 czerwca 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Dz.U. 1993 nr 28 poz. 129
par. 2 pkt 1
Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1993 r. w sprawie zaliczenia przedmiotu umów najmu lub dzierżawy rzeczy albo praw majątkowych do składników majątku stron tych umów.
Tezy
Decydujące znaczenie dla celowości wydatków ponoszonych przez podatnika pod kątem osiąganych przychodów ma bowiem wpływ tych wydatków na osiągnięty przychód. Należy podzielić pogląd wyrażony w uzasadnieniu do decyzji, iż to na stronie wywodzącej skutki prawne, a więc podatniku, ciąży obowiązek wykazania, że wydatek przyczynił się do zwiększenia przychodu albo co najmniej mógł się przyczynić.
Skoro podatnik nie wykazał związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy oznaczonymi wydatkami a uzyskanym przychodem, a z ustaleń organów wynikają wnioski przeciwne do ogólnie sformułowanych twierdzeń podatnika, to niespełniona została przesłanka zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka Asesor WSA Teresa Randak / sprawozdawca / Protokolant Monika Adamus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych o d d a l a s k a r g ę.
Uzasadnienie
- 2 -
UZASADNIENIE
Dyrektor Izby Skarbowej w K. działając na podstawie art.233 § 1pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z póź. zm.) decyzją z dnia [...] r. nr [...]- uchylił w części decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie określenia zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r. w kwocie 9.899,00 zł. oraz odsetek od zaniżonych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 2000 r. w wysokości 2.453,60 zł.-
i określił dla "A" Sp. z o.o. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r. w wysokości 9.601,00 zł. oraz odsetki od zaniżonych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 2000 r. w wysokości 383,20 zł.
Uzasadniając decyzję organ odwoławczy wskazał, że nie zaliczenie wydatków w wysokości 9.601,00 zł. do kosztów uzyskania przychodów oraz naliczenie odsetek w wysokości 383,20 zł. od zaniżonych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 2000 r. wynikało z treści art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. Nr 106, poz.482 z póź. zm.), zgodnie z którym, do kosztów uzyskania przychodu nie zalicza się wydatków, które zostały poniesione w innym celu niż uzyskanie przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy odnosi się szczegółowo do poszczególnych nie zaliczonych kwot wydatków wskazując przyczyny odmowy zaliczenia ich do kosztów przychodu z prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej. Organ odwoławczy nie zaliczył do kosztów uzyskania przychodów następujących wydatków;
1) poniesionych za przejazdy taksówkami na łączną kwotę 513.00 zł. Uznano, że przedłożone przez skarżącego dowody nie potwierdziły związku przyczynowego poniesienia tego wydatku dla przysporzenia przychodów w firmie. Dyrektor Izby Skarbowej wykazał, iż dowody przedłożone przez spółkę nie pokrywają się z wyjaśnieniami zawartymi w odwołaniu i pismach spółki z dnia [...] 2002 r. i [...] 2002 r. i tak daty widniejące na dowodach dokumentujących przejazdy taksówkami nie pokrywały się z okresami pozostawienia pojazdu [...] w celu naprawy w warsztacie samochodowym. Organ zwrócił uwagę, iż przedmiotowy pojazd przyjęto do naprawy w dniu [...] 2000 r. i na ten sam dzień wyznaczono termin odbioru, a następnie [...] 2000 r. samochód pozostawiono w naprawie w warsztacie w Z.. Stwierdzono więc, że Spółka nie udokumentowała faktycznych terminów odbioru samochodu. Organ nie uznał także identyfikatorów mających potwierdzić fakt uczestnictwa osób reprezentujących spółkę na sympozjach, wystawach, bądź też innych spotkaniach za wystarczający dowód uzasadniających celowość poniesionych wydatków za przejazdy taksówkami. Podniesiono, że przedstawione przez spółkę dowody trasy przejazdów bądź nie pokrywały się z miejscowościami widniejącymi na tych dowodach, bądź też brak był na nich dat. Organ podnosił, że Prokurent spółki pomimo zaleceń zawartych w wezwaniach organu odwoławczego nie odniósł się do poszczególnych wydatków zakwestionowanych z tego tytułu, a zatem przy braku materiałów źródłowych dokumentujących celowość poniesionych wydatków zarzuty strony nie zostały uwzględnione.
2) poniesionych z tytułu nabycia pakietu [...] na łączną kwotę 717, 35 zł. udokumentowanymi fakturami VAT wystawionymi przez "B" Sp. z o.o. ul. [...], W.. Organ odwoławczy stwierdza, że wydatek ten nie stanowił kosztów uzyskania przychodu firmy, albowiem ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że spółka-wbrew twierdzeniu pełnomocnika -nabywając pakiet [...] nie uzyskała jednocześnie usługi dostępu do internetu. Organ dowodzi, że wydatki z powyższego tytułu nie mogły stanowić kosztów uzyskania przychodów albowiem z materiałów źródłowych nie wynikało, że w cenie świadczonej przez "B" usługi zawarta była jednocześnie opłata za dostęp do internetu. Jednocześnie spółka nie udokumentowała związku poniesionych wydatków na rzecz operatora pod kątem ich racjonalności dla celów prowadzonej działalności gospodarczej. Organ uznał także, iż nie wywiązanie się operatora z usługi promocyjnej oraz jego nieuczciwa działalność nie ma istotnego wpływu na kwalifikację wydatków, gdyż to podmiot prowadzący działalność gospodarczą dokonuje wyboru kontrahentów mających świadczyć na jego rzecz usługi i że podatnik ponosi ewentualne konsekwencje z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązań umownych.
3) z tytułu odpisów amortyzacyjnych od telewizora marki [...] w kwocie ogółem 809.63 zł. dokonywanych miesięcznie od miesiąca stycznia do listopada 2000 r. w wysokości po 56,89 zł. a w miesiącu grudniu 2000 r. w kwocie 183.84 zł. Organ nie uznał w tej kwestii wyjaśnień prokurenta firmy, który wskazał, że przedmiotowy telewizor wykorzystywany był do demonstracji audiowizualnych w związku z prowadzoną działalnością szkoleniową. Organ wezwał prokurenta do przedstawienia dowodów potwierdzających wykorzystywanie telewizora do prowadzonej działalności gospodarczej. Strona nie przedstawiła dowodów na potwierdzenie wcześniej złożonego wyjaśnienia w tej materii i nie udokumentowała, że spółka świadczyła usługi w postaci przeprowadzania demonstracji audiowizualnych. Zatem –w ocenie organu- nie mogą stanowić kosztu uzyskania przychodu odpisy amortyzacyjne od wartości przedmiotu zakwalifikowanego przez jednostkę od środka trwałego, który nie był wykorzystywany w celu prowadzenia działalności gospodarczej.
4) poniesionych na zakup odzieży w łącznej wysokości 1.400,81 zł. udokumentowanych trzema fakturami VAT. Wydatki te podatnik zaksięgował jako koszty świadczeń na rzecz pracowników. W odwołaniu podniesiono, że naniesiono na niej emblematy firmowe, a tym samym odzież ta nabrała cech ubrania firmowego. Organ odwoławczy – po uprzednim wezwaniu strony do przedłożenia dowodów w sprawie – odmówił uznania poniesionego wydatku za koszt uzyskania przychodu, albowiem nie przedłożono dowodów na potwierdzenie faktu, iż zakupiona odzież miała charakter roboczy, bądź też posiadała emblematy firmowe. Przedmiotowy wydatek nie mógł zatem stanowić kosztu uzyskania przychodu spółki, na mocy art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
5) wydatków zakwalifikowanych przez podatnika jako koszty reklamy i reprezentacji w wysokości 1.776,65 zł. Organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie uważa się za koszty uzyskania przychodów m.in. kosztów reprezentacji i reklamy w części przekraczającej 0,25% przychodów, chyba że reklama prowadzona jest w środkach masowego przekazu lub publicznie w inny sposób. Wyjaśniono, że biorąc pod uwagę wysokość osiągniętych przez Spółkę przychodów podatnik mógłby zaliczyć do kosztów reklamy i reprezentacji maksymalnie kwotę 1.774,87 zł. Organ podatkowy w dalszej części uzasadnienia wskazał, iż kwalifikowanie danych wydatków jako kosztów reprezentacji i reklamy nie może przebiegać bez uwzględnienia ogólnej przesłanki kwalifikowania wydatków jako kosztów podatkowych zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Dowody znajdujące się w dokumentacji Spółki nie wskazują na fakt ich poniesienia dla celów racjonalnie uzasadnionych gospodarczo, a zatem nie potwierdzają faktu poniesienia ich w związku z uzyskaniem przychodów,
6) poniesionych tytułem zakupu paliwa poza granicami kraju na łączną kwotę 2.063,08 zł. udokumentowanych paragonami wystawionymi w języku obcym. Organ odwoławczy uznał, że dokumenty źródłowe dotyczące przedmiotowych wydatków, jak i wyjaśnienia prokurenta nie wskazują na istnienie celowości tych kosztów w związku z funkcjonowaniem, a także
osiąganymi w spółce przychodami. Wskazano, iż uznanie danego wydatku jako kosztu uzyskania przychodu jest możliwe tylko wtedy, gdy z prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że został on poniesiony celowo i miał związek z działalnością prowadzoną przez podatnika w celu uzyskania z tego tytułu przychodu.
7) poniesionych z tytułu używania samochodu osobowego marki [...] w kwocie 3.294,52.Organ odwoławczy uznał argumentację prokurenta w odniesieniu do wydatków w wysokości 901, 31 zł. związanych z zakupem paliwa- oleju napędowego, jako poniesionych dla kosztów uzyskania przychodów w spółce. Pozostałych wydatków z tego tytułu nie uznano za koszty uzyskania przychodu, podnosząc iż zgodnie z unormowaniem zawartym w art.16 ust.1 pkt 51 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie uważa się za koszty uzyskania przychodu wydatków, z zastrzeżeniem pkt 30, z tytułu kosztów używania dla potrzeb działalności gospodarczej, samochodów osobowych lub nie stanowiących składników majątku podatnika w części przekraczającej kwotę wynikającą z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu, przy czym podatnik jest obowiązany prowadzić, według obowiązującego wzoru ewidencję przebiegu pojazdu. Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż do składników majątku wynajmującego lub wydzierżawiającego zalicza się rzeczy lub prawa majątkowe stanowiące przedmiot umowy najmu lub dzierżawy- na podstawie § 2 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1993 r. w sprawie zaliczania przedmiotu umów najmu lub dzierżawy rzeczy albo praw majątkowych do składników majątku stron tych umów (Dz. U. Nr 28, poz.129 z póź. zm.).
W decyzji organ odniósł się także do pozostałych zarzutów odwołania dotyczących naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 21 ust. 1, 1a ustawy
z dnia 29 września 1994 r. ustawy o rachunkowości (Dz. U. Nr 121, poz. 591 z póź. zm.) oraz art. 271 § 1 i art. 231 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 z póź. zm.). Powołując się na przepis art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wskazał, iż podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej w sposób zapewniający określenie wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych niezbędnych do obliczenia odpisów amortyzacyjnych. Wskazał również na obowiązek prowadzenia ewidencji rachunkowej zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o rachunkowości.
Określając odsetki za zwłokę organ wziął pod uwagę terminy określone w przepisach art.25 ust. 1 i 2 oraz art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a także uregulowania zawarte w art. 53 § 1 i 4 w związku z art. 51 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz przepisach rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2002 r. w sprawie naliczenia odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, dokonywania zaokrągleń oraz zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz. U. Nr 240, poz. 2063).
Decyzję tę skarżący zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach z siedzibą w Gliwicach wnioskując o uchylenie decyzji organu pierwszej i drugiej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem skarżącego w sprawie doszło do naruszenia art. 15 ust. 1 i 1a , art.16 ust.1 pkt.28 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. Nr 106, poz. 482 z póź. zm.) oraz art.21 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości.
Skarżący wskazał, iż organy obu instancji definiują i interpretują obowiązujące prawo w sposób "urągający i odbiegający" od aktów prawnych. Skarżący zarzucił organom podatkowym tworzenie fikcji prawnej z powodu podważenia dokumentów zaewidencjonowanych w księgach rachunkowych oraz braku związku przyczynowo-skutkowego z prowadzoną działalnością gospodarczą. Skarżący podnosi ponadto, że organy wkraczają w prawo podmiotu do wolności gospodarczej i tajemnicy handlowej.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył co następuje:
Skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. Nr [...] została złożona przez prokurenta spółki do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach z siedzibą w Gliwicach na podstawie przepisów ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym(Dz. U. Nr 74, poz. 368 z póź. zm.). Ustawa ta straciła moc z dniem 1 stycznia 2004 r. na podstawie przepisu art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /D.U. Nr 153, poz.1271 z póź. zm./. Zgodnie z treścią art.85 cytowanej ustawy, z dniem 1 stycznia 2004 r. utworzono w Warszawie i w miejscowościach, w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego, wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1259) oraz zniesiono ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skargi wniesione bezpośrednio do sądu administracyjnego w terminie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd przekazuje organowi, którego działanie zostało zaskarżone, w przypadku gdy skarga została złożona w stawowym 30-to dniowym terminie ze skutkiem określonym w art.54 § 1 w/w ustawy- na podstawie art. 98 ustawy Przepisy wprowadzające...Na podstawie § 1 pkt. 4 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652) dla obszaru województwa śląskiego utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny Gliwicach.
Kontrola sądowa- zgodnie z treścią art. 1§ 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju administracyjnych (D.U. Nr 153, poz. 1269)- sprawowana jest na podstawie kryterium legalności, co oznacza, że sąd bada czy zaskarżona decyzja narusza konkretny przepis prawa. Stosownie do treści art.145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga na działanie organu podlega uwzględnieniu, jeżeli w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub też naruszenie dające podstawę do wznowienia postępowania bądź też istotne naruszenie przepisów postępowania administracyjnego. Nie każde więc naruszenie prawa stanowi podstawę uchylenia decyzji organu, ale tylko takie w przypadku prawa materialnego – na, które powołuje się skarżący- które jest naruszeniem na tyle istotnym, że mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie sytuacja taka nie zachodzi, albowiem wbrew podniesionym w skardze zarzutom zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie przeprowadził dodatkowe postępowanie w sprawie i uzupełnił materiał dowodowy wyjaśniając wszystkie istotne dla wyniku toczącego się postępowania okoliczności. Sąd nie podzielił
przedstawionego przez skarżącego zarzutu dokonania wykładni niezgodnej z przepisami art. 15 i 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez uznanie części wydatków za koszty nie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą i określenie z tego tytułu zobowiązania podatkowego za 2000 r. w wysokości 9.601,00.
Wskazać bowiem należy, że art.15 ust.1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. Nr 106, poz. 482 ze zm.) nie wyszczególnia rodzajów kosztów uzyskania przychodów, ograniczając się do ogólnej ich definicji. W myśl tego przepisu kosztami uzyskania przychodów z poszczególnych źródeł są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu, z wyjątkiem tych, które ustawa nie uznaje za koszty uzyskania przychodów, a o których mowa w art. 16 ustawy. Brzmienie wyżej cytowanego przepisu nie pozostawia zatem wątpliwości, że podatnik może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów tylko takie wydatki, w stosunku do których wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do kategorii kosztów uzyskania przychodów uzależniona jest od łącznego spełnienia minimum trzech przesłanek tj. uzyskania przychodu, istnienia związku przyczynowego między poniesionym wydatkiem a uzyskanym przychodem oraz od właściwego udokumentowania tego wydatku ( wyrok NSA z 2001 r. I SA/Gd 45/99, wyrok NSA z 21 .XII.2001 III SA 1127/01, wyrok NSA z 9.IV. 1997 r. III SA 418/96/.
Z dokonanych przez organy podatkowe ustaleń wynika, że podatnik w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie udokumentował w sposób właściwy i pełny wydatków związanych m. in. z przejazdami taksówkami w kwocie 513 zł., nabycia pakietu [...] w wysokości 717,35 zł., zakupu paliwa poza granicami kraju w wysokości 2.063,08 zł., zwrotu 20,00 zł. z tytułu abonamentu telefonicznego na rzecz M. R., wydatków w kwocie 1.400,81 zł. poniesionych na zakup odzieży dla prokurenta spółki .
Nie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od telewizora marki [...] w wysokości 809,63 zł. organy podatkowe dokonały w oparciu o art. 16 a ust. 1 oraz art. 15 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W myśl art. 16 a ust. 1 w/w ustawy amortyzacji podlegają, stanowiące własność podatnika, kompletne i zdatne do użytku przedmioty o okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Jak słusznie podniósł organ podatkowy w uzasadnieniu do decyzji przepis ten powinien być rozpatrywany łącznie z treścią art. 15 ust.6 ustawy, statuującym, iż kosztami uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych wykorzystywanych na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Podatnik, nie przedstawił dowodów, które uzasadniałyby wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów w/w kwoty, albowiem nie udokumentował wykorzystywania telewizora marki [...] do prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej.
Zasadnie też organ podatkowy drugiej instancji nie zaliczył do kosztów uzyskania przychodów kwoty w wysokości 3.293,69 zł. z tytułu używania samochodu osobowego marki [...]. Stanowisko przejęte przez organ podatkowy zgodne jest z obowiązującymi w tym przedmiocie uregulowaniami prawnymi tj. art. 16 ust. 1 pkt 51 oraz § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1993 r. w sprawie zaliczania przedmiotu umów najmu lub dzierżawy rzeczy albo praw majątkowych do składników majątku stron tych umów (Dz. U. Nr 28, poz. 129 ). Zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków, z tytułu używania dla potrzeb działalności gospodarczej samochodów osobowych lub innych samochodów o dopuszczalnej ładowności nie przekraczającej 500 kg. nie stanowiących składników majątku podatnika w części przekraczającej kwotę wynikającą z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu oraz stawki za jeden kilometr przebiegu, określonej w odrębnych przepisach, przy czym podatnik zobowiązany jest do prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdów. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż podatnik stał się właścicielem samochodu [...], po upływie okresu najmu tj. w dniu [...] 2000 r. oraz, że podatnik nie prowadził ewidencji przebiegu pojazdu, zatem rozstrzygnięcie organu podatkowego w przedmiocie nie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na ten samochód w okresie od dnia [...] 2000 r. do dnia [...] 2000 r. nie narusza przepisów prawa.
Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut podatnika naruszenia przez organ podatkowy art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a wynikający z nie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków w wysokości 1. 776, 65 zł. zaliczonych przez podatnika do kosztów reprezentacji i reklamy. Koszty te zostały udokumentowane przez podatnika fakturami i rachunkiem uproszczonym i obejmowały m.in. usługi cateringowe, zakup kalendarzy i albumów, zakup niciarki lampki stołowej, lampki naftowej, zakup kwiatów, zakup artykułów spożywczych i zakup artykułów przemysłowych. Zgodnie z treścią w/w artykułu nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji i reklamy w części przekraczającej 0,25% przychodów, chyba że reklama prowadzona jest w środkach masowego przekazu lub publicznie w inny sposób. Biorąc zatem wysokość osiągniętego przez Spółkę przychodu w 2000 r. można odliczyć z tego tytułu maksymalnie kwotę 1.774,87 zł. Przepis w zakresie tzw. reklamy limitowanej powinien być rozpatrywany w powiązaniu z ogólną normą kwalifikowania wydatków jako kosztów podatkowych, zawartą w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Jak wielokrotnie podkreślał Naczelny Sąd Administracyjny nie każdy zakup, podatnik ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów jako koszty reprezentacji i reklamy nawet w ramach ustawowego limitu 0,25% przychodu. Wydatki takie poniesione na zakup artykułów i przedmiotów a także upominków mają służyć kształtowaniu wizerunku firmy oraz wiedzy o jej działaniach, zachęcających do korzystania z ich usług ( wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2001 r. I SA/Łd 278/99, wyrok NSA z dnia 14 listopada 2002 r. I SA/Wr 4097/01, wyrok NAS z 10 czerwca 1999 r. I SA/Po 1947/98 ). W przypadku skarżącej Spółki wydatki zaliczone do kosztów uzyskania przychodów z tytułu reklamy i reprezentacji nie spełniały w żadnym razie wymogu dotyczącego celowości ich poniesienia w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Celem ich poniesienia nie była bowiem prezentacja własnego przedsiębiorstwa czy też reklama przedmiotu działalności podatnika.
Zarzut skarżącego, że wydatki były właściwie ewidencjonowane w księgach rachunkowych jest również bezprzedmiotowy, albowiem samo ewidencjonowanie wydatków nie stanowi samoistnej przesłanki uznania danego wydatku za koszt poniesiony w celu uzyskania przychodu. Decydujące znaczenie dla celowości wydatków ponoszonych przez podatnika pod kątem osiąganych przychodów ma bowiem wpływ tych wydatków na osiągnięty przychód. Należy podzielić pogląd wyrażony w uzasadnieniu do decyzji, iż to na stronie wywodzącej skutki prawne, a więc podatniku ciąży obowiązek wykazania, że wydatek przyczynił się do zwiększenia przychodu albo co najmniej mógł się przyczynić. Pomimo wielokrotnych wezwań organów orzekających w sprawie reprezentujący firmę prokurent nie odniósł się do poszczególnych wydatków, zakwestionowanych z tego tytułu i nie przedłożył materiałów źródłowych dokumentujących celowość poniesionych wydatków w odniesieniu do uzyskiwanych przychodów z działalności gospodarczej. Skoro zatem podatnik nie wykazał związku przyczynowo- skutkowego pomiędzy oznaczonymi wydatkami, a uzyskanym przychodem, a z ustaleń organów wynikają wnioski przeciwne do ogólnie sformułowanych twierdzeń podatnika, to nie spełniona została przesłanka zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Należy zwrócić uwagę, iż w utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażany jest pogląd, iż ciężar dowodu co do istnienia związku przyczynowego spoczywa na podatniku, albowiem to on z faktu tego wywodzi skutki prawne( wyrok NSA z dnia 30 czerwca 1997 r. I SA/Ka 195/96, wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1999 r. I SA/Gd 632/97, wyrok NSA z dnia 11 grudnia 1996 r. I SA /Ka 2015/95, wyrok NSA z dnia 15 marca 2000 r. I SA/ Ka1576/98).
Odnosząc wyżej poczynione spostrzeżenia do ustalonego w sprawie stanu faktycznego stwierdzić należy, iż w ocenie Sądu skarżący nie wykazał istnienia związku pomiędzy zakwestionowanymi wydatkami a przychodem, czy to uzyskanym, czy to oczekiwanym. W szczególności nie wykazał, że koszty te w normalnych okolicznościach pociągnęłyby za sobą uzyskanie przychodu.
Pogląd organów podatkowych został w ocenie Sądu poparty przekonywującą argumentacją, która znalazła oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym.
W sumie zatem poczynione uwagi w pełni uzasadniają sformułowaną wyżej ocenę, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W tym stanie rzeczy orzeczono o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.).