I SA/Gl 294/06

I SA/Gl 294/06 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2006-08-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-02-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Eugeniusz Christ /przewodniczący/
Przemysław Dumana /sprawozdawca/
Teresa Randak
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia NSA Przemysław Dumana (sprawozdawca), Sędzia WSA Teresa Randak, Protokolant Halina Modliszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi "A" S.A. [...] w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity w Dz.U. z 2005 roku, nr 8, poz. 60 z późniejszymi zmianami) w związku z art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4, art. 5, art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity w Dz.U. z 2002 roku, nr 9, poz. 84 z późniejszymi zmianami), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] roku, nr [...] , którą organ ten określił "A" S.A. z siedzibą w C. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003 rok w wysokości [...] złotych.
Podstawę faktyczną decyzji organu pierwszej instancji stanowiło ustalenie, że skarżąca "A" S.A. z siedzibą w C. w dniu [...] 2003 roku złożyła deklarację w sprawie podatku od nieruchomości wykazując w niej :
- budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m2,
- budowle o wartości [...] złotych,
- grunty związane z prowadzeniem działalności o powierzchni [...] m2.
Organ pierwszej instancji w toku postępowania podatkowego ustalił, iż skarżąca jest współwłaścicielem lub współużytkownikiem wieczystym następujących gruntów o łącznej powierzchni [...] m2 zapisanych w księgach wieczystych prowadzonych przez Sąd Rejonowy w C. o numerach:
- [...], obejmująca działkę nr [...], w której skarżąca posiada udział w wysokości [...];
- [...], obejmująca działkę [...], w której skarżąca posiada udział w wysokości [...];
- [...] obejmująca działkę [...], w której skarżąca posiada udział w wysokości [...];
- [...] obejmująca działkę [...], w której skarżąca posiada udział w wysokości [...].
Udział skarżącej w gruntach wynosi łącznie [...] m2 gruntów, a w pozostałej części, tj. [...] m2 posiadaczem jest "B" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Organ pierwszej instancji stwierdził nadto, iż skarżąca wynajmowała w 2003 roku budynki o łącznej powierzchni [...] m2 innym podmiotom niebędącym zakładami pracy chronionej, na podstawie umów najmu zawartych z : "C" spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z dnia [...] 2003 roku, M. D. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą "D" z dnia [...] 2001 roku, K. P. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą "E" z dnia [...] 1999 roku, L. C. właścicielką Firmy "F" z dnia [...] 1999 roku, Dominikiem Wojnowskim prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą "G" z dnia [...] 2003 roku, M. G. właścicielką "H" z dnia [...] 2002 roku, "I" spółką z ograniczoną odpowiedzialnością w W. z dnia [...] 1999 roku, "J" S.A. w K. z dnia [...] 1999 roku, "K" w W. S.A. w W. z dnia [...] 1999 roku, ze spółką cywilną "L" z dnia [...] 2000 roku, "M" z dnia [...] 1999 roku, M. J. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą "N" z dnia [...] 2002 roku, "O" S.C. M. G., E. G., Z. G. z dnia [...] 2002 roku, K. J. właścicielem "P" z dnia [...] 1999 roku, K. M. właścicielką "R" z dnia [...]1999 roku, Z. K. właścicielem "S" z dnia [...] 2001 roku, M. J. z dnia [...]1999 roku, M. H. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą "T" z dnia [...] 2001roku, M. W. właścicielem "W" z dnia [...] 1999 roku, A. K. właścicielką "X" z dnia [...]roku, spółką cywilną – Sklep "Y" z dnia [...] 1999 roku, M. R. właścicielem "Z" z dnia [...] 2002 roku, E. P. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą "A’" z dnia [...] 2000 roku, D. Z. i P. Z. z dnia [...] 1999 roku, "B’" S.A. w W. z dnia [...] 2001 roku, "C’" S.A. z siedzibą w Ł. z dnia [...]1999 roku, "D’" S.A. z dnia [...]2002 roku.
Przedmiotem powyższych umów najmu były części obiektu "A", położonego w C. "a1", "a2" i "a3" oraz "b".
W toku postępowania przed organem pierwszej instancji skarżąca spółka przedstawiła zaświadczenie Wojewody [...] z dnia [...] 2004 roku, nr [...] potwierdzające, iż jest ona zakładem pracy chronionej na czas nieokreślony, co zostało ustanowione na mocy decyzji wydanej przez Pełnomocnika d.s. osób niepełnosprawnych z dnia [...] roku, nr [...], zmienionej decyzją z dnia [...] roku, nr [...]. Stwierdzono, iż spółka prowadzi działalność gospodarczą oprócz swojej siedziby również pod adresami ul. "a1", "a2", "a3", w C. oraz "b" w C.
Nie negując statusu skarżącej jako zakładu chronionego pracy organ pierwszej instancji uznał, iż zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie dotyczy tych budynków, gruntów i budowli, które zostały wynajęte, wprawdzie przez zakład pracy chronionej, lecz na rzecz podmiotu, który takim zakładem nie jest. Podniósł, iż grunty, budynki lub budowle muszą być wykorzystywane dla celów związanych z prowadzeniem zakładu chronionego pracy, aby korzystały zwolnienia od podatku wskazanego w art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W uzasadnieniu decyzji przywołał potwierdzający powyższą tezę wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2003 roku (sygnatura akt SA/Bd 605/03), w którym stwierdzono, iż: "z podatku od nieruchomości zwolnione są nieruchomości wymienione w decyzji wojewody o nadaniu statusu zakładu pracy chronionej oraz nieruchomości niewymienione w powyższej decyzji, ale związane z prowadzonym przez podatnika zakładem pracy chronionej".
Ponadto przytoczył uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2001 roku (sygnatura akt FPS 7/01, ONSA z 2002 roku, nr 2 poz. 56), w której uznano, że: "podmiot (pracodawca) prowadzący zakład pracy chronionej jest zwolniony na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. nr 123, poz. 776 z późniejszymi zmianami) od podatku od nieruchomości tylko w stosunku do przedmiotu opodatkowania (art. 3 ust. 1 ustawy (...) o podatkach i opłatach lokalnych (...) wchodzącego w skład tego zakładu zgodnie z decyzją uprawnionego organu o przyznaniu statusu zakładu pracy chronionej".
W konsekwencji Prezydent Miasta C. przyjął, iż skarżąca jako zakład pracy chronionej korzysta ze zwolnienia od podatku od nieruchomości, ale tylko w odniesieniu do tych nieruchomości, w których prowadzony jest tenże zakład. Natomiast w pozostałym zakresie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na zasadach ogólnych. Zwolnienie od podatku nie dotyczy zatem nieruchomości budynkowych o powierzchni [...]m2, które są przedmiotem umów najmu podmiotom niebędącymi zakładami pracy chronionej, co powoduje, iż nie są one wykorzystywane do prowadzenia takiego zakładu.
Organ podatkowy wartość budowli oraz powierzchnię budynków ustalił na podstawie deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości złożonej przez skarżącą w dniu [...] 2003 roku.
Na decyzję organu pierwszej instancji odwołanie wniosła skarżąca "A" S.A. Odwołanie opierało się na zarzutach dotyczących naruszenia art. 187 i art. 247 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa, art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: w Dz.U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 z późniejszymi zmianami), art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu niepełnosprawnych. Skarżąca podniosła, iż obejmuje ją zwolnienie od podatku od nieruchomości na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Skarżąca podniosła, iż nieruchomości budynkowe, będące przedmiotem umów najmu, położone przy ul. "a1", "a2" i "a3" oraz "b", w C., wchodzą w jej skład jako zakładu pracy chronionej i są przez nią wykorzystywane. Wynika to z faktu, że wynajem lokali użytkowych, który to charakter mają wyżej wymienione nieruchomości, stanowi główną działalność statutową spółki. Działalność ta obejmuje również świadczenie przez skarżącą najemcom kompleksowych usług związanych ściśle z najmem lokali, które są realizowane na terenie "A". Zakres tych usług jest określony w umowach najmu zawartych przez skarżącą. Czynności te są według skarżącej ściśle związane z prowadzeniem zakładu pracy chronionej. Z tego względu stwierdziła, iż niezasadnym jest stanowisko organu pierwszej instancji, w którym uznano, że działalność w ramach zakładu pracy chronionej polegająca w roku 2003 na prowadzeniu parkingu podziemnego i budynki, które były wykorzystywane do tejże działalności zostały zwolnione z podatku od nieruchomości. Z tego względu zdaniem skarżącej spełnia ona podmiotowe i przedmiotowe warunki do zastosowania zwolnienia z podatku od nieruchomości, albowiem jest ona zakładem pracy chronionej, jak również całość obiektów spółki wymieniona w decyzjach Pełnomocnika ds. Osób Niepełnosprawnych i Wojewody [...] jest zajęta i wykorzystywana na prowadzenia zakładu pracy chronionej. Na powyższe nie wpływa fakt wynajmowania pomieszczeń stanowiących jego część.
Rozpoznając odwołanie skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. szczegółowo ustosunkowało się do zarzutów w nim sformułowanych. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji przeprowadził właściwie postępowanie podatkowe, w szczególności zgromadził kompletny materiał dowodowy dotyczący nieruchomości będących przedmiotem opodatkowania. Ponadto podatnik został prawidłowo poinformowany o możliwości wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego i z tego uprawnienia skorzystał nie wnosząc do postępowania żadnych zastrzeżeń. Przyjął nadto, iż to nie podatnik będący zakładem pracy chronionej korzysta ze zwolnienia od podatku od nieruchomości, a są nim objęte ewentualnie budynki, grunty lub budowle, stanowiące składniki zakładu pracy chronionej. Jest to zwolnienie mające charakter przedmiotowo – podmiotowy. Zatem zastosowanie zwolnienia według organu odwoławczego zależy od spełnienia dwóch warunków. Po pierwsze nieruchomość musi być własnością lub znajdować się w posiadaniu (zarządzie) prowadzącego zakład pracy chronionej. Po drugie te składniki mienia muszą być wykorzystywane do prowadzenia działalności tego zakładu. W konsekwencji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. przyjęło, że nie mogą być objęte zwolnieniem od podatku od nieruchomości te budynki, które są wykorzystywane przez inny podmiot niż zakład pracy chronionej, nawet jeżeli zostały mu udostępnione przez tenże zakład na podstawie umowy najmu.
Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. "A" S.A. w C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, domagając się uchylenia tejże decyzji oraz obciążenia uczestnika kosztami postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych przez przyjęcie, że powierzchnia budynku "A" w C. wynajmowana przez spółkę innym podmiotom gospodarczym na prowadzenie przez nie własnej działalności gospodarczej nie wchodzi w skład prowadzonego przez skarżącą spółkę zakładu pracy chronionej i nie jest wykorzystywana na potrzeby tego zakładu, w związku z czym części tej powierzchni powinny być opodatkowane na zasadach ogólnych mimo, że z treści stosownego zaświadczenia Wojewody [...] wynika, iż skarżąca na cele zakładu pracy chronionej użytkuje jako całość obiekt budowlany pod adresem "a1", "a2" i "a3" oraz "b" w C., będący "A".
Zdaniem skarżącej spółki ustalenia poczynione przez organ odwoławczy są błędne. Na poparcie swojego twierdzenia przywołała uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2001 roku (FPS 7/01 ONSA 2002/2/56), w której wyrażono pogląd, iż: "Podmiot (pracodawca) prowadzący zakład pracy chronionej jest zwolniony na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zm.) od podatku od nieruchomości tylko w stosunku do przedmiotu opodatkowania (art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - Dz. U. Nr 9, poz. 31 ze zm.) wchodzącego w skład tego zakładu zgodnie z decyzją uprawnionego organu o przyznaniu statusu zakładu pracy chronionej."
Ponadto skarżąca Spółka wskazała, że użytkuje obiekty i pomieszczenia zlokalizowane pod adresami wskazanymi w decyzjach Pełnomocnika d.s. osób niepełnosprawnych. Decyzje te uznają za zakład pracy chronionej obiekty budowlane mieszczące się przy "a1", "a2" i "a3" oraz "b" w C., w postaci "A", stanowiącego własność skarżącej. W konsekwencji uznała ona, iż cały powyższy obiekt jest składnikiem zakładu pracy chronionej i wykorzystywany jest na jego potrzeby. Nie wyłącza tego okoliczność wynajęcia części powierzchni obiektu innym niż zakład podmiotom. Dlatego też w ocenie skarżącej winna ona korzystać ze zwolnienia od podatku od nieruchomości. Wynajmowanie powierzchni na cele użytkowe innym podmiotom jest podstawowym celem działalności gospodarczej spółki, prowadzonej w formie zakładu pracy chronionej. Skarżąca Spółka podkreśliła, iż w całym obiekcie "A" w C. są zatrudnione osoby niepełnosprawne, a zakres pracy przez nie wykonywanej dotyczy również tej części budynku, która została wynajęta innym osobom. W ramach zakładu pracy chronionej skarżąca zobowiązała się do świadczenia na rzecz najemców kompleksowych usług, związanych z najmem. Usługi te zdaniem skarżącej dotyczą całego obiektu i obejmują: obsługę urządzeń dostarczających media do lokali, sprzątanie terenu wokół lokali użytkowych i wspólnych ciągów komunikacyjnych, obsługę urządzeń klimatyzacji lokali użytkowych, obsługę dźwigu towarowo – osobowego, obsługę centrali telefonicznej i wewnętrznej, obsługę informatyczną i internetową najemców lokali użytkowych, obsługę instalacji p-poż. i instalacji sygnalizującej niebezpieczeństwo pożaru, świadczenie ciągłej reklamy radiofonicznej i wizyjnej firm najemców, ochronę całego obiektu, składowanie i wywóz śmieci.
Z powyższego skarżąca spółka wywiodła wniosek, iż spełnia warunki do skorzystania ze zwolnienia w zakresie podatku od nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o oddalenie skargi. Podtrzymało swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto organ stwierdził, iż nie ma podstaw do traktowania jako obiektów zakładów pracy chronionej budynków, które służą prowadzeniu innej działalności gospodarczej, prowadzonej przez inny podmiot bez zatrudniania osób niepełnosprawnych,. Tak sytuacja ma miejsce, gdy prowadzący zakład pracy chronionej wynajmuje całą lub część nieruchomości innymi podmiotom. Wówczas nieruchomość ta nie jest wykorzystywana na potrzeby zakładu, a zatem podlega opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja będąca przedmiotem kontroli nie narusza przepisów prawa.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1259), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Nie jest to zaś, zdaniem Sądu, możliwe w rozpatrywanej sprawie.
Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy w punkcie wyjścia wskazać, iż spór dotyczy odpowiedzi na pytanie, czy w ustalonym stanie faktycznym sprawy organy podatkowe zasadnie przyjęły, że część budynków wynajętych przez skarżącą Spółkę na rzecz innych podmiotów nie będących zakładami pracy chronionej podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Odpowiedź na tak postawione pytanie należy, zdaniem Sądu, poprzedzić analizą treści dwóch przepisów tj. art. 31 ustawy rehabilitacyjnej i art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Z treści pierwszego ze wskazanych przepisów wynika, że "prowadzący zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej w stosunku do tego zakładu jest zwolniony (...) z podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego – na zasadach określonych w przepisach odrębnych." Oznacza to, że ustawa rehabilitacyjna odsyła w zakresie zwolnienia z podatku od nieruchomości do przepisów ustawy określającej ten podatek, a konkretnie do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W stanie prawnym obowiązującym w rozpatrywanym okresie, zakres podmiotowo – przedmiotowy zwolnienia z tego podatku określony został w treści art. 7 ust. 2 pkt 4 wskazanej ustawy. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z podatku od nieruchomości zwalnia się "prowadzącego zakład pracy chronionej lub aktywności zawodowej – w zakresie przedmiotów opodatkowania zgłoszonych wojewodzie, jeżeli zgłoszenie zostało potwierdzone decyzją w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej lub aktywności zawodowej albo zaświadczeniem – zajętych na prowadzenie tego zakładu, z wyjątkiem przedmiotów opodatkowania znajdujących się w posiadaniu zależnym podmiotów niebędących prowadzącymi zakłady pracy chronionej lub zakłady aktywności zawodowej". Z analizy treści wskazanego przepisu wynika, że zwolnienie z tytułu podatku od nieruchomości obwarowane zostało zarówno pod względem podmiotowym jak i przedmiotowym, a dodatkowo uzależnione od spełnienia przez prowadzącego zakład wymogów formalnych związanych ze zgłoszeniem nieruchomości przeznaczonych do prowadzenia zakładu wojewodzie i uzyskanie potwierdzenia tego faktu w formie decyzji lub zaświadczenia. Z treści tego przepisu wynika też – art. 7 ust. 2 pkt 4 in fine ustawy – że ze zwolnienia tego nie korzystają te nieruchomości, które znalazły się w posiadaniu zależnym podmiotów niebędących prowadzącymi zakłady pracy chronionej. A contrario ze zwolnienia nie korzystają te nieruchomości, które podmiotowo – przedmiotowo spełniają warunki zwolnienia w sytuacji gdy korzysta z nich na zasadzie posiadania zależnego podmiot niebędący zakładem pracy chronionej. Użyte w tym przepisie słowa "za wyjątkiem" w sposób nie budzący wątpliwości formułują zasadę, że nieruchomości stanowiące własność prowadzącego zakład pracy chronionej wyłączone są ze zwolnienia z tytułu podatku od nieruchomości w przypadku, gdy zostaną udostępnione innemu podmiotowi nie będącemu zakładem pracy chronionej na zasadzie posiadania zależnego.
Przenosząc omówione uregulowania na ustalony w sprawie stan faktyczny, należy zauważyć, że skarżąca Spółka wynajmowała w 2003 roku wielu podmiotom nie będącymi zakładami pracy chronionej łącznie [...] m2 powierzchni budynków (na podstawie umów najmu załączonych do akt administracyjnych).
Obowiązki stron powołanych wyżej umów zostały sformułowane w sposób wyczerpujący, przy czym najemca zobowiązany był do regulowania czynszu z tytułu wynajmu nieruchomości, a wynajmujący do wykonywania dodatkowych świadczeń, dotyczących m.in. dozoru i ochrony budynków, wywozu śmieci, utrzymania porządku wokół budynku oraz zapewnienia dostaw mediów, w tym energii elektrycznej, wody, ogrzewania i chłodzenia.
Reasumując – zasadnie zdaniem składu orzekającego w sprawie – organy podatkowe uznały, że budynek "A" podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, gdyż stan faktyczny stwierdzony w sprawie wypełnia dyspozycję art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w tej jego części, która wyłącza zwolnienie w odniesieniu do nieruchomości oddanych w posiadania zależne podmiotowi nie spełniającemu statusu zakładu pracy chronionej.
Nie można także podzielić poglądu zaprezentowanego w skardze, że fakt świadczenia usług (szczegółowo wymienionych w skardze) przez pracowników zakładu pracy chronionej (skarżącej Spółki) w całym obiekcie "A" przesądza o prawie do zwolnienia wynikającego z treści art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Należy bowiem podkreślić, że wykonywanie tych zadań wynikało z podpisanych umów oraz wzajemnych obowiązków stron umowy, a one nie mogą zmienić regulacji ustawowych dotyczących podatku od nieruchomości, z której jednoznacznie wynika, że nieruchomości oddane w posiadanie zależne podmiotowi nie będącemu zakładem pracy chronionej nie korzystają ze zwolnienia określonego w art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Dokonując zatem w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1259) kontroli zaskarżonej decyzji z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy podatkowe nie przekroczyły granic swobody interpretacyjnej i nie naruszyły reguł interpretacyjnych ograniczając stosowanie powołanych przepisów do podanego wyżej znaczenia.
Sąd stwierdził również, że organy podatkowe nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Wniosek organu odwoławczego wyprowadzony z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów, więc nie stanowi naruszenia prawa. Sąd ocenił także zupełność uzasadnienia zaskarżonej decyzji i stwierdził jej zgodność z przepisami prawa.
Zasadne jest także podkreślenie, że przepisy prawa podatkowego dotyczące ulg i zwolnień, należy zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego traktować w sposób ścisły, gdyż stanowią one wyjątek od zasady powszechności i równości opodatkowania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 1997 roku, sygn. akt III RN 22/97, opublikowany POP Nr 6, poz. 170, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2001 roku, sygn. akt I SA/Lu 971/00, opublikowany POP Nr 3, poz. 98 ).
Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji wyroku.