I SA/Gl 266/08

I SA/Gl 266/08 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2008-09-29
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2008-04-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Eugeniusz Christ /przewodniczący/
Krzysztof Winiarski /sprawozdawca/
Małgorzata Wolf-Mendecka
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II FSK 1628/09 - Wyrok NSA z 2011-01-20
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art. 70 par. 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
art. 11 ust. 4
Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Dz.U. 1997 nr 23 poz 117
art. 231 par. 1, art. 230 par. 1
Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka, Sędzia WSA Krzysztof Winiarski (spr.), Protokolant Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2008r. sprawy ze skargi W. S. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w C. określił W. S. podatek VAT od towaru, tj. przyczepy samochodowej marki KRONE, w związku z nielegalnym wprowadzeniem towaru na polski obszar celny. W decyzji tej organ pierwszej instancji, powołując się na przepis art. 231 § 1 Kodeksu celnego oraz art. 11f ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym stwierdził, że wymierzone kwoty, o których zarejestrowaniu podatnik został powiadomiony przez doręczenie tejże decyzji, powinny zostać przez niego uiszczone w terminie 10 dni od dnia jej doręczenia. Jednocześnie podniesiono, że na podstawie art. 11c ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym oraz art. 230 § 1 Kodeksu celnego, Naczelnik Urzędu Celnego powiadomił strony decyzji, że kwota podatków została zaksięgowana.
Powyższe stwierdzenia stanowią element rozstrzygnięcia decyzji pierwszoinstancyjnej. Natomiast w uzasadnieniu decyzji organ ustalił, że obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstał w dniu 31 grudnia 1999 r. Zobowiązanie podatkowe stało się wymagalne w styczniu 2005 r.
Ww. decyzja została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej w K. nr [...] z dnia [...]. Wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2006 r., sygn. akt I SA/Gl 1212/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę W. S. na ww. decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. Wyrok ten jest prawomocny. Skarżący nie wnosił o sporządzenie jego uzasadnienia.
W związku z nieuregulowaniem należności przez zobowiązanego, Dyrektor Izby Celnej w K. wystawił w dniu 31 maja 2005 r. tytuł wykonawczy nr [...], który ze względu na właściwość miejscową przesłano Dyrektorowi Izby Celnej w W., celem prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
W dniu 19 grudnia 2006 r. organ egzekucyjny – Dyrektor Izby Celnej w W. doręczył odpis wymienionego tytułu wykonawczego zobowiązanemu, wraz z zawiadomieniem o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego.
W dniu 2 kwietnia 2007 r. do Dyrektora Izby Celnej w K. wpłynęły przekazane przez Dyrektora Izby Celnej w W. zarzuty W. S. na prowadzone postępowanie egzekucyjne, w których podniesiono zarzut przedawnienia obowiązku (art. 33 pkt 1 ustawy egzekucyjnej).
Działając na podstawie art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Dyrektor Izby Celnej w W. wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego.
Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K., działając jako wierzyciel, uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podkreślono – powołując się na treść art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej – że od końca roku, w którym upłynął termin płatności podatku, tj. od 31 grudnia 2005 r., rozpoczął swój bieg termin przedawnienia do dochodzenia zobowiązania podatkowego, który upłynie 31 grudnia 2010 r. W związku z tym zgłoszony przez stronę zarzut przedawnienia obowiązku uznano za nieuzasadniony. Podniesiono przy tym, że odbiór decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia [...] został przez podatnika potwierdzony w dniu 24 stycznia 2005 r., a wynikające z niej należności nie zostały przez W. S. uiszczone w terminie 10 dni licząc od dnia powiadomienia go o ich wysokości.
Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez W. S. W zażaleniu podniósł on, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa oraz wniósł o jego uchylenie. Zobowiązany stwierdził, że przepis wynikający z art. 11f ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym nie ma zastosowania w jego przypadku, ponieważ próba zastosowania tej regulacji w zakresie, w jakim powoduje pogorszenie prawa do przedawnienia zobowiązania podatkowego (poprzez przesunięcie terminu płatności) narusza zasadę lex retro non agit. Ponadto przepis regulujący termin płatności podatku jest przepisem z zakresu prawa materialnego i jako taki ma zastosowanie przepis z dnia zaistnienia zdarzenia (wprowadzenia na polski obszar celny samochodów).
Dyrektor Izby Celnej w K. postanowieniem z dnia [...] nr [...] utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
Powołując się na treść art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdził, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat – licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Podkreślono, że literalna wykładnia ww. przepisu jednoznacznie wskazuje, że ustawodawca termin początku biegu przedawnienia ściśle łączy z upływem terminu płatności podatku.
Odnosząc się do terminu płatności podatku od towarów i usług, określonego w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia [...] wydanej na podstawie ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz. 50 ze zm.) organ odwoławczy podniósł, że zastosowanie znajduje art. 11 ust. 4 ww. ustawy, zgodnie z którym w przypadkach nie wymienionych w art. 11 ust. 1 – 3 podatnik jest obowiązany do zapłaty kwoty należnych podatków w terminie i na warunkach określonych dla uiszczenia cła.
Wskazano, że w myśl art. 231 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. nr 23, poz. 117 ze zm.) płatność powinna zostać dokonana w terminie 7 dniu, licząc od dnia powiadomienia dłużnika o wysokości należności. Podniesiono, że zgodnie z powyższym podmiot dokonujący obrotu towarowego z zagranicą jest obowiązany wykonać decyzję o wymiarze należności podatkowych przez uiszczenie tych należności w terminie 7 dni od dnia powiadomienia o wysokości należności, co w przedmiotowej sprawie miało miejsce w dniu 24 stycznia 2005 r. (data doręczenia decyzji wymiarowej Naczelnika Urzędu Celnego w C.).
Jednocześnie zwrócono uwagę, że w rozpatrywanej sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 11f ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, którego odpowiednie zastosowanie ustawodawca ograniczył jedynie do stanów faktycznych nie objętych dyspozycją art. 4 pkt 3 i 4, art. 5 ust. 1 pkt 3 i 3a, art. 6 ust. 7 i 7a, art. 11 oraz w art. 11c-11e.
W skardze na wymienione postanowienie W. S. wniósł o jego uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi skarżący zwrócił uwagę na to, iż w zaskarżonym postanowieniu powołano nieistotny dla sprawy art. 6 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podkreślił, że wywody na temat powinności wierzyciela nie były przez niego kwestionowane. Uważa jednak, że wyrażona w art. 84 Konstytucji RP zasada powszechności obciążeń podatkowych nie oznacza nieskrępowanej możliwości przymuszania obywateli do regulowania należności publicznoprawnych.
Skarżący wskazał, że istota sporu prowadza się do stwierdzenia czy istnieje zobowiązanie podatkowe, którego egzekucję podjął organ podatkowy. W dalszej kolejności przedstawił stan faktyczny, stanowiący podstawę wydania decyzji wymiarowej. Wynika z niego, iż 31 grudnia 1999 r. J. S. dokonał nielegalnego wprowadzenia na polski obszar celny samochodu osobowego MERCEDES. W ocenie z kolei organu celnego, jako osoba mogąca przy należytej staranności mieć wiedzę na temat nielegalnego wprowadzenia, W. S. uznany został solidarnym dłużnikiem długu celnego.
Skarżący zwrócił uwagę na fragment uzasadnienia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, gdzie m.in. stwierdzono, że dług celny powstał 31 grudnia 1999 r. i jest to również data, w której powstał obowiązek podatkowy. Jednocześnie w decyzji tej wskazano, że termin płatności podatku, o którym mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej mijał po 7 dniach, tj. w dniu 7 stycznia 2000 r. Dalej skarżący zwraca uwagę, że w ww. decyzji wymiarowej podniesiono, że z uwagi na powyższe termin przedawnienia zobowiązania upłynął 31 grudnia 2005 r. Argumentacja ta została powielona przez Dyrektora Izby Celnej w K., który rozpatrzył odwołania od decyzji wymiarowej. Skarżący podkreślił, że również Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał tę argumentację za zasadną.
W końcowym fragmencie skargi skarżący zauważył, że organ odwoławczy nie przytoczył treści art. 230 kodeksu celnego, na który to przepis powołał się w zaskarżonym postanowieniu. Zgodnie z art. 230 § 1 kodeksu celnego po zarejestrowaniu kwoty należności organ celny powiadamia o tym dłużnika. Z kolei z art. 230 § 4 ww. ustawy wynika, że powiadomienie dłużnika nie może nastąpić po upływie 3 lat licząc od dnia powstania długu celnego. Strona, odnosząc powyższe regulacje prawne do zaistniałego stanu faktycznego podniosła, że dług celny powstał (stosownie do art. 210 § 2 kodeksu celnego) w dniu 31 grudnia 1999 r. Zatem powiadomienie dopuszczalne było do dnia 31 grudnia 2002 r. Skarżący zarzucił, że do tego dnia powiadomienie nie nastąpiło, w związku z czym, na podstawie art. 226 § 4 kodeksu celnego organ celny winien był anulować zarejestrowaną kwotę. W konsekwencji – zdaniem strony – nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie art. 231 § 1 pkt 2 kodeksu celnego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę zwrócono uwagę na fakt wydania przez Naczelnika Urzędu Celnego w C. w dniu [...] decyzji określającej wysokość podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, którą podatnik obowiązany był zapłacić. Podkreślono jednocześnie, że zastosowanie znajduje tu art. 11 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, zgodnie z którym w przypadkach nie wymienionych w ust. 1 – 3 podatnik jest obowiązany do zapłaty kwoty należnych podatków na warunkach określonych dla uiszczenia cła. Wskazano wreszcie, że w myśl art. 231 § 1 pkt 2 ustawy kodeks celny płatność powinna zostać dokonana w terminie 7 dni od dnia powiadomienia dłużnika o wysokości należności. Organ stwierdził, że datą takiego zawiadomienia jest dzień doręczenia zobowiązanemu decyzji z dnia [...], co nastąpiło w dniu 24 stycznia 2005 r. Tym samym nie minął jeszcze okres przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest uzasadniona.
Spór zainicjowany został przez W. S., wniesieniem zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie dwóch tytułów wykonawczych, wystawionych w oparciu o decyzję wymiarową z dnia [...]. Skarżący w istocie podniósł zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego określonego w decyzji wymiarowej. Przedmiotem natomiast oceny w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest ostateczne postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K., który – jako wierzyciel - działając w trybie art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. nr 229, poz. 1954 ze zm.), utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie o uznaniu wniesionego zarzutu za nieuzasadniony.
Zgodnie z art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być m.in. przedawnienie obowiązku. Zarzuty zgłoszone m.in. na podstawie art. 33 pkt 1 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.
Z akt sprawy wynika, że odpisy ww. tytułów wykonawczych zostały doręczone zobowiązanemu, wraz z zawiadomieniem o zajęciu prawa majątkowego, w dniu 19 grudnia 2006 r., natomiast pismo zawierające zarzut datowano na dzień 20 grudnia 2006 r. Organy nie podnosiły kwestii opóźnienia w złożeniu zarzutów.
W ocenie skarżącego, skoro wskazany w decyzji wymiarowej termin płatności podatków mijał w dniu 7 stycznia 2000 r., to stosownie do art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej termin przedawnienia zobowiązania upłynął 31 grudnia 2005 r. Wszczęcie egzekucji po tej dacie nastąpiło zatem po upływie okresu przedawnienia.
Zdaniem natomiast organu istotne znaczenie dla rozpoczęcia biegu przedawnienia ma data doręczenia zobowiązanemu pierwszoinstancyjnej decyzji wymiarowej (doręczono ją 24 stycznia 2005 r.), w której określony został, zgodnie z wymogami ustawy, termin płatności zaległego podatku (10 dni, licząc od dnia jej doręczenia). Wg Dyrektora Izby Celnej termin przedawnienia zobowiązania podatkowego należy więc liczyć od końca roku, w którym upłynął termin płatności podatku, czyli od końca 2005 r.
Sąd nie podzielił stanowiska strony skarżącej.
Stosownie do art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.) zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Nie ulega wątpliwości, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się, jeżeli termin przewidziany w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej upłynął przed wydaniem decyzji organu odwoławczego (por. uchwała NSA z dnia 6 października 2003 r., sygn. akt FPS 8/03, Glosa 2004/7/32). Upływ czasu spowoduje wygaśnięcie zobowiązania bez względu na to, czy postępowanie podatkowe się toczy, czy też nie, czy znajduje się w fazie przed organem pierwszej, czy też drugiej instancji, czy wreszcie decyzja stała się ostateczna.
Rozstrzygnięcie niniejszego sporu wymaga odpowiedzi na pytanie, kiedy upłynął termin płatności przedmiotowego podatku, w rozumieniu art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej.
Co do zasady, w przypadku zobowiązań podatkowych powstających z mocy ustawy, tj. z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa łączy powstanie zobowiązania podatkowego (art. 21 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa), termin płatności podatku określa sama ustawa. Ma to też miejsce w odniesieniu do zaległości podatkowych skarżącego. Z ogólnego przepisu wynika, że zaległość podatkowa powstała 31 grudnia 1999 r., natomiast termin płatności podatku upłynął 7 stycznia 2000 r. W ocenie jednakże Sądu, obliczanie pięcioletniego okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego od końca 2000 r. miało znaczenie jedynie dla wydania decyzji określających prawidłową wysokość tego podatku, związanego z importem towarów. Organy zmieściły się w tym terminie, co jest faktem bezspornym.
Skarżący nie zauważa natomiast konsekwencji płynących ze szczególnego uregulowania, jakim był odnoszący się do rozpatrywanego przypadku przepis art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz. 50 ze zm.), zgodnie z którym w przypadkach nie wymienionych w ust. 1 – 3 podatnik jest obowiązany do zapłaty kwoty należnych podatków w terminie i na warunkach określonych dla uiszczenia cła. Skoro zatem podatnik nie wykonał w sposób prawidłowy obowiązku obliczenia i wykazania w zgłoszeniu celnym kwoty podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego (art. 11 ust. 1), nie wystąpiły także okoliczności określone w art. 11 ust. 2 i 3 (brak prawidłowego zgłoszenia celnego uniemożliwiał organowi wskazanie należnej wysokości podatku), zastosowanie w rozpatrywanym przypadku miały postanowienia powołanego art. 11 ust. 4. Przepis ten wyraźnie odsyła do regulacji celnych w zakresie ustalenia terminu i warunków płatności podatku.
W myśl art. 231 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. nr 23, poz. 117 ze zm.) płatność powinna zostać dokonana w terminie 7 dni, licząc od dnia powiadomienia dłużnika o wysokości należności. Słuszna jest zatem konstatacja Dyrektora Izby Celnej, że podmiot dokonujący obrotu towarowego z zagranicą jest obowiązany wykonać decyzję o wymiarze należności podatkowych przez uiszczenie tych należności w terminie 7 dni od dnia powiadomienia o wysokości należności, co w przedmiotowej sprawie miało miejsce w dniu 25 stycznia 2005 r. (fakt bezsporny). Elementem rozstrzygnięcia, zawartego w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w C., określającej prawidłową wysokość należnego podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług, było również wskazanie terminu uiszczenia tych podatków, z powołaniem przepisu art. 231 § 1 pkt 1 Kodeksu celnego. W innym fragmencie tego rozstrzygnięcia organ powiadomił podatnika, że kwota podatków została zaksięgowana, przywołując m.in. art. 230 § 1 Kodeksu celnego.
Doręczenie podatnikowi decyzji zawierającej ww. elementy, w tym wskazanie terminu płatności podatku, skutkowało otwarciem nowego okresu biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego objętego decyzją wymiarową. Bez znaczenia jest wskazanie przez organ 10-dniowego terminu płatności podatku (zamiast 7-dniowego), skoro 5-letni okres przedawnienia liczony winien być od końca 2005 r. (decyzję doręczono podatnikowi 25 stycznia 2005 r.). Trzeba w tym miejscu zwrócić uwagę, że art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej mówi o upływie okresu przedawnienia, który należy obliczać od końca roku, w którym upłynął termin płatności podatku, a nie termin powstania zobowiązania podatkowego. Skoro w świetle treści art. 11 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, w związku z art. 231 § 1 pkt 1 Kodeksu celnego termin płatności podatku wynosił 7 dni od dnia powiadomienia podatnika o zarejestrowaniu kwoty należności (nastąpiło to z dniem otrzymania przez niego decyzji wymiarowej), należy uznać to za termin płatności podatku, o którym mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej.
Art. 128 Ordynacji podatkowej ustanawia ochronę decyzji ostatecznych, przyznając im cechę trwałości. Konsekwencją trwałości decyzji ostatecznej jest domniemanie mocy obowiązującej decyzji oraz poprawności rozstrzygnięcia. W związku z tym, że decyzja wymiarowa nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, za prawidłowe i niepodlegające weryfikacji w niniejszym postępowaniu należy uznać stwierdzenia zawarte w jej rozstrzygnięciu, a odnoszące się zarówno do wyznaczenia terminu płatności podatku (tj. 10 dni do doręczenia decyzji wymiarowej, co organ wyraźnie zrównuje z powiadomieniem o zarejestrowaniu wymierzonych kwot podatku), jak i powiadomienia strony o zaksięgowaniu należnej kwoty podatków w trybie art. 230 § 1 Kodeksu celnego. Wobec tego nie można uwzględnić zastrzeżeń skargi, co do niewypełnienia wymogu art. 230 § 4 Kodeksu celnego, zgodnie z którym powiadomienie dłużnika o zarejestrowaniu kwoty należności nie może nastąpić po upływie 3 lat licząc od dnia powstania długu celnego, tj. od końca 1999 r.
Jeszcze raz trzeba podkreślić, że decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oraz w podatku od towarów i usług, utrzymana w mocy przez organ II instancji, wyraźnie sprecyzowała termin płatności podatku, zrównując dzień jej doręczenia z uznaniem, że podatnik został powiadomiony o zarejestrowaniu zaległych kwot.
Zakres sądowej kontroli administracji publicznej, z mocy art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) sprowadza się do badania pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Oznacza to, że zaskarżone rozstrzygnięcie podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, względnie inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. nr 153, poz. 1270).
Dokonując kontroli we wskazanym zakresie Sąd nie stwierdził, iż przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia prawa materialnego podatkowego oraz zasad postępowania w określonym wyżej zakresie.
W tej sytuacji skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).