I SA/Gl 21/24

I SA/Gl 21/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2024-09-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-01-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Agata Ćwik-Bury /przewodniczący/
Mikołaj Darmosz
Piotr Pyszny /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 3 par. 1 i 2  pkt 2, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 134, art. 144
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2023 poz 2505
art. 17 par. 1, art. 18, art. 59 par. 5
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, Asesor WSA Mikołaj Darmosz, Sędzia WSA Piotr Pyszny (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 września 2024 r. sprawy ze skargi T. J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 13 listopada 2023 r. nr 2401-IEE.7192.217.2023.17/AD UNP:2401-23-249028 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 13 listopada 2023 r. nr 2401-IEE.7192.217.2023.17/AD UNP: 2401-23-249028 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej jako organ, DIAS) stwierdził niedopuszczalność zażalenia T. J. (dalej jako strona, skarżący) z 8 maja 2023 r. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. (dalej jako NUS w B.) z 4 maja 2023 r. nr [...] o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z 19 października 2010 r. nr SM 1/3417/10, wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. (dalej jako NUS w T.) i przekazanego NUS w B. 13 kwietnia 2022 r. wraz z wnioskiem o ponowne wszczęcie egzekucji administracyjnej.
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 134 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 - dalej jako k.p.a.) oraz art. 17 § 1, art. 18 i art. 59 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2505 – dalej jako u.p.e.a.).
Stan sprawy:
19 października 2010 r. NUS w T. wystawił wobec skarżącego tytuł wykonawczy nr SM 1/3417/10, obejmujący należności w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. w kwocie należności głównej 880.617 zł, na podstawie decyzji z 17 września 2010 r., której postanowieniem z tego samego dnia nadano rygor natychmiastowej wykonalności. 19 października 2010 r. NUS w T. nadał ww. tytułowi wykonawczemu klauzulę o skierowaniu do egzekucji administracyjnej. Zawiadomieniem z 22 października 2010 r. NUS w T. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego skarżącego. W związku ze zbiegiem egzekucji sądowej i administracyjnej do rachunku bankowego skarżącego łączne prowadzenie egzekucji przejął sądowy organ egzekucyjny, który zawiadomieniem z 29 listopada 2013 r. dokonał zajęcia udziału skarżącego w prawie własności nieruchomości o nr [...], położonej w M.. Postanowieniem z 30 grudnia 2013 r. sądowy organ egzekucyjny, działając w oparciu o art. 824 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2023 poz. 1550 - dalej jako k.p.c.), umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec skarżącego na podstawie ww. tytułu wykonawczego w zakresie egzekucji z rachunku bankowego, z ruchomości, z wynagrodzenia za pracę, z wierzytelności - wobec stwierdzenia bezskuteczności egzekucji z tych sposobów egzekucyjnych. Natomiast postanowieniem z 20 maja 2016 r., działając w oparciu o art. 985 § 1 k.p.c. sądowy organ egzekucyjny umorzył prowadzone wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne z udziału w ww. nieruchomości. Postanowieniem z 16 czerwca 2016 r. sądowy organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec skarżącego na podstawie ww. tytułu wykonawczego - wobec stwierdzenia bezskuteczności egzekucji.
3 stycznia 2018 r. NUS w T. wystawił wobec skarżącego tytuł wykonawczy nr 2430-SEW.723.22.2018, obejmujący ww. należności w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. w kwocie należności głównej 880.617 zł, który wraz z pismem z 9 stycznia 2018 r. przekazał Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w P. (dalej jako NUS w P.) w celu przeprowadzenia egzekucji z nieruchomości położonych w P. o nr [...]: [...], [...], [...]. 17 stycznia 2018 r. NUS w P. nadał ww. tytułowi wykonawczemu klauzulę o skierowaniu do egzekucji administracyjnej. W toku prowadzonego postępowania NUS w P. zawiadomieniami z 6 czerwca 2018 r., nr:
1) [...] dokonał zajęcia prawa użytkowania wieczystego o nr [...];
2) [...] dokonał zajęcia udziału w prawie użytkowania wieczystego o nr [...],
3) [...] dokonał zajęcia udziału w prawie własności nieruchomości o nr [...].
Ww. zawiadomienia o zajęciu wraz z odpisem tytułu wykonawczego uznano za doręczone zastępczo, w trybie art. 44 k.p.a. z dniem 25 czerwca 2018 r.
Postanowieniem z 2 grudnia 2019 r. NUS w P. uchylił zajęcia dokonane ww. zawiadomieniami z 6 czerwca 2018 r., w trybie art. 111k § 1 u.p.e.a. oraz umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec skarżącego na podstawie ww. tytułu wykonawczego z 3 stycznia 2018 r. Postanowienie to uznano za doręczone zastępczo, w trybie art. 44 k.p.a. z dniem 20 grudnia 2019 r.
Pismem z 12 kwietnia 2022 r. NUS w T., działając w oparciu o art. 61 § 1 pkt 1 u.p.e.a., wystąpił do NUS w B. z wnioskiem o ponowne wszczęcie postępowania egzekucyjnego dotyczącego ww. należności w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r., objętych ww. tytułem wykonawczym z 19 października 2010 r. oraz wszczęcie i przeprowadzenie egzekucji z wierzytelności skarżącego z rachunku bankowego, a także z wierzytelności skarżącego, na podstawie dalszego tytułu wykonawczego. We wniosku z 12 kwietnia 2022 r. NUS w T. wskazał, że przedmiotowa zaległość ulega przedawnieniu z dniem 27 czerwca 2023 r. Wierzyciel wskazał również, że postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie ww. tytułu wykonawczego z 19 października 2010 r. zostało umorzone postanowieniem z 30 grudnia 2013 r. przez sądowy organ egzekucyjny wobec stwierdzenia bezskuteczności egzekucji. Ponadto, wierzyciel wskazał, że przedmiotowa zaległość została zabezpieczona hipotecznie na nieruchomości (nr [...]). Wierzyciel wniósł przy tym o rozważanie wszczęcia egzekucji z udziału zobowiązanego w prawie własności nieruchomości objętej ww. księgą wieczystą, w przypadku nieskutecznej egzekucji z ww. składników majątkowych. Wniosek ten NUS w B. otrzymał 13 kwietnia 2022 r.
13 kwietnia 2022 r. NUS w T. wystawił wobec skarżącego dalszy tytuł wykonawczy nr SM 1/3417/10, obejmujący ww. należności, który przekazał NUS w B. tego samego dnia, tj. 13 kwietnia 2022 r. Również 13 kwietnia 2022 r. NUS w B. nadał dalszemu tytułowi wykonawczemu klauzulę o skierowaniu do egzekucji administracyjnej. Pismem z 26 kwietnia 2022 r. NUS w B. zawiadomił skarżącego o ponownym wszczęciu egzekucji administracyjnej na podstawie ww. dalszego tytułu wykonawczego. Zawiadomienie to doręczono skarżącemu 29 kwietnia 2022 r.
Zawiadomieniem z 2 maja 2022 r. NUS w B. dokonał zajęcia udziału skarżącego w prawie własności nieruchomości o nr [...], położonej w M.. Zawiadomienie to uznano za doręczone zastępczo, w trybie art. 44 k.p.a. z dniem 20 maja 2022 r. Sąd Rejonowy w Z. dokonał wpisu o zajęciu w księdze wieczystej 7 czerwca 2022 r.
Pismem z 2 maja 2022 r., nadanym pocztą 4 maja 2022 r., skarżący zgłosił zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie ww. dalszego tytułu wykonawczego, podnosząc przedawnienie ww. należności. Postanowieniem z 6 czerwca 2022 r. nr [...], NUS w T. oddalił zarzut. Postanowienie to uznano za doręczone zastępczo, w trybie art. 44 k.p.a. z dniem 22 czerwca 2022 r.
Zawiadomieniem z 14 czerwca 2022 r. NUS w B. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego skarżącego. Zawiadomienie to uznano za doręczone zastępczo, w trybie art. 44 k.p.a. z dniem 1 lipca 2022 r.
Pismem z 13 października 2022 r. NUS w T., działając w oparciu o art. 32aa § 1 pkt 3 u.p.e.a., zawiadomił NUS w B. o zdarzeniu powodującym ustanie przyczyny zawieszenia postępowania egzekucyjnego - wydaniu ostatecznego postanowienia z 6 czerwca 2022 r., nr [...] w przedmiocie zgłoszonego przez skarżącego zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie ww. dalszego tytułu wykonawczego.
Postanowieniem z 14 października 2022 r. NUS w B. połączył postępowania egzekucyjne prowadzone do udziału zobowiązanego oraz udziału A. J. w prawie własności ww. nieruchomości o nr [...].
Pismem z 3 kwietnia 2023 r. skarżący zwrócił się do NUS w B. z wnioskiem o umorzenie egzekucji z udziału w prawie własności ww. nieruchomości, z uwagi na przedawnienie należności za 2004 r. Wskazał, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia, z uwagi na wniesienie skargi do WSA w Gliwicach, dotyczyło zobowiązania za 2003 r. Zdaniem skarżącego kolejne wszczęcie egzekucji nie przerywa biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.
Pismem z 18 kwietnia 2023 r. NUS w B. zwrócił się do NUS w T. o zajęcie stanowiska w sprawie podniesionego przez zobowiązanego zarzutu przedawnienia. W odpowiedzi NUS w T. poinformował, że należność objęta ww. tytułem wykonawczym jest nadal wymagalna oraz że w przypadku nie wystąpienia zdarzeń skutkujących przerwaniem lub zawieszeniem biegu terminu przedawnienia, ww. zobowiązanie podatkowe przedawni się z upływem 16 czerwca 2027 r.
Pismem z 25 kwietnia 2023 r. NUS w T. udzielił skarżącemu odpowiedzi na pismo z 2 kwietnia 2023 r., w sprawie zaległości podatkowych za lata 2003 i 2004. Pismo to doręczono zobowiązanemu 8 maja 2023 r.
Postanowieniem z 4 maja 2023 r., nr [...], NUS w B. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącego na podstawie tytułu wykonawczego z 19 października 2010 r., nr SM1/3417/10, przekazanego 13 kwietnia 2022 r. wraz z wnioskiem NUS w T. o ponowne wszczęcie egzekucji administracyjnej. Postanowienie to doręczono wierzycielowi 10 maja 2023 r., zaś zobowiązanemu 12 maja 2023 r.
11 maja 2023 r. do Urzędu Skarbowego w B. wpłynęło pismo skarżącego z 8 maja 2023 r., nadane pocztą 9 maja 2023 r., określone jako zażalenie i skierowane do DIAS, dotyczące sprawy o nr [...]. W piśmie tym skarżący wskazał, że wnosi zażalenie na odmowę umorzenia należności podatkowych za 2004 r., z powodu ich przedawnienia. Skarżący wskazał, że NUS w T. argumentuje odmowę przerwaniem biegu terminu przedawnienia w wyniku ponownego wszczęcia postępowania egzekucyjnego (tytuł wykonawczy nr 2430-SEW.723.22.2018) przez NUS w P. 26 czerwca 2018 r. i zajęcia trzech nieruchomości. Tytuł wykonawczy nr 2430-SEW.723.22.2018 został wystawiony w oparciu o tytuł wykonawczy z 5.11.2009 r. o nr SM 1/2962/09, obejmujący należności za 2003 r., które uległy przedawnieniu z dniem 21 lipca 2016 r. Wszczęcie egzekucji nie nastąpiło na podstawie tytułu wykonawczego nr SM/3417/10 (winno być SM1/3417/10), obejmującego należności za 2004 r., lecz tytułu wykonawczego nr SM 1/2962/09 (wpis w księdze wieczystej), obejmującego należności za 2003 r., które się przedawniły. W związku z powyższym, skarżący wniósł o umorzenie zaległości podatkowych za 2004 r. z powodu ich przedawnienia.
Równolegle, 12 maja 2023 r. do Urzędu Skarbowego w T. wpłynęło pismo skarżącego z 8 maja 2023 r., nadane pocztą 9 maja 2023 r., określone jako zażalenie i skierowane do DIAS, zawierające identyczną treść, jak pismo, które wpłynęło do Urzędu Skarbowego w B. 11 maja 2023 r.
Pismem z 4 lipca 2023 r., nr [...], DIAS wezwał skarżącego o wskazanie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia tego wezwania, czy pismo z 8 maja 2023 r., określone jako zażalenie, złożone zarówno do Urzędu Skarbowego w T. jak i Urzędu Skarbowego w B., należy traktować jako:
1) zażalenie na ww. postanowienie NUS w B. z 4 maja 2023 r.,
2) zażalenie na ww. pismo NUS w T. z 25 kwietnia 2023 r.,
3) wniosek "o umorzenie należności podatkowych za rok 2004", który stanowiłby tzw. ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych w rozumieniu art. 67a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 poz. 2383 – dalej jako OP).
W odpowiedzi, pismem z 21 lipca 2023 r., nadanym pocztą 24 lipca 2023 r., skarżący wyjaśnił, że złożył zażalenie na odmowę umorzenia należności podatkowych z uwagi na ich przedawnienie za 2004 r. przez NUS w T., a także postanowienie NUS w B. o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego. W ocenie skarżącego, przerwanie biegu terminu przedawnienia nie nastąpiło przez zastosowanie przez NUS w P. środków egzekucyjnych w postaci zajęć nieruchomości, gdyż zostały one dokonane na podstawie tytułu wykonawczego obejmującego należności za 2003 r., które uległy przedawnieniu 21 lipca 2016 r. Skarżący wskazał, że termin przedawnienia należności za 2004 r. winien upłynąć z 20 lipca 2019 r., a po tym terminie zajęcia egzekucyjne w bankach i na nieruchomościach uważa za bezprawne.
Zaskarżonym postanowieniem DIAS stwierdził niedopuszczalność zażalenia skarżącego z 8 maja 2023 r. na postanowienie NUS w B. z 4 maja 2023 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ podał, że na dzień wniesienia zażalenia zaskarżone postanowienie nie istniało w obrocie prawnym – nie zostało bowiem doręczone żadnemu uczestnikowi postępowania w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia na postanowienie organu egzekucyjnego rozpoczyna swój bieg, zgodnie z art. 17 § 1 u.p.e.a. od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia. W konsekwencji, wniesienie zażalenia przed doręczeniem zaskarżonego postanowienia było przedwczesne, i jako takie – niedopuszczalne.
W skardze skarżący wyjaśnił, że przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie DIAS z 13 listopada 2023 r. o nieprzyjęciu jego zażalenia na odmowę umorzenia należności podatkowych za 2004 r. przez NUS w T. - nr sprawy: [...], a nie na postanowienie NUS w B. odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego. Skarżący wskazał, że argumentacja DIAS jakoby przedwcześnie, przed odebraniem decyzji NUS w B., wysłał on zażalenie jest niewłaściwa, gdyż zażalenie z 8 maja 2023 r. dotyczyło "Pisma w sprawie przedawnienia zobowiązań podatkowych" z 25 kwietnia 2023 r., które odebrał 5 maja 2023 r., w którym NUS w T. stwierdził, że zobowiązania z tytułu podatku dochodowego za 2004 r. nie uległo przedawnieniu. Skarżący domagał się rozpatrzenia zażalenia na odmowę umorzenia należności podatkowych za 2004 r.
W odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że zarzuty w niej zawarte nie znajdują uzasadnienia w obowiązującym stanie prawnym, jak również w zaistniałym stanie faktycznym. Organ podkreślił, że przyjęta kwalifikacja pisma skarżącego z 8 maja 2023 r. określonego jako "zażalenie", wynika z wyjaśnień skarżącego zawartych w jego piśmie z 21 lipca 2023 r. Jednocześnie organ wyjaśnił, że wydał dwa odrębne rozstrzygnięcia: z 1 września 2023 r. i z 13 listopada 2023 r. (zaskarżone w niniejszym postępowaniu). Organ poinformował, że na postanowienie z 1 września 2023 r., nr 2401-IEW2.720.16.2023.8 stwierdzające niedopuszczalność zażalenia z 8 maja 2023 r. na pismo wierzyciela z 25 kwietnia 2023 r. nie została wniesiona skarga. Nadto organ w całości podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi, jako bezzasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta polega na orzekaniu w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W przypadku niezaistnienia wskazanych wyżej przesłanek sąd skargę oddala, o czym stanowi art. 151 p.p.s.a.
W myśl art. 17 § 1 u.p.e.a. o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone postanowienie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia.
Zgodnie z art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Stosownie natomiast do treści art. 59 § 5 u.p.e.a. na postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego przysługuje zażalenie zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym.
W myśl art. 144 k.p.a., w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań.
Jak stanowi zaś art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
Rozstrzygnięcie sporu wymagało dokonania oceny legalności postanowienia, którym organ stwierdził niedopuszczalność zażalenia skarżącego na postanowienie o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia stanowił cytowany wyżej art. 134 k.p.a. Z przepisu tego wynika, że pierwszy etap postępowania odwoławczego przed organem to etap badania formalnego. Czynności w nim podejmowane zmierzają do ustalenia, czy spełnione zostały przesłanki formalne dopuszczalności odwołania. Przyczyny niedopuszczalności odwołania mogą mieć charakter zarówno przedmiotowy, jak i podmiotowy. Wśród podstawowych przyczyn natury przedmiotowej wymienia się przede wszystkim nieistnienie w sensie prawnym przedmiotu zaskarżenia, tj. nieistnienie decyzji administracyjnej w znaczeniu prawnym, np. ze względu na jej niedoręczenie którejkolwiek ze stron postępowania (tak G. Łaszczyca [w:] C. Martysz, A. Matan, G. Łaszczyca, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 104-269, wyd. III, Warszawa 2010, art. 134).
Sąd podziela prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, zgodnie z którym decyzja niedoręczona stronie jest decyzją nieistniejącą z prawnego punktu widzenia. Aby organ administracji publicznej, który wydał decyzję, stał się nią związany, czyli aby decyzja została wprowadzona do obrotu prawnego, decyzję tę musi uprzednio doręczyć stronie. Z tą chwilą decyzja rozpoczyna dopiero swój byt prawny (tak m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokach z 14 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 1616/05; z 8 listopada 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 1086/06; z 22 lutego 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 1630/06; z 21 maja 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 397/07; z 8 października 2007 r., sygn. akt V SA/Wa 960/07; z 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1532/07; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z 22 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Ol 970/07; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z 4 czerwca 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 210/09; czy też Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 16 lipca 2008 r., sygn. akt I OSK 1128/07; z 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1453/15; z 17 września 2020 r., sygn. akt I FSK 1658/17). Powyższe uwagi należy odpowiednio odnieść do postanowień.
W zaskarżonym postanowieniu trafnie stwierdzono, że postanowienie NUS w B. z 4 maja 2023 r. nr [...] o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego nie zostało stronie doręczone przed wniesieniem zażalenia. W konsekwencji obowiązkiem organu było stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia skarżącego z 8 maja 2023 r. Warunkiem wejścia postanowienia do obrotu prawnego jak i warunkiem rozpoczęcia biegu terminu na wniesienie zażalenia jest jego doręczenie, które w okolicznościach niniejszej sprawy przed wniesieniem zażalenia nie nastąpiło.
Konkludując należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. W szczególności postanowienie to stanowi rezultat prawidłowego zastosowania art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a należało orzec, jak w sentencji.