I SA/Gl 1651/21

I SA/Gl 1651/21 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2023-02-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-12-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Agata Ćwik-Bury
Dorota Kozłowska /przewodniczący sprawozdawca/
Monika Krywow
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1427
art. 33 par. 2 pkt 1
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Kozłowska (spr.), Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, Asesor WSA Monika Krywow, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 lutego 2023 r. sprawy ze skargi A. L. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 11 października 2021 r. nr COF.OUR.6375.17502.2021 ŁD.PM.ZZ 00234435 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej: Dyrektor COF, wierzyciel) postanowieniem z 11 października 2021 r. nr COF.OUR.6375.17502.2021 ŁD.PM.ZZ 00234435, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., dalej: K.p.a.) i art. 144 K.p.a. w zw. z art. 18, art. 34 § 3 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1427 z późn. zm., dalej: u.p.e.a.) oraz w zw. z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1689, dalej: ustawa abonamentowa) po rozpoznaniu zażalenia A. L. (dalej: zobowiązana, skarżąca), utrzymał w mocy postanowienie z 2 września 2021 r. nr COF.OUR.6375.17502.2021 WR.TB.P 00234435, wydane z upoważnienia Dyrektora Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej, w którym zarzuty uznano za nieuzasadnione.
Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W związku z brakiem realizacji przez zobowiązaną należności z tytułu zaległych opłat abonamentowych Dyrektor COF pismem z 10 czerwca 2021 r. przekazał do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego L. tytuł wykonawczy o numerze 37734E1-46/LO/2021. Przedmiotowy tytuł obejmował na dzień 10 czerwca 2021 r. zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od stycznia 2016 r. do października 2020 r. w kwocie 1.044,20 zł, odsetki za zwłokę w wysokości 65,30 zł oraz koszty upomnienia w wysokości 11,60 zł.
W dniu 14 czerwca 2021 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego L. przekazał tytuł wykonawczy, zgodnie z właściwością miejscową do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. (dalej: organ egzekucyjny).
Pismem z 24 czerwca 2021 r. zobowiązana złożyła zarzuty do organu egzekucyjnego, w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., wskazując, że w 2005 r. została wymeldowana z lokalu mieszkalnego wskazanego w tytule wykonawczym i od tego czasu nie miała nic wspólnego z tym lokalem.
Wierzyciel postanowieniem z 2 września 2021 r. oddalił zarzut nieistnienia obowiązku. W załączeniu jako dowód w sprawie przekazał zobowiązanej kserokopię "Wniosku o zezwolenie na używanie odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego" z 2 lutego 1996 r.
Zobowiązana złożyła zażalenie na powyższe postanowienie wierzyciela, w którym podtrzymała złożony zarzut nieistnienia obowiązku. Podkreśliła, iż zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego przesłano na adres, z którego wymeldowała się w dniu 9 lutego 2005 r. Wskazała również na wygaśnięcie obowiązku w całości, na błąd co do osoby zobowiązanego oraz na brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia.
Rozpoznając ponownie sprawę Dyrektor COF wyjaśnił, że rozpoznanie na etapie postępowania odwoławczego, dodatkowych zarzutów podniesionych w zażaleniu, naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania określoną w art. 1 K.p.a. W związku z powyższym zarzuty: błędu co do zobowiązanego, braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane oraz wygaśnięcia obowiązku w całości wierzyciel pozostawił bez rozpatrzenia.
Dyrektor COF wskazał, iż obowiązki związane z rejestracją odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych i opłatami abonamentowymi mają swoje źródło w przepisach ustawy abonamentowej. Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej, opłaty abonamentowe pobiera się za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych przy domniemaniu, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Oznacza to, że każdy kto posiada odbiorniki radiowe i telewizyjne musi je zarejestrować i uiszczać abonament (jeżeli nie jest z tego obowiązku ustawowo zwolniony). Taki sam obowiązek wynikał z poprzedniego stanu prawnego czyli ustawy z 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji, która weszła w życie z dniem 1 marca 1993 r. (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 805). Obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych rozpoczyna się od następnego miesiąca po dokonaniu rejestracji używanych odbiorników i trwa do dnia poprzedzającego dzień ich wyrejestrowania lub do miesiąca, w którym zgłoszono w placówce operatora wyznaczonego uprawnienia do zwolnienia od opłat abonamentowych bądź uzyskano zwolnienie z mocy prawa przysługujące z tytułu ukończenia 75 roku życia.
Wierzyciel wskazał, że zobowiązana wykonała ustawowy obowiązek rejestracji odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych używanych pod adresem: ul. [...], [...] L.. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. Nr 187 z 2007 r. poz. 1342) przyporządkowany został jej jako użytkownikowi odbiorników indywidualny numer identyfikacyjny [...]. Zawiadomienie informujące o wprowadzonej zmianie, stanowiące dowód zarejestrowania odbiorników i zastępujące dowód zarejestrowania w formie imiennej książeczki radiofonicznej, zostało skierowane do zobowiązanej pismem z 5 grudnia 2008 r. na adres wskazany przez nią w czasie rejestracji odbiorników. Umieszczenie znacznika "P" w historii korespondencji kierowanej do abonenta potwierdza wysłanie w danym dniu zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta. Powyższe stanowi swoisty rejestr wysłania przedmiotowego zawiadomienia, a zatem spełnienia obowiązki wynikające z § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych.
Dodatkowo Dyrektor COF wskazał, że Poczta Polska S.A. przyjęła formę wysyłania do abonentów zawiadomień o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego przesyłką zwykłą, co było prawidłowym działaniem, skoro przepisy wyżej wymienionego rozporządzenia nie normowały sposobu wysyłki przesłanie informacji do abonenta. Zatem wierzyciel nie jest zobowiązany do legitymowania się potwierdzeniem doręczenia zawiadomienia, gdyż prawodawca nakazał operatorowi przesłanie zawiadomienia. Nie wskazał również, że zawiadomienie należało wysłać przesyłką rejestrowaną.
Następnie wierzyciel stwierdził, że w przypadku zmiany miejsca zamieszkania lub braku posiadania odbiorników użytkownik odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych winien niezwłocznie w placówce pocztowej dopełnić stosownych formalność mających wpływ na zgłoszoną rejestrację. Zatem skoro zobowiązana nie dopełniła aktualizacji danych adresowych to zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego wysłane zostało na adres zgłoszony w czasie rejestracji odbiorników.
W ocenie wierzyciela zgodnie z tezą wyrażoną w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 marca 2020 r., sygn. akt I GSK 1518/19 to zobowiązany, wnosząc zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.), powinien był jednak przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek względem niego nie istnieje. W tej sytuacji to na nim ciążył obowiązek wykazania okoliczności znoszących powstały uprzednio obowiązek w zakresie uiszczenia opłat abonamentowych. Wymagało to przedłożenia dowodu wyrejestrowania odbiornika.
Ponadto Dyrektor COF wskazał, że zarówno w książeczkach radiofonicznych, jak i na ustalonych rozporządzeniami formularzach, znajdowało się pouczenie dla abonenta wskazujące jak należy postąpić w zakresie np. aktualizacji danych adresowych, czy wyrejestrowania odbiorników.
W skardze na postanowienie Dyrektora COF z 11 października 2021 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy:
1. art. 33 § 2 pkt 1, 2c, 3 u.p.e.a.
Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych: "operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1. indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia". Operator nie zawiadomił skarżącej o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, co winno skutkować umorzeniem zaległości z tytułu opłat abonamentowych oraz wobec okoliczności wyrejestrowania odbiornika przez skarżącą w dacie wyprowadzenia się z dotychczasowego miejsca zamieszkania.
2. art. 7 w zw. z art. 77 i 107 § 1 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w zakresie ustalenia zarejestrowania odbiornika RTV przed datą wyprowadzenia się skarżącej z dotychczasowego miejsca zamieszkania z przyczyn sądowych (w dniu 12 stycznia 2004 r.) oraz decyzji administracyjnej z 9 lutego 2005 r., bez wskazania lokalu zamiennego oraz braku jakiegokolwiek innego miejsca zamieszkania.
Przywołane w postanowieniu z 2 września 2021 r. informacje są nieprawdziwe gdyż z urzędu skarżąca została wymeldowana "donikąd". Brak dokonania jakichkolwiek ustaleń w powyższym zakresie, powoduje że nie dopełniono również wynikającego z art. 77 § 1 K.p.a. obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i tym samym uchybiono art. 80 K.p.a., z którego wynika powinność oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Takie działanie skutkowało naruszeniem zasady zaufania, o której stanowi art. 8 K.p.a., art. 7a K.p.a., zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony - skoro w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu co do pojęcia "przesłania zawiadomienia" o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego.
Stawiając powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości postanowień wierzyciela, umorzenie postępowania oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi skarżąca wywodziła, że odstąpienie od zawiadomienia bądź nieprawidłowe zawiadomienie powinno być przesłanką do umorzenia ewentualnej zaległości z tytułu opłat abonamentowych za użytkowanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Powoływanie się na sformułowanie "powiadamia użytkownika" w kontekście braku konieczności doręczenia tegoż dokumentu uznać należy za co najmniej nielogiczne, albowiem zwrot "powiadomić" zgodnie ze słownikową definicją oznacza "przekazać komuś wiadomość", a to z kolei jest synonimem zwrotu "dostarczyć". W związku z tym ewentualne twierdzenie, że Poczta Polska S.A. wykonała obowiązek zawiadomienia skarżącej o nadaniu indywidualnego numeru, w przypadku braku potwierdzenia doręczenia tegoż dokumentu, uznać należy za bezpodstawne.
Zdaniem skarżącej skoro obowiązek wnoszenia opłat został powiązany z obowiązkiem rejestracji, to rolą wierzyciela jest wykazanie tego faktu w sposób niebudzący wątpliwości. Wierzyciel powinien przedstawić jakikolwiek dowód nadania pisma, gdyż w przeciwnym razie nie można uznać, że je wysłano.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor COF wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym stanowią swoisty środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu, różniący się od odwołania w ogólnym postępowaniu administracyjnym oraz w postępowaniu podatkowym.
Przepis art. 33 § 2 u.p.e.a. przewiduje zamknięty katalog sytuacji, które mogą być podstawą do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do ich rozpoznania i rozstrzygnięcia.
Podstawą zarzutu może być tylko:
1) nieistnienie obowiązku;
2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1,
c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
3) błąd co do zobowiązanego;
4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
Przechodząc do meritum sprawy Sąd wskazuje, że odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne dla celów pobierania abonamentu podlegają (z pewnymi wyjątkami) zarejestrowaniu w placówkach operatora wyznaczonego, którym jest Poczta Polska, co wynika z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej.
Szczegóły procesu rejestracji odbiorników normuje obecnie rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1676). Obowiązek uiszczania opłat abonamentowych wynika wprost z przepisu prawa - z art. 2 ust. 1 i 3 ustawy abonamentowej - powstaje on od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce pocztowej Poczty Polskiej S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych bądź uzyskania zwolnienia z mocy prawa na podstawie ustawy o zmianie ustawy z dnia 23 lipca 2015 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1324).
Z ustawy abonamentowej wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Stwierdzenie zatem, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu, pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych.
Kwestia opłat z tytułu abonamentu RTV była przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08 orzekając o zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 7 ust. 1, 3, 5 i 6 ustawy o opłatach abonamentowych wskazał, że "zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży ex lege obowiązek uiszczenia abonamentu, powstający z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika".
Przepis art. 7 ustawy abonamentowej zawiera postanowienia, których celem jest umożliwienie kontroli wywiązywania się z obowiązku rejestracji odbiorników i uiszczania abonamentu. Kontrolę tę sprawuje Poczta Polska, a nadzór nad jej działaniami sprawuje minister właściwy do spraw łączności (ust. 1 i 2). Nieuiszczone opłaty abonamentowe oraz opłaty karne mają być egzekwowane w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym (art. 7 ust. 3 ustawy abonamentowej). Ustawodawca przesądził też, że w razie opóźnień w uiszczaniu abonamentu naliczane będą odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu Ordynacji podatkowej (art. 7 ust. 4 ustawy abonamentowej).
Należy podkreślić, że Poczta Polska, nie anulowała zgłoszonych przez użytkowników wcześniejszych wniosków rejestracyjnych, ani też nie dokonała z urzędu ponownej rejestracji posiadanych przez użytkowników odbiorników RTV, a jedynie zgodnie z obowiązkiem nałożonym na mocy § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r. Nr 187, poz. 1342, dalej: Rozporządzenie) zastąpiła imienną książeczkę opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Należy także wskazać, że w myśl § 5 ust. 2 zdanie drugie Rozporządzenia Poczta Polska była zobowiązana wyłącznie do powiadomienia użytkowników o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, poprzez przesłanie zawiadomienia w formie wzoru, stanowiącego załącznik nr 2 do Rozporządzenia. Przywołany przepis mówi zatem o "powiadomieniu" użytkowników, a więc przesłanie przez Pocztę Polską zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej (bez potwierdzenia odbioru), na prawidłowy adres abonenta czyniło zadość wymogom określonym we wskazanym wyżej przepisie rozporządzenia.
Zatem zarejestrowanie odbiornika bez późniejszego jego wyrejestrowania przesądza o obowiązku uiszczania opłat abonamentowych.
Skarżąca podniosła zarzut nieistnienia obowiązku. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się poświadczona za zgodność z oryginałem kserokopia wniosku o zezwolenie na używanie odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego z 2 lutego 1996 r. pod adresem: [...] L. ul. [...]. Natomiast zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] zostało wysłane na adres: ul. [...], [...] L.. Ponadto na zawiadomieniu wskazano nr imiennej książeczki abonamentowej [...], podczas gdy na wniosku o zezwolenie na używanie odbiorników wpisano nr [...]. Wobec rozbieżności w adresie skarżącej oraz w numerze imiennej książeczki abonamentowej widniejących na dwóch kluczowych dokumentach, stanowiących dowód zarejestrowania odbiorników i zastępujących dowód zarejestrowania w formie imiennej książeczki radiofonicznej, konieczne jest wyjaśnienie przez Dyrektora COF, czy wskazane dokumenty dotyczą tej samej osoby. Czy też pod adresem: [...] L. ul. [...] mieszkał inny abonent, ale o zbieżnym imieniu i nazwisku. Jeżeli natomiast jest to ten sam abonent, ale pomyłka nastąpiła jedynie w adresie, to wierzyciel powinien rozważyć, czy prawidłowo został wypełniony obowiązek wynikający z § 5 ust. 2 zdanie drugie Rozporządzenia, dotyczący nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego dotychczasowemu użytkownikowi odbiorników RTV. W tych ramach wierzyciel wyjaśni także, skąd wynika rozbieżność w numerach imiennej książeczki abonamentowej wskazanej na wniosku o zezwolenie na używanie odbiorników oraz zawiadomieniu o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Ponadto, skoro skarżąca podnosiła również, że dokonała wyrejestrowania odbiornika w dacie wyprowadzenia się z dotychczasowego miejsca zamieszkania – wierzyciel sprawdzi, czy w swoich rejestrach posiada stosowny dokument, bądź jakikolwiek inny dowód potwierdzający tę okoliczność.
Zgodnie bowiem z art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wyrażana przez tę regulację m.in. zasada prawdy obiektywnej zobowiązuje organ prowadzący postępowanie do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. W myśl art. 77 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać (a następnie rozpatrzyć) cały materiał dowodowy, zaś według art. 80 K.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
Zaskarżone postanowienie zostało zatem wydane z naruszeniem wskazanych powyżej przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W postępowaniu ponownym Dyrektor COF uwzględni ocenę prawną i wskazania zawarte w wyroku Sądu.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.) uchylił zaskarżone postanowienie.
W ocenie Sądu nie było konieczne uchylenie postanowienia wierzyciela wydanego w pierwszej instancji, gdyż wierzyciel może orzec merytorycznie w ramach kontroli odwoławczej.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 210 § 2 P.p.s.a. zasądzając od Dyrektora COF na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł, obejmującą uiszczony wpis sądowy w kwocie 100 zł. Wprawdzie skarżąca nie złożyła wniosku o zasądzenie kosztów postepowania, niemniej Sąd orzekał na posiedzeniu niejawnym, a strona nie była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. W takim przypadku o kosztach należnych stronie Sąd orzekł z urzędu, zgodnie z treścią art. 210 § 2 P.p.s.a.