I SA/GL 1643/19

I SA/Gl 1643/19 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2020-12-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-12-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Katarzyna Stuła-Marcela /sprawozdawca/
Krzysztof Kandut
Paweł Kornacki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 642/21 - Wyrok NSA z 2024-12-18
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 106
art. 86 ust. 1 i 2, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - t.j.
Dz.U. 2019 poz 900
art. 70c
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki, Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi A Sp. z o. o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za listopad 2013 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
1. A Sp. z o.o. w B. (dalej: skarżąca lub spółka) wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: organ odwoławczy) z [...]r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za listopad 2013 r.
2. Stan sprawy.
2.1. Dnia 23 grudnia 2013 r. skarżąca złożyła do urzędu skarbowego w B. deklarację VAT-7 za listopad 2013 r., w której wykazała nadwyżkę podatku do przeniesienia na miesiąc następny w kwocie [...] zł.
W rejestrze zakupów spółki za listopad 2013 r. ujęto wystawioną na rzecz spółki przez B, fakturę z dnia [...]r. nr [...] na wartość netto [...] zł, VAT 23% [...] zł za obsługę prawną roszczeń W. M. sygn. akt [...], C Sp. z o.o. sygn. akt [...]. Jako formę zapłaty na fakturze wpisano: kompensata w dacie faktury.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. (dalej: organ pierwszej instancji) mając na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w trakcie postępowania kontrolnego i podatkowego przeprowadził szereg czynności obejmujących czynności sprawdzające, przesłuchania świadków oraz realizację wniosków dowodowych złożonych przez stronę, jednak żadne dowody zebrane w toku tych postępowań nie potwierdziły tego, że w imieniu skarżącej A.W. wykonywał czynności skutkujące wystawieniem na jej rzecz ww. faktury.
Na podstawie zebranego materiału dowodowego oraz po jego wszechstronnej analizie organ podatkowy uznał, że wystawiona przez A.W. na rzecz spółki faktura z dnia [...]r. nie dokumentuje faktycznie wykonanych usług. W dniu wystawienia ww. faktury podpisana została między A.W., a skarżącą umowa o przelew wierzytelności, na podstawie której cedent, tj. skarżąca, tytułem uregulowania zobowiązań opisanych powyższą fakturą przelewa w trybie art. 509 kodeksu cywilnego (k.c.) wierzytelności odszkodowawcze wobec W.M. i C sp. z o.o.
2.2. Następnie w wyniku dokonanych ustaleń organ pierwszej instancji w dniu [...]r. wydał decyzję, którą określił skarżącej kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za listopad 2013 r. w wysokości [...] zł.
2.3. Pismem z 27 grudnia 2018 r. skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika A.W. złożyła odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik spółki podniósł, iż usługa objęta zakwestionowaną fakturą, dotyczy obsługi roszczeń i obrazuje rzeczywistą usługę wykonaną na rzecz skarżącej. Pełnomocnik wyjaśnił powody, dla których nie mógł być pełnomocnikiem spółki w procesie przeciwko W.M. oraz wskazał, że w sprawie przeciwko C reprezentował spółkę A na etapie postępowania egzekucyjnego.
W sprawie ustaleń dotyczących obsługi roszczeń wobec W.M. wskazano, że bezprzedmiotowe były wszelkie zapytania kierowane przez organ podatkowy do sądów karnych we W., bowiem spółka A na tym etapie procedury karnej nie mogła mieć pełnomocników, co wynika z regulacji kodeksu postępowania karnego (k.p.k.) i świadczy o całkowitym niezrozumieniu zasad rządzących procesem karnym przez organ podatkowy. Pełnomocnik podkreślił, że w tym procesie mógł wystąpić jedynie jako świadek.
Zauważono, że organ podatkowy dokonał analizy dokumentacji zgromadzonej przeciwko W.M. zarówno na etapie postępowania przygotowawczego jak i sądowego, natomiast w procesie cywilnym organ podatkowy dokonał analizy wybiórczej i niepełnej. Wskazano, że faktycznie pełnomocnictwo pierwotne zostało udzielone radcy prawnemu G.B., którą podczas rozpraw zastąpił i reprezentował spółkę A jako jej pełnomocnik. Wskazano, że celem weryfikacji organ winien zapoznać się z aktami postępowania, analogicznie jak to uczyniono odnośnie procedury karnej.
W kwestii reprezentacji w procesie przeciwko C Sp. z o.o. pełnomocnik wyjaśnił, iż reprezentował skarżącą na etapie postępowania egzekucyjnego, a organ podatkowy zaniechał przesłuchań świadków: M.R. - prezesa zarządu C Sp. z o.o, J.I. - prezesa zarządu A Sp. z o.o., M.K. - Komornika prowadzącego egzekucję przeciwko C Sp. z o.o. z zajętych ruchomości.
2.4. Organ odwoławczy po rozpoznaniu odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wskazał na wstępie, że z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że bieg terminu przedawnienia ww. zobowiązania podatkowego został zawieszony z dniem [...] r. w związku z wszczęciem postępowania karnego skarbowego, o czym w trybie art. 70c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1325, ze zm. – o.p.) poinformowano stronę zawiadomieniem z [...]r. doręczonym spółce i pełnomocnikowi w dniu [...] r.
Dalej podano, że celem dokonania faktycznych ustaleń związanych z wykonaniem przez A.W. usług wymienionych na ww. fakturze, wezwano spółkę m.in. do wskazania z jakiego tytułu spółce przysługiwało odszkodowanie od W.M. i spółki C, podania jakie czynności podjął A.W. w ramach usługi prawnej objętej ww. fakturą oraz okazania wyroków Sądu w sprawie zasądzenia odszkodowań od W.M. oraz spółki C.
W odpowiedzi na ww. wezwanie przedłożono umowę o przelew wierzytelności z [...]r. zawartą pomiędzy A sp. z o.o. (cedent), a B (cesjonariusz). Z treści umowy wynika, że cedent, tj. A Sp. z o.o. tytułem uregulowania zobowiązań opisanych fakturą z [...]r. nr [...] przelewa wierzytelności odszkodowawcze wobec:
- W.M. na kwotę [...] zł, sygn. akt [...] Sądu Okręgowego we W. (bez prawa do odsetek),
- C Sp. z o.o. w K. na kwoty: [...] zł należności głównej, do max. wys. odsetek [...] zł sygn. akt. [...] Sądu Okręgowego we W. Poza przedłożeniem ww. dokumentu, żadnych wyjaśnień spółka nie udzieliła.
Następnie wskazano, że w trakcie postępowania kontrolnego prowadzonego wobec A.W. organ podatkowy pierwszej instancji, pismami z 6 i 7 grudnia 2016 r. zwrócił się do Sądu Okręgowego we W. do [...] Wydziału Karnego oraz do [...] Wydziału Gospodarczego z zapytaniem, czy w sprawach o sygnaturze akt. [...] oraz sygnaturze akt [...] stroną postępowania była spółka A, oraz czy ww. spółka upoważniła A.W. do reprezentowania jej przed sądem w powyższych sprawach.
Pismem z 12 maja 2017r. Sąd Okręgowy we W. [...] Wydział Karny poinformował, że w sprawie o sygn. [...] stroną postępowania była spółka A , która występowała jako strona pokrzywdzona. Jednocześnie Sąd wskazał, że A.W. występował w sprawie jako świadek, nie reprezentował A Sp. z o.o. przed Sądem.
Z kolei [...] Wydział Gospodarczy Sądu Okręgowego we W. pismem z 17 lutego 2017r. poinformował, że A.W. nie był upoważniony do reprezentowania spółki w sprawie o sygnaturze [...]. Do ww. sprawy spółka udzieliła pełnomocnictwa radcy prawnemu, który wykonywał czynności do zakończenia postępowania. Pismem z 22 czerwca 2018 r. Sąd Okręgowy we W. uściślił ww. pismo i wskazał, że w sprawie o sygn. akt [...] żadna osoba o nazwisku W. nie reprezentowała spółki w postępowaniu przez Sądem Okręgowym we W. [...] Wydział Gospodarczy, albowiem do reprezentowania spółki był w tym przypadku ustanowiony radca prawny jako profesjonalny pełnomocnik. Sąd wyjaśnił także, iż pod sygn. akt [...] (tj. pod sygnaturą, którą A.W. wskazał na fakturze z [...]r. nr [...]) zarejestrowane są inne strony postępowania i sprawa nie dotyczy spółki A .
W ocenie organu odwoławczego, z powyższych pism bezsprzecznie wynika, że w Sądzie Okręgowym we W. w sprawach o sygn. [...] i [...], tj. w sprawach, w których spółka występowała przeciwko W.M. oraz C Sp. z o.o., A.W. nie reprezentował skarżącej.
Nadto podano, że realizując złożone przez A.W. wnioski dowodowe, organ podatkowy pierwszej instancji podjął czynności zmierzające do uzupełnienia materiału dowodowego, w trakcie których uzyskał następujące informacje.
Pismem z 20 września 2018r. sygn. akt [...] Sąd Okręgowy we W. [...] Wydział Gospodarczy wyjaśnił, czego dotyczyła sprawa z powództwa skarżącej przeciwko C Sp. z o.o. Sąd poinformował, że w dniu 6 kwietnia 2010 r. skarżąca wytoczyła powództwo o zapłatę kwoty z tytułu zbytej przez stronę powodową na rzecz pozwanej spółki wierzytelności wekslowej zgodnie z umową z [...]r. Pismem z 19 lipca 2010 r. strona powodowa ograniczyła powództwo do kwoty [...] zł roszczenia głównego, wnosząc o orzeczenie nakazem zapłaty jak w pozwie.
W dniu [...]r. Sąd Okręgowy we W. wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym na kwotę [...] zł należności głównej i kwotę [...] zł tytułem kosztów procesu oraz postanowienie o umorzeniu postępowania, co do pozostałej kwoty pierwotnie wytoczonej. Orzeczenia uprawomocniło się w dniu [...]r. Jednocześnie Sąd poinformował, że w aktach sprawy nie widnieją żadne dokumenty kierowane w imieniu skarżącej przez A.W. W piśmie wskazano, że stronę powodową w ww. postępowaniu reprezentował profesjonalny pełnomocnik z Kancelarii Radcy Prawnego, na mocy pełnomocnictwa udzielnego przez prokurenta powodowej spółki.
W związku z ww. nakazem zapłaty, skarżąca złożyła do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Z. wniosek egzekucyjny z [...]r. o egzekucję świadczeń pieniężnych. W toku postępowania egzekucyjnego zajęto ruchomość dłużnika w postaci hałdy kruszyw w W. Postanowieniem z [...]r. Komornik Sądowy w związku z dokonanym zajęciem ruchomości u dłużnika ustanowił A.W. dozorcą zajętych ruchomości.
Pismem z 11 sierpnia 2011 r. skarżąca złożyła do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Z. podpisany przez A.W. wniosek o przejęcie prawa własności ww. hałdy, zgłaszając swoją wierzytelność będącą przedmiotem egzekucji do potrącenia z ceny nabycia. Pismem z 9 maja 2017 r. Komornik Sądowy poinformował, że w związku z ww. wnioskiem, w dniu [...]r. wydane zostało postanowienie o odmowie przyznania przejęcia ruchomości. Z akt sprawy wynika ponadto, że [...]r. wobec bezskutecznej egzekucji umorzono sprawę, o czym Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Z. poinformował pismem z 3 października 2016 r.
Egzekucję hałdy położnej w W. prowadził także Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym [...] w K., który pismem z 5 grudnia 2017 r . poinformował, że ww. hałda (zwałowisko kruszyw zawierających skałę płonną i inne) była zbyta w drodze licytacji publicznej w trzech terminach, tj. w marcu 2007 r., czerwcu 2009 r. i grudniu 2012 r. Jednocześnie wskazał, że komornik po sprzedaży nie zajmuje się zlicytowanymi ruchomościami i nie został wezwany do wydania ww. ruchomości.
W sprawie dotyczącej postępowania o sygn. akt [...], Sąd Okręgowy we W. [...] Wydział Karny przy piśmie z 19 września 2018 r. przesłał odpis wyroku sygn. akt [...] oraz poinformował, iż z dokumentacji zawartej w aktach wynika, że A.W. w przedmiotowej sprawie występował jedynie w charakterze świadka. Wyrok o sygn. [...] zapadł w dniu [...] r. i dotyczył sprawy:
- W.M. oskarżonego m.in. o to, że zawierał umowy nie mając zamiaru wywiązywania się z zaciągniętych zobowiązań, w tym w stosunku do 28 podmiotów, wśród których nie wymieniono spółki A ,
- W.M. oraz T.M. i D.M. oskarżonych m.in. o to, że w listopadzie 2002 r. w sytuacji niewypłacalności założonej spółki poprzez zbycie wszystkich udziałów obywatelowi Ukrainy zawierając pozorną umowę sprzedaży spółki dokonali przeniesienia całej działalności spółki, czym wyrządzili szkodę wielu wierzycielom, m.in. wyszczególnionym w wyroku 22 podmiotom, wśród których wymieniono spółkę A .
Ponadto, dążąc do dokonania faktycznych ustaleń w sprawie, organ podatkowy pierwszej instancji podjął próbę przesłuchania świadków wskazanych przez A.W. we wnioskach z 9 kwietnia 2018 r. i 31 sierpnia
2018 r. które miałyby, jak wskazał A.W. w piśmie z 9 kwietnia 2018 r. "należycie zobrazować" jego udział w wykonaniu usług na rzecz spółki A .
Z przeprowadzonych przesłuchań wynika, że wskazani przez niego świadkowie nie potwierdzili, że reprezentował skarżącą w sprawie jej roszczeń wobec W.M. oraz C Sp. z o.o.
Zgodnie z wnioskiem A.W., podjęto także próbę pozyskania dowodów w przedmiotowej sprawie z Sądu Rejonowego dla W. oraz z Prokuratury Rejonowej dla W. Pismem z 10 października 2018 r. sygn. [...] Sąd Rejonowy dla W. we W. poinformował, że w postępowaniu o sygn. akt [...] nie występuje podmiot A spółka z o.o.
Ponadto, jak wynika z akt sprawy, pismem z 8 marca 2017 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy we W. [...] Wydział Gospodarczy przesłał udzielone dla A.W. przez spółkę pełnomocnictwo do reprezentacji spółki w postępowaniu sądowym, ale była to sprawa o sygn. akt [...] i dotyczyła powództwa A Sp. z o.o. przeciwko D Sp. z o.o. Powyższe pełnomocnictwo zostało udzielone w dniu 14 marca 2016 r. Z powyższego wynika, że A.W. był pełnomocnikiem spółki A w sprawie z pozwu skarżącej przeciwko D Sp. z o.o., ale miało to miejsce w 2016 r. Zatem, powyższe pozostaje bez wpływu na ustalenia dokonane w toku postępowania podatkowego, które dotyczy listopada 2013 r. Również w otrzymanych przy piśmie z 16 października 2018 r. aktach Prokuratury Rejonowej dla W., dotyczących postępowań odnośnie W.M. nie stwierdzono dowodów świadczących o składaniu przez A.W. w imieniu spółki A jakichkolwiek wyjaśnień, wniosków czy zawiadomień.
Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że ani w Sądzie Okręgowym we W. [...] Wydział Karny, ani w Sądzie Okręgowym we W. [...] Wydział Gospodarczy, jak również w Sądzie Rejonowym dla W. w sprawie wskazanej przez A.W. o sygn. [...] ani w Prokuraturze Rejonowej dla W. - żadnych pism świadczących o faktycznym reprezentowaniu spółki A przez A.W., nie stwierdzono.
Również wskazani przez A.W. i przesłuchani świadkowie, którzy rzekomo mieli zlecić mu w imieniu spółki przygotowanie i złożenie wniosków dowodowych w prowadzonych przez Sądem i Prokuraturą postępowaniach, nie potwierdzili powyższego faktu. Świadkowie wręcz nie posiadali żadnej wiedzy w zakresie roszczeń spółki A wobec W. M. oraz C Sp. z o.o.
Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, po jego wnikliwej i wszechstronnej analizie stwierdzono, że faktura z [...]r. nr [...] nie odzwierciedla faktycznych zdarzeń gospodarczych.
Dalej wskazano, że stosownie do przepisu art. 86 ust. 1 i 2 z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 106, ze zm. – u.p.t.u.) w myśl, którego w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonania czynności opodatkowanych podatnikowi, o którym mowa w art. 15 przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Zaznaczono, iż w art. 88 ust. 3a u.p.t.u. wprowadzono ograniczenie dopuszczalności dokonywania odliczeń wskazanych w wyżej cytowanym art. 86. W punkcie 4 lit. a przyjęto, że nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności.
Podkreślono, co zostało szczegółowo opisane w decyzji organu pierwszej instancji, że faktura za obsługę prawną roszczeń wobec W.M. oraz wobec C Sp. z o.o. została wystawiona w dniu [...]r., natomiast wyrok w sprawie o sygn. [...] zapadł [...]r. (prawomocny z dniem [...]r.). Nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym o sygn. akt [...] wydany został w dniu [...]r. (prawomocny z dniem [...] r.). Skoro wyrok w sprawie o sygn. akt [...] został wydany [...]r., to przedprocesowe czynności musiały mieć miejsce przed 2010 r. Zatem prowadzenie czynności przedprocesowych w 2010 r. wbrew twierdzeniu pełnomocnika spółki A A.W., nie mogło skutkować wystawieniem w listopadzie 2013 r. faktury za świadczone na rzecz spółki usługi.
Podkreślono się, że skarżąca w toku postępowania kontrolnego i podatkowego nie udowodniła faktycznego wykonania usług obsługi prawnej roszczeń spółki A wobec W. M. i spółki C przez A.W. i nie okazała też żadnej umowy zawartej z A.W. na obsługę prawną za wykonanie, której w listopadzie 2013 r. wystawiona została zakwestionowana faktura.
Z akt sprawy wynika, iż organ pierwszej instancji włączył do postępowania podatkowego wobec skarżącej dokumenty potwierdzające przeprowadzenie licznych dowodów wnioskowanych przez A.W. w toku prowadzonego wobec niego postępowania podatkowego, w którym to A.W. cały ciężar dowodowy przerzucił na organ podatkowy, twierdząc, że należy zwrócić się o nie do wymienionych przez niego organów, nie podając jednocześnie żadnych szczegółów sprawy, nie podając też czasookresu, w którym jak twierdzi, dokonywał w imieniu skarżącej czynności przed odpowiednimi organami. Organ podatkowy pierwszej instancji przeprowadził wnioskowane przez A.W. dowody, niemniej jednak nie potwierdziły one wykonania usługi udokumentowanej fakturą z [...]r.
Ponadto w ocenie organu odwoławczego nie do zaakceptowania jest uczyniony przez pełnomocnika zarzut braku przesłuchania świadków w osobach; M.R. oraz J.I. Z akt sprawy wynika, że organ podatkowy podjął próbę przesłuchania obu świadków dwukrotnie, jednak na wyznaczone terminy przesłuchań ani świadkowie ani pełnomocnik się nie stawili. Również zarzut dotyczący braku przesłuchania komornika sądowego M.K. jest bezzasadny. Wskazano, iż wniosek dotyczył jedynie pozyskania dokumentów z postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez M.K. na wniosek spółki A , natomiast nie wniesiono o jego przesłuchanie.
3.1. Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
Wniesiono o jej uchylenie. W uzasadnieniu podano, że w piśmie z 26 wrzesień 2016 r. wyjaśniono, iż A.W. reprezentował interes skarżącej w postępowaniach cywilnych przeciwko D1 Sp. z o.o., karnych przeciwko W.M., cywilnych przeciwko D Sp. z o.o. (następcy prawnemu D Sp. z o.o.), gdyż pozew oparty był na kumulatywnym zastosowaniu artykułu 415 i 416 k.c., w oparciu o ustalenia sądu karnego w przedmiocie artykuł 302 kodeksu karnego (k.k.), gdzie w okresie popełnienia przestępstwa, W.M. był prezesem zarządu obu tych podmiotów.
Co najmniej powierzchowne i gołosłowne jest stwierdzenie organu podatkowego pierwszej instancji, iż celem wystawienia faktury dla skarżącej było przejęcie roszczeń odszkodowawczych wobec D1 Sp. z o.o. i C Sp. z o.o. Faktycznie zapłata za tą fakturę nastąpiła poprzez cesję wierzytelności wobec tychże podmiotów, jednakże tylko w zakresie należności głównej, (koszty procesu i całość skapitalizowanych odsetek) pozostała po stronie skarżącej. Wskazano, że mają one na gruncie przepisów k.p.c., w egzekucji sądowej tytułów wykonawczych ustawowe pierwszeństwo zaspokojenia, tak więc swoje roszczenie A.W. mógł zrealizować dopiero po wyegzekwowaniu dla spółki w całości pozostałych roszczeń tj. koszty i odsetki. Taka konstrukcja jest stosowana powszechnie w praktyce i obrocie w tym segmencie rynku (windykacja i obrót wierzytelnościami), jest też całkowicie racjonalna.
Spółka A mając status pokrzywdzonego nie mogła być reprezentowana w części dotyczącej dochodzenia roszczeń majątkowych przeciwko W.M., gdyż z takimi roszczeniami mogły wystąpić tylko podmioty, które miały status pokrzywdzonego z artykułu 286 k.k., a nie 302 k.k., dlatego też bezprzedmiotowe było zapytanie skierowane do sądu czy spójkę A w procesie karnym reprezentował A.W. Nie reprezentował gdyż nie mógł. Mógł natomiast przedstawić w sądzie szereg okoliczności przywołać dokumenty etc., tak aby wykazać winę oskarżonego, przyczynić się do jego skazania i bazując na wyroku karnym skazującym wytoczyć powództwo cywilne (gdzie ustalenia sądu karnego, co do sprawstwa winy i odpowiedzialności sprawcy są wiążące dla sądu cywilnego).
Oczywistym również jest fakt, iż Sąd karny przesłuchał A.W. w charakterze świadka nie z własnej inicjatywy, lecz na wniosek prokuratury, która wniosła akt oskarżenia. Prokuratura wniosek o dowód z zeznań świadka A.W. zgłosiła dlatego, gdyż to on składał zeznania popierające tezy zawiadomienia o przestępstwie w postępowaniu przygotowawczym. Tym samym z oczywistych względów należało zapoznać się (a nie wystąpić z zapytaniem) z aktami postępowania przygotowawczego, taki był wniosek dowodowy zawnioskowany przez stronę, którego nie przeprowadzono.
W zakresie swobodnych ustaleń (swoboda zawierania umów) skarżąca spółka i A.W. ustalili natomiast to, iż prokurent skarżącej podpisze zawiadomienie o przestępstwie przygotowane przez A.W. (w oparciu o zgromadzony przez niego materiał dowodowy). A.W. będzie popierał to zawiadomienie w postępowaniu przygotowawczym oraz potwierdzi czynności z postępowania przygotowawczego w procesie sądowym. W przypadku wyroku skazującego strony ustalą wspólnie i przeprowadzą określone czynności na gruncie procedury cywilnej, gdzie również swobodnie określą podział czynności ich koszty i podział tego co uzyskają (pieniądze roszczenia prawa).
Również całkowicie błędnie zinterpretowano chronologię postępowań cywilnych i roli jaką odegrał w tych postępowaniach zleceniobiorca A.W.
W imieniu spółki pozew przeciwko D Sp. z o.o. złożyła radca prawny G.B. z Kancelarii Radcy Prawnego "E" z siedzibą w K. Odnośnie dłużnika podstawowego na podstawie odrębnego pełnomocnictwa zastępstwo procesowe wykonywał A.W. (stwierdzenie tego faktu wymagało zapoznania się z protokołem rozprawy czego organ podatkowy nie uczynił). Proces cywilny przeciwko D Sp. z o.o. jest logiczną konsekwencją przejęcia przez ten podmiot aktywów (przedsiębiorstwa) D1 Sp. z o.o., która to z kolei okoliczność została stwierdzona w procesie karnym przeciwko W.M.. Fakt prowadzenia tego postępowania po dacie wystawienia faktury nie ma natomiast żadnego znaczenia, gdyż ta usługa windykacyjna miała charakter ciągły i trwała na przestrzeni kilku lat. Organ podatkowy miałby tą wiedzę, gdyby zapoznał się zgodnie z wnioskiem strony z aktami postępowania przygotowawczego przeciwko W.M. (gdzie A.W. złożył weksel własny z wystawienia D1 Sp. z o.o.) aktami postępowania cywilnego przeciwko D Sp. z o.o., gdzie spółkę reprezentował A.W.
Podatnik zawnioskował o przeprowadzenie dowodu z akt postępowania komorniczego prowadzonego przed komornikiem sądowym przy Sądzie Rejonowym w Z. M.K. Organ podatkowy bezpodstawnie zaniechał tej czynności mimo, iż otrzymał on od tego organu egzekucyjnego informację jednoznacznie wskazującą na fakt reprezentacji skarżącej spółki przez pełnomocnika A.W.
Odnosząc się do dalszej kolejności do twierdzenia, iż bieg przedawnienia zobowiązania podatkowego został skutecznie przerwany przez procedurę przewidzianą art. 70c o.p. wskazano, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania karno-skarbowego nie zawierało elementów, które orzecznictwo NSA uznaję za konieczne tj. opis konkretnego czynu jego presumpcję do określonej normy prawnokarnej. Tym samym podniesiono zarzut przedawnienia na gruncie niniejszego postępowania. Ponadto należało zawiadomić pełnomocnika, a nie stronę.
Okoliczności stwierdzające jednoznacznie wykonanie przez A.W. usług objętych kwestionowana fakturą znajdują się w dokumentach, z których nie przeprowadzono dowodów mimo stanowczych wniosków podatnika.
Akta postępowania przygotowawczego przeciwko W.M. (przesłuchanie A.W. i M.M.)
Protokół przesłuchania A.W. jako świadka w postępowaniu sądowym przeciwko W.M., w którym świadek szczegółowo opisał procedurę w windykacyjną (gromadzenie dowodów).
Akta postępowania sądowego przeciwko D Spółka z o.o.
Tą podstawę prawną dochodzenia roszczeń od osoby trzeciej skarżąca uzyskała w wyniku zainicjowania procesu karnego, przeciwko W.M. i uzyskania wyroku skazującego.
Akta postępowania egzekucyjnego A Sp. z o.o. przeciwko C Sp. z o.o., w którym to postępowaniu niewątpliwie A.W. reprezentował skarżącą, uczestniczył w zajęciu ruchomości, przyjął obowiązki nadzorcy nad hałdą, poszukiwał przez masmedia nabywców licytacyjnych, a potwierdzają to pisma tegoż komornika sądowego kierowane do organu podatkowego oraz przesłuchanie świadka K.R.
Tym samym przeprowadzone postępowanie dowodowe jest wybiórcze niepełne poczynione na jego podstawie ustalenia dalece niekompletne, a nawet kontra faktyczne. Tym samym zaskarżona decyzja nie może się ostać w obrocie prawnym.
3.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:
4. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz postępowania poprzedzającego jej wydanie, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe orzekające w sprawie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a także wystąpienia innych przesłanek przewidzianych w przepisach art. 145 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm. - p.p.s.a.).
4.1. W pierwszej kolejności odnieść należy się do najdalej idącego zarzutu skargi, dotyczącego przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za listopad 2013 r. z uwagi na fakt, iż skarżąca spółka - jak wywodzi w skardze - nie została skutecznie poinformowana o toczącym się postępowaniu karno-skarbowym dotyczącym wyżej wymienionego zobowiązania.
4.2. W myśl art. 70 § 6 pkt 1 o.p. – bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania.
Możliwość zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 o.p. w brzmieniu uznanym warunkowo za zgodne z ustawą zasadniczą, Trybunał Konstytucyjnego wyrokiem z 17 lipca 2012 r., P 30/11 uzależnił od powiadomienia podatnika przez organ o przesłance zawieszenia biegu tego terminu. Przesłanką zawieszenia biegu terminu przedawnienia z art. 70 § 6 pkt 1 o.p. jest samo wszczęcie postępowania o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony. Treść art. 70 § 6 pkt 1 o.p. nie daje także podstaw prawnych do weryfikacji zasadności wszczęcia postępowania karnego skarbowego.
Z powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego wynika dyrektywa, że celem czynności, które realizowałyby konstytucyjne zasady działania w zaufaniu do organów państwa, ma być zagwarantowanie podatnikowi (stronie) wiedzy o tym, że wszczęte zostało postępowanie w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe dotyczące zobowiązania podatkowego, którego termin przedawnienia z tego tytułu nie upłynie w ustawowym terminie.
Z dniem 15 października 2013 r. został dodany art. 70c o.p., nakładający na organy obowiązek zawiadamiania strony postępowania o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 o.p. oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia.
W dalszej kolejności została podjęta uchwała przez skład siedmiu sędziów NSA 18 czerwca 2018 r. I FPS 1/18, zgodnie z którą zawiadomienie podatnika dokonane na podstawie art. 70c o.p. informujące, że z określonym co do daty dniem, na skutek przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 o.p. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego podatnika za wskazany okres rozliczeniowy, jest wystarczające do stwierdzenia, że nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 o.p.
Zawiadomienie podatnika dokonane na podstawie art. 70c o.p. informujące, że z określonym co do daty dniem "na skutek przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 o.p." nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego podatnika za wskazany okres rozliczeniowy, może być zatem postrzegane jako minimum czyniące zadość przywołanemu wyżej standardowi konstytucyjnemu. W ten sposób podatnik uzyskuje bowiem wiedzę, że według organu podatkowego, jego zobowiązanie podatkowe nie ulegnie przedawnieniu z powodu przyczyny tkwiącej w art. 70 § 6 pkt 1 o.p., czyli właśnie ze względu na wszczęcie postępowania dotyczącego podejrzenia popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego związanego z niewykonaniem tego zobowiązania. Od momentu zatem powiadomienia podatnika o fakcie zawieszenia biegu terminu przedawnienia na skutek wystąpienia przyczyny opisanej w art. 70 § 6 pkt 1 o.p., przestaje po stronie podatnika istnieć stan niepewności co do tego, czy jego zobowiązanie podatkowe się przedawniło, czy nie. Innymi słowy - jak trafnie zauważono to w jednym z wyroków poświęconych rozstrzyganemu zagadnieniu prawnemu - z chwilą doręczenia takiego zawiadomienia obiektywnie przestaje istnieć" (...) stan nieświadomości podatnika" - eksponowany przez Trybunał na tle art. 2 Konstytucji RP - co do wystąpienia przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego przewidzianej w art. 70 § 1 pkt 6 o.p." (zob. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. akt I FSK 212/16). Zawiadomienie o wskazanej wyżej treści pozwala podatnikowi na przewidywanie dalszych działań organów państwa, a w ślad za tym zaplanowanie działań własnych.
W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy, zawiadomienie z [...]r. spełnia powyższe standardy. Pismem tym skarżąca spółka oraz jej pełnomocnik zostali poinformowani, że z określonym co do daty dniem, tj. z dniem [...]r. na skutek przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 o.p. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego podatnika (VAT) za wskazany okres rozliczeniowy, tj. za listopad 2013 r.
Należy zwrócić uwagę również na uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z 18 marca 2019 r., wydaną w sprawie sygn. akt I FPS 3/18. W sentencji tej uchwały NSA sformułował następujące tezy:
"1. Dla skuteczności zrealizowania obowiązku wynikającego z art. 70c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm. - dalej: "O.p.") zawiadomienie, o którym mowa w tym przepisie należy doręczyć pełnomocnikowi, który został ustanowiony w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym, nawet jeżeli zawiadomienia tego dokonuje organ podatkowy, przed którym nie toczy się żadne postępowanie z udziałem pełnomocnika strony.
2. Uchybienie w realizacji powyższego obowiązku winno być traktowane jako brak ziszczenia się materialnoprawnego skutku przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 O.p."
W niniejszej sprawie doręczenie zawiadomienia nastąpiło zarówno skarżącej spółce jaki jej pełnomocnikowi A.W., co wynika z widniejących w aktach sprawy zwrotnych potwierdzeń odbioru przedmiotowego zawiadomienia. Doręczenia miały miejsce w dniu [...]r.
W badanej sprawie ustawowy termin przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za listopad 2013 r. upłynął w dniu 31 grudnia 2018 r. W omawianej sprawie zaskarżona decyzja została wydana po tym terminie. Jednakże przed upływem terminu przedawnienia, tj. w dniu [...] r. przeciwko skarżącej wszczęto postępowanie karno-skarbowe. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. zawiadomił skarżącą spółkę oraz jej pełnomocnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za listopad 2013 r., pismem z [...]r.
Doszło zatem do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia w podatku od towarów i usług za listopad 2013 r.
5. Dalej wskazać należy, z zgodnie z art. 86 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.t.u., w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z za strzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124 (ust. 1).
Kwotę podatku naliczonego stanowi zaś (...) suma kwot podatku z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług (ust. 2 pkt 1 lit. a).
Z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. wynika nadto, że nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego (...) faktury (...) w przypadku gdy wystawione faktury (...) stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane – w części dotyczącej tych czynności.
Niewątpliwie, prawo do odliczenia podatku naliczonego jest podstawowym prawem podatnika, lecz nie jest prawem bezwarunkowym. Przypomnieć należy, że podatek od towarów i usług w swej konstrukcji obciążać ma konsumpcję. Dlatego też jego ciężarem ekonomicznym nie powinni być obciążani podatnicy VAT, z takim jednak zastrzeżeniem, że wykorzystują zakupione towary i usługi do prowadzenia działalności opodatkowanej.
W świetle cytowanych regulacji nie ulega zatem wątpliwości, że aby podmiot będący podatnikiem podatku od towarów i usług mógł obniżyć kwotę podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu sprzedaży towarów i usług, nabycie towaru (usługi) ujęte w fakturze musi mieć związek z sprzedażą opodatkowaną. Sam fakt posiadania oryginału danego dokumentu nie przesądza o prawdziwości zdarzeń z niego wynikających. Źródłem prawa do odliczenia podatku naliczonego nie jest sama faktura, lecz nabycie towaru lub usługi i wykorzystanie do wykonywania czynności opodatkowanych. Tylko faktura rzetelna od strony podmiotowej i przedmiotowej, tzn. dokumentująca rzeczywistą czynność opodatkowaną podatnika, przez niego wykonaną i udokumentowaną tą fakturą, daje jej odbiorcy uprawnienie do odliczenia wykazanego w niej podatku.
W sytuacji powzięcia wątpliwości, co do tego czy faktura odzwierciedla rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, organ podatkowy uprawniony jest do zbadania zgodności faktury z tym zdarzeniem. Prawo do odliczenia podatku naliczonego zależy, bowiem przede wszystkim od ustalenia, czy kontrahent strony obiektywnie istnieje, czy dokonał w sposób rzeczywisty czynności podlegającej opodatkowaniu i czy czynność ta jest zgodna z zapisem faktury.
Zdaniem Sądu, za utrwalony w orzecznictwie należy uznać pogląd, że uprawnienie do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego nie istnieje, gdy wystawiona faktura w rzeczywistości nie odpowiada faktycznemu zdarzeniu gospodarczemu. W szczególności zaś, gdy zdarzenie gospodarcze w ogóle nie zaistniało, zaistniało w innej niż wskazano dacie lub w rozmiarach innych niż wynika to z faktury, bądź zaistniało między innymi, niż to stwierdza faktura podmiotami gospodarczymi, podatnik traci prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z takiego dokumentu. Warunkiem realizacji prawa do odliczenia VAT nie jest zatem samo posiadanie faktury ani zapłata należności, ale faktyczne wykonanie czynności (por. wyroki: WSA w Poznaniu z dnia 15 maja 2014 r. sygn. akt I SA/Po 700/13, z dnia 14 maja 2014 r. sygn. akt I SA/Po 7/14; WSA w Lublinie z dnia 15 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Lu 19/11; WSA w Warszawie z dnia 26 października 2011r., sygn. akt VIII SA/Wa 875/10 oraz NSA z dnia 22 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1786/09).
6. W przedmiotowej sprawie brak jest, jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, jakichkolwiek wiarygodnych dowodów potwierdzających faktyczne wykonanie przez A.W. na rzecz skarżącej usług udokumentowanych fakturą z [...]r. nr [...] na wartość netto [...] zł, VAT 23% [...] zł wystawioną za obsługę prawną roszczeń wobec W. M. oraz wobec C Sp. z o.o.
Zgodnie z twierdzeniem skarżącego w procesie przeciwko W.M. - sygn. akt [...], A.W. był reprezentantem pokrzywdzonego, a w procesie przeciwko C sp. z o.o. sygn. akt [...] pełnomocnikiem. Jednakże żaden z Sądów, do których organ kierował zapytania nie potwierdził, by A.W. w prowadzonych przez nie sprawach reprezentował spółkę A, bądź w imieniu tej spółki kierował jakiekolwiek pisma, wnioski czy zawiadomienia.
Pismem z 12 maja 2017 r. Sąd Okręgowy we W. [...] Wydział Karny poinformował, że w sprawie o sygn. [...] stroną postępowania była spółka A Sp. z o.o., która występowała jako strona pokrzywdzona. Jednocześnie Sąd wskazał, że A.W. występował w sprawie jako świadek, nie reprezentował A Sp. z o.o. przed Sądem.
Z kolei [...] Wydział Gospodarczy Sądu Okręgowego we W. pismem z 17 lutego 2017 r. poinformował, że A.W. nie był upoważniony do reprezentowania spółki skarżącej spółki w sprawie o sygnaturze [...]. Do ww. sprawy spółka udzieliła pełnomocnictwa radcy prawnemu, który wykonywał czynności do zakończenia postępowania. Pismem z 22 czerwca 2018 r. Sąd Okręgowy we W. uściślił ww. pismo i wskazał, że w sprawie o sygn. akt [...] żadna osoba o nazwisku W. nie reprezentowała spółki w postępowaniu przed Sądem Okręgowym we W. [...] Wydział Gospodarczy, albowiem do reprezentowania spółki był w tym przypadku ustanowiony radca prawny jako profesjonalny pełnomocnik.
Nadto w sprawie zostali przesłuchani: K.S. (członek zarządu w spółce A do 2006 r.), M.M. (prezes spółki A do 2005 lub 2006 r.), a [...]r. – A.B., który jak zeznał, związany był ze spółką w latach 1994-2007 r. Przeprowadzenie ww. przesłuchań miało, jak wskazał A.W. w piśmie z 9 kwietnia 2018 r. "należycie zobrazować" jego udział w wykonaniu usług na rzecz skarżącej. Jednak wskazani przez niego świadkowie nie potwierdzili, że reprezentował spółkę w sprawie jej roszczeń wobec W.M. oraz C sp. z o.o. Z przeprowadzonych przesłuchań wynika, że świadkowie nie wiedzieli, kto i komu zlecił prowadzenie ww. spraw w imieniu spółki. Żaden ze świadków nie zlecił A.W. czynności, na które powołuje się w złożonych wnioskach dowodowych. Nikt z nich nie wiedział lub nie pamiętał, kto przygotowywał materiały niezbędne do złożenia pozwów do Sądu przeciwko dłużnikom, oraz kiedy i jakim wyrokiem zakończyły się prowadzone przed Sądem Okręgowym we W. postępowania o sygn. [...] i [...]. Żaden z ww. świadków nie wiedział także, jakie zostały zasądzone kwoty i czy zlecono komuś wyegzekwowanie tych kwot oraz kto ustalił wartość usług wymienionych na wystawionej przez A.W. na rzecz spółki fakturze. Również przesłuchana w charakterze świadka M.P., która była jedynym uwidocznionym w rejestrze udziałowcem spółki C, nie posiadała żadnej wiedzy dotyczącej reprezentowania przez A.W. spółki A w sprawie roszczeń wobec spółki C oraz wykonywania przez niego jakichkolwiek czynności ze spółką C. Z kolei, przesłuchana [...]r. K.R., która w latach 2006 - 2014 była zatrudniona w firmie A.W. jako pracownik obsługi biura, nie była w stanie udzielić wyjaśnień dotyczących reprezentowania przez niego spółki A w sprawie roszczeń wobec spółki C oraz wykonywanych w związku z ww. roszczeniami na jego zlecenie zadań związanych z egzekucją hałdy położonej w W.
Również, zgodnie z wnioskiem A.W. podjęto próbę pozyskania dowodów z Sądu Rejonowego dla W. oraz z Prokuratury Rejonowej dla W. Pismem z 10 października 2018r. sygn. [...] Sąd Rejonowy dla W. we W. poinformował, że w postępowaniu o sygn. akt [...] nie występuje podmiot A Sp. z o.o. Również jak wynika z akt sprawy, pismem z 8 marca 2017 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy we W. [...] Wydział Gospodarczy przesłał udzielone dla A.W. przez spółkę A pełnomocnictwo do reprezentacji spółki w postępowaniu sądowym, ale była to sprawa o sygn. akt [...] i dotyczyła powództwa A przeciwko D Sp. z o.o. Powyższe pełnomocnictwo zostało udzielone w dniu [...]r., zatem A.W. był pełnomocnikiem spółki A w sprawie z powództwa tej spółki przeciwko D Sp. z o.o., ale miało to miejsce w 2016 r.
Ponadto w aktach Prokuratury Rejonowej dla W. dotyczących postępowań odnośnie W.M. nie stwierdzono dowodów świadczących o składaniu przez A.W. w imieniu skarżącej jakichkolwiek wyjaśnień, wniosków czy zawiadomień. W aktach stwierdzono jedynie skierowany przez spółkę A reprezentowaną przez prokurenta wniosek z 24 lutego 2010 r. o wszczęcie postępowania w przedmiocie uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa przez członków zarządu D1 Sp. z o.o., pismo spółki A z 25 maja 2010 r. informujące o niestawieniu się prokurenta na przesłuchanie oraz wydane przez Prokuraturę Rejonową dla W. postanowienie z [...]r. o umorzeniu dochodzenia. Z akt ww. Prokuratury nie wynika, że A.W. był, jak twierdzi, "autorem" w imieniu spółki A zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez W.M.. Ponadto ww. postępowanie prowadzone było w 2010 r. Żadne zatem zgromadzone dowody z Sądu Rejonowego dla W. oraz z Prokuratury Rejonowej dla W. również nie potwierdziły reprezentowania przez A.W. spółki A w sprawach o sygn. akt [...] i [...].
Organ podatkowy podjął także dwukrotnie próbę przesłuchania świadków M.R. oraz J.I., jednak na wyznaczone terminy przesłuchań świadkowie nie stawili się.
Nadto do materiału dowodowego włączono dokumenty z postępowania egzekucyjnego prowadzonego na wniosek spółki A, z których wynika, że pismem z 11 sierpnia 2011 r. spółka A złożyła wniosek podpisany przez A.W. o przejęcie prawa własności hałdy. W dniu [...]r. zostało wydane postanowienie o odmowie przyznania przejęcia ruchomości, a w dniu [...]r. wobec bezskutecznej egzekucji umorzono postępowanie. Z uwagi na powyższe organ odstąpił od przesłuchania Komornika sądowego, bowiem w aktach sprawy znajdował się materiał dotyczący prowadzonych czynności egzekucji komorniczej.
Także za bezzasadny należy uznać zarzut, że organ jedynie występował z zapytaniami do sądów cywilnych, karnych oraz do prokuratury zamiast dokonać wglądu w akta tych postępowań. W pierwszej kolejności, albowiem organ ustalił czy i jaki był status A.W. w tych postępowaniach (czy faktycznie reprezentował skarżącą). Skoro zaś z nadesłanych odpowiedzi wynikało jednoznacznie, że nie pełnił on funkcji, na które wskazywał, zatem dalsze czynności były zbyteczne.
Przyznać należy, że z materiału dowodowego wynika, że A.W. dokonywał poszczególne czynności na rzecz skarżącej spółki w postępowaniu egzekucyjnym w związku z wydanym nakazem zapłaty w procesie przeciwko spółce C oraz reprezentował skarżącą w procesie przeciwko D Sp. z o.o. Jednakże, po pierwsze czynności te miały miejsce w terminach odległych od daty wystawienia spornej faktury, albowiem miały miejsce odpowiednio w
2011 r. (postępowanie egzekucyjne) i 2016 r. (proces przeciwko D Sp. z o.o.). Nadto kwota na jaką została wystawiona przedmiotowa faktura, w obliczu dokonanych czynności przez A.W. w powyższych postępowaniach, budzi spore wątpliwości.
Zatem słusznie organ uznał, że wystawiona przez B, faktura nie dokumentuje czynności opodatkowanych i nie rodzi obowiązku podatkowego, który powstaje w związku z faktycznym dokonaniem dostawy towarów lub wykonaniem usługi. Skoro zafakturowane przez A.W. usługi nie miały miejsca, to w konsekwencji z tytułu tych "transakcji" nie powstał podatek, który podlegałby rozliczeniu w deklaracji złożonej przez spółkę A dla podatku od towarów i usług za listopad
2013 r. Wystawiona faktura przysporzyła spółce korzyść podatkową, której przyznanie byłoby sprzeczne z celem przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Dzięki rozliczeniu ww. faktury w spółce nie powstało zobowiązanie podatkowe za listopad 2013 r., lecz nadwyżka podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na miesiąc następny.
7. Ustalone okoliczności sprawy uprawniały organy podatkowe obu instancji do stwierdzenia, że wystawiona faktura VAT nie dokumentowała faktycznych zdarzeń gospodarczych. Zdaniem Sądu, organy podatkowe prawidłowo ustaliły okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy, niezbędne do wydania zaskarżonej decyzji. Organy podatkowe zebrały materiał dowodowy potwierdzający powyższe stanowisko. Organy dokonując ustaleń w przedmiotowej sprawie przeprowadziły postępowanie z zachowaniem zasad wynikających z art. 120, art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 o.p., natomiast fakt, że postępowanie podatkowe nie zostało zakończone rozstrzygnięciem korzystnym dla podatnika, nie oznacza, że organ podatkowy zgromadził dowody wybiórczo, a ocenę dowodów cechuje dowolność.
Zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne, tj. wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, jak również uzasadnienie prawne. Wnioski oparte na analizie poprawnie zgromadzonego materiału dowodowego są przekonywujące, zgodne z zasadami poprawnego i logicznego rozumowania oraz doświadczeniem życiowym i wynikają z wzajemnych relacji między poszczególnymi dowodami.
Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że decyzja ta jest zgodna z prawem, nie narusza bowiem ani przepisów postępowania, ani prawa materialnego.
8. Uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.