I SA/Gl 1584/21

I SA/Gl 1584/21 - Postanowienie WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2021-12-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-12-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Beata Machcińska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 3  par. 1 par. 2 pkt 2 i  pkt 3 par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1325
art. 141 par. 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.Z na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia przewlekłości w załatwieniu sprawy postanawia odrzucić skargę.
Uzasadnienie
W piśmie datowanym na 28 sierpnia 2021 r. a wniesionym w dniu 30 sierpnia 2021 r. T.Z. sformułował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...], nr [...], w którym – po rozpatrzeniu ponaglenia skarżącego z dnia 30 czerwca 2021 r. – nie stwierdzono przewlekłości w załatwieniu przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. skargi skarżącego z dnia 3 lutego 2021 r. na zajęcie egzekucyjne, o którym skarżący został poinformowany w zawiadomieniu z dnia [...], nr [...] i które dotyczyło jego udziału w nieruchomości położonej w C. przy ul. [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga na wyżej opisane postanowienie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Odnotować bowiem należy, że stosownie do art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej powoływanej w skrócie: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2) oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie (pkt 3). Zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
W myśl art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. - Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.) na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do:
1) organu podatkowego wyższego stopnia;
2) dyrektora izby administracji skarbowej, jeżeli sprawa dotyczy rozpatrywania odwołań od decyzji, o których mowa w art. 83 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, wydanych przez naczelnika urzędu celno-skarbowego;
3) Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby administracji skarbowej.
Art. 141 § 2 Ordynacji podatkowej stanowi z kolei, że organ podatkowy wymieniony w § 1, uznając ponaglenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że organ właściwy do rozpoznania ponaglenia zajmuje stanowisko w formie postanowienia, które nie podlega zaskarżeniu zażaleniem, ponieważ żaden przepis prawa nie przewiduje takiej możliwości. Wskazuje się także, że rozstrzygnięcie to nie kończy postępowania ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty, albowiem odnosi się do kwestii niezałatwienia sprawy w terminie, a zatem do okoliczności, która powoduje, że postępowanie w sprawie dopiero może zostać zwieńczone merytorycznym jej rozstrzygnięciem. Jednocześnie dopuszczalność zaskarżenia takiego postanowienia do sądu administracyjnego nie wynika z jakiegokolwiek przepisu szczególnego (por. np. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 1744/21, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Łd 477/16 czy postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/Po 1373/15 – wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że przedmiotowe postanowienie nie mieści się w katalogu postanowień, na które może zostać wniesiona skarga do sądu administracyjnego i w rezultacie wniesienie takiej skargi jest niedopuszczalne.
Jako że w niniejszej sprawie skarga taka została wniesiona, należało ją odrzucić. Z uwagi na to, że wskazana przyczyna niedopuszczalności skargi nie została wymieniona przez ustawodawcę w art. 58 § 1 pkt 1-5a p.p.s.a. jako przesłanka odrzucenia skargi, rozstrzygnięcie to podjęto na podstawie punktu 6 tego paragrafu, który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne.