I SA/GL 1570/22

I SA/Gl 1570/22 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2023-07-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Beata Machcińska /sprawozdawca/
Borys Marasek /przewodniczący/
Piotr Pyszny
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 106
art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a, art. 108 ust. 1
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Borys Marasek, Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Asesor WSA Piotr Pyszny, Protokolant st. sekretarz sądowy Arkadiusz Kmiotek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2023 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 30 września 2022 r. nr 2401-IOV3.4103.162.2021.HSO UNP: 2401-22-212323 w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2018 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi R. B. (dalej również jako "Podatnik" lub "Skarżący") jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach wydana w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2018 r.
Stan sprawy przedstawia się następująco:
1. W deklaracji VAT-7 za styczeń 2018 r. Podatnik wykazał podatek należny w kwocie 24.793,31 zł oraz podatek naliczony w kwocie 33.680,27 zł.
2. Po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego, a następnie podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. stwierdził, że za styczeń 2018 r. Podatnik zawyżył podatek naliczony w łącznej kwocie 26.334,91 zł, wynikający z:
- 11 faktur VAT wystawionych przez P. sp. z o.o. na łączną wartość netto 112.850,0 zł, VAT 25.955,50 zł, które nie dokumentowały rzeczywistych transakcji handlowych,
- faktury VAT nr [...] z 7 stycznia 2018 r. wystawionej przez C. sp. z o.o. w części dotyczącej zakupu lampy ogrodowej (wartość netto 12,12 zł, VAT 2,81 zł) i łańcucha dekoracyjnego (wartość netto 11,37 zł, VAT 2,62 zł), które były wydatkami na cele prywatne, a zatem nie dotyczyły czynności opodatkowanych,
- faktury VAT nr [...] z 31 stycznia 2018 r. wystawionej przez firmę B. na wartość netto 1.626,00 zł, VAT 373,98 zł z tytułu zakupu wózka dziecięcego, który był wydatkiem na cele prywatne, a zatem nie dotyczył czynności opodatkowanych.
Ponadto organ podatkowy stwierdził, że w styczniu 2018 r. Podatnik wystawił 3 faktury VAT dla firmy P1. na łączną wartość netto 30.120,00 zł, VAT 6. 927,60 zł, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a z tytułu ich wystawienia powstał podatek podlegający wpłacie do urzędu skarbowego na podstawie art. 108 ust. 1 u.p.t.u., a nie obowiązek podatkowy prowadzący do wyliczenia kwot podatku należnego w rozumieniu tej ustawy.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. (dalej "organ pierwszej instancji") decyzją z dnia 29 października 2020 r., wydaną na podstawie m.in. art. 207 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 zez zm., dalej "o.p.") oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit.a, art. 108 ust. 1 i art. 106b ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r., poz. 106 ze zm., w brzmieniu obowiązującym w dacie zaistnienia zdarzeń, dalej "u.p.t.u."), określił Podatnikowi:
1) kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń 2018 r. w wysokości 10.520,00 zł,
2) kwotę podatku podlegającego wpłacie na konto urzędu skarbowego, na podstawie art. 108 ust. 1 u.p.t.u. w związku z wykazaniem przez Podatnika na fakturach wystawionych w styczniu 2018 r. podatku w wysokości 6.928,00 zł, którego termin zapłaty przypadał na 26 lutego 2018 r.
3. W odwołaniu od tej decyzji Podatnik wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ z uwagi na to, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, ewentualnie, na wypadek nieuwzględnienia powyższego wniosku, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz umorzenie postępowania, zarzucając naruszenie:
I. przepisów postępowania mających wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.:
1. art. 187 § 1 w zw. z art. 120 i 122 o.p. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niezebranie wyczerpującego materiału dowodowego, w szczególności poprzez:
a. nieustalenie tożsamości osoby przekazującej Podatnikowi faktury VAT oraz przyjmującej od niego zapłatę za te faktury, posługującej się imieniem A., współpracującej z M. M. oraz J. J., chociaż tożsamość i zeznania tej osoby mają zasadnicze znaczenie dla sprawy;
b. niewyjaśnienie okoliczności prowadzenia działalności gospodarczej przez M. M. oraz przez spółkę P. sp. z o.o. w grudniu 2017 r. i styczniu 2018 r. w tym w zakresie współpracy z J. J., pomimo dowodów wskazujących na faktyczne prowadzenie działalności przez spółkę w tym okresie;
c. niewyjaśnienie okoliczności podnoszonych przez M. M., jakoby to J. J. wystawił bez jego upoważnienia przedmiotowe faktury, a ponadto posługiwał się rachunkiem bankowym I. S. i dopuszczał się podobnych czynów w przeszłości, chociaż okoliczności te mają zasadnicze znaczenie dla sprawy;
d. nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka J. J., pomimo tego, że zeznania tego świadka mają zasadnicze znaczenie dla sprawy;
e. nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka M. M. w warunkach konfrontacji z Podatnikiem oraz z J. J., pomimo tego, że zeznania tych osób są ze sobą sprzeczne, a mają zasadnicze znaczenie dla sprawy;
f. nieustalenie tożsamości dwóch mężczyzn, wykonujących usługi objęte kwestionowanymi fakturami w siedzibie P2. sp. z o.o. sp. k., w szczególności poprzez nieokazanie świadkowi M. K. wizerunków M. M. i J. J., pomimo tego, że okoliczność ta ma dla sprawy zasadnicze znaczenie;
g. niezwrócenie się do G., w celu ustalenia, czy P. sp. z o.o. korzystała z usług reklamy lub pozycjonowania witryny internetowej na rzecz P2. sp. z o.o. sp. k. lub P1., pomimo wyjaśnienia przez G1. sp. z o.o., że dostarczycielem tego rodzaju usług dla podmiotów z Europejskiego Obszaru Gospodarczego jest spółka z siedzibą w Irlandii o nazwie G.;
2. art. 191 o.p. poprzez błędną i dowolną ocenę przeprowadzonych dowodów, sprzeczną z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego, polegającą na:
a. odmowie przyznania wiarygodności dowodom z zeznań Podatnika oraz świadka M. K., a także dowodom w postaci protokołów przesłuchań M. K., M. S. i J. J., pomimo tego, że dowody te są ze sobą spójne, tworzą logiczną całość oraz odpowiadają zgromadzonej w sprawie dokumentacji księgowej, a świadkowie mają prawo nie pamiętać wszystkich szczegółów dotyczących wydarzeń sprzed kilku lat, w szczególności nieznaczna rozbieżność w zeznaniach Podatnika oraz M. K., w zakresie tego, kto doręczył wydrukowane ulotki, nie świadczy o braku wiarygodności tych zeznań, ale przeciwnie, wskazuje na ich autentyczność i brak porozumienia;
b. przyznaniu wiarygodności zeznaniom świadka M. M., pomimo tego, że są one nielogiczne i sprzeczne z zeznaniami pozostałych świadków;
c. przyjęciu, że Podatnik nie brał udziału w przesłuchaniu świadka M. M., ponieważ unika konfrontacji z tym świadkiem, chociaż brak jest jakichkolwiek racjonalnych przesłanek do wyciągnięcia takiego wniosku, tym bardziej, że osoby te były konfrontowane ze sobą na gruncie postępowania karnego, a Podatnik nie został wezwany na termin przesłuchania świadka, a jedynie o tym terminie zawiadomiony;
d. przyjęciu, że Podatnik nie znał M. M., ponieważ nie rozpoznał go na okazanym przez organ zdjęciu, podczas gdy zdjęcie to nie przedstawiało wyraźnego wizerunku M. M., wobec czego takie okazanie nie może przesądzać o tym, czy Podatnik spotkał się wcześniej z M. M.;
e. przyjęciu, że zakwestionowane faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, przy jednoczesnym uznaniu, że Podatnik nie dochował należytej staranności przy doborze kontrahentów, podczas gdy te dwie okoliczności są ze sobą sprzeczne;
3. art. 210 § 4 w zw. z art. 121 § 1 i art. 124 o.p. poprzez brak wskazania w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji konkretnych faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, w szczególności w zakresie sprzecznych ze sobą zeznań świadków oraz Podatnika;
II. błędne ustalenie stanu faktycznego, na skutek naruszenia przepisów postępowania, o których mowa powyżej, w szczególności poprzez przyjęcie, że:
1. zakwestionowane faktury nie odzwierciedlają faktycznych zdarzeń gospodarczych, a P. sp. z o.o. nigdy nie wykonała w ramach umowy z Podatnikiem usług opisanych w tych fakturach, w szczególności usług reklamowych, druku ulotek i pozycjonowania strony internetowej, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności z zeznań świadków i Podatnika wynika, że strony zawarły i wykonały w całości umowę w wyżej wymienionym zakresie, w konsekwencji czego Podatnik prawidłowo wystawił i zaksięgował faktury VAT;
2. Podatnik nie zachował należytej staranności w prowadzeniu działalności i doborze kontrahentów, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że takiej staranności dochował, ponieważ zawarł umowę ze spółką, która była prawidłowo ujawniona w KRS, w kontaktach z Podatnikiem była reprezentowana przez prezesa zarządu w osobie M. M. lub przez osoby przedstawione Podatnikowi osobiście przez tę osobę, a na dzień wystawiania i doręczenia zakwestionowanych faktur widniała także w wykazie podmiotów zarejestrowanych jako podatnicy VAT;
III. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 86 ust. 1 w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4a i art. 108 ust. 1 u.p.t.u. poprzez jego błędne zastosowanie w niniejszej sprawie, na skutek nieprawidłowego przyjęcia, że zakwestionowane faktury stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane.
Podatnik wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z:
a. zeznań świadka J. J., w tym w warunkach konfrontacji ze świadkiem M. M., na okoliczność współpracy pomiędzy tymi osobami, prowadzenia działalności przez P. sp. z o.o., w tym zwłaszcza w kontekście zakwestionowanych faktur, współpracy spółki z Podatnikiem i wykonania dla niego usług reklamowych;
b. wydruku KRS spółki D. sp. z o.o. (KRS:[...]), na okoliczność dalszej współpracy pomiędzy M. M. i J. J.;
c. oględzin filmów opublikowanych przez M. M. w portalu internetowym youtube.pl znajdujących się pod adresem: //www.youtube.com[...], na okoliczność prowadzenia przez M. M. już w 2016 r. działalności zarobkowej związanej z reklamą internetową i posiadania wiedzy eksperckiej w tym zakresie;
d. zwrócenie się do G. i G2. w celu uzyskania informacji, czy w 2017 r. i 2018 r. zostały wykonane usługi objęte zakwestionowanymi fakturami, w szczególności w zakresie umieszczenia reklam i pozycjonowania strony internetowej, a następnie o przeprowadzenie dowodu z tych informacji na okoliczność faktycznego wykonania usług objętych zakwestionowanymi fakturami;
e. ustalenie właściciela rachunku bankowego widniejącego na zakwestionowanych fakturach, a następnie o przeprowadzenie dowodu z tych informacji na okoliczność faktycznej tożsamości wystawcy tych faktur.
4. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej "organ odwoławczy") decyzją z dnia 30 września 2022 r., wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 13 § 1 pkt 2 lit. a o.p., a także przepisów ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 685 z późn. zm.) powołanych w uzasadnieniu decyzji, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Organ odwoławczy wskazał, że istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest, czy faktury VAT wystawione w styczniu 2018 r. przez P. sp. z o.o. dla firmy R. (dalej również "R.") dokumentują rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, a tym samym, czy Podatnikowi przysługuje prawo do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony, wynikający z tych faktur oraz, czy faktury VAT wystawione w styczniu 2018 r. przez R. dla P.P.H.U. P1. dokumentują rzeczywiste zdarzenia gospodarcze i tym samym, czy podatek wykazany w tych fakturach jest podatkiem należnym w rozumieniu u.p.t.u. albo też podlega wpłacie na rachunek urzędu skarbowego na podstawie art. 108 ust. 1 u.p.t.u.
Organ odwoławczy wskazał, iż pozostałe kwestie opisane w decyzji organu pierwszej instancji są bezsporne.
Organ odwoławczy podał, że głównym przedmiotem działalności Podatnika, prowadzonej pod firmą R. była sprzedaż hurtowa wyrobów metalowych oraz sprzętu i dodatkowego wyposażenia hydraulicznego i grzejnego.
Organ odwoławczy powołał adekwatne w sprawie przepisy prawa, tj. art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u.
Wskazał, iż w sprawie zebrano obszerny materiał dowodowy, w postaci m.in. zeznań Podatnika, M. M., M. K., M. S., J. J..
W jego ocenie usługi pozycjonowania witryny internetowej w SEO katalogach według słów kluczowych, kampania reklamowa G. [...], zarządzanie kampanią reklamową G. [...], ulotki reklamowe A4 (4+4) + składanie (500 szt.), pozycjonowanie witryny internetowej w SEO katalogach według słów kluczowych, reklama w portalach reklamowych, usługa marketingowa i usługa administracyjna wykazane w fakturach wystawionych przez spółkę P. sp. z o.o. dla R. nie zostały wykonane, a Podatnik był tego świadomy, o czym świadczą wskazane poniżej okoliczności:
Pomimo wysokiej kwoty, wynikającej z zamówienia z 30 listopada 2017 r. (wartość brutto 138.805,50 zł) na realizację usług wynikających ze spornych faktur VAT, pomiędzy R., a P. sp. z o.o. nie została zawarta pisemna umowy o współpracy. Do protokołu przesłuchania w charakterze stron Podatnik zeznał, że transakcje były realizowane za pośrednictwem dwóch wspólników, z których jeden miał na imię A., a drugiego imienia Podatnik w ogóle nie podał, bo nie pamiętał. Płatność za usługi wynikające z zakwestionowanych faktur VAT dokonywana była gotówką "na mieście, do rąk Pana A.", bez żądania pisemnego potwierdzenia zapłaty, co biorąc pod uwagę wysokie kwoty, wynikające ze spornych faktur, przeczy zasadom logiki i doświadczenia życiowego i wydaje się całkowicie niewiarygodne.
M. M., prezes zarządu P. sp. z o. o. zaprzeczył, że zna Podatnika, a Podatnik podczas przesłuchania w toku postępowania kontrolnego nie rozpoznał M. M. na okazanym zrzucie z ekranu pochodzącego z serwisu internetowego YouTube. Ponadto M. M. zeznał, że spółka z o.o. P. nie prowadziła działalności gospodarczej, nie zatrudniała pracowników i nie zawierała umów cywilnoprawnych, nie świadczyła usług w zakresie pozycjonowania witryn internetowych, przygotowywania i zarządzania kampanią reklamową G. [...], wykonania ulotek reklamowych, usług reklamy na portalach reklamowych, usług marketingowych i administracyjnych i nie wystawiła faktur dla firmy R., nie zna M. S. prowadzącej jednoosobową firmę pod nazwą P1. i nie współpracował z P2. sp. z o.o. sp. k. Organ argumentował, że żadna z firm nie przedłożyła dokumentów potwierdzających faktyczne wykonanie usług, takich jak, np. wzorów ulotek, zrzutów z ekranu dotyczących reklam, pozycjonowania stron. Również Podatnik nie przedstawił takich dokumentów i nie podał szczegółów dotyczących realizacji zamówienia.
W ocenie organu odwoławczego, w świetle ustalonego stanu faktycznego sprawy i przeprowadzonych przez organ pierwszej instancji czynności, wniosek Podatnika o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z:
a. zeznań świadka J. J., w tym w warunkach konfrontacji ze świadkiem M. M., na okoliczność współpracy pomiędzy tymi osobami, prowadzenia działalności przez P. sp. z o.o., w tym zwłaszcza w kontekście zakwestionowanych faktur, współpracy spółki z Podatnikiem i wykonania dla Podatnika usług reklamowych;
b. wydruku KRS spółki D. sp. z o.o. (KRS: [...]), na okoliczność dalszej współpracy pomiędzy M. M. i J. J.;
c. oględzin filmów opublikowanych przez M. M. w portalu internetowym youtube.pl znajdujących się pod adresem: //www.youtube.com/[...], na okoliczność prowadzenia przez M. M. już w 2016 r. działalności zarobkowej związanej z reklamą internetową i posiadania wiedzy eksperckiej w tym zakresie;
d. zwrócenie się do G. i G2. w celu uzyskania informacji, czy w 2017 r. i 2018 r. zostały wykonane usługi objęte zakwestionowanymi fakturami, w szczególności w zakresie umieszczenia reklam i pozycjonowania strony internetowej, a następnie o przeprowadzenie dowodu z tych informacji na okoliczność faktycznego wykonania usług objętych zakwestionowanymi fakturami;
e. ustalenie właściciela rachunku bankowego widniejącego na zakwestionowanych fakturach, a następnie o przeprowadzenie dowodu z tych informacji na okoliczność faktycznej tożsamości wystawcy tych faktur - nie ma racjonalnego nieuzasadnienia.
Zebrane dowody świadczą bowiem o tym, iż sporne faktury VAT, wystawione przez P. sp. z o.o. dla R. są nierzetelne i w rzeczywistości R. nie nabył towarów i usług wykazanych w tych fakturach, zatem zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit.a u.p.t.u. nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z tych faktur. Poprzez zaewidencjonowanie wartości wynikających z ww. faktur VAT w rejestrze zakupu VAT za styczeń 2018 r. oraz w deklaracji podatkowej VAT-7 za styczeń 2018 r., Podatnik zawyżył podatek naliczony za styczeń 2018 r. o kwotę 25.955,50 zł i naruszył art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a oraz art. 109 ust. 3 u.p.t.u.
W ocenie organu odwoławczego skoro P. sp. z.o.o. nie sprzedała R. towarów i usług wykazanych w ww. fakturach VAT, to również R. nie mógł dalej sprzedać tych towarów i usług firmie P1., wystawiając 3 faktury VAT na łączną kwotę 30.120,00 zł, VAT 6.927,60 zł. Zdaniem organu faktury te nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a czynności wynikające z tych faktur VAT nie stanowią dostawy w rozumieniu art. 7 u.p.t.u. i nie podlegają opodatkowaniu tym podatkiem. Z zebranych dowodów wynika bowiem, że nie wystąpiła dostawa towarów i usług, a wystawione faktury nie były źródłem powstania obowiązku podatkowego na podstawie art. 19 u.p.t.u., a jedynie na podstawie art. 108 u.p.t.u. stanowiły kwotę podatku do zapłaty na rachunek urzędu skarbowego.
Organ odwoławczy odniósł się do zarzutów odwołania i uznał je za bezzasadne, podkreślając, że Podatnik nie przedłożył dowodów potwierdzających wykonanie usług oraz nie przedłożył ich także rzekomy wykonawca i odbiorca.
5. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i uchylenie decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych, jak również o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji.
Zaskarżonej decyzji zarzucił:
I. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 187 § 1 w zw. z art. 120 i 122 o.p. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niezebranie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez:
a. brak podjęcia działań mających na celu ustalenie tożsamości osoby przekazującej podatnikowi faktury VAT oraz przyjmującej od Podatnika zapłatę za te faktury, posługującej się imieniem A., współpracującej z M. M. oraz J. J., przede wszystkim brak przesłuchania J. J. na tę okoliczność, choć tożsamość i zeznania tej osoby mają zasadnicze znaczenie dla sprawy,
b. niewyjaśnienie okoliczności prowadzenia działalności gospodarczej przez M. M. oraz przez spółkę P. sp. z o.o. w grudniu 2017 r. i styczniu 2018 r., w tym w zakresie współpracy z J. J., pomimo dowodów wskazujących na faktyczne prowadzenie działalności przez spółkę w tym okresie,
c. niewyjaśnienie okoliczności podnoszonych przez M. M., jakoby to J. J. wystawił bez jego upoważnienia przedmiotowe faktury, a ponadto posługiwał się rachunkiem bankowym I. S. i dopuszczał się podobnych czynów w przeszłości, choć okoliczności te mają zasadnicze znaczenie dla sprawy,
d. nieprzeprowadzenie przed organem dowodu z przesłuchania świadka J. J., a oparcie się na jedynie na protokole z jego przesłuchania w charakterze świadka, które miało miejsce 26 listopada 2019 r. w Komendzie Miejskiej Policji w R., pomimo tego, że zeznania tego świadka mają zasadnicze znaczenie dla sprawy,
e. nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka M. M. w warunkach konfrontacji z podatnikiem oraz ze świadkiem J. J., pomimo tego, że zeznania tych osób są ze sobą sprzeczne, a mają zasadnicze znaczenie dla sprawy,
f. nieustalenie tożsamości dwóch mężczyzn, wykonujących usługi objęte kwestionowanymi fakturami w siedzibie P2. sp. z o.o. sp. k., w szczególności poprzez nieokazanie świadkowi M. K. wizerunków M. M. i J. J., pomimo tego, że okoliczność ta ma dla sprawy zasadnicze znaczenie,
g. niezwrócenie się do G. w celu ustalenia, czy P. sp. z o.o. korzystała z usług reklamy lub pozycjonowania witryny internetowej na rzecz P2. sp. z o.o. sp. k. lub P1., pomimo wyjaśnienia przez G1. sp. z o.o., że dostarczycielem tego rodzaju usług dla podmiotów z Europejskiego Obszaru Gospodarczego jest spółka z siedzibą w Irlandii o nazwie G. i pomimo tego, że ta okoliczność ma dla sprawy zasadnicze znaczenie,
wskutek czego decyzja wydana na podstawie błędnego i w niepełnym wymiarze ustalonego stanu faktycznego ze względu na brak podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu jego dokładnego określenia, tj. przeprowadzenia niezbędnych do jego ustalenia dowodów i tym samym błędnie ustalając, iż Skarżący za styczeń 2018 r. zawyżył podatek naliczony w kwocie 25.955,50 zł wynikający z 11 faktur VAT wystawionych przez P. Sp. z o.o., które to faktury według organu nie dokumentowały rzeczywistych transakcji handlowych, a także, że Skarżący wystawił trzy faktury VAT dla P1. na łączną wartość netto 30.120,0 zł, VAT 6.927,60 zł, które według organu nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń handlowych;
2. naruszenie art. 180 o.p. poprzez uznanie, że wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z:
a. zeznań świadka J. J., w tym w warunkach konfrontacji ze świadkiem M. M., na okoliczność współpracy pomiędzy tymi osobami, prowadzenia działalności przez P. sp. z o.o., w tym zwłaszcza w kontekście zakwestionowanych faktur, współpracy spółki ze Skarżącym i wykonania dla Skarżącego usług reklamowych,
b. wydruku KRS spółki D. sp. z o.o. (KRS: [...]), na okoliczność dalszej współpracy pomiędzy M. M. i J. J.,
c. oględzin filmów opublikowanych przez M. M. w portalu internetowym youtube.pl znajdujących się pod adresem https://www.youtube.com[...] na okoliczność prowadzenia przez M. M. już w 2016 r. działalności zarobkowej związanej z reklamą internetową i posiadania wiedzy eksperckiej w tym zakresie,
d. zwrócenie się do G. i G2. w celu uzyskania informacji, czy w 2017 r. i 2018 r. zostały wykonane usługi objęte zakwestionowanymi fakturami, w szczególności w zakresie umieszczenia reklam i pozycjonowania strony internetowej, a następnie o przeprowadzenie dowodu z tych informacji na okoliczność faktycznego wykonania usług objętych zakwestionowanymi fakturami,
e. ustalenie właściciela rachunku bankowego widniejącego na zakwestionowanych fakturach, a następnie o przeprowadzenie dowodu z tych informacji na okoliczność faktycznej tożsamości wystawcy tych faktur - nie ma racjonalnego nieuzasadnienia, pomimo iż fakty, na których udowodnienie zostały powołane ww. dowody mają dla sprawy zasadnicze znaczenie, wskutek czego decyzja została wydana na podstawie błędnie i w niepełnym wymiarze ustalonym stanie faktycznym ze względu na brak podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu jego dokładnego określenia, tj. przeprowadzenia niezbędnych do jego ustalenia dowodów i tym samym błędnie ustalając, iż Skarżący za styczeń 2018 r. zawyżył podatek naliczony w kwocie 25.955,50 zł wynikający z 11 faktur VAT wystawionych przez P. Sp. z o.o., które to faktury według organu nie dokumentowały rzeczywistych transakcji handlowych, a także, że Skarżący wystawił trzy faktury VAT dla P1. na łączną wartość netto 30.120,00 zł, VAT 6.927,60 zł, które według organu nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń handlowych;
3. naruszenie art. 191 o.p. poprzez błędną i dowolną ocenę przeprowadzonych dowodów, sprzeczną z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego, polegającą na:
a. odmowie przyznania wiarygodności dowodom w postaci zeznań Skarżącego oraz świadka M. K., a także dowodom w postaci protokołów przesłuchań Skarżącego, M. K., M. S. i J. J. pomimo tego, że dowody te są ze sobą spójne, tworzą logiczną całość oraz odpowiadają zgromadzonej w sprawie dokumentacji księgowej, a świadkowie mają prawo nie pamiętać wszystkich szczegółów dotyczących wydarzeń sprzed kilku lat, w szczególności nieznaczna rozbieżność w zeznaniach Podatnika oraz M. K. w zakresie tego, kto doręczył wydrukowane ulotki, nie świadczy o braku wiarygodności tych zeznań, ale przeciwnie, wskazuje na autentyczność tych zeznań i brak porozumienia,
b. przyznaniu wiarygodności zeznaniom świadka M. M., pomimo tego, że są one nielogiczne i sprzeczne z zeznaniami pozostałych świadków,
c. przyjęciu, że Skarżący nie brał udziału w przesłuchaniu świadka M. M. ponieważ unika konfrontacji z tym świadkiem, choć brak jest jakichkolwiek racjonalnych przesłanek do wyciągnięcia takiego wniosku, tym bardziej, że osoby te były konfrontowane ze sobą na gruncie postępowania karnego, a Podatnik nie został wezwany na termin przesłuchania świadka, a jedynie o tym terminie zawiadomiony,
d. przyjęciu, że Skarżący nie znał M. M., ponieważ nie rozpoznał go na okazanym przez organ pierwszej instancji zdjęciu, podczas gdy zdjęcie to nie przedstawiało wyraźnego wizerunku M. M., wobec czego takie okazanie nie może przesądzać o tym, czy Skarżący spotkał się wcześniej z M. M. - wskutek czego miało to wpływ na treść decyzji poprzez błędne przyjęcie, iż Skarżący za styczeń 2018 r. zawyżył podatek naliczony w kwocie 25.955,50 zł wynikający z 11 faktur VAT wystawionych przez P. Sp. z o.o., które to faktury według organu nie dokumentowały rzeczywistych transakcji handlowych, a także, że Skarżący wystawił trzy faktury VAT dla P1. na łączną wartość netto 30.120,0 zł, VAT 6.927,60 zł, które według organu nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń handlowych;
4. naruszenie art. 210 § 4 w zw. z art. 121 § 1 i art. 124 o.p. poprzez brak wskazania w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji konkretnych faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, w szczególności w zakresie sprzecznych ze sobą zeznań świadków oraz Podatnika, a także wniosków dowodowych zgłoszonych wraz z pismem z dnia 14 września 2022 r., w tym wniosku o uzupełniające przesłuchanie świadka M. M.;
II. błędne ustalenie stanu faktycznego na skutek naruszenia wskazanych wyżej przepisów postępowania, w szczególności poprzez przyjęcie, że:
1. zakwestionowane faktury nie odzwierciedlają faktycznych zdarzeń gospodarczych, a P. sp. z o.o. nigdy nie wykonała w ramach umowy z Podatnikiem usług opisanych w tych fakturach, w szczególności usług reklamowych, druku ulotek i pozycjonowania strony internetowej, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności z zeznań świadków i Podatnika wynika, że strony zawarły i wykonały w całości umowę w wyżej wymienionym zakresie, w konsekwencji czego Podatnik prawidłowo wystawił i zaksięgował faktury VAT;
2. Podatnik nie zachował należytej staranności w prowadzeniu działalności i doborze kontrahentów, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że Podatnik dochował należytej staranności ponieważ zawarł umowę ze spółką, która była prawidłowo ujawniona w KRS, w kontaktach z Podatnikiem była reprezentowana przez prezesa zarządu w osobie M. M. lub przez osoby przedstawione Podatnikowi osobiście przez tę osobę, a na dzień wystawiania i doręczenia zakwestionowanych faktur widniała także w wykazie podmiotów zarejestrowanych jako podatnicy VAT;
III. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 86 ust. 1 w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a i art. 108 ust. 1 u.p.t.u. poprzez jego błędne zastosowanie na skutek nieprawidłowego przyjęcia, że wystawione przez Podatnika faktury stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane.
6. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Kontroli Sądu w niniejszej sprawie podlega decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 30 września 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia 29 października 2020 r. określającą Skarżącemu kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń 2018 r. w wysokości 10.520,00 zł oraz kwotę podatku podlegającego wpłacie na konto urzędu skarbowego, na podstawie art. 108 ust. 1 u.p.t.u. w wysokości 6.928,00 zł.
Kwestią sporną było uznanie przez organy, że Skarżący w tym okresie dokonał odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez P. sp. z o.o., które nie dokumentują zdarzeń gospodarczych opisanych w fakturach oraz wystawił faktury VAT dla P.P.H.U. P1., które nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i tym samym podatek wykazany w tych fakturach podlega wpłacie na rachunek urzędu skarbowego na podstawie art. 108 ust. 1 u.p.t.u.
Skarżący zarzucił organom naruszenie zarówno przepisów prawa procesowego, jak i materialnego, akcentując błędne ustalenie przez organy podatkowe stanu faktycznego w sprawie.
Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, Sąd przyznał rację organom podatkowym.
Sąd stwierdza, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone z poszanowaniem obowiązujących norm i pozwalało na poczynienie ustaleń, które determinowały konieczność zakwestionowania możliwości odliczenia przez Skarżącego podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez P. sp. z o.o. oraz nałożenia na Skarżącego obowiązku zapłaty kwoty podatku na podstawie art. 108 ust. 1 u.p.t.u., w związku z wystawieniem faktur VAT dla P.P.H.U. P1..
Wbrew zarzutom skargi organy działały zgodnie z prawem (art. 120 o.p.), podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy (art. 122 o.p.), a nadto zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 o.p.) oraz dokonały swobodnej jego oceny (art. 191 o.p.), co zresztą znalazło wyraz w uzasadnieniach wydanych przez nie decyzji (art. 210 § 4 o.p.) - organy szczegółowo wskazały dowody, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia w sprawie. Organ odwoławczy rozpatrzył sprawę ponownie i odniósł się do zarzutów odwołania, uznając je za bezzasadne (art. 127 o.p.).
Wynikająca z art. 122 o.p. zasada prawdy obiektywnej, wymaga aby organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Ramy działania tej zasady w postępowaniu podatkowym wyznacza norma prawa materialnego, która ma być zastosowana w indywidualnej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1498/10, LEX nr 1116112). Zdaniem Sądu, organy podatkowe w rozpoznawanej sprawie podjęły szereg czynności zmierzających do jak najpełniejszego ustalenia okoliczności faktycznych.
Organ podatkowy zebrał w sprawie obszerny materiał dowodowy – m.in. wyjaśnienia Skarżącego, zeznania świadków (M. M., M. K.).
Zgodnie z art. 5 u.p.t.u. - w brzmieniu obowiązującym w okresie objętym niniejszą decyzją - opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:
1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2) eksport towarów;
3) import towarów na terytorium kraju;
4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.p.t.u. przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
Zgodnie z art. 86 ust. 1 u.p.t.u. w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Kwotę podatku naliczonego stanowi, suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług (art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.t.u.).
Stosownie do art. 15 ust. 1 u.p.t.u. podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 u.p.t.u.).
W myśl natomiast art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności.
Zgodnie z art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty.
Sąd podziela stanowisko organów, że ani P. sp. z o.o. nie dostarczyła usług i towarów opisanych na zakwestionowanych fakturach wystawionych na rzecz Skarżącego, ani Skarżący nie dostarczył ich na rzecz P.P.H.U. P1..
Skarżący, pomimo że był o to wzywany, nie przedłożył dokumentów potwierdzających faktyczną dostawę usług i towarów, takich jak np. wzorów ulotek, zrzutów z ekranu dotyczących reklam, pozycjonowania stron. Takich dowodów nie dostarczył również rzekomy wykonawca usług P. sp. z o.o., jak i rzekomy odbiorca – P.P.H.U. P1.. Dowodami wykonania usług nie są złożone przez pełnomocnika Skarżącego wydruki z KRS, mające potwierdzać prowadzenie działalności gospodarczej w różnych okresach czasowych wspólnie przez M. M. i J. J., czy zrzuty ekranu z portali podatkowych na których M. M. i J. J. oferowali swoje usługi, gdyż nie potwierdzają one dostawy towarów i usług, udokumentowanych spornymi fakturami VAT.
Opisując współpracę z P. sp. z o.o., Skarżący zeznał, iż transakcje były realizowane za pośrednictwem dwóch wspólników, z których jeden miał na imię A., a drugiego imienia Skarżący nie pamiętał. Za usługi wynikające z zakwestionowanych faktur VAT, których wartość przekraczała 10.000 zł, płacił gotówką "na mieście, do rąk Pana A.", bez żądania pisemnego potwierdzenia zapłaty, co, jak słusznie zauważył organ, przeczy zasadom logiki i doświadczenia życiowego i jest całkowicie niewiarygodne. Skarżący nie miał żadnej wiedzy na temat transakcji, których był stroną. Skarżący zeznał, że "Pana A." jako przedstawiciela spółki P. przedstawił mu prezes tej spółki M. M., którego jednak nie rozpoznał na okazanym mu zrzucie z ekranu pochodzącego z serwisu internetowego YouTube. Co istotne M. M. zeznał, że spółka P. nie prowadziła działalności gospodarczej, nie zatrudniała pracowników i nie zawierała umów cywilnoprawnych, nie świadczyła usług w zakresie pozycjonowania witryn internetowych, przygotowywania i zarządzania kampanią reklamową G. [...], reklamy na portalach reklamowych, usług marketingowych i administracyjnych, nie wykonała ulotek reklamowych i nie wystawiła faktur dla R., Stwierdził również, że nie zna M. S. prowadzącej jednoosobową firmę, nie współpracował z P2. sp. z o.o. sp. k. i kategorycznie zaprzeczył, iż zna Skarżącego. Zeznał, że nie wystawił zakwestionowanych faktur i nikt inny poza nim nie mógł tego uczynić oraz, że spółka P. nie otrzymała żadnych należności z faktur. Skarżący, choć zarzucał organom naruszenie przepisów postępowania i wadliwe ustalenie stanu faktycznego, nie wziął udziału w przesłuchaniu świadka M. M., pomimo że został zawiadomiony o miejscu i terminie przeprowadzenia tego dowodu.
Do protokołu przesłuchania przeprowadzonego 16 lipca 2019 r. w komendzie Miejskiej w R. M. M. zeznał, że w P. sp. o.o. nie było żadnych innych członków zarządu, była to spółka z jednoosobowym zarządem, nigdy nie zatrudniał żadnych pracowników, spółka ta nie wykonywała żadnych prac, nie podpisywał żadnych umów, a co za tym idzie nie wystawiał żadnych faktur VAT, jak również, że nie miał sprzętu do wykonania ulotek reklamowych. W styczniu 2018 r. spółka została wykreślona z ewidencji VAT, a później również z KRS. M. M. zeznał, że w jego ocenie to J. J., jego były wspólnik z innej spółki, kiedy jeszcze zajmował się ubezpieczeniami, mógł wystawić zakwestionowane faktury, posługując się bezprawnie danymi w P. sp. o.o., gdyż zajmował się prywatnie takimi usługami.
Przesłuchana w charakterze świadka w Komendzie Miejskiej Policji w R. M. S. do protokołu z 6 września 2019 r. zeznała, że zna R.B. i z tego co pamięta, współpracował z jej firmą od około 2-3 lat, ale nie jest w stanie podać żadnych szczegółów tej współpracy, ponieważ tym zajmował się jej mąż – M. K.. M. K. w trakcie przesłuchania zeznał, że usługa została wykonana przez dwóch panów z polecenia R.B., co było dla niego gwarantem dobrze wykonanej pracy. Zarówno M. S., jak i M. K. nie przedłożyli żadnych dowodów na okoliczność rzeczywistego wykonania usług/ dostawy towarów opisanych na fakturach wystawionych przez R.B. ani nie przekazali żadnych istotnych okoliczności rzekomej współpracy.
Natomiast J. J. do protokołu przesłuchania w charakterze świadka z 26 grudnia 2019 r., przeprowadzonego w Komendzie Miejskiej Policji w T. zeznał, że zna firmę P. sp. z o.o., pracował w niej jako grafik, zajmował się obsługą klienta i wykonywaniem zleceń. Firma ta należy do M. M., którego zna i na jego polecenie wystawiał faktury. Zna również firmę R., dla której wykonywał usługi reklamowe, niczego nie przypomina sobie natomiast na temat firmy P.P.H.U. P1. oraz M. K., ale nazwiska "kojarzy". Wprawdzie potwierdził, że usługi takie, jak: pozycjonowanie witryn internetowych w SEO katalogach według słów kluczowych, kampania reklamowa G. [...], zarządzanie usługami, wykonywał, będąc zatrudniony w firmie P. dla R.B., lecz nie pamiętał kiedy. Jeżeli chodzi o ulotki reklamowe, to zeznał, że wykonywał takie usługi, ale nie pamięta dla jakich podmiotów.
Organ pierwszej instancji skonfrontował zeznania M. M. z zeznaniami J. J. i zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. o wskazanie, czy za lata: 2016, 2017 i 2018 wpłynęły informacje PIT-11 złożone przez płatnika P. Spółka z o.o. ze wskazaniem J. J. jako podatnika. W odpowiedzi, Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. poinformował, że za wskazany okres nie odnotowano wpływu informacji PIT-11 wystawionych przez płatnika P. Spółka z o.o., ze wskazaniem J. J. jako podatnika. Ponadto, organ pierwszej instancji, w związku z informacją J. J., że był zatrudniony w firmie P. Spółka z o.o., zwrócił się do niego o wskazanie, w jakim okresie był zatrudniony i na jakiej podstawie prawnej świadczył pracę. Jednak pomimo skutecznie doręczonego wezwania J. J. nie udzielił odpowiedzi na zadane pytania.
Świadkowie (za wyjątkiem M. M.), M. S., M. K., J. J. nie udzielali konkretnych, istotnych informacji na temat rzekomo świadczonych usług (dostawy towarów) ujawnionych na zakwestionowanych fakturach, pomimo że organ zwracał się o podanie ich. Twierdzili, że informacjami takimi dysponuje inna osoba, a najczęściej odpowiedzi brzmiały: nie pamiętam, nie przypominam sobie, nie wiem. Wbrew twierdzeniom Skarżącego zeznania M. M. są logiczne i wiarygodne – P. sp. o.o. faktycznie nie zatrudniała pracowników, w tym J. J., nie wystawiała faktur, została wykreślona z ewidencji podatników VAT. Z jego zeznań faktycznie wynika, że nie zna R.B., a R.B. nie rozpoznał M. M. na okazanym mu zrzucie z ekranu pochodzącego z serwisu internetowego YouTube.
Dodać trzeba, iż organ sprawdził, czy spółka P. Spółka z o.o. lub firma R. w latach 2015-2018 były abonentami internetowego programu do faktur Online "[...]". Z informacji przekazanych przez F. Spółka z o.o. z siedzibą w W. wynika, że wskazanie P. sp. z o.o. w fakturach wygenerowanych za pośrednictwem systemu [...] nie dowodzi, że w dacie wystawienia faktur spółka ta była faktycznym właścicielem konta w tym systemie.
Zakwestionowane faktury (za wyjątkiem nr [...]) zostały wystawione w grudniu 2017 r., a jako datę sprzedaży wskazano styczeń 2018 r., co przeczy wyjaśnieniom M. S., że całość zamówienia została zamknięta z końcem roku 2017 r. Co więcej Skarżący wystawiał faktury sprzedaży za nabyte usługi i towary w styczniu 2018 r. - 3 faktury, w lutym 2018 r. - 2 faktury, w marcu 2018 r. - jedną fakturę, w maju 2018 r. - 2 faktury i w czerwcu 2018 r. - 2 faktury, czyli w oderwaniu od momentu nabycia towarów i usług – z naruszeniem art. 106i ust. 1 u.p.t.u. Skarżący nie podał żadnych racjonalnych powodów takiego postępowania, co jak słusznie zauważył organ, świadczy to o tym, że faktury wystawione przez Skarżącego nie dokumentują rzeczywistego świadczenia usług i dostawy towarów i są tzw. fakturami "pustymi".
W myśl art. 180 § 1 o.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z kolei art. 187 § 1 o.p. obliguje organ podatkowy do zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Na gruncie zaś art. 188 o.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem.
W świetle ustalonego stanu faktycznego sprawy i przeprowadzonych w toku postępowania czynności organ był uprawniony odmówić przeprowadzenia zawnioskowanych przez Skarżącego dowodów. Nie może bowiem być tak, że organy podatkowe zobowiązane są do nieograniczonego w czasie poszukiwania faktów potwierdzających stanowisko prezentowane przez Skarżącego, który nie przedłożył żadnych dowodów na wykonanie usług/dostawę towarów opisanych w zakwestionowanych fakturach i ograniczył się do kontestowania czynności podejmowanych przez organ podatkowy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie dowodzi, że dostawa towarów i usług, udokumentowana spornymi fakturami VAT nie miała w rzeczywistości miejsca.
Art. 180 Ordynacji podatkowej dopuszcza, aby w postępowaniu podatkowym były wykorzystane dowody i materiały zgromadzone w innych postępowaniach i w konsekwencji powoduje, że nie istnieje prawny nakaz, aby w toku postępowania podatkowego koniecznym było powtórzenie przesłuchania świadka, który zeznawał w takim postępowaniu. J. J. został przesłuchany 26 listopada 2019 r. w Komendzie Miejskiej Policji w R.. Zeznania przed tym organem oraz w toku postępowania pierwszoinstancyjnego złożył również M. M., który zaprzeczył aby użyczał, udostępniał, przekazał do prowadzenia J. J. spółkę z o.o. Odnosząc się z kolei do zarzutu nieustalenia przez organ podatkowy danych osobowych osób, które wykonywały usługi objęte zakwestionowanymi fakturami, należy podkreślić, że informacje w tym zakresie nie były znane zarówno Skarżącemu, jak i M. K., co wynika ze złożonych przez te osoby zeznań. Skarżący zeznał, iż nie widział nigdy tych mężczyzn, nie wie jak się nazywali, nie było go przy tym jak wykonywali usługę, a o takie szczegóły należy pytać M. K., od którego dowiedział się, że Pan A. przywiózł mu ulotki, ale jak one wyglądały nie wie, gdyż ich nigdy nie otrzymał. Natomiast M. K., odnosząc się do spornych usług zeznał, że wyglądało to tak, że do jego firmy przyjechało dwóch mężczyzn z laptopami, którzy robili prezentację, jak wyglądają efekty ich pracy. Wprawdzie mężczyźni ci przedstawiali się z imienia i nazwiska, jednak nie pamięta już tych danych.
Sąd w pełni podziela stanowisko organu odwoławczego, że w tym stanie rzeczy nie sposób domniemywać, że organ podatkowy byłby w stanie ustalić personalia tych osób, skoro wiedzy w tym zakresie nie posiadali bezpośrednio zainteresowani, tj. Skarżący i M. K..
Organ pierwszej instancji zwrócił się do G1. sp. z o.o. o podanie, czy firma R., bądź też firma P. sp. z o.o. zleciła kampanie reklamowe na rynek ukraiński w grudniu 2017 r. bądź w styczniu 2018 r. firmy P2. sp. z o.o. sp. k. oraz firmy P.P.H.U. P1. oraz o przesłanie wszelkiej dokumentacji potwierdzającej realizację usług (zamówienie, kosztorys, dokument sprzedaży, dokument zapłaty, itp.), w sytuacji, gdyby zostały zamieszczone prezentacje multimedialne bądź reklamy czy też pozycjonowanie witryny internetowej w SEO katalogach według słów kluczowych powołanych firm. W odpowiedzi, G1. sp. z o.o. wskazała, że nie posiada żądanych informacji, ponieważ nie jest uprawniona ani do otrzymywania takich informacji, ani też do ich pozyskiwania. Wprawdzie podała dwa zagraniczne adresy firmy G. - w Irlandii i USA, jednakże mając na uwadze informację udzieloną przez G1. Spółka z o.o. o braku upoważnienia firmy do pozyskiwania i otrzymywania danych wskazanych w zapytaniu, nie można przyjąć, że takie informacje będą w posiadaniu zagranicznego ośrodka firmy G.. Wobec tego organ pierwszej instancji zasadnie podjął decyzję o odstąpieniu od prowadzenia dalszej korespondencji w przedmiotowym zakresie. Dostrzec trzeba, iż pomimo tego, że Skarżący kwestionuje działania organu pierwszej instancji w tym zakresie, to sam nie podjął żadnej próby pozyskania stosownych informacji od firmy G. Jak już Sąd wyjaśnił, nie można na organy podatkowe nakładać nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających stanowisko prezentowane przez stronę. W sprawie strategia Skarżącego polega wyłącznie na negowaniu działań podejmowanych przez organ podatkowy. Skarżący nie przedłożył natomiast żadnych dowodów potwierdzających wykonanie zakwestionowanych usług (dostawy towarów), jak również nie przedłożył ich rzekomy wykonawca i odbiorca.
Zdaniem Sądu, zebrane w sprawie dowody świadczą o tym, iż sporne faktury VAT, wystawione przez P. sp. z o.o. dla firmy Skarżącego są nierzetelne i w rzeczywistości Skarżący nie nabył towarów i usług wykazanych na tych fakturach. Poprzez zaewidencjonowanie wartości wynikających z ww. faktur VAT w deklaracji podatkowej VAT-7 za styczeń 2018 r. Skarżący naruszył art. 88 ust. 3a pkt 4 lit.a, zawyżając podatek naliczony za styczeń 2018 r. o kwotę 25.955,50 zł.
Skoro spółka P. nie sprzedała na rzecz Skarżącego towarów i usług wykazanych w ww. fakturach VAT, to również Skarżący nie mógł dalej sprzedać tych towarów i usług firmie P.P.H.U. P1., wystawiając 3 faktury VAT na łączną kwotę 30.120,00 zł, VAT 6.927,60 zł. Faktury te również nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych; są to tzw. faktury puste. Z zebranych dowodów wynika bowiem, że nie wystąpiła dostawa towarów i usług, wynikająca z tych faktur VAT, a wykazany na nich podatek podlega zapłacie zgodnie z art. 108 ust. 1 u.p.t.u.
Reasumując, w ocenie Sądu organy podatkowe w toku postępowania podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy, dokonując jego oceny w zgodzie z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego. Poczynione ustalenia znajdują potwierdzenie w zgromadzonych w sprawie dowodach. Skarżący nie przedstawił zaś dowodów, które podważałyby istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, uznane przez organy podatkowe za udowodnione.
W świetle powyższych uwag uznać należało, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego jest zgodna z prawem, a zarzuty są bezzasadne. To z kolei determinowało konieczność oddalenia wniesionej na nią skargi, co też uczyniono, działając stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.).
Z tych względów orzeczono jak w sentencji.