I SA/Gl 1530/22

I SA/Gl 1530/22 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2023-11-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Agata Ćwik-Bury /przewodniczący sprawozdawca/
Anna Rotter
Katarzyna Stuła-Marcela
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 1452
art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. b)
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Sędziowie WSA Anna Rotter, Katarzyna Stuła-Marcela, Protokolant Specjalista Magdalena Kurpis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2023 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 29 września 2022 r. nr SKO.FP/41.4/307/2022/10110 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2022 rok oddala skargę.
Uzasadnienie
1.Przedmiotem skargi jest wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: Kolegium) na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej: O.p.) dla E Sp. z o.o. (dalej: Spółka, Skarżąca) decyzja z dnia 29 września 2022r. znak SKO.FP/41.4/307/2022/10110 określająca zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za rok 2022 r. w kwocie 13.199 zł.
2. Dotychczasowy przebieg postępowania.
2.1. Decyzją z dnia 23 maja 2022 r.. Nr [...] Prezydent Miasta S. (dalej: Prezydent) określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2022 w kwocie 13.199 zł. Do podstawy opodatkowania organ przyjął grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 12815 m2.
2.2. W odwołaniu od ww. decyzji Spółka zarzuciła:
- błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na nieustaleniu, że działka o numerze [...] o powierzchni 12.815 m2 objęta księgą wieczystą [...] zabudowana jest infrastrukturą kolejową nieczynną, podczas gdy jest to istotna okoliczność w niniejszej sprawie, a niewątpliwie przedmiotowa działka stanowi teren gruntu oznaczony w ewidencji symbolem "Tk" (tereny kolejowe), na którym znajduje się m.in. podtorze stanowiące element nieczynnej infrastruktury kolejowej,
- naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. b) z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 2022 roku (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1452 ze zm., dalej: upol) poprzez bezpodstawne naliczenie podatku od nieruchomości, podczas gdy na przedmiotowej działce znajduje się infrastruktura kolejowa nieczynna, a w myśl naruszonego przepisu zwalnia się od podatku od nieruchomości "grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1984) lub obiektu infrastruktury usługowej w rozumieniu art. 4 pkt 51 tej ustawy, w części zajętej wyłącznie do wykonywania zadań zarządcy infrastruktury, o których mowa w art. 5 ust. 1 tej ustawy, lub świadczenia usług przez operatora obiektu infrastruktury usługowej, o których mowa w ust. 2 i 3 załącznika nr 2 do tej ustawy, jeżeli : (...) b) ta infrastruktura kolejowa: (...) - stanowi infrastrukturę nieczynną w rozumieniu art. 4 pkt 1 b ustawy z dnia 28 marca 2003 o transporcie kolejowym"
- naruszenie art. 210 § 4 o.p. w zw. z art. 124 o.p. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji i pominięcie całkowicie rozważań na temat znajdującej się na działkach infrastruktury kolejowej nieczynnej jako podstawy do zwolnienia od podatku od nieruchomości, a także poprzez zaniechanie opisania aktualnego na dzień wydawania zaskarżonej decyzji opisu nieruchomości, a poprzestaniu wyłącznie na danych archiwalnych z 2018 roku (z zastrzeżeniem, podczas gdy decyzja podatkowa powinna zawierać rzetelne uzasadnienie faktyczne i prawne
- naruszenie art. 180 § 1 o.p. w zw. z art. 187 § 1 o.p. oraz art. 198 § 1 o.p. w zw. z art. 122 o.p. polegające na zaniechaniu dokonania oględzin działki, której dotyczy niniejsze postępowanie i poprzestaniu na ustaleniach oględzin dokonanych ok. 4 lata temu, podczas gdy organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a przez to dążyć do pełnego, rzetelnego i aktualnego na dzień rozstrzygania ustalenia stanu faktycznego sprawy
- naruszenie art. 21 § 3 o.p. polegające na wszczęciu przedmiotowego postępowania z urzędu, podczas gdy brak było ku temu podstaw, gdyż nie ziściła się żadna z przesłanek wymienionych w naruszonym przepisie, albowiem działka gruntu, której dotyczy postępowanie zwolniona jest z podatku od nieruchomości.
Spółka wniosła o przeprowadzenie dowodu z oględzin ww. działki celem ustalenia faktu jej zabudowania infrastrukturą kolejową nieczynną.
2.3. Zaskarżoną decyzją Kolegium utrzymało w mocy decyzję Prezydenta.
W uzasadnieniu wskazało, iż istota sporu w sprawie dotyczy opodatkowania działki sklasyfikowanej jako Tk i możliwości zastosowania zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Podstawę prawną wymiaru podatku od nieruchomości w rozpatrywanej sprawie stanowią przepisy Ordynacji podatkowej, ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych zwanej w skrócie upoi w brzmieniu obowiązującym w 2022 roku (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1452 ze zm.) oraz przepisy uchwały Nr 426/2021 Rady Miasta Siemianowic Śląskich z dnia 25 listopada 2021 r. w sprawie: określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie miasta S.
Na podstawie akt sprawy ustalono, że do Spółki należy prawo użytkowania wieczystego gruntów działki o nr [...] o powierzchni 12.815,00 m2 poł. w S., dla której prowadzona jest księga wieczysta [...]. Zgodnie z danymi z ewidencji gruntów i budynków grunty powyższej działki sklasyfikowane są jako Tk (tereny kolejowe). W toku prowadzonego postępowania w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 r. organ I instancji przeprowadził w dniu 18 października 2018 r. wizję na działce nr [...]. W trakcie czynności stwierdzono, że w obrębie działki nie ma infrastruktury kolejowej, co udokumentowano na zdjęciach (karta nr 17). W dniu 28 czerwca 2022 r. ponownie dokonano wizji lokalnej i nie stwierdzono, by zagospodarowanie działki uległo zmianie (karta nr 3). W toku postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2018 rok organ podatkowy pozyskał informację, iż działka nr [...] nie stanowi pasa drogowego drogi publicznej (dowód: pismo Naczelnika Wydziału Infrastruktury Drogowej z dnia 6 grudnia 2018 r. nr [...]- karta nr 13). Z uwagi na niezłożenie przez Spółkę deklaracji podatkowej w sprawie podatku od nieruchomości za 2022 rok. Prezydent postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2022 r. nr [...] wszczął postępowanie w sprawie podatku od nieruchomości za 2022 r. Przed wydaniem decyzji, postanowieniem z dnia 4 maja 2022 r. organ wyznaczył stronie 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Spółka nie skorzystała z tego prawa.
Uwzględniając powyższe Kolegium stwierdziło, że decyzja organu podatkowego jest prawidłowa. W toku postępowania podatkowego, w oparciu o dokumentację z 2018 roku, nie stwierdzono, by w obrębie działki istniała infrastruktura kolejowa. Spółka nie przedstawiła żadnych dowodów, choćby uprawdopodabniających fakt posiadania takiej infrastruktury. W istocie Spółka nie brała udziału w postępowaniu, nie przedłożyła żądny eh dowodów, jak i na etapie postępowania przed organem I instancji nie składała wniosków dowodowych, mających wpływ na określenie wysokości podatku od nieruchomości, mimo wyznaczenia podatnikowi 7-dniowego terminu do wypowiedzenia w przedmiotowej sprawie, które zostało doręczone stronie. Co więcej, z uwagi na prezentowane stanowisko, winna była złożyć deklarację (obowiązek składania deklaracji na podatek od nieruchomości dotyczy również podatników korzystających ze zwolnień na mocy upoi), czego nie uczyniła. Dokumentacja fotograficzna pozyskana przez organ po wydaniu decyzji również nie wskazuje na istnienie infrastruktury kolejowej. Zauważyć należy, że poszczególne obiekty wymienione w złączniku nr 1 ustawy o transporcie kolejowym tylko wówczas stanowią elementy infrastruktury kolejowej, jeżeli tworzą część linii kolejowej, bocznicy kolejowej lub innej drogi kolejowej, lub są przeznaczone do zarządzania nimi, obsługi przewozu osób lub rzeczy, lub ich utrzymania. W obrębie działki nie stwierdzono obecności torów kolejowych, nie sposób zatem twierdzić, by w jej obrębie była usytuowana część linii kolejowej, bocznicy kolejowej lub innej drogi kolejowej. Zgodnie z art. 4 pkt 1a ustawy o transporcie kolejowym droga kolejowa (której szczególnym rodzajem jest linia kolejowa i bocznica kolejowa) - to tor kolejowy albo tory kolejowe wraz z elementami wymienionymi w pkt 2-12 załącznika nr 1 do ustawy, o ile są z nimi funkcjonalnie połączone, niezależnie od tego, czy zarządza nimi ten sam podmiot. W rozpatrywanej sprawie nie stwierdzono by w obrębie opodatkowanej nieruchomości istniały tory kolejowe, a także by sposób zagospodarowania działki w jakikolwiek sposób wskazywał, że jest ona funkcjonalnie powiązana z inną drogą kolejową. Odnosząc się do zarzutów odwołania wyjaśnić należy, że infrastruktura nieczynna, to infrastruktura kolejowa, na której zarządca infrastruktury nie dopuścił ruchu kolejowego. Nie sposób zatem uznać, że obszar, na którym brak jest infrastruktury kolejowej, a na którym pozostawiono jakieś elementy dawnej drogi kolejowej, jak np. podtorze, w szczególności nasypy, przekopy jest nieczynną infrastrukturą, uprawniającą do korzystania ze zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. b) upol.
Z uwagi na powyższe Kolegium stwierdziło, że organ prawidłowo określił wysokość zobowiązania podatkowego wyliczając podatek od powierzchni gruntu wynoszącej 12 815 m2 z zastosowaniem stawki jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Również stawka podatkowa zastosowana została prawidłowo. Stosownie do brzmienia art. 1a ust. 1 pkt 3 upol, grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z wyłączeniami, które w sprawie nie występują. Powyższe oznacza, że dla uznania gruntów czy budynków za związane z prowadzoną działalnością gospodarczą wystarczające jest, poza przewidzianymi w ustawie podatkowej wyjątkami, ustalenie, iż pozostają w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Gramatyczna wykładnia wskazanego przepisu może prowadzić do wniosku, że każda nieruchomość zakupiona przez przedsiębiorcę, bez względu na sposób jej wykorzystywania czy ceł zakupu (poza wyjątkami wprost w ustawie przewidzianymi), podlega opodatkowaniu według najwyższych stawek, byle tylko znajdowała się w jego posiadaniu. Pogląd ten został zakwestionowany przez Trybunał Konstytucyjny już w wyroku z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. SK 13/15. Uzupełnieniem ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego jest wyrok TK z dnia 24 lutego 2021 r. o sygn. SK 39/19.
Zatem zgodnie z wiążącą dyrektywą interpretacyjną, nakreśloną przez TK (w obu przytaczanych wyrokach), posiadanie przez przedsiębiorcę nieruchomości nie może stanowić już jedynego kryterium, decydującego o możliwości uwzględnienia stawki opodatkowania przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b upol. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 2021 r. III FSK 4061/21, stwierdził, że za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. la ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 2021 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm.), można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie:
1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 505’ kodeksu cywilnego, w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub
2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub
3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn. są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 upol albo mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.
Co istotne, w przypadku przedsiębiorcy prowadzącego tylko działalność gospodarczą, z jakim mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, regułą jest, iż wszystkie nabywane nieruchomości mają służyć prowadzonej działalności gospodarczej. Taki przedsiębiorca nie realizuje innych celów niż gospodarcze, a przez to nie potrzebuje nieruchomości niesłużących tej działalności. Posiadane przez przedsiębiorcę nieruchomości są zatem składnikami jego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55’ Kodeksu cywilnego. Wszystkie one są lub mogą być w przyszłości (potencjalnie) wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej.
Nie ulega też żadnej wątpliwości, że Spółka była w posiadaniu przedmiotowej nieruchomości w roku 2022, jak również, że nie podjęła żadnych czynności zmierzających do opodatkowania nieruchomości, tj. poprzez złożenie deklaracji łub wyjaśnienie przyczyn jej niezłożenia. Spółka nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących, że przedmiotowe grunty nie są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, jak również nie wskazała w jakim innym celu - jeśli nie z zamiarem prowadzenia działalności gospodarczej - zakupiła nieruchomość.
Zatem, uwzględniając powyższe ustalenia Kolegium stwierdza, że organ pierwszej instancji prawidłowo określił w decyzji stawkę dla przedmiotowych nieruchomości, klasyfikując ją zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit a. upol, tj. dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Również organ odwoławczy nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie możliwości innego zakwalifikowania spornych gruntów.
Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 124 o.p. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji i pominięcie całkowicie rozważań na temat znajdującej się na działkach infrastruktury kolejowej Kolegium wskazało, że dopiero na etapie odwołania podniesiono zasadność zwolnienia nieruchomości w oparciu o art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. b) upol. Nie sposób zatem czynić organowi I instancji zarzutu wadliwego uzasadnienia decyzji. W toku postępowania odwoławczego wykazano w sposób niewątpliwy niedopuszczalność zastosowania spornego zwolnienia, co uzasadniono należycie. Ustalono bowiem, iż Spółka nie prowadziła na przedmiotowych nieruchomościach działalności gospodarczej.
2.4. W skardze Spółka, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, zaskarżając ww. decyzję zarzucił naruszenie:
art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a upol polegające na błędnym zakwalifikowaniu nieruchomości objętych niniejszym postępowaniem, jako gruntów związanych z działalnością gospodarczą, a przez to naliczenie podatku od nieruchomości w wyższej stawce, podczas gdy podatnik nie prowadził działalności gospodarczej na przedmiotowych terenach, a więc nie miały one związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, przez co powinna mieć zastosowanie podstawowa stawka podatku od nieruchomości,
c) naruszenie art. 121 § 1 i 2 o.p. w zw. z art. 122 o.p. w zw. z art. 10 ust. 2 ustawy - Prawo przedsiębiorców poprzez prowadzenie przedmiotowego postępowania podatkowego w sposób niebudzący zaufania podatnika do organów podatkowych i czynieniu ustaleń na niekorzyść podatnika (o rzekomym związku nieruchomości z działalnością gospodarczą), a także rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o poczynione domniemania faktyczne urzędników na niekorzyść podatnika, pomimo braku stosownych dowodów w tym zakresie, podczas gdy postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a rozstrzygnięcie powinno opierać się na przeprowadzonych w sprawie dowodach, a nie domniemaniach na niekorzyść podatnika
d) naruszenie art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez bezzasadne uznanie, że skoro przedmiotowe grunty w ewidencji oznaczone zostały jako "Tk - tereny kolejowe", to mogą one zostać uznane za związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, podczas gdy oznaczenie gruntów w ewidencji dotyczy poprzedniego sposobu wykorzystywania przedmiotowych nieruchomości, które obecnie - od wielu lat, o czym wiadomość z urzędu mają organy skarbowe - nie funkcjonuje, a działalność kolejowa nie może być na przedmiotowych nieruchomościach prowadzona (choćby z tego powodu, że tory i trakcja zostały dawno temu zdemontowane).
Uzasadniając skargę wskazano, że błędnie organy obu instancji ustaliły, że przedmiotowe grunty związane są z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą, przez co zawyżono kwotę podatku do zapłaty. Potwierdzają to w szczególności przytoczone przez Kolegium orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, które zabraniają swoistego automatyzmu w postępowaniu podatkowym. Niedozwolone jest uznanie, że nieruchomości będące w posiadaniu przedsiębiorcy, niejako automatycznie związane są z prowadzoną działalnością.
W realiach sprawy, pomimo poczynienia prawidłowych rozważań w tym zakresie, Kolegium błędnie i bezpodstawnie uznało, jakoby istniały przesłanki do zastosowania podwyższonej stawki podatku, co nie wynika wszakże z żadnego przeprowadzonego w sprawie dowodu.
Podatnik oświadcza natomiast ponownie, że przedmiotowe nieruchomości nie były związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.
2.5. W odpowiedzi na skargę Kolegium, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniosło o jej oddalenie.
3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
3.1. Skarga okazała się niezasadna.
3.2. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
3.3. Kontrola sądu w niniejszej sprawie odnosi się do zgodności z prawem decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017r., a istota sporu w sprawie dotyczy opodatkowania działki sklasyfikowanej jako Tk (tereny kolejowe) i możliwości zastosowania zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. b) upol.
Zdaniem Kolegium brak podstaw do powołanego zwolnienia, z czym nie zgadza się Spółka.
3.4. Rozważając sporne zagadnienie na wstępie przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 upol opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:
1) grunty;
2) budynki lub ich części;
3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Zgodnie z art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1740 ze zm.) grunty są to części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności. Informacje dotyczące gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty z mocy art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. — Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1990) objęte są ewidencją gruntów i budynków. Dane zawarte w tej ewidencji, ze względu na art. 21 ust. 1 tej ustawy stanowią podstawę wymiaru podatków.
Podatnikami podatku od nieruchomości zgodnie z art. 3 ust. 1 upol są m.in. osoby prawne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych, użytkownikami wieczystymi gruntów, a także - w określonych w ustawie sytuacjach - posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego.
Ustawową definicję gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości zamieszczono w art. 1a ust. 1 pkt 3) upol, zgodnie z którą przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Zgodnie z ust. 2a: do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się:
1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami;
2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d;
3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.
4) gruntów:
a) przez które przebiegają urządzenia, o których mowa w art. 49 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2018 r. poz. 1025, 1104, 1629, 2073 i 2244 oraz z 2019 r. poz. 80), wchodzące w skład przedsiębiorstwa przedsiębiorcy prowadzącego działalność telekomunikacyjną, działalność w zakresie przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów lub energii elektrycznej łub zajmującego się transportem wydobytego gazu ziemnego lub ropy naftowej,
b) zajętych na pasy technologiczne stanowiące grunt w otoczeniu urządzeń, o który eh mowa w lit. a, konieczny dla zapewnienia właściwej eksploatacji tych urządzeń,
e) zajętych na strefy bezpieczeństwa oraz strefy kontrolowane urządzeń, o których mowa w lit. a, służących do przesyłania lub dystrybucji ropy naftowej, paliw ciekłych lub paliw gazowych, lub transportu wydobytego gazu ziemnego lub ropy naftowej, które zostały określone w odrębny eh przepisach - chyba że grunty te są jednocześnie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż działalność, o której mowa w lit. a.
Grunty, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. bid to:
- grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych
- niezabudowanych objętych obszarem rewitalizacji, o którym mowa w ustawie z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1023, 1529 i 1566), i położonych na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu mieszanym obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy, jeżeli od dnia wejścia w życie tego planu w odniesieniu do tych gruntów upłynął okres 4 lat, a w tym czasie nie zakończono budowy zgodnie z przepisami prawa budowlanego.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. b) upol zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 28 marea 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1984 oraz z 2022 r. poz. 727) lub obiektu infrastruktury usługowej w rozumieniu art. 4 pkt 51 tej ustawy, w części zajętej wyłącznie do wykonywania zadań zarządcy infrastruktury, o których mowa w art. 5 ust. 1 tej ustawy, lub świadczenia usług przez operatora obiektu infrastruktury usługowej, o których mowa w ust. 2 i 3 załącznika nr 2 do tej ustawy, jeżeli ta infrastruktura kolejowa:
- tworzy linie kolejowe o szerokości torów większej niż 1435 mm lub
- stanowi infrastrukturę nieczynną w rozumieniu art. 4 pkt 1b ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym.
W skład infrastruktury kolejowej wchodzą w myśl załącznika nr 1 do ustawy następujące elementy, pod warunkiem że tworzą część linii kolejowej, bocznicy kolejowej lub innej drogi kolejowej, lub są przeznaczone do zarządzania nimi, obsługi przewozu osób lub rzeczy, lub ich utrzymania:
1) tory kolejowe, w tym rozjazdy i skrzyżowania torów, wchodzące w ich skład szyny, szyny żłobkowe, kierownice, odbojnice, prowadnice, zwrotnice, krzyżownice i inne elementy rozjazdów, podkłady kolejowe i przytwierdzenia, drobne elementy nawierzchni kolejowej, podsypka w tym tłuczeń i piasek;
2) obrotnice i przesuwnice;
3) podtorze, w szczególności nasypy i przekopy, systemy kanałów i rowów odwadniających, rowy murowane, ściany osłonowe, roślinność posadzona w celu ochrony skarp;
4) obiekty inżynieryjne: mosty, wiadukty, przepusty i inne konstrukcje mostowe, tunele, przejścia nad i pod torami, mury oporowe i umocnienia skarp;
5) nastawnie, urządzenia sterowania ruchem kolejowym, w tym urządzenia zabezpieczające, sygnalizacyjne i łącznościowe na szlaku, w stacjach i stacjach rozrządowych, urządzenia służące do wytwarzania, przetwarzania i dystrybucji prądu elektrycznego do celów sygnalizacji i łączności; budynki, w których takie urządzenia lub instalacje się znajdują; przy torowe urządzenia kontroli bezpiecznej jazdy pociągów i wykrywania stanów awaryjnych w przejeżdżającym taborze; hamulce torowe; urządzenia do ogrzewania rozjazdów;
6) perony wraz z infrastrukturą umożliwiającą dotarcie do nich pasażerom, pieszo lub pojazdem, z drogi publicznej lub dworca kolejowego;
7) rampy towarowe, w tym w terminalach towarowych, wraz z drogami dowozu i odwozu towarów do dróg publicznych
8) drogi technologiczne i przejścia wzdłuż torów, mury ogradzające, żywopłoty, ogrodzenia, pasy przeciwpożarowe, zasłony odśnieżne;
9) przejazdy kolejowo-drogowe i przejścia w poziomie szyn, w tym urządzenia i systemy służące zapewnieniu bezpieczeństwa ruchu drogowego i pieszego;
10) systemy oświetleniowe do celów ruchu kolejowego i bezpieczeństwa;
11) urządzenia przetwarzania i rozdziału energii elektrycznej na potrzeby zasilania trakcyjnego: podstacje, kable zasilające pomiędzy podstacjami i przewodami jezdnymi, sieć trakcyjna wraz z konstrukcjami wsporczymi, trzecia szyna z konstrukcjami wsporczymi;
12) grunty, oznaczone jako działki ewidencyjne, na których znajdują się elementy wymienione w pkt 1-11.
Do zadań zarządcy infrastruktury - zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym należy:
1) zarządzanie infrastrukturą kolejową polegające na:
a) nadawaniu drodze kolejowej statusu linii kolejowej przez określenie:
- elementów infrastruktury kolejowej wchodzących w jej skład,
-jej punktu początkowego i końcowego,
- stacji kolejowych wchodzących w jej skład,
- odcinków, na jakie jest podzielona,
-jej numeru,
b) nadawaniu drodze kolejowej statusu bocznicy kolejowej przez określenie jej punktu początkowego i końcowego,
c) znoszeniu statusu linii kolejowej i bocznicy kolejowej,
d) określaniu elementów infrastruktury kolejowej, które stanowią infrastrukturę prywatną lub nieczynną,
e) wykonywaniu funkcji podstawowych,
f) (uchylona);
1a) eksploatacja infrastruktury kolejowej polegająca na:
a) udostępnianiu infrastruktury kolejowej, świadczeniu usług z tym związanych i pobieraniu z tego tytułu opłat,
b) prowadzeniu ruchu kolejowego;
2) utrzymanie infrastruktury kolejowej przez prowadzenie prac mających na celu utrzymanie stanu i zdolności istniejącej infrastruktury kolejowej do bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego, w tym nadzór nad funkcjonowaniem urządzeń sterowania ruchem kolejowym i przytorowych urządzeń kontroli bezpiecznej jazdy pociągów;
3) zarządzanie nieruchomościami będącymi elementem infrastruktury kolejowej;
4) udział w rozwoju infrastruktury kolejowej;
5) odnowienie infrastruktury kolejowej.
Obiektem infrastruktury usługowej jest natomiast obiekt budowlany wraz z gruntem, na którym jest usytuowany, oraz instalacjami i urządzeniami, przeznaczony w całości lub w części do świadczenia jednej lub większej liczby usług, o których mowa w ust. 2 i 3 załącznika nr 2 do ustawy.
3.5. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, zdaniem Sądu zasadnie Kolegium przyjęło, iż sporna nieruchomość gruntowa oznaczona w ewidencji jako tereny kolejowe - podlega stawce jak dla działalności gospodarczej i nie podlega zwolnieniu na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. b) upol.
Sąd podziela stanowisko Kolegium, że podstawę prawną wymiaru podatku od nieruchomości w rozpatrywanej sprawie stanowią przepisy o.p., ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 2022 r. oraz przepisy uchwały Nr 426/2021 Rady Miasta Siemianowic Śląskich z dnia 25 listopada 2021 r. w sprawie: określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie miasta S.
Za podstawę orzekania Sąd przyjął ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny, albowiem nie doszukał się naruszeń prawa procesowego w stopniu mogących mieć wpływ na wynik sprawy.
W tych ramach przypomnieć należy, że sporna działka o nr [...] o powierzchni 12.815,00 m2 poł. w S. zgodnie z danymi z ewidencji gruntów i budynków grunty powyższej działki sklasyfikowane są jako Tk (tereny kolejowe). W wyniku przeprowadzonej w dniu 18 października 2018 r. wizji na działce nr [...] organ I instancji stwierdził, że w obrębie działki nie ma infrastruktury kolejowej, co udokumentowano na zdjęciach (karta nr 17). W dniu 28 czerwca 2022 r. ponownie dokonano wizji lokalnej i nie stwierdzono, by zagospodarowanie działki uległo zmianie (karta nr 3). W toku postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2018 rok organ podatkowy pozyskał informację, iż działka nr [...] nie stanowi pasa drogowego drogi publicznej (dowód: pismo Naczelnika Wydziału Infrastruktury Drogowej z dnia 6 grudnia 2018 r. nr [...] - karta nr 13).
W konsekwencji nie stwierdzono, by w obrębie działki istniała infrastruktura kolejowa. Spółka nie przedstawiła żadnych dowodów, choćby uprawdopodabniających fakt posiadania takiej infrastruktury. W istocie Spółka nie brała udziału w postępowaniu, nie przedłożyła żądnych dowodów, jak i na etapie postępowania przed organem I instancji nie składała wniosków dowodowych, mających wpływ na określenie wysokości podatku od nieruchomości, nie wypowiedziała się w 7- dniowym terminu. Powinna była zatem złożyć deklarację (obowiązek składania deklaracji na podatek od nieruchomości dotyczy również podatników korzystających ze zwolnień na mocy upol), czego nie uczyniła. Dokumentacja fotograficzna pozyskana przez organ po wydaniu decyzji również nie wskazuje na istnienie infrastruktury kolejowej. Zasadnie twierdzi Kolegium, że poszczególne obiekty wymienione w złączniku nr 1 ustawy o transporcie kolejowym tylko wówczas stanowią elementy infrastruktury kolejowej, jeżeli tworzą część linii kolejowej, bocznicy kolejowej lub innej drogi kolejowej, lub są przeznaczone do zarządzania nimi, obsługi przewozu osób lub rzeczy, lub ich utrzymania. W obrębie działki nie stwierdzono obecności torów kolejowych, nie sposób zatem twierdzić, by w jej obrębie była usytuowana część linii kolejowej, bocznicy kolejowej lub innej drogi kolejowej. Zgodnie z art. 4 pkt 1a ustawy o transporcie kolejowym droga kolejowa (której szczególnym rodzajem jest linia kolejowa i bocznica kolejowa) - to tor kolejowy albo tory kolejowe wraz z elementami wymienionymi w pkt 2-12 załącznika nr 1 do ustawy, o ile są z nimi funkcjonalnie połączone, niezależnie od tego, czy zarządza nimi ten sam podmiot. W rozpatrywanej sprawie nie stwierdzono by w obrębie opodatkowanej nieruchomości istniały tory kolejowe, a także by sposób zagospodarowania działki w jakikolwiek sposób wskazywał, że jest ona funkcjonalnie powiązana z inną drogą kolejową.
Trafnie również w zaskarżonej decyzji wskazano, że infrastruktura nieczynna, to infrastruktura kolejowa, na której zarządca infrastruktury nie dopuścił ruchu kolejowego. Nie sposób zatem uznać, że obszar, na którym brak jest infrastruktury kolejowej, a na którym pozostawiono jakieś elementy dawnej drogi kolejowej, jak np. podtorze, w szczególności nasypy, przekopy jest nieczynną infrastrukturą, uprawniającą do korzystania ze zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. b) upol.
3.6. Odnosząc się do kwestii związania zapisami w ewidencji gruntów należy wskazać, iż Sąd podziela co do zasady utrwalone w orzecznictwie stanowisko, że organy podatkowe ustalając wysokość podatku od nieruchomości nie mają podstaw do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 czerwca 2012r., II FSK 2241/10; z dnia 13 stycznia 2010 r., II FSK 1243/08; z dnia 5 listopada 2009r., II FSK 836/08; z dnia 29 października 2009 r., II FSK 854/08; z dnia 1 października 2009 r., II FSK 652/08; z dnia 18 lutego 2010 r., II FSK 1586/08, z 31 dnia lipca 2012, II FSK 44/11; z dnia 21 grudnia 2011r. II FSK 1160/10 oraz prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 października 2014r., III SA/Wa 642/14).
Dane zawarte w ewidencji gruntów posiadają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 § 1 O.p. i zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. a podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania. Nie można jednak przyjąć tezy o niemożliwości przeprowadzenia przeciwdowodu (§ 3). Nadrzędnym celem prowadzonego postępowania jest realizacja zasady prawdy materialnej i ustalenie rzeczywistego stanu podatkowo - prawnego. Sąd podziela wyrażany w orzecznictwie pogląd, że reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi w pewnych przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Natomiast w realiach niniejszej sprawy z ewidencji gruntów i budynków sporna nieruchomość figuruje jako Kt, choć w rzeczywistości – co potwierdzają dwukrotnie przeprowadzone oględziny spornej nieruchomości – na działce tej brak czynnej infrastruktury kolejowej.
Reasumując, niezasadne okazały się podniesione w skardze zarzuty prawa materialnego kwestionujące zarówno zastosowaną stawkę, jak i wskazujące na konieczność zastosowania zwolnienia.
3.7. Zdaniem Sądu organ prawidłowo określił wysokość zobowiązania podatkowego wyliczając podatek od powierzchni gruntu wynoszącej 12 815 m2 z zastosowaniem stawki jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Również stawka podatkowa zastosowana została prawidłowo. Stosownie do brzmienia art. 1a ust. 1 pkt 3 upol, grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z wyłączeniami, które w sprawie nie występują. Powyższe oznacza, że dla uznania gruntów czy budynków za związane z prowadzoną działalnością gospodarczą wystarczające jest, poza przewidzianymi w ustawie podatkowej wyjątkami, ustalenie, iż pozostają w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Gramatyczna wykładnia wskazanego przepisu może prowadzić do wniosku, że każda nieruchomość zakupiona przez przedsiębiorcę, bez względu na sposób jej wykorzystywania czy ceł zakupu (poza wyjątkami wprost w ustawie przewidzianymi), podlega opodatkowaniu według najwyższych stawek, byle tylko znajdowała się w jego posiadaniu. Pogląd ten został zakwestionowany przez Trybunał Konstytucyjny już w wyroku z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. SK 13/15. W orzeczeniu tym wyeksponowano tezę, że "Art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1785 12141) rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będąca jego współposiadaczem, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. " Uzupełnieniem ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego jest wyrok TK z dnia 24 lutego 2021 r. o sygn. SK 39/19. Z tezy tego orzeczenia w sposób jednoznaczny wynika, że jest on adresowany do wszystkich podatników będących przedsiębiorcami lub innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, co nie było takie jednoznaczne w poprzednim orzeczeniu. Stanowisko prezentowane w orzeczeniu z dnia 24 lutego 2021 r. dotyczy zatem zarówno osób fizycznych, jak i osób prawnych oraz irmych jednostek organizacyjnych posiadających w świetle art. 3 ust. 1 upol status podatnika podatku od nieruchomości. W związku z tym powstał problem doprecyzowania "związku" nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej, który jak wskazał Trybunał - nie może opierać się na samym fakcie posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Związek ten powinien być oparty na faktycznym lub nawet potencjalnym wykorzystywaniu nieruchomości w działalności gospodarczej i nakazuje przyjąć, że grunty, budynki i budowle, będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, które choćby pośrednio lub w ograniczonym zakresie służą lub mogą służyć do prowadzenia działalności gospodarczej tego podmiotu, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 upol.
Zatem zgodnie z wiążącą dyrektywą interpretacyjną, nakreśloną przez TK (w obu przytaczanych wyrokach), posiadanie przez przedsiębiorcę nieruchomości nie może stanowić już jedynego kryterium, decydującego o możliwości uwzględnienia stawki opodatkowania przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b upol. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 2021 r. III FSK 4061/21, stwierdził, że za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 upol, można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie:
1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 505’ kodeksu cywilnego, w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub
2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub
3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn. są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 upol albo mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.
Zasadnie twierdzi Kolegium, że w przypadku przedsiębiorcy prowadzącego tylko działalność gospodarczą, z jakim mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, regułą jest, iż wszystkie nabywane nieruchomości mają służyć prowadzonej działalności gospodarczej. Przedsiębiorca ten nie realizuje bowiem innych celów niż gospodarcze, a przez to nie potrzebuje nieruchomości niesłużących tej działalności. Posiadane przez przedsiębiorcę nieruchomości są zatem składnikami jego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55’ Kodeksu cywilnego. Wszystkie one są lub mogą być w przyszłości (potencjalnie) wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej.
Nie ulega też żadnej wątpliwości, że Spółka była w posiadaniu przedmiotowej nieruchomości w roku 2022, jak również, że nie podjęła żadnych czynności zmierzających do opodatkowania nieruchomości, tj. poprzez złożenie deklaracji łub wyjaśnienie przyczyn jej niezłożenia. Spółka nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących, że przedmiotowe grunty nie są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, jak również nie wskazała w jakim innym celu - jeśli nie z zamiarem prowadzenia działalności gospodarczej - zakupiła nieruchomość.
Reasumując, organy podatkowe prawidłowo określiły stawkę dla przedmiotowych nieruchomości, klasyfikując ją zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit a. upol, tj. dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą.
3.8. Jak już wskazano, zdaniem Sądu w realiach niniejszej sprawy Kolegium podjęło wszelkie czynności niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, dopuszczając dowód z oględzin spornej nieruchomości dwukrotnie.
Kolegium wykonało zatem ciążące na organie podatkowym i wynikającego z art. 122 i 187 § 1 o.p. obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego w sposób należyty. Zgodnie z powołanymi przepisami w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organy podatkowe nie oceniły zebranego w sprawie materiału dowodowego w zgodzie z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego (art. 191 o.p.). Aby ocena zgromadzonego materiału nie została uznana za dowolną, organ ma obowiązek rozpatrzenia wszystkich dowodów, każdego z osobna i we wzajemnym związku, zgodnie z zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego i logiki. Ocenić musi, czy i na ile dany dowód potwierdza określone fakty (wyrok NSA z 13 września 2013 r. II FSK 2671/11). Tym samym zrealizowano zasadę prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 122 o.p. Sporządzone uzasadnienie decyzji nie odpowiada warunkom określonym w art. 210 § 4 o.p. Tak poczynione ustalenia potwierdzają respektowanie zasady zaufania podatnika do organów podatkowych wynikającej z art. 121 o.p.
Nie doszło zatem do naruszenia art. 210 § 4 o.p. w zw. z art. 124 o.p. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji i pominięcie całkowicie rozważań na temat znajdującej się na działkach infrastruktury kolejowej Kolegium wskazało, że dopiero na etapie odwołania podniesiono zasadność zwolnienia nieruchomości w oparciu o art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. b) upol. Nie sposób zatem czynić organowi I instancji zarzutu wadliwego uzasadnienia decyzji. W toku postępowania odwoławczego wykazano w sposób niewątpliwy niedopuszczalność zastosowania spornego zwolnienia, co uzasadniono należycie. Ustalono bowiem, iż Spółka nie prowadziła na przedmiotowych nieruchomościach działalności gospodarczej.
Wszystkie powołane w uzasadnieniu wyroki dostępne są na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
3.9. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.